Een prachtig begin met het nummer So This Is Silence, er word meteen een duidelijke sound gecreëerd. Helaas valt deze sound bij het 2e nummer compleet weg en zakt zelfs naar het dieptepunt van deze cd. Maar zoals ik al zei, het dieptepunt is geweest, het gaat nu alleen nog maar beter worden. Nummero 3 ; Midnight Garden. Goed verder gegaan met de sound verder te ontleden. Het klinkt allemaal goed bij dit nummer, stem, instrumenten, klopt allemaal. Geen uischieter maar gewoon een goed nummer.

The Tease the Tear. Wat een geweldig begin, een vlotte zang, die haast akoestisch beginnen. Geen lang intro, geen overbodige instrumentale stukken. Weer gewoon een goed nummer. Hier komt al een beetje hét sterke punt van AATT in voor. De soms wat schreeuwerige zang.

Het enige nummer wat ik op dit album kende toen ik het kocht. Maar ik wist zeker dat het een hoogtepunt zou zijn want als alle nummers deze kwaliteit hadden....
Hier komt het langgerekte en uitbundige zang in voor waar ik zo van houd. Woorden die in mij opkomen als ik het luister ; kracht, pijn, verdriet, chaos, pure schoonheid.

Shrine. Een intro dat zo van het nummer Catch van The Cure genomen zou kunnen zijn ; of andersom
De eerste keer dat ik het beluisterde deed het nummer mij niets. Maar het groeit uit tot een meer dan goed nummer. Het heeft ook weer iets van wat de toekomstige AATT zou worden met de sprekende zang zoals eerder al genoemd was.

Twilights Pool; HÉT nummer van de cd
Het begint fenomenaal, alsof iets groots wordt aangekondigd. Dan daalt het geluidsnivea en is zacht gefluister hoorbaar. En de zang begint. Het heeft al meteen een ritme wat zich helemaal in je brein nestelt en alsmaar doorgaat. Het is dichtbij perfectie, in ieder geval een nummer dat in mijn AATT top 10 staat.

Out of the Moving Life of Circles; een typisch nummer om mee af te sluiten. Het voegt weinig toe aan de rest maar is wel een aangenaam nummer om te beluisteren.

Slechts één klein kritiekpuntje op dit debuutalbum van AATT. Het duurt zo kort Ik heb een cd die slechts 31 minuten duurt. Weet iemand daar meer over?

Dit was een release waar ik écht naar uitgekeken had. Natuurlijk de nieuwe Audra was ook zeer interessant maar over het algemeen is Audra minder vernieuwend. Decorate Decorate daarentegen zou alle kanten uit kunnen gaan doordat ze slechts één mini album hadden wat enorm interessant was.
De singles op hun myspace klonken in ieder geval een veelbelovend. Ook in de tracklist zitten al 2 nummers die op hun vorige cd verschenen waren (nu in een nieuwe vorm) en toen ook al van een ontzettend hoog niveau waren. Met name de combinatie van de gebruikte electronics en de stem zorgen van een totaal nieuwe en eigen sound.

Vandaar dat ik heel braaf had gewacht tot het moment dat deze cd werd gereleased zodat ik hem met enkele andere cd’s kon binnenhalen (de nieuwe van Audra en UNI.FORM's first EP, beide aanraders met hoofdletter A ) Vanaf 1 juni zat ik ook al het internet af te speuren naar een download-versie maar ik kwam tot de conclusie dat de Denen geen cd’s uploaden want hij is onvindbaar. Daardoor was deze cd ook de eerste van het binnengekregen pakketje wat ik begon te draaien.

Het was nogal chaotisch toen ik de cd aanzette maar toch begon Correspondence door de ruimte te klinken. Het klinkt hard, dit rustige nummer.
'your body is a bird that disappears the second I hand it the crumbs of a sentence
and hear that people I know not exist are building roofs on the scrapers of a sentence'
In het boekje wat er bij zat staat dat het nummer slechts uit 3 zinnen bestaat die ongeveer 4 maal langer zijn als bovenstaande. Volledig losgeslagen van realiteit maar toch blijkt in de onzin een creatieve geest rationeel bezig geweest te zijn. Opvatbaar op welke manier dan ook voor iedereen die er de moeite voor wilt doen. Een opening die zich qua niveau kan meten aan Plainsong van The Cure (puur qua niveau want het nummer heeft er voor de rest geen enkele vergelijking mee)

Brothel - huis der lusten - is een nummer vol met pijn die er als het ware uitgespeeld wordt. Niet enkel door de zanger wordt de pijn weergegeven maar ook door de instrumentenbespelers. Er wordt een liefde beschreven die niet bestaat maar toch degene tot waanzin drijft en helemaal doet uitputten. Op momenten waar je bij de vorige cd kon denken dat Decorate Decorate aangename electronic/pop muziek maakte gaat het nu veel verder. Het is niet te ontkennen, de diepgang in de nummers die tot de rand zijn opgevuld met alle muzikale middelen die nodig zijn.

