Bij momenten leuke electronic, vooral ambient met af en toe wat structuren die op ritmes zouden kunnen lijken. Een identiteit ontbreekt een beetje, en in meerdere nummers doen de hoge tonen me pijn aan de oren door de koptelefoon. Ik zal deze plaat niet snel meer opzetten dus, maar slecht is hij zeker niet.

Een heerlijke bluesy hardrockplaat die aan alle kanten de jaren zeventig uitademt. Zeker een ruime voldoende waard, voor de liefhebber van deze verre voorloper van de doom wellicht zelfs meer.

Ik moet op mijn mening terugkomen, drieënhalf jaar later heb ik de plaat geen enkele keer meer geluisterd. Tot en met nu dan, en heel boeiend vind ik hem eigenlijk niet meer. Voor de liefhebbers van het genre is het waarschijnlijk een leuk plaatje tussendoor met een paar nummers die het gemiddelde ontstijgen, maar de rest kan dit gerust negeren.

Ik vind het een moedige poging, maar het combineren van Game of Thrones en de genres hip hop, reggaeton en metal (wiens idee was dat überhaupt?) slaagt simpelweg niet. De metalbands komen er nog het beste mee weg, omdat die de muziek van de serie het minst in hun muziek forceren - mogelijk doordat de muziek er qua sfeer ook het meest op lijkt. De rest is eigenlijk amper de moeite waard, sommige nummers zelfs tegen het rampzalige aan. Die bijdragen van The National en Sigur Rós op de soundtrackalbums, dat was een goed idee. Dit niet. Een derde deel van Catch the Throne zal dan ook verspilde moeite zijn.

Technisch waarschijnlijk interessanter, maar qua songwriting veel minder dan de voorganger. Lage "replay value" inderdaad. Klein tegenvallertje.

Zoveel spetterende releases kwam ik nog niet tegen dit jaar, tot nu toe had ik slechts één 4* als hoogste cijfer uitgedeeld.
Na Buried Inside is echter Cattle Decapitation een band die ik die waardering meegeef, en zoals mensen hier wellicht weten geef ik die niet héél snel Misschien is het bij gebrek aan beter, maar misschien ook niet. The Harvest Floor is namelijk een superieur divers, intens, bruut, progressief (letterlijk) werkstukje, iets dat je binnen het genre lang niet elke dag ziet. Het gemiddelde nummer is al van een superdegelijke kwaliteit, en als je er dan ook nog een geniale song als The Gardeners of Eden en epische stukken als het tweeluik The Harvest Floor/Regret & the Grave bijkrijgt kan je al niet anders meer. Bovendien is de plaat werkelijk superieur ingedrumd. Soms zit het op lichtsnelheid, soms ramt de beste man er lekker op los in ingenieuze en technische uitspattingen, en zo nu en dan swingt het zelfs een beetje. Zeer de moeite waard!

Progressieve rock, maar dan echt progressief. Vooruitstrevend, experimenteel, genreoverstijgend. Jammer genoeg (voor Cave of Swimmers) telt dat niet voor alles, want de songwriting is maar zo zo, en de zanger schiet regelmatig uit de bocht. Reflection schommelt daardoor heel erg tussen goed en zeer matig. Waarbij de matige momenten toch echt in de meerderheid zijn, en Reflection uiteindelijk niet tot een geslaagde plaat maken. Toch nog drie sterren voor de moeite, maar deze zet ik nooit meer op.

Drie instrumentale Celldweller-songs, en een lange ambienttrack. De instrumentals komen niet echt uit de verf, er wordt redelijk duidelijk op dat Celldweller gewoon zang nodig heeft om het boeiend te houden. Het ambientnummer, tsja, ambientnummer. Twee keer luisteren is best ok, daarna heb je niet echt meer de behoefte om het ooit nog op te zetten. Beetje overbodige ep dit.

