The Divine Feminine, een plaat over het vrouwelijke. Ik heb me niet heel goed ingelezen in de thematiek, maar heel ingewikkeld is het volgens mij niet.
Ik vind het album over het geheel wat leuke ideeën hebben, en het begint ook lekker pakkend met Congratulations en het fantastische Dang! Daarna kakt echter het tempo gigantisch in, en wordt de plaat voor mij eigenlijk nergens meer spannend. Track na track gaat het richting downtempo, en de nummers zijn zo zwoel dat ik het er eerder benauwd door krijg.
Ik snap dat een album met thema's als deze af en toe wat gas terug moet nemen, maar voor mij grenst het regelmatig aan gezapig. De dynamiek van het vrouwelijke (wat zo geprezen wordt) hoor ik niet terug in de muziek.

Er staan inderdaad wat degelijke nummers op die veel goedmaken voor het matige dat de previews brachten (naar mijn mening althans). Heavy Lies the Crown en Grind You Down zijn mijn favorieten. Maar meer dan een zesje krijgt deze plaat toch niet, want om heel eerlijk te zijn klinkt Machine Head zelfs op de betere momenten als een matige kopie van zichzelf uit betere tijden. De teksten zijn matig, de riffs zijn niet origineel... En bovendien is het voor dit soort metal een verschrikkelijk idee om een plaat van 75 minuten te maken, dat gaat toch niemand uitzitten zonder dat het tot achtergrondmuziek vervalt?

Ik vind 'm saai. Kwam er laatst pas achter dat ik hier nog helemaal niet had gestemd. maargoed, veel te veel nummers van de matige albums Supercharger en The Burning Red. Bovendien is het publiek soms goed, en soms (vaak juist wanneer Flynn de zaal aan het ophitsen is) helemaal niet hoorbaar. Ze hadden even moeten wachten met een livealbum tot na TtAoE, dan was ie misschien wel geslaagd.

Naar mijn idee hoor je vrij weinig nu-metal op deze plaat. Dat kwam echt op stoom met The Burning Red en Supercharger, waarna de band gelukkig weer de koers heeft teruggedraaid.
Verder ben ik wel blij dat ook niet Burn My Eyes gekopieerd werd, dat kon namelijk nooit goed gaan omdat die plaat in zijn eigen stijl maar weinig verbeterpunten had. Dat het iets minder "granaatinslag" was klopt dan ook zeker, maar deze plaat heeft zich na wat extra rondjes echt wel voor mij bewezen. Sterker nog, juist omdat het iets minder "granaatinslag" is heb ik deze plaat denk ik vaker gedraaid. Ieder nummer is goed, er zitten geen fillers tussen.
Ik heb lang nagedacht over wat ik de beste Machine Head vind, maar uiteindelijk ben ik tot de conclusie gekomen dat ik echt geen keuze kan maken. Burn My Eyes, deze, maar ook Through the Ashes... en The Blackening staan voor mij allemaal op gelijke voet.

Vandaag op lp op de vrijmarkt op de kop getikt voor 1,50. Nouja. Zag dat ik nog niet gestemd had, maar weer eens gaan luisteren en tot de conclusie gekomen dat een 4* toch wel het minste is. Wat een geweldige eerste drie nummers, en Tarzan's Nuts en Madness zijn natuurlijk ook heerlijk. One Step Beyond en Night Boat to Cairo horen bij de beste skanummers die ik ooit gehoord heb, versterkt door het uitstekende optreden dat ik twee jaar geleden mocht meemaken.

Ik vind Fire echt een verschrikkelijk nummer. De rest van de plaat is wel prima, maar ik vind het niet echt een geheel, het klinkt me meer als een verzameling van materiaal van drie verschillende producers in de oren. Leuk voor in een dj-set, wat mij betreft oersaai om als album te luisteren. Overigens heb ik dat met bijna al het werk van Skream en Benga, hoewel beide qua individuele nummers veel beter hebben gepresteerd dan dit.