Pleasure is een nummer wat ik op hun myspace al meermaals had gedraaid. Normaalgesproken ben ik zo’n type wat het nummer overslaat als hij de cd voor het eerst beluisterd omdat ik alles meteen wil horen maar dit nummer werd niet geskipt. Het nummer is heerlijk uptempo waar je af en toe vreemd opkijkt als je de tekst hoort ;
'When you grow
they will cut your hair
and feet you shiny insects
and marry you away
the world is wet and lit'
Dit neemt niet weg dat dit een nummer is waar je na één keer luisteren al helemaal weg van bent. Ik was bang dat het nummer misschien wat kracht ging verliezen maar na de dikke 10 luisterbeurten is het nummer nog steeds zo krachtig als de eerste keer dat ik het hoorde.

Vervolgens komt Under The Aeroplane, Over the Sea met een Oosters begingeluidje. Tweestemmig wordt het nummer voorzichtig ingezet. Het kan met veel doordenkvermogen worden opgevat als een lied over de vele oorlogen die gaande zijn. Verloren vaders worden gevonden en kinderen groeien op in een huis wat hun wereld moet voorstellen. Geen favoriet van mij, ik houd meer van het rauwe stemgeluid wat hierin niet naar voren is gekomen.

Europe has no Heart was mijn favoriete nummer van hun vorige mini cd maar nu is het even wennen. In het begin wordt de tekst een beetje gebromd waarna hij toch verder gaat met het oplezen van de tekst. Het blijft een ontzettend sterk nummer maar ik prefereer de andere versie, alhoewel deze versie beter op deze cd thuis hoort. Het lijkt donkerder te klinken zonder te overdrijven.

Away is een soort van ballade te noemen. Bijna akoestisch gooit het nummer een geweldige sfeer in de ruimte. Het refrein is na 2 keer al mee te zingen of te neuriën
'she linger
let it go down
he’ll linger
let it go
just let it go
just let it go away'
Ondanks dat het niet de instrumentele kracht van de voorgaande nummers bezit is het misschien toch wel een hoogtepunt van de cd. Een nummer wat op festivals door grote groepen mensen kan worden meegezongen om even tot rust te komen.

Montmartre; vaarwel rust, welkom chaos. Een heerlijke uptempo nummer met een beetje een eenzijdige tekst wat niet wegneemt dat het een heerlijk springnummer is. De emotie van de zanger is wel prachtig, geschreeuwd maar toch deels ingehouden. Volgens mij zit er wel een verhaal achter dit nummer maar verder als It wordt niet uitgewijd, zonde want als je als luisteraar je kunt inleven in het personage wordt het nummer persoonlijker en ook beter.

2000 Needles is mijn persoonlijke favoriet. Het klinkt zó bekend terwijl het heel origineel is. Het klinkt allemaal heel zuiver zonder geforceerd gepolijst te zijn. Het refrein is weer weerzinwekkend mooi.
'the body screams out,
goodbye
goodbye
goodbye'
Misschien dat het niet de eerste keer aanslaat maar als je dit nummer vaker hoort dan groeit het tot een prachtig hoogtepunt.

Surname is ook weer een bekend nummer van hun vorige cd. Waar de lyrics in die versie nog als ‘gewoon tekst’ konden worden afgedaan is er hier toch veel meer diepgang. Een chaotisch gevoel wat liefde wordt genoemd zonder er de meerwaarde van in te zien. Het klinkt bijna verdrietig, alsof je medelijden met hem gaat krijgen.' It's over, she loves, it's over' het onverklaarbare gevoel wordt niet simpelweg als beeldschoon weergeven. Originaliteit is de beste omschrijving.

Different Strengths of White is een typisch Decorate Decorate nummer. Niet te gehaast maar rustig opbouwend. Het is bijna ongelooflijk dat dit hun eerste full cd is. Het klinkt enorm volwassen alsof ze volgend jaar op pinkpop kunnen optreden als hoofdact waar iedereen het dagen later nog steeds over heeft. Dit nummer geeft mijn typische idee van de sound van deze band weer.

Suggestions is een instrumentaal nummer. Van te voren was ik nieuwsgierig, nu ben ik wat teleurgesteld. Het klinkt eenvoudig, kinderlijk en hoort totaal niet thuis op dit album. Helemaal overbodig en sluit ook nog niet eens aan op het voorgaande nummer en leidt enkel het volgende nummer in.

Paper Cuts is een nummer wat weer vol zit met pijn. Hiermee wordt weer eens duidelijk gemaakt dat pijn een rechtstreeks pad naar schoonheid is. Een afwisselend nummer, maar lyricaal gezien misschien wel het beste.
'Paper cuts leave beautiful straight scars'
'you're a delicate quote from the bible'

Deze cd is zo overweldigend dat je het me terug deed denken aan momenten dat ik voor het eerst Farewell To Shade van AATT, Disintegration van The Cure en A Moment in Time van Ikon hoorde. Het klinkt als een geheel, een volwassen geheel wat emoties prachtig weet te uiten. Het artwork van de front is trouwens veel gecompliceerder als je het voor je hebt liggen in plaats van een plaatje op de computer. Het is gedetailleerd en een beetje Escher-achtig. Ondanks dat deze cd me in vergelijking met andere cd’s vrij veel geld heeft gekost voel ik me niet bedrogen. Deze cd is het geld meer als waard, een aanrader voor iedereen die de vorige cd al goed vond en voor iedereen die een van de beste bands uit de 21ste eeuw wilt horen.

