Wie Abigail Williams nu nog voor deathcore uitmaakt heeft nu officieel een reden om zijn mond te houden. Dikke, volwassen black metal is wat de band anno 2010 maakt. De catchy nummers missen hier wel een beetje, maar de plaat scoort zeker een dikke voldoende.

Wat blijft deze plaat goed zeg. Abigail Williams heeft met een aantal nieuwe sterke albums, ons bijna dit melodieuze openingsbod doen vergeten... en ziet zichzelf ongetwijfeld ook niet meer als dezelfde band. Maar qua songwriting was dit een unieke combinatie; symfonisch, melodieus, met de ijzige kou van black metal, maar ook groovend in de trend van metalcore die destijds op zijn hoogtepunt was. Zo'n op de eerste blik vreemde combinatie zou snel kunnen verjaren, maar dat heeft het niet gedaan. De melodieën zijn sterk en pakkend, zowel in de harde als de melodische stukken, en zelfs in de interludes. Ik luister deze plaat af en toe nog, en altijd met veel plezier!

Prima black metal, met leuke (discutabele) thematiek. Nu neemt het provocerende wel een beetje (niet door de band zelf overigens) de overhand, maar deze cd biedt gewoon sterke black nummers, zoals Zogisdead, Slaves of God en Slachthaus der Gedanken.

Aes Dana heeft me nooit zo weten te boeien als Solar Fields, maar bevalt me wel een heel stuk beter dan verwante wereld-achtige, zogenaamd psychedelische ambient trance-act Asura. Het is allemaal wel bijzonder clichématig, en het is dan ook nog even de vraag of dit een blijver is. Het zal in ieder geval niet boven de 3,5* uitkomen. Daar is het simpelweg veel te saai voor.

Dit is het beste wat ik ken van Aes Dana. Alle elementen zijn hier goed in verhouding, wat tot een sfeervol geheel leidt. Zelden zal ik echter het hele album opzetten, hooguit op de achtergrond. Daar is het uiteindelijk toch het meest geschikt voor...

Agathodaimon is niet echt een hoogvlieger in het genre, maar men weet toch zo nu en dan wat leuks uit te brengen. Zo zijn Cellos for the Insatiable en Serpent's Embrace hele aardige melodische death-/blacknummers. Behoorlijk catchy, ongebruikelijk catchy zelfs in dit genre. Ook de ballade Solitude is mooi, en Feelings is ook prima. Daar blijft het echter bij, dus vandaar "slechts" een drie. Veel beter heeft deze band het wat mij betreft ook nooit geschopt, dus de benaming 'middenmoter' is best gerechtvaardigd. Enkel een aanrader voor wie maar geen genoeg kan krijgen van dit genre.

Ik doe hier nog een halfje bij. Wat een geniale plaat, van het artwork tot aan de muziek tot aan de teksten.

Artwork is een zeer gedetailleerde compilatie, stijlvolle kleurtint, en een zeer negatieve uitstraling.
Muzikaal is het gewoon één grote adrenalinetrip. Productioneel goed verzorgd, enorm overtuigend en intens, nergens té.
En dan die teksten..

Earth - one giant fucking human leisure hive

You're born. You do shit. You die.

Wat dan nog vrij milde regeltjes zijn. Dit is voor mij wel de nok qua de balans tussen extremiteit en realiteit. Veel extreme death/grindteksten kan ik niet serieus nemen, maar hier hoef ik er geen moeite voor te doen. Natuurlijk bestaat het viezer (dan I slapped a dead man in the face with his own hand and laughed out loud), maar het overtuigt me zelden. Hier wel.

Het is geen grind, maar dit is net zo zwaar als een goede grindplaat (en daarmee bedoel ik niet die dingen in je tuin). Heel vaak zet ik het niet op, maar ervan genieten kan ik zeker wel. De heren en dame van Agoraphobic Nosebleed hebben gewoon een goede neus voor harde muziek los van het specifieke subgenre, zoveel kon je al afleiden uit hun eerdere werk, en nu horen we dat ook in de praktijk. Dit hoort bij het betere harde materiaal dat ik dit jaar heb geluisterd.

