Er zijn flink wat veranderingen geweest binnen het geluid van Daath. Toch is de band nog steeds herkenbaar, en zodra je je een beetje verzoend hebt met de nieuwe productie en het minder karakteristieke stemgeluid van de zanger kun je toch best van The Concealers genieten. Het moet naar mijn weten een dertienluik worden dus laat maar komen die volgende elf!

De eerste keer dat ik hem opzette, heb ik hem vlot weer afgezet. Dit soort mellow gedoe had ik geen zin in. Misschien een kwestie van stemming, dacht ik, en ik had het goed.

Mijn volgende luisterbeurten van Random Access Memories zijn namelijk meer dan lonend geweest. Het is totaal niet het Daft Punk dat ik gewend ben, maar ik vond de vorige studioalbums toch eigenlijk niks. Alles kwam beter tot zijn recht op de dansvloer, in een mix. Geen van de vorige DP-albums kreeg van mij hoger dan een 3,5*, behalve Alive 2007.

RAM is anders. De songs zijn echt tegen de perfectie aan geproduceerd. Laag volume, hoog volume, het klinkt allemaal fantastisch. En qua songs heb ik tot nu toe nog geen last van verveling. Er is erg veel te ontdekken binnen de nummers, ze lopen letterlijk over van de geweldige subtiliteiten die niet bij de eerste luisterbeurt opvallen. En, zoals hier al eerder werd opgemerkt, het licht melancholische toontje dat overal onder de oppervlakte zit.

Over het gehele album is er tevens genoeg afwisseling. Tevens kan het album prima halverwege aan- of afgezet worden, het onderbreekt de flow niet per se. Met een plaat van bijna 80 minuten is dat misschien wel zo gezond. Dat betekent niet dat ik niet van begin tot eind kan genieten van deze, zacht uitgedrukt, verrassende plaat. Ik vind Pharrell Williams voor het eerst sinds Fly Or Die weer eens een beetje te pruimen...

Matig remixalbum, ik heb ze echt wel beter gehoord.

Contact is gewoon een te lange intro, waarin weinig gebeurt, simpel zat. Within en Within 2 zijn leuk, maar zijn te kort om echt als serieuze stukken muziek te beschouwen. Give Life Back to Music vind ik er zeker niet beter op geworden, een hoop galm en hardere drums vooral. Minder gelikt dan het origineel, maar wat mij betreft niet beter. Get Lucky is vervolgens wel leuk, maar gaat niet echt ergens heen. In een mix zou het goed kunnen werken. De volgende nummers Beyond, Fragments of Time en Game of Love voegen in zekere zin wel wat toe, maar ik weet nog niet zo of ik ze nu liever opzet dan de originelen. Waarschijnlijk niet. Motherboard t/m Doin' it Right vind ik persoonlijk ook niets aan. Touch is wel oké, en eigenlijk is Instant Crush het enige nummer dat ik nog eens opzet náást Random Access Memories zelf.

Al met al een 3*: wat leuke versies, maar uiteindelijk is het hooguit een derde van dit album dat echt de moeite van het luisteren waard is.

Relight my Fire is een fijn nummer, en in de hoop meer van zulks te vinden ben ik de andere albums van Hartman ook eens gaan luisteren. Helaas, niets memorabels hier. Kazige jaren tachtig-pop, ene oor in, andere oor uit.

Pop-disco, maar geen goede pop, en geen goede disco. Ik zou het vooral als gezapig omschrijven, en vrijwel ieder nummer duurt (veel) te lang. Niet de moeite waard.

Prima EP waarin Dark Sky een divers geluid laat horen. Het genre is duidelijk house, maar qua invloeden laat men alles toe van trap tot minimal, en van techno tot ambient. Of het een echte blijver is, valt nog te bezien, maar met onderscheidt zich in ieder geval met een frisse mengeling aan invloeden.

Niet gek. Helemaal niet gek. Het is voor mij een beetje alsof Lynch zijn gitaar oppakt, "een beetje speelt", en dat er iets heel erg goeds uit komt. Maar die aanpak klinkt wel een beetje door, er is niet echt een thematische opzet, niet echt een rode draad. Nou ja, de sfeer natuurlijk. Maar de goede nummers zijn vooral individueel goed, het albumverband voegt niets toe.