Schrik niet als je ziet dat deze band uit Nederland komt. Dit betekent zeker niet dat ze geen goede darkwave kunnen maken. Waar België de Brassers heeft en onze noorderburen omkomen in geniale muziek kunnen wij het doen met deze grootse onbekendheid. Het eerste nummer Teach Yourself hoort op iedere verzamelplaat in dit genre thuis, ieder feestje moet toch wel dit nummer laten horen. Ik weet zeker dat er niemand gaat zeggen dat het niet lekker is. Heerlijk genialiteit van deze Nederlanders.
The Room volgt dit nummer op. Hierbij doe ik denken aan Fertile Reality's nummer Allah Al Alkbar. De stem een beetje op de achtergrond een grotsfeer creëeren zonder te overdrijven als bijvoorbeeld NOB doet. Even snel een complimentje over de prachtige naam van deze EP. Lekker creatief, zo zagen we er niet veel in 1981.
Can't Stay Too Long in This House : I love it!
'But this fantasy takes too much energy' grote aanrader voor iedereen.
Safely Secure is alweer het laatste nummer. De sfeer, de emotie in de stem, de donkerheid. Dan te bedenken dat dit uit Nederland afkomstig is!
Een kwartiertje en de nummers zijn voorbij, zonde dat het zo kort is en dat deze band niet meer heeft opgenomen (wat ik kan beluisteren, wie het wel kan, laat het mij horen!). Maar dit is een kwartiertje wat vaak gaat terugkeren bij mij. Heerlijk.

Deux Pingouins is een tweepersoonsband die van mij een 16+ luisterwijzericoon krijgt toegewezen. Het is muziek die duidelijke harddrug-vergelijkenissen bevat. Maar hier geldt ook, je hebt een bepaalde hoeveelheid nodig om het effect te verkrijgen. Dus met een nuchter hoofd krijg je deze muziek niet weggedraaid. Maar na een biertje of 6 - of een of ander blauwe/groene/rode drank die je moet aanlengen met sinas (wat ze me pas na ene paar uur vertelden) - is dit puur genot. Zorg ervoor dat het volume balanceert op de grens van kraken en zuiverheid.

Als het eerste nummer begint lijkt het alsof je binnenvalt in een yogales, gefluister in de microfoon, rare geluiden erbij - zorg dat je niet in een trance raakt!
Als jdan Andy Warhol door je oren galmt dan begint het album eigenlijk écht. Het is een nummer wat anders klinkt als al het andere wat je ooit gehoord hebt. De stem is met pijn omvlochten en zolang je geen poging doet om de tekst te begrijpen en gewoon even gaat liggen met gesloten ogen kun je hier echt van genieten. Een nummer wat het goed doet op het einde van een feestje in de tuin als er nog een paar man zijn die nog niet willen vertrekken. Een melodie die de komende dagen in je hoofd zal blijven ronddwalen of als je pech hebt - iedere keer naar boven komt zodra je weer drinkt - zoals bij mij.
Bij Whaff Whaff (wat een geniale titel en tekst!) ben je verloren, als je dit nummer hoort dan denk je dat het niet bestaat. Dat het slechts een luisterhallucinatie is omdat het onmogelijk is dat die muziek óóít opgenomen is. Het is ziek, in de meest positieve vorm van de betekenis van het woord. Waar je eerder nog kon denken dat je genept werd toen ik zei dat je hiervan ging trippen kun je dat nu echt niet meer denken - waarschijnlijk kun je even niet meer denken op dit moment.
Broken Ice zorgt voor het evenwicht. Het is kalm, met zangstemmen die geluidsinstrumenten vervangen met klanken die woorden moet voorstellen maar ze ongrijpbaar maken. De gitaar die er continu doorheen walst alsof het een acoustisch nummer is en de gitaar net te hard afgesteld staat, een Oosters fluitje alsof je over de makrt loopt waar Alladin zo vaak rondhangt, dit gaat verder dan muziek alleen - het is een ervaring, een belevenis.
I Can See Your Dream is een nummer wat het dichtst bij een 'gemiddelder nummer' terecht zou komen. Verpest dit de sfeer? Nee, zeker niet! Het geeft weer dat deze heren wel duidelijke muzikale kennis en talent hebben en niet 2 gekken zijn die zonder enige kennis van noten wat doen.
Whaff le Chien, (blaft de hond (?)) is het ideale nummer om je ogen te sluiten. Stel je voor, je ligt heerlijk met een groep vrienden op een trampoline (iets anders is te hard om op te liggen), deze muziek dreunt door je hoofd alsof het ín je hoofd zit. Met gesloten ogen zie je roze, blauwe, groene, oranje en gele wolken voorbijkomen. Je ziet ze tegen de sterren aanbotsen die naar beneden lijken te vallen en je strekt je armen om ze te vangen maar ze verdwijnen ieder keer als je denkt dat je de ster hebt gevangen. Je zweeft, je hebt de geest van het lichaam los gemaakt.
Welcome to the Day is een typische ogenopener. Dit nummer maakt je onrustig, er zit geen patroon in, de stem is onrustig, trilt en onhoorboor en de instrumenten zijn in geluidssterkte verschillend. Het lijkt op een tussenstuk wat 2 delen met elkaar verbind.
1912-1934 is onmogelijk. Hoe is dit muziek te noemen? Waarom vind ik dit goed? Het beeld wat ik voor me zie (en hoor!) is een stel schapen die in een stoomtrein zitten te zingen. Waar is de grens tussen leven en dood, zulke fantasieën zijn voor een mens te verzinnen durf ik te beweren.
Le train de 8 heure is een kort fragment. 'rennen, rennen, de trein die vertrekt vandaag. rennen, rennen, de trein vertrekt. te laat, hij is vertrokken!'
Notes pour le lapin gaat vrolijk verder op het vorige nummer en Mes Yeux ook. Waarom deze 3 nummers niet tot 1 nummer zijn omgevormd weet ik niet.
L'Homme Assis a la Meme Heure is een prachtig franstalig nummer. Ik versta er niets van maar de trip waarin je beland bent laat het je automatisch vertalen naar de grootste onzin die je ooit hebt bedacht. Misschien dat dit nummer (voor de durfals) zelfs dansbaar is! - en anders op zijn minst als excuus te gebruiken waarom je zo scheef loopt om je droge keel te vullen.
Notes Pour Le Serpent is een duogitaarspel zonder logica en/of vorm. Als je dit uit zijn geheel trekt is het oninteressant, maar hier past het redelijk in het geheel.
Waarschijnlijk is Carnival Song het mooiste nummer. Hier kun je altijd naar luisteren. Je proeft het geluid met je tong. Je hoeft enkel je mond te openen en het geluid stroomt naar binnen, je voelt het onzichtbare wat o zo teer is bewegen, je voelt de liefde.
Animal Mal sluit de cd af. Je hoort weer de babygeluidjes van het vorige nummer - is het reïncarnatie? ik denk van wel, na het beleven van dit geheel ben je gegroeid als mens zijnde. Je verlangt in dit nummer naar nog één pakkende melodie die je hoofd de rest van de avond zal vergezellen maar die komt niet.
Deze ervaring is niet gemaakt als support-act voor iets anders, dit album is gemaakt om het af te sluiten. Dit laatste nummer wat 6 minuten duurt kaapt de wereld die je voor je ziet niet zomaar weg, maar laat hem langzaam verdwijnen achter dromen.