Celldweller, sinds 2003 officieel de nummer één equivalent van futuristische, hybride, gladgestreken doch verre van doffe, met trance-, dance-, ebm-, d&b en techno-invloeden doorspekte en tot in de verste puntjes geperfectioneerde industriële metal brengt ons wellicht als voorproefje van dit jaar te verschijnen studioalbum Sophomore, wellicht als serieuze release de soundtrack van de stemmen in het hoofd van Klayton Scott, enige lid van deze eenmansband.

Nu heeft de beste man onder het pseudoniem Celldweller al eerder een dergelijke release op de markt losgelaten, doch Soundtrack for the Voices in my Head, vol. 01 weet een stuk meer te boeien dan The Beta Cessions, de vage verzamelaar die enkele goede remixes afwisselde met zelden boeiende demo's, en tevens een gehele cd wijdde aan tergende instrumentaaltjes. Een stuk is echter nog niet een hoop. Dat stukje zit 'm in vooral in de vernieuwing hier, want op een demo en twee nieuwe versies ervan na zul je enkel nieuw materiaal tegenkomen.

Dat Klayton nou een man is die alles wat hij aanraakt in goud verandert is wellicht iets teveel eer. Hij kwam in 2003 met een uiterst fraai en grensverleggend debuut op de proppen, maar zadelde zijn aanhangers in navolgende jaren op met stapels iTunesdownloads, waarvan de helft slechts voor een- of tweemalige beluistering leuk was. Zo was ook The Beta Cessions een album dat een nasmaak kende die tot op Soundtrack for the Voices in my Head, vol. 01 nog niet vergaan is. Zo worden we aan het eind van de cd opgescheept met twee instrumentale versies (gebruikt in de trailers van Speed Racer, Iron Man, Spider Man 3 en The Last Legion) van Birthright die werkelijk geen ruk toevoegen aan de luisterervaring van de volledige versie (betiteld als Birthright beta 1.0 op deze schijf), en er enkel voor zorgen dat je door het herhalende element in de intro-baslijn de cd, die dus met betreffend nummer opent, niet snel tweemaal achter elkaar zult opzetten.

Dan resten nog een krappe vier handen aan overig materiaal. En zoals ons allen weet, heeft een mens er maar twee. Welnu, er zijn zij die van een overkill aan materiaal smullen, maar er zijn ook anderen, naar schatting de overige negenennegentig procent welteverstaan, die er hun aan de armen bevestigde uitstekels figuurlijk aan vol hebben. Waar dit allemaal vandaan komt verklaart ook de dubbele betekenis in de titel. Gedeeltes zijn werkelijk gebruikt in soundtracks dan wel trailers, maar het merendeel van de muziek is spaandermateriaal van het schrijfproces van voor dit jaar aangekondigd album Sophomore. De rest is het resultaat van Klayton's eigen ideeën over soundtracks, die hij dankzij de populariteit van zijn overige releases professioneel kon uitwerken. Zo werkt soundtrackcomponist Tom Salta mee aan de orkestrale ondersteuning op Ursa Minor, waarvan welgeteld vier versies voorbijkomen op deze toepasselijk getitelde 'soundtrack'. Naast Birthright (Beta 1.0) en verscheidene achtergrondvocalen zul je namelijk geen zang vinden op dit album.

En talent voor soundtracks heeft 'ie. Van zijn debuut is inmiddels niet voor niets ieder nummer al dan niet meermalen opgenomen in een soundtrack van film, game of trailer. Ook hier schijnt dat talent overduidelijk door. Hoewel de muziek regelmatig nog neigt naar metal, wordt de instrumentatie vaak uit de handen gegeven aan futuristisch synthwerk, dat op een wonderwel interessante wijze de rol van de gitaar overneemt. In combinatie met het soundtrackgeluid vormt dit dan ook de hoofdmoot van dit album. Het gemiddelde nummer klokt zo rond de twee minuten, precies genoeg voor een mooie actiescène. Maar wacht, actiescène? Er zit helemaal geen beeld bij!

