Ik had nog beloofd mijn recensie hier te plaatsen, dus dat hierbij:

Voor geen album dat reeds dit jaar verscheen had ik zulke hoge verwachtingen als voor de nieuwe Hacride. Verwachtingen die geschept werden door het voorgaande Amoeba, een plaat die twee jaar terug een flinke indruk op mij maakte. Nu wilde ik Lazarus dus zo goed mogelijk beoordelen, en onderwierp hem in anderhalve week aan ongeveer viermaal zoveel luisterbeurten als de gemiddelde plaat die om mijn beoordeling smeekt (of vreest).

Natuurlijk ben ik hierdoor in staat de plaat piekfijn te beoordelen, maar door het zoveel draaien is de wauw er een beetje af. Na deze reeks luisterbeurten komt het regelmatig wat gewoontjes over, zelfs in de stukken die duidelijk een flinke vooruitgang laten zien ten opzichte van eerder werk. De progressieve death metal doet nu, behalve aan natuurlijk Gojira en Textures ook nog eens hier en daar aan Cynic refereren (doch niet meer dan dat), en evolueerde gewoon lekker door. Een beetje zoals Mastodon, minstens zo trefzeker doch meer doordacht, bij vlagen uitgesponnen en zweverig, meer aandacht bestedend aan epiek en vooral melodie. Iets wat je terugziet in bijvoorbeeld de vocale aanpak. Vooral in het cleane werk gevarieerder, maar aan de andere kant genoeg to the point. Nog steeds de muziek voorzienend van die talloze details, en gesierd door een sterke eindmix. Minder is de productie van de agressievere stukken, waar die in opener Perturbed van het vorige album als een stomp in je gezicht in je oren belandden, maar om echt over te zeuren is het niet. Nieuw zijn de elektronische effecten, die sporadisch in sferische passages dan wel rustpunten hun gezicht laten zien, en bijvoorbeeld het afsluitende My Enemy, dat na verloop van tijd zal blijven staan als het sterkste nummer van de plaat, een enorme meerwaarde geven.

Lazarus is dus een bevestiging van Hacride's kwalitatieve toppositie binnen de Franse metalscene, en de groei die ze nu al sinds het debuut Deviant Current Signal meemaken en voorlopig niet te stoppen lijkt. Niet echt een groeiplaat, meer een kalmeerplaat. Vol met nummers die allemaal hun charmes hebben, je de ene luisterbeurt wegblazen en je de andere luisterbeurt nauwelijks opvallen en die na verloop van tijd hun wauw-effect inruilen voor robuuste degelijkheid. Geen instant classic dus, maar wel een plaat waarvan ik het gevoel heb dat hij nog lang niet al zijn geheimen prijs heeft gegeven.

Ik kan wel een heel betoog gaan houden over het hoe en wat van deze muziek, maar dat doe ik al veel te veel, en Haggard is een nogal veelzijdige band dus ik beperk me nu gewoon door te zeggen dat het gewoon mijn ding niet is en dat ik het, net als Kronos, niet altijd als een geslaagde combinatie ervaar en er uit mezelf niet naar zou luisteren.

In een reactie op de jaarlijst van OOR noemde iemand dit album als suggestie voor wat meer vrouwelijke input in de (volgens diegene té man-gedomineerde) lijst. Wel, als dit het niveau is dat jaarlijstjes moet bereiken, ben ik nog niet om. Dit is nog zo'n plaat met wat leuke nummers, maar die me grotendeels totaal niet weet te boeien. My Song 5 is de leukste, juist doordat het wat "anders" is, maar ik vind dat in de meeste nummers ontbreken.

Affinity is een van de weinige albums van dit jaar tot nu toe die me echt weet te pakken. Creatief, virtuoos, pakkend, het weet te scoren op de belangrijkste criteria van een progplaat. Emotie, tsja, ik kan me voorstellen dat je dat er niet in hoort. De zanger heeft inderdaad niet het meeste gevoel in zijn stem, maar ik vind hem wel een uniek geluid hebben. Behalve die van Sieges Even en vervolgband Subsignal (tips voor de liefhebbers van deze plaat!) kan ik me eigenlijk geen zanger noemen met dit stemgeluid. Waar de zanger (van Haken) wat minder uit de verf komt, vangt de instrumentatie hem bovendien uitstekend op. Haken klinkt hier als een eenheid, en dat is lang geen vanzelfsprekendheid in dit genre.