Sfeervolle doom, behoorlijk episch, zwaar, goed geproduceerd, compleet, vol, doordacht, een goed uitgewerkt concept. Ja, hier zit wel een ruime voldoende in. Met groeipotentie.

Ik vond Identity toch beter. All Rights Removed klinkt wat verder weg, het komt allemaal niet helemaal bij me binnen. Het gaat zo gezegd een beetje het andere oor weer uit. Desondanks gewoon een ruime voldoende waard, zo goed is het dan wel weer.

Opbouw van stukken is veelal vergelijkbaar met die van Antimatter. De toon van Airbag is over het algemeen wat lichter, en jammer genoeg regelmatig saaier. Sounds That I Hear is mooi inderdaad, net als wat andere passages, maar het is toch net iets te veel van hetzelfde (voor mij) ben ik bang.

Hoewel alle Airbourne-platen ongeveer hetzelfde klinken, is er toch wel wat verschil in niveau en energie. Breakin' Outta Hell is qua energie misschien wel het hoogtepunt van de band tot nu toe. Persoonlijk vind ik Black Dog Barking nog wel het beste album van Airbourne, maar Breakin' Outta Hell pakt zeker de tweede plaats. Geen wereldschokkend werk, maar weer een leuke uitbreiding van het repertoire voor de liveshows.

In de seksnummers (daarvan lijken er toch zeker twee per album verplicht voor deze band) laat men nu overigens de beeldspraak geheel achterwege. Voor nummers 7 en 10 mag er best een explicit content-sticker op de verpakking.

Ik laat nieuwe Alcests altijd even liggen. Eigenlijk niet expres, maar meer omdat ik wil wachten op een goed moment (eigenlijk onzin, als het goed is is het goed en anders niet), en omdat ik bang ben dat hij niet zo goed is als de vorigen (zeker als het gemiddelde op sites als MM lager uitvalt). Eigenlijk is dat nooit ergens goed voor. Zo blijkt met Shelter. Al met de eerste luisterbeurt ben ik onder de indruk. Nog steeds heb ik het meeste met het debuut van deze band, maar als dat niet het gevolg is van persoonlijke voorkeur (nostalgie) dan is er toch in ieder geval sprake van een zeer consistente lijn van kwaliteit op de albums daarna. Ook al is er hier wat minder en daar wat meer metal te vinden. Dat stoort me eigenlijk niet zo, de sfeer blijft min of meer hetzelfde en de kwaliteit van songwriting eveneens. Een cijfer volgt nog, maar goed is Shelter hoe dan ook. En Alcest in het algemeen.

Een beetje Alcest op de automatische piloot. Het klinkt allemaal wel prima, maar ik mis creativiteit, en die echte bijzondere muzikale momenten. In de verschillende gedaaantes van haar verleden (Souvenirs, Voyages, Shelter), wist Alcest die vaak toch weer te brengen. Ik vind hem wel iets beter dan Kodama, maar Spiritual Instinct moet zich voor mij toch scharen achter zeker de eerste vier albums.

Dit concert begint erg sterk met swingende en vlammende versies van Karma en Heartburn, maar daarna vlakt het snel af. Het is wel erg leuk dat ze overal haar verhaal bij vertelt en dat je de interactie met het publiek kunt horen maar de nummers zelf vind ik maar weinig aan. Pas bij Every Little Bit Hurts wordt het weer leuker. Streets of New York is ook wel leuk, met een basloopje van Nas. Wild Horses is dan weer iets minder, en bij Diary (toch een prima nummer) klinkt ze wat hees, wat erg jammer is. Ik hoor tijdens dit nummer wel een mannelijke muzikant die een stukje zingt en dit bijzonder fraai doet. Hierna gaat het niveau weer omhoog, vooral Stolen Moments wordt erg mooi uitgevoerd. Alleen dat laatste nummer, tsja, dat had van mij niet gehoeven.

Al met al toch de moeite waard wat mij betreft.

Inmiddels steekt dit bijzonder bleek af tegen het latere werk van deze band. Was leuk om mee te beginnen, maar ik hou het nu bij 2,5 sterren. Meer dan leuke ideeën staat hier niet op, wat wordt uitvergroot door de klasse van albums als White Tomb en Mammal (Teethed Glory vind ik zelf wat minder).