Deze plaat gaat voor mij omhoog naar een 4,5*. Peace is the Mission is alweer drie jaar oud, maar ik heb simpelweg regelmatig de behoefte om deze plaat op te zetten, vooral in de zomer. Hij is kort, maar werkelijk ieder nummer is raak. Diplo is hier op zijn hoogtepunt: hij gooit meerdere genres en stijlen door elkaar, en de plaat klinkt nog steeds als een klok. En anders dan met veel albums in dit genre voegt zowat elke gastbijdrage iets substantieels toe.

Mocht je de plaat desondanks te kort vinden, kun je terecht bij de Extended Edition, waar nog wat extra nummers op staan. Persoonlijk vind ik hem eigenlijk perfect zo.

Op zich leuk stonerrockplaatje dat de vaart erin houdt, maar met verder niet heel erg veel inhoud. Verveling ligt toch telkens op de loer, al moet wel gezegd worden dat dit probleem natuurlijk met alcohol te bestrijden is. Maargoed, er zijn ook platen die dat niet nodig hebben.

Mark Pritchard levert met Under the Sun een interessant album af. Hoewel, album, dat vind ik wel vaker een twijfelachtig concept in de elektronische muziek. De ene artiest gooit 10 clubmixes achter elkaar en noemt het een album, de andere springt van de hak op de tak om al met al een brei aan interessante maar uiteindelijk weinig samenhangende geluidsfragmenten aan elkaar te plakken.
Mark Pritchard valt in die tweede categorie. Under the Sun geeft na een ambientintro de indruk toch wel songstructuren te waarderen, met snel elkaar opvolgend drie nummers met een redelijke structuur en zang (Give it your Choir, Beautiful People, You Wash My Soul). Maar tussendoor en helemaal daarna is het ambient wat de klok slaat, en dat komt de kwaliteit wat mij betreft niet ten goede. Na Hi Red, wat ook al geen fantastisch stuk muziek is, is het voor mij een grote waas die hooguit saai en soms zelfs irritant is. Als album schiet het dus echt tekort. Op de eerste helft staan wat leuke muziekjes, maar dat is wat mij betreft echt het enige wat deze plaat van een onvoldoende redt.

De score van Halo is sowieso de drie normale delen lang goed geweest. Passend bij het spel en de sfeer die het uitstraalde. Avontuurlijke muziek met futuristische zowel als heroïsche tintjes. Ook deze score is goed, maar ik ben niet echt een voorstander van dit soort ellenlange albums. Wanneer het allemaal wordt samengevat tot maximaal een uur vind ik het meestal beter, nu zit er een hoop saai spul tussen. Digitaal kun je natuurlijk alles eruit knippen wat je wil, maar dat maakt het album zelf niet beter. Vandaar mijn score: halverwege de sterrenladder, maar toch met een afronding naar boven.

Ik vind het prettig. Lekker bruut, lekker lomp en allemaal keurig gedoseerd, nooit teveel van het goede en ook nooit teveel van het slechte. Een om te onthouden.

Poolse Deathblack met de nadruk op black. Tappend uit de vaatjes van landgenoten, hebben deze gasten zeker een eigen geluid.
Dit album is voor de liefhebber zeker de moeite waard.

Precies mijn mening. Ik waardeer 'm alleen ietsjes hoger.

Gek genoeg had ik hier een 3* voor staan. Bij herbeluistering van Blue Lines en Protection moet ik toch juist zeggen dat ik Blue Lines beter vind. Omhoog naar 4* direct, vooral vanwege Safe from Harm en Unfinished Sympathy, maar bijna elk nummer is hier goed. Enkel One Love vind ik echt geen goed nummer, en ook niet goed passend in het geheel. Daar lijk ik hier alleen in te staan?