Een zeer gevaarlijk luisterervaring, maar het is zeker aan te raden!

Het bandje wat mij verraste bij de eerste luisterbeurten in mei dit jaar. Even snel proeven wat ik te horen zou krijgen op pinkpop als ik dit bandje ging bezoeken. Het klonk 'anders' en ik was meteen getriggerd om ze te beluisteren. Samen met een paar vrienden die ze helemaal niet kenden naar het optreden gegaan en met een tevreden gevoel luisterden we. Helemaal niets mis mee, maar het moest nog nodig gepolijst worden. De hoge zang werd soms niet gehaald en de akoestiek was vrij rampzalig. Toch draaide ik nog af en toe het plaatje als ik zin had in iets actiefs en vrolijks.
Het album begint, en je krijgt al een redelijk goed beeld van wat deze band inhoudt. Qwerty Finger is het eerste zéér aanstekelijke nummer wat je de dansvloer opduwt om even helemaal los te gaan, maar indien de benen minder actief zijn zit er toch nog een meebeweegtrance in. Je zingt als het ware mee, zonder hardop een toon te produceren omdat het toch wel soms belachelijk hoog en snel gaat. Heerlijk!
Schoolin' weet ook weer te intrigeren. Fluittoontjes, een bas die niet zozeer als begeleiding wordt gebruikt maar meer als afwisselingsmechaniek, en óntzettend origineel. Met Leave The Engine Room laat EE een wat serieuzere kant zien. Dat de hoge stem niet alleen als 'ontzettend blij' kan worden gebruikt maar ook als rustigere begeleider voor een kale maar toch goede opbouw.
Final Form is voor mij het hoogtepunt van deze plaat. Teder, breekbaar wordt de stem aangereikt aan de luisteraars bij de eerste zinnen. Niet , waar ik hem had verwacht ; bij de hoge tonen, maar bij de emotie die er in gelegd wordt bij de lagere tonen. "Each of us have seperate houses, and each of us have seperate souls"
Photoshop Handsome is natuurlijk een slag naar de huidige maatschappij in een retro jaren 80 Nintendo Entertainment System stijl. (zoals tevens de clip laat zien) Radiowaardig.
Two for Nero, Nasa is on Your Side, Tin en Weights zijn nog enkele rustigere en serieuze nummers van EE waarbij Tin en Weights een extra notitieblaadje met een plus opgeplakt krijgen.
Tussendoor zijn nog de aanstekelijke Suffragette Suffragette, die als ultieme zomerhit bestempeld zou kunnen worden, en Come Alive Diana, een nummer waar ik de eerste minuut kippenvel van krijg, zich aan het voortbewegen om het plaatje tot een werkelijk plaat te verwezenlijken.

Het is niet zozeer een prachtig geheel ; meer een plaatje waarbij een aantal nummers duidelijk potentie heeft maar er ook enkele nummers bij zitten die geen samenhang met de rest hebben en duidelijk onder het niveau zitten. Volgens mij zou het ook geen kwaad kunnen als ze van producer gingen switchen, want het polijst-proces bij ieder nummer verschilt wat de oorzaak voor de weinige samenhang tussen alle nummers zou kunnen zijn.