Nee, een 4* is hier te weinig voor. Prachtige zang, prachtige nummers, fantastisch gitaarwerk, onbeschrijfelijk. Ik houd nooit zo van "liedjes" maar deze band schrijft deze op sublieme manier. Op een manier catchy, maar erg volwassen, en bovendien getuigende van superieur muzikantschap.

Oeps. Had ik hier nou serieus nog niet op gestemd?

Laatst nog eens opnieuw gedownload. Heb er wel vier sterren voor over denk ik, het is gewoon 'af' en bij een conceptplaat geeft dat een finishing touch die een voldaan gevoel oproept. Daarbij is de muziek natuurlijk ook gewoon doordacht en mooi.

Ik blijf bij de 3,5. Aantal pluspunten; de mooie franse zang, de soms erg mooie gitaar- en pianomelodieën, maar ook minpunten; het drumwerk is niet echt heel indrukwekkend, en is ook dito geproduceerd. Geen golf van geluid, maar een duidelijke en lichtelijk saaie sound.

Ik had hier nog niets gepost, zie ik nu. Nou, toch maar iets schrijven dan, want ik luister dit de laatste tijd erg veel en het gaat niet vervelen.

Door de geweldige sfeer, maar die komt natuurlijk niet uit de lucht vallen. De gitaristen van deze band zijn echt geweldig, en weten heerlijk melodieën te combineren zodat er sprake is van lagen, waaronder telkens weer details te ontdekken vallen. Het fantastische drumwerk geeft alles pit, en de maatwisselingen houden de luisteraar scherp en zorgen ervoor dat niets voorspelbaar wordt. De cleane zang is niet hinderlijk zoals ik het bij bijvoorbeeld Periphery wel heel vervelend vind, en de hardcoreschreeuw is vol en krachtig. Niets mis mee. En dan om het af te maken zijn de heren ook nog goede songwriters. Of je de nummers nou los ziet of als deel van het geheel, het luistert heerlijk weg, de spanning raakt er geen moment uit. Van opbouw naar afbouw naar opbouw, van muzikaal hoogtepunt naar sfeervol intermezzo, alles van een ongeëvenaarde muzikale kwaliteit.

Voor mij één van de beste platen in dit genre. Gerust een 4,5* waard.

Na een lange periode van gematigde activiteit (althans onder deze naam) is Amon Tobin sinds 2019 extreem actief. Als we zijn solo-monikers even samen nemen zijn er sinds dit jaar 6 (!!!) volledige albums uitgekomen, dan nog eentje samen met Jon Chapman als Two Fingers, nog een EP met Thys, en dan vergeet ik misschien nog wel wat. En ik moet zeggen, dit had van mij echt niet gehoeven.

De kwaliteit is er enerzijds wel, maar anderzijds voelt het toch aan als een gebrek aan focus. Ik heb bijna alles van de man gehoord, maar als je me een willekeurige track van een van deze releases laat horen, kan ik die waarschijnlijk niet koppelen aan het betreffende album. Anders dan zijn eerste paar platen, is er niet een heel sterk verschil in karakter tussen bijvoorbeeld The World as we Know It, Fear in a Handful of Dust en deze. De samenwerkingsverbanden springen er iets meer tussenuit, Time to Run en Ithaca kan ik me goed heugen en splitsen zich echt af van zijn eigen werk. Maar ik kan toch niet anders dan denken dat een "best of" van zijn 4 laatste solo-albums een stuk meer indruk had gemaakt dan de polonaise die we nu hebben.

Ik verhoog mijn stem voor deze Amorphis naar vier sterren. Hij gaat meer de progressieve rock-kant op, en is eigenlijk geen metal te noemen. Maar qua songwriting zit Far From the Sun gewoon op een erg hoog niveau. Eigenlijk is het jammer dat de zang erg vlak blijft, en de composities vergeleken met andere Amorphis-albums enigszins kaal zijn. De grootste ergernis die ik heb bij het luisteren van dit album is dat er meer in zit dan er uit komt, terwijl het in de huidige staat al bovengemiddeld is.