Ben toch wel van gedachten veranderd over dit album. Nog steeds vind ik het geen topper, maar dat was het mogelijk wel geweest als Zakmuitdeheup en Ze Kan Me Wel Schieten waren vervangen. Deze nummers zijn niet goed en passen qua stijl ook niet bij het jaren tachtig-sfeertje dat De Jeugd op Manon en Broertje Ik Heb Je bijvoorbeeld heel sterk neerzet. Ook Straatmeermin is wat vreemd, maar die wordt nog gered door een hele aardige synthesizersolo tegen het einde aan. Met deze puntjes gecorrigeerd had Manon voor mij waarschijnlijk het eerdere werk van de groep overtroffen. Maar ik kan al steeds beter genieten van nummers als BPM69, Futurophobia en Ik Was Een Klootzak, dus al met al zeker een ruime voldoende.

Moderne hardcore in straatje Defeater, Verse, Have Heart. Vooralsnog een beetje standaard, maar een eigen gezicht kán nog opduiken. Vooralsnog een gemiddelde voldoende.

Dit album is hooguit de moeite waard voor dj's. De enige leuke nummers om apart te luisteren zijn wat mij betreft Vanishing Point en Faxing Berlin, en die zijn allebei ook op andere albums te vinden. De rest is allemaal maar matig, hooguit leuk in een dj-mix. Maar dan nog is dit niet Deadmau5s beste werk.

Waarschijnlijk het beste album van Deadmau5. Zo goed als zonder uitzonderingen laat hij hier horen hoe goed hij het genre beheerst. Het is telkens bijna hetzelfde trucje, en origineel of inventief is het dan ook zeker niet, maar hij voert het tot in de perfectie uit, een heel album lang. Eerlijk is eerlijk: dat lukt maar weinigen.

Ik waardeer het experiment en de combinatie van genres heel erg, maar kan al met al toch niet echt fijn van begin tot eind naar deze plaat luisteren. Wat te veel van-de-hak-op-de-tak, te grote contrasten tussen de betere en de mindere stukken. Daarom als eindscore "slechts" een 3*. Geen correcte weerspiegeling van het kunnen en de vindingrijkheid van dit duo, maar wel van de kwaliteit van het eindproduct, wat mij betreft.

Ik heb telkens stukjes van deze mixen gehoord (ook de afterclub mixes die erbij zitten) en mij bevalt het uitstekend. Het zweverige vind ik wel wat hebben. Weet niet of ik het zo lang als de volledige speelduur zou willen horen, al helemaal niet met die afterclub mixes erbij, maar dat hoeft ook niet. Misschien tijdens een Deep Dish optreden.

Ik kan me hier wel in vinden. Er is weinig echt spectaculairs aan Now What, maar ook met de verwachting van een wat ingetogenere rockplaat, en daarmee ben ik aan de plaat begonnen, valt het me tegen. Ik heb in dit genre veel en veel betere albums gehoord.

Mijn recensie niet
post 'm hier ook even

We weten het natuurlijk allemaal; innerlijke schoonheid telt. Wil je er niet aan geloven dan word je wel met je neus op de feiten gedrukt. Zo zijn cd-hoezen met charmante dames op de voorkant vaak best prettig om naar te kijken, maar is het tevens vaak compensatiemateriaal voor een matige inhoud en ook niet onregelmatig een reden voor verder onverklaarbare populariteit. Gelukkig is April Rain zo slecht nog niet.

Zoals elke liefhebber van het genre behoort te weten, gooide een belangrijke Nederlandse representant van het gothicgenre (After Forever) recentelijk de handdoek in de ring. Als er een moment is voor Delain om die lege plek in te nemen, is dat nu. Gaat dit gebeuren? Ik juich niet te vroeg. Ik heb After Forever altijd gezien als een band van een zekere kwaliteit, en ook de land- en genregenoten van Epica hebben sinds hun laatste plaat mijn volledige respect, en al bij de tweede luisterbeurt van April Rain is eigenlijk al duidelijk dat Delain (nog) niet de capaciteit heeft om in de voetsporen van de zojuist vergane grootheid te treden.

Doch het zou niet eerlijk zijn April Rain af te rekenen op grond van een vergelijking met After Forever. Het schijfje bevat namelijk kwaliteit die voor uw recensent heus niet alledaags is, al zou driekwart van onze redactie er het liefst hun laatst gegeten maaltijd over uitgieten. De plek van Delain is, wellicht voorlopig, wellicht definitief, er een die onvergelijkbaar is met die van eerder genoemde landgenoten. Delain maakt namelijk geen progressieve of technisch hoogstaande metal met invloeden van Timboektoe tot aan Verweggistan. Wat je krijgt is gothic rock met een lichte, symfonische metalsound, die volgens het boekje vrij voorspelbare maar best genietbare stukjes voorschotelt, ingezongen door een zangeres die haar stem tot in de puntjes lijkt te beheersen. Het vocale werk is dan ook absoluut het element dat deze plaat het beluisteren waard maakt, en biedt voldoende afwisseling door middel van gastoptredens van Nightwish-zanger Marco Hietala en een mooie gruntpartij van gitarist Ronald Landa in Virtue and Vice.