Het begin van het album toont aan dat Justin Curfman met zijn bandleden een goede band heeft opgebouwd. De drums, bas en gitaar gaan samen alsof ze één zijn. Als vervolgens de stem er bij komt is het typische Feeding Fingers geluid weer aanwezig. Een verrassend detail is dat Feeding Fingers zich met dit album uit de poppenwereld naar boven heeft geholpen. Lyrics die betrekking hebben op het leven van iemand (Justin zelf?) maken het album persoonlijker. “Detach me from my head, replace me with someone else, why don’t you love me now” (Detach me from my head) “I’m just no fun, I’m just no fun, I’m just no fun for anyone else but me..” (I am a Brutal Little Boy)
Kameleon Curfman kan alles zingen wat hij schrijft en doet dit met zoveel passie dat zodra de teksten ook maar voor een klein gedeelte op je eigen leven toepasbaar zijn je meteen verkocht bent.
Detach Me From My Head begint met drumwerk wat je door je hele lichaam voelt. Het nummer heeft een aardig tempo waarbij de stemtoon van Curfman centraal staat en het nummer naar de climax brengt.
I Am a Brutal Little Boy loopt perfect in het vorige nummer over doordat het een flink tempo bezit. De bas in dit nummer loopt op een melodie die verscholen zit onder de andere geluiden maar toch een vrij verslavende rol krijgt.
My Imagined House is een heel anders dan de vorige nummer. Curfman zingt slomer, lager en zijn stem lijkt wel onder dikke lagen met ellende gebukt te gaan. Dit is een nummer wat ook op een vorige album had kunnen staan.
Asleep on Softened Fists is het hoogtepunt van deze cd. “How long have we been married, and how long have we been lost” beginnen de lyrics van het nummer. We worden er in meegesleept, in het leven van de gezongen woorden. Dit nummer heeft ook weer de nieuwere sound die in de eerste twee nummers hoorbaar was. Een lekker tempo en een drummer en een bassist die weten wat ze doen en duidelijk op elkaar ingespeeld zijn.
Vestigial Life is een intermezzo zoals we dat van Wound in Wall kennen, helaas minder sterk maar sluit de nummers mooi aan elkaar.
One Year is weer een slomer nummer waarbij stem een belangrijk punt is. Het nummer lijkt te gaan over de muzikanten-rol die Curfman heeft gekregen. “and we talk and talk about how much my family misses me”
This World Starves for Lonely Girls gaat weer zonder aarzeling verder. Zelfverzekerd komt het geheel uit de speakers en je wordt als het ware omver geblazen. Feeding Fingers heeft een juiste balans gevonden die haar krachtiger heeft gemaakt dan ze ooit geweest is.
I Promise To Build You a Machine laat kippenvel op mijn armen verschijnen “Goodbye, Goodbye everyone” lijkt op de laatste klanken van een eeuwige vriendschap die plotseling over is. Waarschijnlijk wou Justin Curfman weer even aantonen dat hij ook over een unieke en zuivere stem bezit.
All of my Prisons wordt weer ingeluid door Danny Hunt, de percussionist. Als je hem bij een live-show hebt gezien verwacht je dat hij de drums kapot gaat slaan bij dit album waar er veel meer plaats voor het strakke harde drumwerk is gekomen.
Unfinished Stories lijkt terug te vallen in het oude patroon maar blijft er toch boven hangen. Justin Curfman zingt vanuit zijn tenen, fragiel en zuiver.
The Stupid Things We Did is weer de oude melancholische sound, de instrumenten spelen als een kabbelend beekje in niemandsland terwijl Justin Curfman zijn levenswijsheden prijsgeeft. “this is why I always speak so vaguely, and none of my songs ever make sense”

Ik heb een voorgevoel dat dit album misschien wel het beste is wat Feeding Fingers heeft voortgebracht. Waar Wound in Wall nog een eenmansproject was ter ondersteuning van films en Baby Teeth het debuut was van “de band” Feeding Fingers, zijn ze hier duidelijk geëvolueerd. Ze zijn op elkaar ingespeeld geraakt en zijn er achter gekomen dat er veel verschillende sounds zijn. Het meest opmerkelijke aan dit album zijn toch de snellere nummers, die binnen no-time voorbij zijn maar een geweldige indruk achter laten. Als de bandleden bij het volgende album de oude sound durven los te laten kan het niet anders dan verpletterend worden. Er is een heel grote stap richting een 5* album gezet.

Dat niemand deze band kent, vreemd. Hier staan toch weer echt enkele prachtnummers op. Het Intro en outro stellen niet veel voor maar Last Day is toch een prachtig nummer. Die tweede stem die er bij komt zorgt ervoor dat het geen moment saai/eentoning wordt. Het zorgt zelfs voor zo'n woonkamersfeer, een muziekje wat je met een groep vrienden of familie in de woonkamer aan hebt staan en waar iedereen stil van wordt en terugdenkt aan vroeger.
Alcoholic Junkies ; Een beetje een zwaarmoedige sfeer wordt er neergezet, traag instrumentenspel + stem. Je bent uit de woonkamersfeer en denkt terug aan de dingen uit je verleden die je het liefst anders had gedaan. Maar net op het moment dat je wilt terugzakken in een depressie wordt je er luidruchtig uitgeschud en denk je dat je het echt beter wilt gaan doen in de toekomst.
Plank/ Fertile Reality : De eerste halve minuut snap ik niet echt, heel slechte geluidskwaliteit maar wel heel sterk (had graag een heel nummer in die stijl gehoord). Maar het nummer wat er nu staat is ook zeker niet slecht. Prachtig gebruik gemaakt van de sterke stem, en instrumentaal zit het ook allemaal goed in orde.
The End of the Line ; het is maar goed dat het nummer niet opeenvolgend achter Alcoholic Junkies komt want dan zou je wel weggezakt zijn in een depressie. Heel sterk, langdradig maar niet saai, nummer. Echt zo'n nummer van Like it or Hate it. (het duurt in ieder geval lang genoeg naar mijn smaak)
The Enthralment : gelukkig, je wordt weer wakker geschud, de tweede stem uit Last Day is er weer, jippie Alweer een heel sterk nummer.
Ik kan maar tot een conclusie komen ; een heel sterk debuutalbum wat eigenlijk bij een groter publiek bekend zou moeten zijn.
4****