De nieuwe Amorphis deed mij mezelf afvragen waarom ik eigenlijk niet meer van de band kende. Dus ben ik de discografie maar eens gaan (her)ontdekken, althans terug tot en met Far From The Sun. En met dat album als uitzondering klinken ze allemaal eigenlijk verdacht gelijk: elk album is ongeveer hetzelfde trucje, zij het met wat meer grunts hier, wat meer rustpunten daar, afhankelijk van welke plaat je pakt. Het is wat mij betreft toch nog steeds Silent Waters waarop alle typische Amorphis-elementen (althans van de laatste tien jaar) het beste samenkomen. Het heeft de perfecte balans tussen hard en zacht, de meest uitgebalanceerde tracklist, de hoogste kwaliteit songwriting, reken je bonustrack The Sign niet mee dan is ieder nummer sterk.

Ik ga alles nog wel een paar keer meer beluisteren, maar Silent Waters blijft dus mijn favoriet.

Een redelijke Anaal Nathrakh (slecht zijn ze nooit). Maar als ik ze allemaal op een rijtje zet komt deze toch wel als een van de minste uit de bus. Het is allemaal net een tikje minder catchy dan wat ik had verwacht, en met deze hoeveelheid bombast gaat dat toch wel opvallen.

Weer een goede plaat van Anaal Nathrakh, maar vooralsnog niet zo goed als Hell is Empty... en mijn persoonlijke favoriet In the Constellation... Misschien moet hij nog groeien. In ieder geval respect voor dit duo, dat niet alleen kwantiteit maar ook kwaliteit aflevert. Album na album, en het is nooit slecht!

Ik zit de discografie van Anaal Nathrakh weer eens door te luisteren, en deze komt er voor mij toch wel uit als de beste. De productie is hier op een stuk beter niveau van de eerste twee platen, en muzikaal vallen hier alle stukjes op hun plaats. Precies de goede balans tussen intensiteit, bombast, melodie en sterke teksten (niet per se diepgaand, wel heel effectief in de symboliek en shock-effect).

Man oh man, Anaal Nathrakh stelt wederom niet teleur. Wat een vette plaat weer, keer op keer weet dit duo diens reputatie als meest intense band van de scene te bevestigen. Hoewel In The Constellation of the Black Widow mijn persoonlijke favoriet is, is het niveau sinds Domine Non Es Dignus (2004) consistent hoog.

Maar elke keer doet Anaal Nathrakh ook weer wat nieuws. Wat kleine experimentjes met dynamiek, wat breakcore-geluiden, zeer spaarzaam allemaal maar dat is precies goed. Het is precies wat je verwacht, maar net verschillend genoeg om niet tot verveling te leiden. Maar de sleutel is natuurlijk dat men de intensiteit (snel spelen en hard schreeuwen kan iedereen) weet te combineren met heerlijke melodieën die niet afdoen aan de impact, en natuurlijk weer een sublieme productie. Het belang daarvan is bij een band als deze niet te onderschatten. Intens, maar toch zo uitgebalanceerd en helder.

Ja, er zijn denk ik een hoop metalbands die er niet slecht aan zouden doen eens wat meer Anaal Nathrakh als voorbeeld te nemen.

De goede songs zijn hier ondanks de matige productie best te doen. De minder goede songs worden daarentegen juist snel saai door diezelfde productie. Al met al niet écht voor herhaling vatbaar, in zijn geheel dan. Satanarchist is het beste nummer.

Wat sneller dan de gemiddelde drum & bass, erg lawaaiig en weinig dynamiek. Sommigen zullen ervan houden, maar het is echt niks voor mij. Er wordt wel een indrukwekkend partijtje gescratcht op deze plaat, waarbij ik aanneem dat dit van de dj's afkomstig is. Zo ja, indrukwekkend! Dat hoor je niet veel drum & bass-dj's live doen.

Er staan best leuke nummers op, maar het is me veel te druk en is inderdaad enorm vol. Te vol om een luisterbeurt van te genieten, ook al zijn sommige nummers dus best goed. Summertime Clothes bijvoorbeeld.