Een beetje een kruising tussen elektropop à la CHVRCHES en Lana del Rey. Maar voorlopig blijft het bij mij niet echt hangen: niet zo catchy als CHVRCHES, niet zo mooi gezongen als Lana del Rey. De nummers hebben wat leuke momenten, maar duren met drieënhalve minuut vaak al te lang. De plaat blijft zowel muzikaal als tekstueel heel erg op de vlakte, en blijft bij mij voorlopig steken op een 2,5*.

Badlands van Halsey gaf ik in 2015 een 2,5*. Het was naar mijn mening een beetje een popplaat van niets, hij ging het ene oor in en het andere weer uit. De twee opvolgers heb ik dan ook geen kans gegeven.

Maar met deze titel, cover en producenten lijkt Halsey de wereld wel te vragen nog eens een keer te kijken. Want ze is dezelfde artieste niet meer. Deze plaat draagt een boodschap, en deze is ook niet subtiel muzikaal verpakt. De gitaren scheuren, de elektronica zou niet misstaan op een project van Nine Inch Nails zelf, en de pianotonen raken je in je ziel. De zoete, zachte zangstem van Halsey is nog steeds niet de meest unieke, maar staat wel heel mooi in contrast met de scherpe, duistere muzikale ondersteuning. Het blijft uiteindelijk natuurlijk wel een popalbum, maar daardoor heeft dit wel een stuk meer focus dan de gemiddelde NiN-release van de laatste jaren. Wat dat betreft is het echt het beste van twee werelden. Prettig verrast!

Ik verwachtte bij dit album juist een enorm spanningsgerichte soundtrack, zoals die van Call of Duty: Modern Warfare 2. Ik mis hier alleen een beetje spanning, en het geheel doet me ook niet zoveel. Voorlopig een 3*.

Goede soundtrack, niet bijster origineel, maarja wat wil je ook met zo'n gigantische workrate als Hans Zimmer. Deze score is simpelweg bijzonder degelijk, prettig om op de achtergrond te hebben maar ook om aandachtiger naar te luisteren. Ik blijf versteld staan van de kunsten van deze geweldige componist.

Inderdaad een merkwaardige verdeling qua kwaliteit. Laatste twee nummers zijn geweldig, en maken samen toch ruim een derde van de cd. Alles wat daarvoor komt is weinig bijzonder, het is allemaal inderdaad wel eens beter gedaan, zij het voor of na het verschijnen van deze score. Als album dus niet zo heel bijzonder, maar toch een ruime voldoende doordat de laatste twee stukken het niveau zo omhoog trekken.

Ik zit bij deze score de hele tijd aan de volumeknop te draaien. Het ene stuk is amper te horen, en dan wordt het op het volgende overstemd door geluidseffecten of opeens een harder stuk. Niks tegen dynamiek hoor, maar dat is op Batman Begins toch een stuk beter gedaan. En op nog minstens twintig andere Zimmer-scores...

Geweldige soundtrack, ik heb hem al talloze malen geluisterd, en ik blijf ervan genieten. Het is ook behoorlijk gevarieerd en tevens tamelijk origineel, daarbij luistert het redelijk makkelijk weg. Prachtige epische stukken zitten ertussen, maar ook dreigende, rustige, mysterieuze. Grappig trouwens dat alle titels van de stukken quotes zijn uit de film, maar bijna nergens ook echt van het stuk waar de muziek speelt.

Hier kan ik me goed in vinden. 3,5* is mijn voorlopige cijfer.

Als je met één woord de band Hatesphere moet omschrijven, dan is dat 'consistent'. Het meest recente album Murderlust klinkt niet gek veel anders dan dit debuut van zo'n twaalf jaar eerder.

Het grootste verschil zit hem niet in dat de songs heel veel minder zijn, of dat de productie minder is, dat valt allemaal heel erg mee. De muziek neigt hier hooguit iets meer naar metalcore, maar dat is verre van een ramp. Later in zijn carriëre heeft de band wel een aantal echte knallers geschreven (Low Life Vendetta, Reaper of Life, Cloaked in Shit, Drinking..., Ressurect with a Vengeance), die blijven hier nog uit. Toch is het niveau al verrassend hoog, en wat dat betreft heeft Hatesphere een stuk meer qua consistente kwaliteit in huis dan landgenoten Illdisposed (wisselende kwaliteit), Heaven Shall Burn (matige beginperiode) of Caliban (per album afnemende kwaliteit). Qua kwaliteit van de plaat op zich wil ik drie sterren geven, maar gezien de context komt daar toch zeker een halve ster bij.

