Ik vind deze cd over de gehele linie niet echt sterk. Er staan wat knallers op, bijvoorbeeld de eerste twee en Barbarossa. Verderop staan ook nog wat leuke nummers maar 56 minuten is echt te lang, de speelduur komt de agressie niet ten goede. 3*'tje

Ik kan er maar moeilijk bij wat een fantastische stem Lana Del Rey eigenlijk heeft, en deze stem komt alleen nog maar beter tot zijn recht doordat deze perfect bij de nostalgische sfeer past. En de nummers zijn ook nog eens goed (sommige wel beter dan andere, maar ok). Album van het jaar voor mij totzover.

Sleeper vind ik mooi.
Magmadiver vind ik redelijk
All In Good Spirits vind ik niet veel aan
Headless Piss vind ik een beetje nietszeggend
It Is My Kind of Top (Pop?) is prima

al met al een 'gewone' voldoende. Sleeper zet ik nog wel eens op denk ik, vooral die cleane baseffecten onder de noisemuur en het 'grindpad-geluid' verder in het nummer ben ik erg over te spreken.

Tsja, de titel zegt het eigenlijk al. De meest sensuele plaat uit de Late Night Tales-serie, als ik het goed heb gemixt door Groove Armada, staat vol met klassiekers voor een avondje plezier met zijn tweeën (of meer, want je kent het gezegde: hoe meer zielen...). Hoewel dit met afstand de minst kunstige plaat (heel praktisch en doelgericht juist) uit de serie is, weet men heel tactisch de kitsch en kazigheid te vermijden. Dus daarvoor complimenten.

Zeker niet de beste Late Night Tales. Deze serie mijdt over het algemeen niet wat sommigen kitsch zouden noemen, en dat doet Röyksopp op de tweede helft van deze verzamelaar zeker niet. Maar toch staat er genoeg goeds op om te compenseren voor het eigenlijk iets te hoge foute gehalte, tracks 1-7 zijn voor mij in ieder geval aan een stuk door genieten. Vandaar rondt ik toch omhoog af naar vier sterren.

Kan hier helaas niet zo veel mee. Een erg lange plaat, die muzikaal nogal wat heen en weer gaat en geen duidelijke op- en afbouw kent. Ook zitten er wat stukken muziek bij die me een beetje op de zenuwen werken. Er blijven nog steeds wel mooie stukken over, maar gemiddeld genomen zijn deze ook weer na tweeënhalve minuut voorbij. Een boeiend conceptalbum, dat ik helaas waarschijnlijk nooit meer ga opzetten.

Dit is de absolute tegenpool van easy listening, via de koptelefoon zowel als mijn speakers doet het een beetje pijn aan mijn hoofd. Ik zou de productie niet echt gebalanceerd noemen (dit is een schoolvoorbeeld van de wall of sound), maar volgens mij doet het wel precies wat Leeched voor ogen had: compleet de luisteraar overrompelen. Ik heb zelf nog geen moment gevonden waarop ik dit met plezier opzet, dus ik onthou me maar even van een score.

Nothing is Still is een plaat met erg gave ideeën. Toch komt lang niet alles even lekker uit de verf. De ambient is bij vlagen heel mooi, maar het blijft altijd toch een soort industrieel randje hebben. Misschien is het simpelweg mijn smaak niet, in ambient houd ik van de meer schone, pure klanken, terwijl Nothing is Still eigenlijk nog best rauw is. De tracks die tegen de techno aanliggen hadden van mij zeker niet gehoeven, maar aan de andere kant passen ze wel weer in het totaalplaatje. Niet slecht, maar uiteindelijk niet helemaal mijn ding. Jammer, want ik hoor wel heel veel goede ideeën. Ik verwijs anderen dan ook graag naar David August - DCXXXIX AC (2018), welke hetzelfde genre op een meer sfeervolle, rustgevende manier benadert.

Niet zo goed als de opvolgers wat mij betreft, maar minder dan een vier kan ik hier eigenlijk niet aan geven. Op dit album liet men zich al zien als een enorme kracht binnen de progressieve metal, met een fantastische zanger, eigenzinnige songs en structuren, en algeheel een sterke eigen identiteit. Net als elke plaat van deze groep heeft hij tijd nodig om te groeien, maar er is zo veel wat zich op den duur prijsgeeft. Leprous maakt platen als mooie wijnen (of whiskys, wat je voorkeur maar heeft).

Nu is het tijd om de eerste twee platen eens te checken!

Ik wil hem best 4,5* sterren geven, het is een erg mooi album. Alleviate is mooi, maar inmiddels ben ik nóg meer fan van Distant Bells. Eigenlijk vind ik alles van By My Throne t/m Foreigner heel erg goed. Daarnaast moet ik echter ook constateren dat de eerste drie tot het mindere werk van de laatste albums samen behoren, en dat afsluiter The Sky is Red mij wat gemengde gevoelens geeft. Het sterke midden trekt dit album dus heel erg omhoog, maar die paar minder interessante nummers doen mij nog wel twijfelen of dit mijn plaat van het jaar wordt. Maar hij komt wel heel erg dichtbij.

Deze gaat hoog eindigen in mijn jaarlijst. Er is niet bijster veel veranderd aan het recept sinds Coal, maar doordat Leprous nog steeds een heel eigen geluid (en niveau van technische vaardigheid) heeft, is dit wat mij betreft waarlijk een progressieve plaat. Dat kun je toch niet echt zeggen van veel andere progbands dit jaar (Riverside en Symphony X, om maar twee grote namen voorbeelden te noemen).

At Swim gaat van mij naar erg interessant en mooi naar matig. Nu doe ik Hannigan daar eigenlijk niet echt recht mee, want het zit allemaal wel goed in elkaar, maar er staan simpelweg wat nummers op waarbij mijn aandacht afdwaalt. Was het hele album van het niveau Tender geweest, dan waren vier sterren zeker op hun plek geweest, maar nu blijf ik ergens daaronder hangen. Als geheel is de plaat met minder dan 40 minuten gelukkig goed door te komen, en dat zorgt ervoor dat ik hem waarschijnlijk nog wel eens vaker ga draaien.

Deze plaat heb ik dit jaar toch aardig wat geluisterd. Toch voor een deel om te beslissen of ik hem nou zo goed vind of niet. Ik denk dat de conclusie is dat er enkele hele goede nummers op staan, maar dat het totaal toch net iets te veel van hetzelfde voor mij is. Vooral nummers 6 tot en met 9 hebben moeite om mijn aandacht erbij te houden. Nummers 1 en 5 gaan dan direct weer door naar mijn lijstje van fijnste songs van 2017.

Ik werd naar dit album verwezen na mijn vraag om muziek in de trant van Tuomas Holopainen - Music Inspired by the Life and Times of Scrooge (2014). Ik snap de link, want het gehalte folk is hoog, maar daar houdt wat mij betreft de vergelijking op. Loreena McKennitt maakt sfeervolle muziek, maar van een heel andere soort: dromerig en vol rust. Het tempo ligt laag, alle instrumenten zijn er in een ondersteunende rol: de sfeer staat centraal, en de zang is het enige "instrument" dat af en toe in de spotlight staat. Af en toe is er wat meer ruimte weggelegd voor viool of fluit, maar dit wordt vervolgens zo bescheiden neergezet dat het woord "solo" al te veel is.

Ik kan niet zeggen dat ze het slecht doet, want waarschijnlijk heeft dit album alles wat je zoekt in dit genre. Maar het doet niet veel voor mij. Mijn zoektocht gaat dus door, want voorlopig is het solowerk van Holopainen nog "one of a kind".