Fertile Reality is een band die muziek met een uitstekende kwaliteit leveren. Denk maar terug aan nummers als Injury en Duckfeet.
De zanger, Paul Broekhuizen, heeft een buitengewoon aangename muzikale stem. Zoals bij Joy Division Ian Curtis een stem heeft waarbij de gevoelens regelrecht worden doorgegeven aan de luisteraar, bij Feeding Fingers Justin Curfman een stem heeft die wordt vergalmd en echod voor een bijzonder effect waarbij rillingen je over de rug lopen, heeft Paul Broekhuizen een stem die gewoon uitzonderlijk goed in het gehoor ligt.
Dit is alweer hun 4e album in 10 jaar tijd ondanks dat ze nooit echt zijn doorgebroken. (jawel, ze hebben in het voorprogramma van And Also The Trees gestaan maar een groter publiek hebben ze nooit bereikt) Ik ben alweer meteen verbaasd hoe dat nu kan, want zodra ik deze cd aan het draaien ben bedenk ik me hoeveel mensen dit wel niet kunnen apprecieren.
Dit is 100 x beter dan de helft van de commercieel-gerichte bandjes uit het Verenigd Koninkrijk als Razorlight en The Kooks. (zij zijn standaard, deze band niet)
De lyrics zijn niet echt hoogstaand heb ik het gevoel (ik beken dat ik nooit de moeite heb genomen om ze op te schrijven en daarna te herlezen) maar deze band heeft weer een lekkere synthesizer die door de nummers heen galoppeert zonder op de voorgrond te treden. De drums zijn beheerst, goed afgewerkt en sterk zoals het hoort. Het gitaarspel is ook prachtig afgewerkt, en de bas speelt ook strak. Apart zijn het stuk voor stuk 'gewoon goede' muzikanten, maar deze band, dit geheel, is meer dan goed, dit is gewoon geweldig.
Ik heb respect voor deze heren, dan ze nog steeds bestaan, dat ze hun vorige 3 albums gratis te download aan bieden op hun site, dat ze bestaan om een publiek te bekoren en niet uit zijn op 2 villa's, 4 ferrari's en een paar miljoen euro zoals de gemiddelde dromen zijn van de bands.

Maar over het album zelf. Het past allemaal goed, ik hoorde de eerste keer geen uitschieters naar boven of naar beneden (en dat is positief!) want de tweede keer hoorde ik al enkele nummers die toch nóg mooiere zijn. Een album moet je ook niet na 1 keer al kennen, het moet iets mysterieus zijn wat je moet blijven draaien en iedere keer andere dingen bij ontdekt. Lighthouse is zo'n nummer, het ligt prachtig in het gehoor, en zo'n nummer wil je gewoon vaker draaien. De eerste keer dat ik het album aan 't beluisteren was, speelde ik het af tot nummer 9 (nummer 9, 10, 11, 12 en 13 had ik al enkele keren op youtube beluisterd) en daarna ging ik direct door naar de Side Projects. Ik ben nu eenmaal een nieuwsgierig persoon, zeker als de radio aangeeft dat er 20 nummers op de cd staan en op de cd-hoes maar 13 opstaan. Ze vielen mij helaas een beetje tegen. Dit komt waarschijnlijk omdat ze instrumentaal zijn, en in muziek die ik luister is de stem nu eenmaal van grote waarde. Neemt niet weg dat ze van een wel zekere kwaliteit zijn, het wilt enkel zeggen dat ik de cd voor mij de meeste keren gewoon 13 nummers heeft.
Bij de 2e luisterbeurt was ik er op gebrand om te ontspannen, dat wil zeggen dat ik enkel muziek aan het luisteren was dus met mijn volledige concentratie er bij was. De nummers die ik de eerste keer had overgeslagen, zitten in een nieuw jasje! Ik was verbaasd omdat de sound van de nummers veel voller was en de stem van Paul Broekhuizen geneutraliseerder klonk (minder op de voorgrond) en de synthesizer en de gitaar er door heen zaten te jengelen. Deze groep, Fertile Realitly, is zich volgens mij steeds verder aan het ontwikkelen, en op hun volgende album denk ik dat het instrumentaal nog beter in elkaar gaat zitten en alleen ben ik een beetje bang dat de zang nog geneutraliseerder wordt. Ik hoop dat deze band niet vergeet hun eigen sound te behouden want dan is het zeker iets waar mensen, als het niet volgend jaar is, over enkele jaren achter komen en vol met genot gaan draaien.

Ik geef weer een voorzichtige 4 **** omdat ik moeite heb met het ene album beter vinden dan het andere, vandaar dat er nu 3 of 4 **** staan.
The Longfield Battle valt er bij mij nog een beetje buiten. Misschien dat ik later nog een ingeving krijg deze netzoveel ga waarderen.