We zien hier een andere kant van Massive Attack dan we gewend zijn, en ook waar de groep zelf minder in bedreven is. Toch komt er hier en daar wat leuks uit, in de rustige nummers zowel als in de actietracks. Uiteindelijk steekt het echter niet hoog boven het maaiveld uit, en de constante afwisseling tussen rust en actie geeft het album niet echt een lekkere flow. Zeker niet verkeerd, maar ik zie mezelf het niet snel weer opzetten.

Ik ben nog steeds niet zo'n enorme fan van de Exchanges en Mezzanine (het nummer), maar omwille van de rest moet ik nu toch wel verhogen. Op Mezzanine staan niet een paar prachtnummers, maar echt een hele reeks klassiekers (of zouden-moeten-zijn-klassiekers). Teardrop was natuurlijk een vroege favoriet, en daarna kwamen Angel en Group Four. Maar nu ben ik ook echt verslingerd aan Inertia Creeps en Black Milk. Misschien moeten de twijfelaars nog wat beter inzinken. Als dat nog gebeurt, dan maak ik er vijf sterren van.

Geen extreem boeiende plaat, wel wat verbeterpuntjes ten opzichte van het origineel, maar daartegenover staat dat het al met al behoorlijk langdradig en veel van hetzelfde is. Niet echt iets waar ik 50 minuten met plezier naar luister.

Echt een heel fijn album. Aanvankelijk werd ik wat afgeschrokken door de lengte, en ook de vele lange nummers waarin soms niet heel veel lijkt te gebeuren. Maar het is echt een groeiplaat, hij openbaart zich iedere luisterbeurt een beetje meer. Wat me uiteindelijk overtuigde waren de enorme variatie in (sub)genres die hier tot een coherent geluid worden gemengd, en de fantastische productie. Koptelefoon of speakers, het klinkt als een klok!

Ik ben deze plaat onlangs weer meer gaan waarderen. Enerzijds is het muzikaaltechnisch dik in orde, anderzijds fungeert het zeer treffend als een memoryhouse. Het is muziek die makkelijk te binden is aan bepaalde gebeurtenissen en dan vervolgens een waas van nostalgie over zich heen draagt, niet in de laatste plaats door de fantastische sfeer die gecreëerd wordt: perfect aansluitend bij de hoes en de thema's, betreffende oostelijk europa in vervlogen tijden. Een kunststukje.

Max Richter is in toenemende mate ook een componist van filmmuziek. Als je dat samen neemt met zijn eigen werk is de mate waarin zijn discografie toeneemt opmerkelijk. Waar dat bij veel filmcomponisten echter de kwaliteit lijkt te schaden, is eigenlijk alles van Richter van een torenhoog niveau. Ook Testament of Youth heeft een prachtige soundtrack van hem gekregen. Deze heeft wel weer zijn kenmerkende minimalistische stijl, maar dat is wat mij betreft geen bezwaar, want er staan gewoon weer een hoop geweldige composities op.

Ik moet mijn mening toch een beetje bijstellen. Of de band een eigen gezicht heeft is nog betwistbaar, maar eigenlijk is de combinatie van die vette sound en de droge riffs en hakkende drumpartijen heel erg fijn. Ook zit er meer in de songs dan op het eerste gehoor opvalt, en speelt de band leuk met afwisseling tussen de instrumenten. Stiekem wel vier sterren waard!

Net als voorganger Koloss geen bijzonder Meshuggah-album. Technisch zit men nog steeds op hetzelfde niveau, maar men doet ook telkens hetzelfde trucje. Tot en met obZen had ieder album een origineel element ten opzichte van de voorgangers, op de laatste twee albums horen we enkel meer van hetzelfde. Ik prees ooit Meshuggah om hun inventiviteit en unieke positie in het genre, maar die hebben ze inmiddels verloren aan bands die veel interessantere dingen doen met het recept dat Meshuggah zelf bedacht heeft.