Zo voelt Soundtrack for the Voices in my Head. Als ondersteuning voor een mooie film die niet bestaat. Als soundtrack voor mooi beeldwerk zou het geheel volstaan, maar de onsamenhangende aaneenschakeling van korte opzwepende composities voelt onaangenaam willekeurig. Individueel zijn ze erg sterk, maar het van begin tot eind afluisteren leidt mogelijk tot verveling.

1. Arch Enemy - The Book of Heavy Metal (Dream Evil) Origineel saai, cover ook
2. Dark Tranquillity - Burn (Sentenced) ken het origineel niet, maar dit nummer staat goed op zichzelf
3. Heaven Shall Burn - Whatever that Hurts (Tiamat) Tiamat is niet mijn ding, deze cover vind ik al prima te doen, hoewel het toch wat te lang duurt
4. Shadows Fall - December (Only Living Witness) Beste nummer van Shadows Fall als je het mij vraagt. maar ook dat is relatief
5. Brand New Sin - Watching Over Me (Iced Earth) Minder dan het origineel
6. Wolf - Alma Mater (Moonspell) Nogal een aanfluiting wat mij betreft
7. Mercenary - Burning Bridges (Arch Enemy) Goede eigen interpretatie, alleen iets teveel van dat Iron Maiden-gegil
8. God Forbid - Master Killer (Merauder) Origineel is niet mijn ding, dit ook niet
9. Warbringer - Execute them All (Unleashed) Voor de liefhebber misschien leuk, in mijn oren wat bruutheid missend
10. Grave - Vermin (Asphyx) Het betere beukwerk, materiaal voor de liefhebber van basaal beukende death metal
11. Architects - Officer Down (Stampin' Ground) Niet erg bijzonder metalcorenummer
12. Napalm Death - Outconditioned (Despair) Typisch ouder ND-spul, inclusief brakke productie. Veel plezier ermee.
13. Krisiun - Human Dissection (Demolition Hammer) Voor de liefhebber...
14. Cryptopsy - Oh My Fucking God (Strapping Young Lad) Van de intensiteit van het origineel blijft weinig over hier... geen aanrader.
15. Maroon - Baphomet's Throne (Samael) Ken het origineel niet, maar dit nummer is door te komen. Alleen jammer van de cheesy keyboards.
16. Watch Them Die - Breeding Death (Bloodbath) Vrij saai
17. Firewind - Believe in Nothing (Nevermore) Origineel is toch beter... deze cover mist karakter
18. Dream Evil - Let the Killing Begin (Arch Enemy) Nee, gewoon nee.
19. Fear My Thoughts - The Weapon They Fear (Heaven Shall Burn) Goede afspiegeling van het huidige Fear My Thoughts: matig.
20. The Agonist - Monochromatic Stains (Dark Tranquillity) Wederom matig
21. The Forsaken - You'll Never See (Grave) Wederom voor de liefhebber van de oude school death metal
22. Devian - Isolated (Morgoth) Ik vind dit over het algemeen een vrij saaie band, en dit nummer verandert daar niks aan
23. Heaven Shall Burn - Downfall of Christ (Merauder) Het betere metalcorewerk, voor de verandering. Dit nummer verscheen echter al eens op een split met Caliban
24. Aborted - Playing Dead (Turmoil) Ken het origineel niet, maar dit is verre van bijzonder
25. Terror - Boxed In (Subzero) Vertel me nog eens wat er bijzonder was aan deze band?
26. Napalm Death - Messiah (Hellhammer) Aardige cover, prima eigen draai gegeven.
27. Asphyx - Os Abysmi Vel Daath (Celtic Frost) Te langzaam voor JJ
28. Zimmer's Hole - Doommaker (Old Man's Child) Geen humor, geen goed nummer, tot zover de handelsmerken van ZH. Slechte cover.
29. Fu Manchu - Words to live by (Penance) Een van de betere nummers op deze verzamelaar. Fu Manchu-waardig.
30. Manntis feat. In This Moment - Heaven's a Lie (Lacuna Coil) Gaap.
31. Kivimetsaen Druidi - Leaves (The Gathering) Aparte cover, misschien niet zo goed als het origineel, maar op zijn minst bijzonder
32. Intronaut - Dixie Whiskey (Eyehategod) Als je tegen deze tijd nog niet omvalt van vermoeidheid is deze cover nog wel een beetje leuk. Een beetje.