Een prachtige cd, twee dagen geleden gratis en legaal van de groep's eigen site gedownload. Hun raad opgevolgd ; hem op cd'tje gebrand en de mooie cover in het hoesje gedaan en beluisterd. Prachtige cd. Het begint enorm sterk met Just( ) in Time. Ik weet niet of ze Just in time bedoelen of Justin time (op hun site staat trouwens het laatste), dit doet me meteen denken aan Feeding Fingers (van Justin Curfman). Het heeft een lekkere sfeer, en is heel aangenaam om te beluisteren. Injury, luistert zeker net zo lekker weg en het album groeit. 1990, een van de donkerste liedjes van deze cd, heerlijk melanchonisch (is dat een woord?).

Plan B, weer een sterk nummer (staat er een zwak nummer op dit album?) Lekker up-tempo nummer, en nu weet ik wat de muziek zo lekker maakt!, de stem van de zanger ligt heel goed in gehoor bij mij.
Duckfeet ; Dit is waarschijnlijk de belachelijkste titel voor een nummer ooit, en ik had ook geen hoge verwachtingen (misschien dat ze het daarom deden). Dit is een New-Wave-pareltje, dit is in kwaliteit te vergelijken met een nummer van The Sound.
The Gallows Tree : Waarschijnlijk het zwakste 'nummer' van de cd. Ik krijg er geen grip op, het is niet echt muziek, het heeft wel iets, maar het hoort niet thuis op deze cd. Wazige tekst trouwens "a Witch, a Bitch, A doll a Puppie"

Morgendammerung: Het vorige nummer wordt snel vergeten na deze pracht van een plaat. Heerlijk electronisch geluid, prachtige gebruik gemaakt van de stem, lekker tempo, niets meer aan veranderen.
Allah Al Akbar : Deze band moet het in ieder geval niet hebben van de titels van de nummers. Het is trouwens wel weer een sterk electronische getint nummer wat zeker een van mijn favorieten is op deze cd.
Hexenreihen, Terabyte, Relic : Het is wat rustiger geworden, geen hoogvliegers maar wel een constant vrij hoog niveau. Het is een redelijke goede afsluiting waardoor je de cd eigelijk het liefst nog eens af wilt spelen.

Ik begin voorzichtig met 4**** voor dit pareltje wat uit Nederland afkomstig is!

Nounou, zuch van verlichting is mij een tikkeltje overdreven. Dat heb ik pas als ik net Entertainment heb beluisterd en daarna overschakel op Modern Eon.

Esmafarja vloeit als een lekker drankje goed naar binnen bij mij. Een ontspannen sfeer met een iets te nadrukkelijk aanwezige synthesizer die - als je je er op focust - toch wel erg simpel klinkt. Ik ben wel gecharmeerd door de stem, heel kalm en rustig maar toch een emotie uitzingend.
Some Times begint weer met diezelfde synthesizer alleen deze keer ook een Oosters saxofoongeluidje erbij (vermelding : Oosterse muziek heeft me nooit kunnen boeien, alleen die danseressen) Ik begrijp hoe je hier nerveus van kan worden maar voor mij nerveus te krijgen is er toch meer nodig. Een tikkeltje vervelend als dit nummer meer als eens gedraaid wordt maar voor een CLE (cd-luister-ervaring) vind ik het toch een voldoende scorend nummer.
Legacy wordt begonnen met een donkere drum en een synt-geluidje wat gebruikt wordt in dramatische films waarbij een kind van zijn ouders wordt weggehaald omdat er huiselijk geweld plaats vindt. De stem doet dit effect niet keren waardoor dit nummer enkel goed is als achtergrond-melodietje.
Prolusion is herkenbaar door de pianomelodie. Het doet me denken aan Tori Amos, maar door de violen? cello's ? is dit effect wel weer weg. Heel mooi geluid wat zich zeer goed opbouwt. Qua opbouw is er niets op aan te merken bij dit nummer. Wél had ik graag de zanger hierop gehoord, een beetje chaotisch en kwijnend naar een verloren liefde op schreeuwen/zingen. Zich uit leven. Helaas, er had hier meer in gezeten.
Topic begint met die - nu toch wel herkenbare- drums. Weer een achtergrondliedje. Meer is er niet van te maken. Het is te eenvoudig en biedt te weinig om diepgaand op in te gaan. Zoals Skyline al zegt : de stem redt het nummer.
Refuge is ook de titel van een nummer van Vonda Shepherd (of hoe je het schrijft) Dat nummer sprak mij wel aan. Dit nummer begint me iets te Oosters. Passionate en Hermit zijn twee 'gewoon' goede nummers.

Al met al is het album mij iets te mager. Het had gewoon zó veel beter kunnen zijn terwijl het nu alleen goed is om een lekker achtergrondmuziekje te hebben. Doe mij maar het andere album van Flue.

Ik beluister dit album nu voor het eerst. Ik kwam toevallig bij deze band uit doordat ik te lui was om de hele artiestennaam van Joy Division in te typen en vervolgens zeer nieuwsgierig was naar de band met de naam Joy Disaster. Is dit een onopvallende belediging naar Joy Division of heeft er niets mee te maken. Aan hun myspace te zien zal het in ieder geval niet het eerste zijn want bij invloeden staat de band genoemd, net zoals nog wat andere soortgenoten uit die tijd.