Nee, Delain maakt geen tijdloze klassieker met April Rain, maar het lijkt daar ook niet op te doelen. Misschien komt die plaat er ooit nog, maar tot die tijd functioneert de band uitstekend als leverancier van catchy maar goed in elkaar stekende gothic rock/metal.

Heerlijk album. Slechts één moment pauze met Yoo, en dat is de meest hilarische skit die ik in jaren heb gehoord. Verder gewoon bangers van begin tot eind. Een diepgaand meesterwerk? Zeker niet, maar het is een frisse plaat die je heel makkelijk nog een keer opzet. Dat maakt het in ieder geval mijn favoriete hiphopplaat van dit jaar.

Ik vroeg me eerder af of deze de tand des tijds zou weerstaan, en die vraag moet ik helaas negatief beantwoorden. Shitlist en Black Soul Choir blijven leuke nummers, de rest is wel hard maar qua songwriting niet van zo'n heel hoog niveau. Een krappe voldoende dus uiteindelijk. Devildriver heeft betere albums geschreven.

De momenten waarop ik echt zin heb in Ghost zijn erg spaars moet ik zeggen, maar op de momenten dát ik de plaat echt wil horen stelt deze absoluut niet teleur. Er staan echt meerdere pareltjes op. Hoewel er op de andere albums van het vierluik betere nummers op zich staan denk ik dat ik Ghost toch overall wel het lekkerst vind luisteren, hij is het meest consistent als het ware. Ki wordt onderbroken door ongepast harde metal, Deconstruction freakt soms net iets te ver door en Addicted is eigenlijk net iets te poppy. Deconstruction is van begin tot eind heerlijk. Ontspannend maar zeker niet lichtvoetig.

Nog steeds maar 9 stemmen voor dit album? Daar zou toch echt verandering in moeten komen. Dit blijft echt een hoogtepunt in het progressieve metalgenre. Het swingt de pan uit (vooral de drummer!), het is technisch, het is catchy, het is vernieuwend, het is geweldig geproduceerd en het zit vol met krachtige en soms zelfs wonderschone melodieën.

Een soort downtempo americana/folk met af en toe een exotisch instrument. Origineel en sfeervol (3,5 á 4*) maar de man weet geen boeiend nummer te schrijven (2,5*). Gemiddeld genomen een krappe voldoende, maar niet een plaat om elke dag op te zetten.

Disclosure lijkt zich op Caracal wat meer vocaal te hebben geörienteerd. Een echte housetrack is er niet meer bij, house-geörienteerde popnummers zijn ervoor in de plaats gekomen. Kan ik mee leven, als het consequent goed gedaan wordt. Dat is hier echter niet het geval, het niveau is op geen enkel nummer zo hoog als een Latch of White Noise, en ook het niveau onderling is op Caracal erg wisselend. Qua productie zit het wel erg goed, vooral te horen op een toch wel lekker nummer als Nocturnal, maar als het gemiddelde tempo gedurende het vorderen van de plaat dan ook nog eens omlaag gaat begint het toch echt een beetje saai te worden. Er zitten genoeg prima songs tussen om er een degelijke voldoende uit te slepen, maar al met al is Disclosure sinds 2012 (met The Face, en de paar singles die later ook op Settle te vinden waren) naar mijn mening toch wat gestagneerd.

Heerlijke ep, geen flauw idee waar het allemaal naar klinkt, maar voor mij symboliseert het mijn groeiende liefde voor het house-genre (want daar valt dit uiteindelijk toch zeker onder?). Vier heerlijke nummers, met het heerlijke What's in Your Head als hoogtepunt, een nummer dat eigenlijk maar met één woord effectief kan worden beschreven: botertjegeil. Alles groovet en nodigt uit tot meeknikken. The Face pikt op de valreep de laatste plaats in mijn top 10 van dit jaar in!

Voor mij is deze plaat veel meer dan jaren negentig-hits. Natuurlijk appeleren tracks als Pick Up en Moving in a Liquid daar zeker aan, maar het grootste deel van deze plaat voelt uniek aan. Tracks als Music On My Teeth, This is My Rock, die kan toch echt alleen DJ Koze maken.