Samenvattend kan ik stellen dat het merendeel me gewoon niet, matig of slecht bevalt. Leuk idee, maar de covers laten te wensen over. Misschien was het beter geslaagd als men het bij één disc had gehouden.

Heel apart. Ceremony stopt net als Trash Talk tegenwoordig soms wat te lange pauzes tussen zijn uitbarstingen. De nieuwe punkachtige sound is in sommige nummers zeer geslaagd, maar ik vind niet alles even lekker klinken. Soms ligt het tempo net iets te laag.

Rauwheid troef bij Ceremony. De productie is minder dan de opvolger Still Nothing Moves You, en net iets anders (kaler, maar eerlijk gezegd niet beter) dan de EP Ruined die de nummers 14 t/mt 20 bevat. Razende hardcorepunkagressie die zich soms uit in midtempo beukwerk en soms in passages van enkele seconden die zich vocaal beperken tot een hoop Fuckgeroep. Al met al zeer de moeite waard voor de liefhebber van muziek die schijt heeft aan de minste vorm van studiobewerking.

Charlie Clouser levert voor elke Saw een geniale soundtrack aan, maar dan lijkt er toch iemand zin te hebben gehad om roet in het eten te gooien want die slappe rocknummers (Front Line Assembly en Fear Factory uitgezonderd) doen eeenorm afbreuk aan het geheel. Ik heb ze bij mijn digitale versie er gewoon uitgeknipt, luistert stukken prettiger.

Children of Bodom zal toch nooit helemaal het puberale ontstijgen, maar sommige elementen van deze plaat zijn allesbehalve puberaal. Ik noem de solo's (technisch maar melodieus en telkens ook passend bij het nummer), en het feit dat er geen enkele vuller tussen staat: het is knaller na knaller van begin tot eind. En daarbij: Bodom Beach Terror gaat regelrecht naar mijn top 10 metalnummers aller tijden, en Angels Don't Kill bewijst gewoon even dat het niet onmogelijk is een goede powerballad te schrijven in het melodeath-genre. Ik kijk even door de puberale teksten, het overdreven gekrijs, en de thematiek heen en laat mijn score van 4,5* gewoon staan.

Ja, met hier en daar behoorlijk spoilende cleane stukken. Verder vind ik de power ook nog wel meevallen (natuurlijk met uitzonderingen, Power Trip kan niemand omheen). Dat van "Chimaira" snap ik wel, al vind ik het weer iets té uitgebouwd hier en daar (lees: saai). Blijft een goede plaat natuurlijk, alleen net iets beter dan deze.

Implements of Destruction is dan wel weer een nummer wat van zulke uitzonderlijke kwaliteit is dat de rest van dit album het eigenlijk niet waardig is.

Toelichting nu: De aanpak van Chimaira is gedurfd, maar veel heb ik daar niet aan wanneer het qua sound/productie zo weinig soeps is. Het drumwerk lijkt wel uit een drumcomputer afkomstig en de gitaarproductie is zo clean dat je met een beetje opletten in de eerste luisterbeurt alle details eruit kunt vissen. Veel zijn dat er ook niet, want de riffs zijn vaak eenzijdig en het keyboardwerk blijft op de achtergrond. Bovendien heeft het omlaaggeschroefde tempo in combinatie met de saaie productie tot gevolg dat de pit er compleet uit is en dat een luisterbeurt meer een verplichting word. Men heeft trouwens met het gebruiken van de breakdown-basseffecten weer een cliché met zich. Heren van Chimaira, jullie gaan de verkeerde kant op.