Samen met Master of Puppets mijn favoriete Metallica. Master of Puppets is consistenter, maar de hoogtepunten op the black album zijn wat mij betreft iets hoger. Enter Sandman, Sad But True, Nothing Else Matters, My Friend of Misery, deze nummers behoren tot de beste rock-/metalnummers ooit geschreven. Mijn probleem met deze plaat is dat het dikke uur dat hij duurt ook deels wordt gevuld door een stuk minder spannende nummers. Of Wolf and Man, Holier than Thou, en zo nog een paar, ze weten mij echt niet te boeien. Twee of drie nummers minder en deze plaat was voor mij in score ver omhoog geschoten.

Leuke plaat, ontdekt in de MusicMeter album top 1000. Een echte popplaat in songwriting en productie, maar er klinkt in ieder nummer wel een melancholische noot door, waardoor het niet zo mierzoet is als het had kunnen zijn. Voor mij is dit juist geen zomerplaat, veel van de nummers zijn niet per se vrolijk en ik draai deze liever als het buiten waait of regent. "Collect Call" is met name een echt herfstnummer als je het mij vraagt.

Uitstekende soundtrack, dingen sluiten bij elkaar aan, sfeer is goed. Alleen hem in één keer uitzitten is wat veel gevraagd, maar gelukkig hoeft dat ook niet.

Nog geen commentaar, en maar 2 stemmen? Er mag hier wel wat meer liefde komen voor misschien wel de beste gamesoundtrack van de afgelopen 10 jaar.

Mick Gordon bracht in 2016 een revolutie in de manier waarop muziek een game kan ondersteunen, en dat bovendien met een soundtrack die ook buiten de game om nog heerlijk te luisteren is.
Ik zal ook niet ontkennen dat de metalhead in mij een headbangetje van vreugde doet vanwege het doeltreffende gebruik van daadwerkelijke metal. De laatste keer dat we dit hoorden was... Brütal Legend (en dat was grotendeels al bestaande muziek...)? Maar dit is wel even andere koek, dit is harder dan Slipknot heeft geklonken sinds 2001!

Wie geïnteresseerd is in details over hoe nauwgezet er is nagedacht over de integratie van de soundtrack met de spelervaring, kan ik deze mini-documentaire aanraden: The Brilliance of DOOM's Soundtrack - YouTube .

Prima EP (staat momenteel volgens mij foutief als LP hier), niet heel spannend maar wel onderhoudend.
Ik ben geen gigantische hip hop-kenner, maar ik heb toch het idee dat het afgelopen decennium veel goeds van nieuwe artiesten heeft gebracht. Misschien vandaar dat dit, wat zeker niet slecht is, er toch wat magertjes bij afsteekt.
Dat gezegd hebbende blijf ik hem zeker volgen, hij kan zomaar (weer) met iets moois komen.

Geen superproductie op dit album, vooral de drums klinken nogal blikkerig. De muziek is echter van prima kwaliteit. Niet zo goed als de twee opvolgers, maar toch met gemak een ruime voldoende waard.

En mijn twijfelgeval tussen #1 en #2 dit jaar. Shining gaat voor de jaarlijstjes toch de nummer 1 claimen vanwege hun uitzonderlijke originaliteit, maar qua songwriting (vooral in metaltermen) is dit een plaat van jewelste. Wat een beheersing, met name qua drumwerk, fantastisch. Maar ook de teksten zijn genreontstijgend goed. Ik kende de band al langer, maar heb pas dit jaar écht ontdekt hoe goed Misery Index eigenlijk is. En Heirs to Thievery is voor mij duidelijk hun beste werk tot nu toe.

Hoe meer ik deze plaat luister, hoe meer ik me besef dat er eigenlijk niet zo heel veel aan is. Af en toe komt er echt een bijzonder bruut moment voorbij, maar voor de meerderheid van dit toch niet al te lange album staat de band echt op de automatische piloot. En zo voelden sommige van de eerdere albums van deze band toch niet.