Ik vind niet alleen de zang op deze plaat minder dan op de twee voorgangers, maar ook ben ik het recept een beetje moe. Niet dat het daarmee niet relevant is, laat staan dat het niet goed is, maar ik ben er een beetje op uitgekeken. De neiging van Hatesphere om platen af te leveren met varierend één tot vier goede nummers en verder vullers is overigens gewoon doorgezet. Lang niet elk nummer op Murderlust is van hetzelfde niveau. Misschien eens tijd voor een best of?

Mijn commentaar bij voorganger Murderlust is van de eerste tot de laatste letter van toepassing op New Hell (veelzeggend, lijkt me), dus ik laat het hier lekker bij het kopiëren van die tekst.

"Ik vind niet alleen de zang op deze plaat minder dan op (To the Nines en The Great Bludgeoning), maar ook ben ik het recept een beetje moe. Niet dat het daarmee niet relevant is, laat staan dat het niet goed is, maar ik ben er een beetje op uitgekeken. De neiging van Hatesphere om platen af te leveren met varierend één tot vier goede nummers en verder vullers is overigens gewoon doorgezet. Lang niet elk nummer op (New Hell) is van hetzelfde niveau. Misschien eens tijd voor een best of?"

Ik verhoog bij nader inzien mijn stem voor dit album naar een 3,5*. Op Serpent Smiles staan zonder twijfel de meeste knallers van alle Hatesphere-albums. Ik noem in ieder geval Drinking with the King of the Dead, Feeding the Demons, Floating en Absolution, en Damned Below Judas mag ook een vermelding krijgen. Dit lijkt misschien niet veel, maar het is ongeveer de helft van de plaat, en de opvolgers van dit album hebben het niet verder geschopt dan hooguit twee van dat soort knallers per album.

Aan de andere kant halen enkele andere (te lange) nummers als The Slain, Forever War en Let Them Hate nogal wat pit uit de plaat. Vandaar geen hoger cijfer. Maar als liefhebber van pittige met thrash doorspekte metalcore kan je niet anders dan houden van een solo als die in Feeding the Demons, een groove als in Drinking..., vlotte thrash als die in Floating en de epiek van Absolution.

Misschien wel de Hatesphere plaat met het beste materiaal, maar jammer genoeg duurt ie veel te lang. Een Hatesphereplaat is goed wanneer 'ie rond de 35 minuten klokt. Er had met gemak 10 minuten materiaal geschrapt kunnen worden hier. Dat had de agressie waarmee het hier goed snor zit alleen maar goed gedaan.

Prima Hatesphere-plaat weer. Jammer van de zanger, maar zo'n groot verschil is het nou ook weer niet. Dat de helft van de rest van de band ook nieuw is hoor je helemáál niet. Gewoon Hatesphere zoals Hatesphere op ieder album klinkt. Weer een 3,5* dus.

Een talentvolle band, maar ik mis sterke songs.

Ik heb Antigone weer eens aangeslingerd. Met dank aan Last.fm weet ik dat ik dit album voor het laatst in zijn geheel heb geluisterd in 2008, en warempel dat is gewoon acht jaar geleden! In de jaren 2007-2008 was dit echt wel een favoriet van mij, en dit zal zijn omdat het destijds (voordat ik Strapping Young Lad en grindcore/deathmetal begon te luisteren) toch wel een van de hardere albums was die ik kende. En dan de sterke teksten met serieuze diepgaande thematiek (althans voor het genre), en de afwisseling met prachtige stukken pianomuziek, dat kwam gewoon heel stevig binnen. Destijds wist ik overigens niet dat deze pianostukken gecomponeerd waren door Ólafur Arnalds, en dat had me ook niets gezegd destijds, maar inmiddels is het een van mijn favoriete neoklassieke componisten. Muzikaal staat het nog steeds zijn mannetje, maar ik kan me inmiddels wat beter voorstellen dat je er op een gegeven moment wat moe van wordt. Overigens raad ik nog steeds iedereen aan die dit album goed vindt, de bonustrack Not My God te luisteren, een hele vette cover van de wat oudere Duitse metalcoreband Hate Squad.

Nee, ook hier kom ik op terug. halfje eraf. Niet zo medogenloos als de voorgangers, niet zo origineel als de voorgangers (de riff van Murderers of all Murderers is gewoon een kopie van die van Counterweight), en niet zo'n goede opbouw als de voorgangers. Slappe hap voor Heaven Shall Burn begrippen.

Beetje meer van hetzelfde. Een aantal nummers doet denken aan Antigone, maar die kalme intro's worden met het album oubolliger, en andere foefjes (een technodeuntje?) passen gewoon niet. Deze band doet het op zich prima, maar mijn echte aandacht zijn ze kwijt.