Leuk dat Christina met dit album zo'n omslag aandurfde. Ik vond het destijds niets, maar heb het nu toch een kans gegeven. Door de stijl van het album kan ik inmiddels heenkijken, al hou ik nog steeds niet van die plastic, kale beats. Maar ik herken gewoon geen goede songs op dit album. Enkel Woohoo vind ik nog te pruimen, maar die leunt eigenlijk vooral op haar sex appeal, niet op enige zang- of schrijfkwaliteiten. Ik kan me er gewoonweg niet mee vermaken, en daarom geef ik het ook geen voldoende.

Redelijk album, maar iets te veel nummers die simpelweg niet interessant zijn. Een heel album á la Sick of Sittin', dat was een stunt geweest. Maar Christina's eigen visie, waar ze best een statement van heeft gemaakt in uitspraken rondom dit album, is vooral tekstueel interessant. Muzikaal is het veel dertien in een dozijn, en na Dreamers kakt daardoor dit album voor mij volledig in. Ook tekstueel wordt het gedurende het album loopt steeds kaziger. Dit album wordt door Sick of Sittin' eigenhandig van de onvoldoende gered.

Heeft leuke stukjes, de Main Theme bijvoorbeeld, maar is wel erg kort en geeft te weinig voldoening om naar te luisteren. Het draagt bovendien niet echt een bepaalde sfeer mee die hem onderscheidt van de andere MoH-soundtracks. Het is vooral meer van hetzelfde, maar dan net iets minder.

Door de veelal drukke muziek juist een saaie score, weinig boeiende composities, veel te veel blazers. Alleen de trompetten aan het begin van de Main Titles blijven hangen.

Geweldige DJ-Kicks. Echt een geweldige selectie. Enige punt dat ik heb is dat het mixtechnisch wat minder is vanaf de tweede helft, met name rond de nummers 10-12. Maar de uitstekende songselectie maakt dat ruimschoots goed.

Nou, zoals je ziet heb ik mijn stem reeds geplaatst.

Maar als je wat toelichting wilt... Ik blijf bij mijn mening. Het is wat meer poppy, wat gladder en wat vlotter. De funk klinkt minder door dan eerst. Er staan op zich wel goede nummers op, Jealous bijvoorbeeld is gewoon erg catchy, steekt simpelweg goed in elkaar. Maar dat gladde, wat mij betreft zelfs vlakke aspect maakt het niet goed luisterbaar voor mij. Vandaar slechts een krappe voldoende. Ik zal deze niet veel meer opzetten, in ieder geval niet eerder dan Fancy Footwork bijvoorbeeld.

Suddenly is al een geweldig nummer, evenals Connection. Mercy and Tuesday, Hard to Realize en Earthworm zijn niet zozeer super maar vooral prima. Spam Folder vind ik al weer een stuk beter, en Madman, pfoeh, daar kan ik echt niet over uit. Een geweldige trip is het, een enorm meeslepende tekst, opzwepend drumwerk en constant aanwezige spanning. Klasse.

Tsja. Dit is leuke, relaxte (deep) house voor in een mixje, in het bijzonder voor op de achtergrond bij een barbecue of andere relaxte context in de zon. Als plaat, in het bijzonder wanneer je er met aandacht naar gaat luisteren, is er simpelweg geen zak aan. Meer kan ik er niet van maken. 2,5*

Ik zag dat ik hier nog "slechts" 3,5 sterren voor had staan. Dat gooi ik in ieder geval omhoog naar vier. Gedurende de afgelopen drie á vier jaar heb ik praktisch iedere luisterbeurt van dit album genoten. Zo ongeveer alle nummers zijn goed, en er staan echt een paar van de beste pop-rock-nummers aller tijden op. Voor mij Politik en The Scientist, wonderschoon!