Met klanken geleend van 70's folk, moderne deep house, hip hop, en noem het maar op, maakt hij iets nieuws. Wie Koze's remixes of dj-sets kent, weet dat hij een meester is in het samenbrengen van uiteenlopende muzikale stijlen. Maar anders dan veel dj's weet hij dit ook naar het studioalbum te vertalen.

Ik schreef destijds dat ik verwachtte dat dit mijn zomerplaat van het jaar zou worden, en dit is niet alleen uitgekomen, maar ik kom ook nog vaak bij deze plaat terug. Creatief, eigenzinnig, maar toch ook dansbaar. Ik heb mijn score onlangs dan ook verhoogd.

Waar de twee delen van de O3-trilogy klinken als een eigenzinnige variant op Dream Theater, klinkt deel één wonderbaarlijk genoeg als Neil Young. Nummers die geleid worden door de akoestische gitaar, en soms bijgezet worden met mondharmonica. Stiekem vind ik het beter dan zijn twee opvolgers.

Al met al vind ik Diorama toch wat saaie momenten hebben, wat vooral komt door het feit dat sommige nummers wat langgerekt zijn. Fin van John Talabot, om maar een voorbeeld te noemen dat hierop lijkt, heeft daar veel minder last van. Hoger dan een 3,5* kom ik dan ook niet uit voor deze plaat, hoewel er zeker goede nummers op staan.

Prima EP weer van Down, maar echte toppers (Three Suns and One Star, The Man that Follows Hell, Bury Me in Smoke, etc.) mis ik. Niet echt een bijzonder memorabel stukje muziek dus, jammer genoeg.

Hip hop benader ik tegenwoordig niet te moeilijk. Als ik zin heb in old school hip hop, dan pak ik de klassiekers uit de jaren tachtig en negentig erbij. Als ik zin heb in intelligente teksten, dan zoek ik een album daarop uit. En als het me gaat om een moderne, zeer goed geproduceerde plaat met goede flow, ook al heeft deze verder niet te veel inhoud, dan weet ik eigenlijk weinig betere kandidaten dan Compton.
Luister even door de autotune e.d. heen, en je hoort: deze plaat is subliem geproduceerd. Rijk aan instrumenten, die overigens allemaal een passende plaats hebben gekregen, ritmes en melodieën die de MC's die eroverheen rappen als gegoten passen en bovendien veel afwisseling. Eigenlijk luister ik het album zonder probleem in één keer uit, en dat heb ik lang niet altijd in dit genre.
Los van dit alles denk ik dat het een goede stap is van Dr. Dre om zich te richten op wat hip hop nu is/in de toekomst gaat zijn, in plaats van op het recept van The Chronic of 2001. De toekomst zal uitwijzen of Compton daadwerkelijk een klassieker gaat worden, maar met tracks als All On Me, One Shot One Kill en Talking to my Diary geef ik het goede kans.

Deze mag eigenlijk wel gewoon 4,5* sterren hebben. Ik luister hem al jaren met veel plezier. Zoals ik eerder beschreef, ik hou van de sfeer op dit album, die in een zekere zin feel good is, maar zeker niet lichtvoetig. Green Fields of France snijdt op een prachtige manier een oud onderwerp aan, en blijft ook bij herhaalde beluistering interessant en mooi. Ook de punk-agressie komt nog eens naar boven, bijvoorbeeld in Citizen CIA. Maar de meest bijzondere kwaliteit van dit album is dat ieder nummer tegelijk van hoge kwaliteit is, en het album in zijn geheel beluisterd alles tot een mooier geheel maakt. Daar verdient het wat mij betreft gewoon een hoge score voor.

Dub FX heeft niet zo'n geniale artiestennaam, maar is des te meer een geniale muzikant. Niet alle nummers zijn even goed, en ook in niet alle nummers herken ik mezelf, maar de nummers waarin dat wel zo is zijn fenomenaal.
Wat me vooral aanspreekt is dat deze man zo onvoorstelbaar los staat van de wereld waaronder de meeste mensen onbewust bezwijken. Geen behoefte om in X-factor op te treden, geen behoefte om geld te verdienen, slechts de behoefte om zijn boodschap en muziek te verspreiden. Een volledig bewustzijn, een helder doel, een helder leven.
Wat des te meer fascineert is hoe hij ondanks al het negatieve waar hij over zingt/rapt zo ontzettend positief blijft. Dat is niet áltijd aan mij besteed, maar Dub FX is een van de weinigen die deze boodschap zo helder, vol emotie en met goed in elkaar stekende muziek verkondigt. Hoe hij de muziek maakt kun je op YouTube wel zien, dat is bijna net zo fascinerend.