Mee eens. Er is al een flinke vooruitgang te horen ten opzichte van de twee voorgangers, maar echt goede songs zitten er niet tussen. Gevalletje ene-oor-in-andere-oor-uit.

Ben al wel blij dat men iets minder rare fratsen uithaalt. Uitstapjes naar andere genres staan deze band in de meeste gevallen gewoon niet. Hoor bijvoorbeeld Valhalla, wat een gedrocht zeg.

Ps. Er bestaat geen stad die Gothenborg heet. Göteborg in het Zweeds, Gotenburg in het Nederlands.

Hed Kandi Nu Disco is een geweldige compilatie voor wie het genre wil ontdekken, maar is verder niet echt ergens goed voor. Er staan veel mindere nummers op, en over de volgorde/samenstelling lijkt verder ook niet heel goed te zijn nagedacht. Niet te vergeten dat bijna tweeënhalf uur aaneengesloten nu disco zelfs voor de liefhebber vermoeiend zal zijn, zo'n genre is het... Voor de goede nummers die erop staan toch een voldoende.

Henry Saiz is een van de beste producers die ik ken in housemuziek in het algemeen. Naast een groots conceptalbum waar hij momenteel aan werkt brengt hij nog steeds singles en EP's uit. Dit zijn echter geen zoethoudertjes. Night Cult bijvoorbeeld houdt mij met drie nummers van dik acht minuten van begin tot eind op het randje van mijn stoel. De tijdsduur is normaal in dit genre, maar die is bedoeld om het mixbaar te maken op een dansvloer... Dat Saiz het met zo'n songstructuur toch zo interessant houdt is knap. Het is sfeervol, vol spanning, het kan je in een trance brengen maar zit ook vol vernuftig detail en subtiliteiten. Deze man zou met ieder genre overweg kunnen, en ik zou hem ook graag andere dingen zien doen in de toekomst, maar voorlopig geniet ik volop van elke release die hij uitbrengt, terwijl ik van al zijn collega's die EP's en singles heel bewust oversla.

Heb nooit een tweede mening geplaatst, maar nu mag hij er dan toch wel eens zijn.

Reality (de rest ga ik niet schrijven) is een fantastische plaat. Henry Saiz is een meester in het creëren van sfeer, na zijn Balance-album bewijst hij hier wederom dat hij dit zelfs voor dik twee uur vol kan houden. Eerder schreef ik dat er ook gewoon wat saaie nummers op staan. Ik geef toe: niet alle nummers zijn van hetzelfde niveau. Maar geen ervan is slecht (of matig), geen ervan doet afbreuk aan de sfeer, en bovendien is de ruime meerderheid van de tracks gewoon ijzersterk.

Voor wie zich überhaupt afvraagt welk genre dit is; dat antwoord moet toch minimaal (melodieuze) deep house, balearic beat, downtempo, trip hop, nu disco en chillout bevatten. Saiz maakt hiervan zijn eigen genre. En deze plaat is in dat genre samen met zijn Balance de grootste aanrader.

Dit is ook weer een lekkere drum & bass-plaat, vergelijkbaar met de This is Drum & Bass-mix, of eigenlijk alle mixes van High Contrast for that matter. Alleen Ghetto Blaster vind ik een vreselijk irritant nummer, maar ja, er zit altijd wel zo een tussen. Een ruime 3,5 waard.

Erg goede kennismaking met de wat melodieuzere Drum & Bass. Het eerste gedeelte van disc 1 (#1 - #9) is een van de best gemixte stukken uit dit genre die ik ooit gehoord heb. Alles vloeit naadloos in elkaar over, de nummers zijn lekker en ze zitten er nergens te lang of te kort in. Jammer genoeg is niet het hele album zo. Disc 2 (gemixt door London Elektricity) is net ietsjes minder dan disc 1 (gemixt door High Contrast), maar op beide staan wat minder boeiende momenten. Daartegenover staat dat het niveau over het algemeen toch aardig hoog is, en dit door de grote variatie en goede mix een uitstekende kennismaking met de wat melodieuzere drum & bass is.

Heerlijk energieke punkplaat met een scherp randje, regelmatig neigt het behoorlijk naar metal. Doet met een beetje aan landgenoot Kvelertak denken, en ik zie ook dat de bands ongeveer even lang meegaan. Honningbarna heeft zeker wel zijn eigen geluid, en ik ben dan ook geënthousiasmeerd om wat meer platen van dit gezeldschap te gaan ontdekken.

Best een 'lekker'e EP. Gevarieerde beats, humor, leuke melodietjes. Geen hoofdmoot, wel leuk voor tussendoor. Voor herhaling vatbaar in ieder geval.