Begin steeds bekender te worden met Coldplay. Vind dit album zeker niet slecht, maar wel het minste tot Mylo Xyloto (dat album slaat echt nergens op). Er staan zeker goede nummers op, bijvoorbeeld Shiver en Trouble, maar ten eerste mis ik nummers die me echt raken, en ten tweede vind ik het niveau over de gehele speelduur toch zeker wat lager liggen dan op bijvoorbeeld A Rush. Ik kan begrijpen dat mensen niets met Viva La Vida hebben, zoals ik toch wel een beetje, dan snap ik zeker dat dit album een stuk beter klinkt. Kwestie van smaak.

Ik ken dit album inmiddels al weer bijna drie jaar. Ontdekte het toen The Devil's Blood opkwam, ik was daar behoorlijk van weg, en ben op ontdekkingstocht gegaan door de jaren 60/70 psychedelische rock en folk. Daar zit een hoop matig spul tussen, dat moet gezegd worden, maar daarop is Comus een uitzondering. Ik geef het desondanks niet meer dan een 3,5* want hoewel het bijzonder origineel is, vooruitstrevend ook, en de opbouw van de nummers ook niet mis is, doet het me gewoon niet zo heel veel. Daarnaast vind ik het vanaf The Bite nét ietsjes minder worden allemaal.

Ik moet hier toch even op terug komen, dit is niet zomaar een lekker zomerplaatje... Het is inmiddels al bijna november (hoewel het niet zo voelt), en ik blijf dit maar opzetten!

Confidence Man doet gewoon heel veel goed. Heel veel daarvan is bewust. De opgezette karakters zijn leuk en origineel, ze worden goed gereflecteerd in de stijl van de muziek en de teksten. De muziek heeft een hele fijne energie, en is dansbaar zonder enige pretentie (ze noemen het ook wel "dorky dance music"). Dat maakt het mogelijke "appeal" van deze plaat heel groot, en als men vaardig genoeg is hier nog enige verdere evolutie in aan te brengen, zie ik een grootse toekomst voor deze band.
Een deel is echter ook onbewust. De muzikanten hebben zelf toegegeven eigenlijk maar weinig van house en elektronische muziek te weten, men komt vooral uit het indie-circuit. Toch voelt deze plaat alsof er een aantal gerenommeerde houseproducers achter de knoppen hebben gezeten. Volgens mij heeft Confidence Man niet eens door aan hoeveel muzikale historie (en dan vooral 90's en vroege 00's house) men hier hommage doet. In die zin is het misschien wel een klein beetje geluk dat het allemaal toch behoorlijk fris en min of meer origineel uit de bus is gekomen.
Of misschien is dat wel gewoon karakter. Want de eigen identiteit van deze groep sprankelt in elk detail van elke song door. Hoewel ze niet allemaal even sterk zijn, heb ik al jaren niet meer zo'n catchy popplaat gehoord. Toeval of geen toeval, alles komt hier mooi samen en deze komt hoog in mijn jaarlijst!

Goede plaat van deze Britten, zeker voor een debuut! De productie is perfect voor wat Conjurer probeert te doen, en de songs zitten vol met interessante ideeën en houden een goede balans tussen fijne grooves en technisch vernuft. De zang is echter vrij standaard, en hoewel er niets mis mee is mist Conjurer hier een kans om zich duidelijk te onderscheiden van de competitie. Ik mis nog wat eigen karakter op deze plaat, vandaar dat ik het bij een 3,5* hou. Dit belooft echter veel goeds voor de toekomst, dus ik blijf deze band zeker volgen.

Ook voor mij niks, dit bandje. Vooral de folkmetal-invloeden zou ik er het liefste uitknippen, de zang heeft geheel niets unieks of bijzonders, en verder weet het mij muzikaal gewoon niet te boeien. Toch veel (korte) leuke momentjes, verspreid over de zeer lange cd. Daarom een 2,5.