Ik moet zeggen dat ik nu al onder de indruk ben, en ik ben nu net aangekomen bij het 5e nummer. Het eerste nummer is een typisch nummer wat een plaat moet inleiden, als je een groot artiest bent en denkt dat je grappig bent kun je dat wel doen maar of het helemaal thuis hoort op een debuut cd vraag ik me wel af. In ieder geval valt het intro reuze mee en al snel begrijp ik uit welke bands ze inspiratie hebben gehaald.
Maar in plaats van kloon te gaan spelen kiezen ze toch ergens anders voor. De zanger zingt continu met een soort electric-vervormertje of heeft vanuit zichzelf een griezelig lekkere stem en dat maakt deze band toch reuze-interessant. Voor de rest zit het ook allemaal wel lekker in elkaar. Sommige momenten zijn van een ontzettend hoog niveau en andere momenten zijn iets minder.

Ik ga nu lekker verder luisteren en zal een andere keer hier wat meer woorden aan spenderen. Nu nog even een laatste compliment voor de toch wel prachtige hoes.

edit ; Heb het nu bijna 2 keer achter elkaar beluisterd en ik moet zeggen dat ik ontzettend overdonderd ben. Ontzettend. Het verbaast me ook dat ik hier geen berichtjes van andere tegen kom. Hij staat nu op 11 in mijn top. En dat is ontzettend hoog voor een bandje wat ik een paar uren ken!!! Volgens mij voor het eerst dat een bandje zo hoog binnenstroomt bij mij. Tjeee, luisteren mensen! Het is even inkomen, maar vervolgens is er zo'n pracht in ieder nummer. Hopelijk gaat dit na enkele luisterbeurten niet verloren. Dat zou zonde zijn.

Atrocity Exhibition ; Het begint met een sterk ritme dat gespeeld door de drums, de stem van Ian Curtis komt er bij en opent mijn oren voor drie kwartier volledige aandacht. Hij neemt mij mee zoals hij in de tekst zegt; this is the way step inside.

Isolation ; een van all time favoriete nummers. Het is een sterk nummer qua lyrics. laatst toen ik het nummer (voor de zoveelste keer) doorlas kwam ik bij 2 'nieuwe' zinnen uit ;
A blindness that touches perfection
But hurts just like anything else
is liefde beter te omschrijven?

maar dat is nog niet genoeg ;
I'm ashamed of the person I am
Hij zegt tegen miljoenen mensen dat hij zich schaamt voor zichzelf, welk ander man durft dat te doen?

But if you could just see the beauty
These things I could never describe
Tranen ontglippen mijn oogleden iedere keer bij deze zinnen, hoe Ian's stem deze zin pijnvol mooi en dromend zingt.

Passover ; weer een strak gespeeld ritme en prachtige tekst;
This is a crisis I knew had to come
Destroying the balance I'd kept
hij vertelt dat zijn leven werd verstoord, en hij het wist. ik hoef niet verder te zeggen over de hoeveelheid emoties die Ian dan heeft bij het zingen

Colony ; Het is een tijdje mijn favoriete nummer geweest maar is wat omlaag gegaan in mijn waardering. De tekst is mijn inziens iets te diep voor mij, te open, maar het heeft een lekker tempo. Mijn inziens wel een van de minder-dan- 5-*-waard-nummers op dit album

A Means To An End ; een van de meest emotioneel gezongen nummers voor mij.
‘I put my trust in you’

Heart And Soul ; Wat een heerlijk intro, om te smullen gewoonweg. Jaren 80? kan net zo goed over 20 jaar gemaakt worden. Verder is er mooi gebruik van een wegebbende stem.

Twenty Four Hours; Het pareltje, het goddelijk geschenk, het meesterwerk waar geen enkel artiest nog ooit aan kan tippen ; het fenomenale Twenty-Four Hours.
loves shattered pride , liefde verbrijzeld trots
A valueless collection of hopes and past desires ; een waardeloze verzameling van hoop en vergane verlangens
Gotta find some therapy, this treatment takes too long.
Gotta find my destiny, before it gets too late
Hij schreeuwt om hulp, hij huilt, hij zingt, hij geeft zijn geheimen weer.
Je wilt die man helpen, je wilt hem zeggen dat het goed komt maar dat is niet meer mogelijk. Het enige wat je kunt doen is uit onmacht dit nummer mee schreeuwen en bidden dat Ian in een betere wereld is.

The Eternal; Zijn gevoelens van schreeuwen om hulp heeft hij weergegeven in de vorige nummers, hij begint nu aan een nieuw deel ; verslagenheid, rust en verdriet.
Just watching the trees and the leaves as they fall.

Decades ; alweer het laatste nummer, prachtig instrumentaal begin en Ian Curtis puft zijn laatste pijnen uit in een wonderbaarlijk gedicht.

Als dit geen plaat is die mij eeuwig bij zal blijven weet ik het ook niet meer. Zelden, of nooit zo veel gevoel gehoord bij nummers. Joy Division is in mijn ogen de grootste band die ooit heeft bestaan, en Ian Curtis de beste zanger die ooit heeft bestaan. Niet omdat zijn stem zo prachtig en zuiver is maar omdat hij zoveel gevoel aan de prachtige woorden geeft dat het mij diep raakt.

Vandaar deze misschien een beetje overdreven grote ‘recensie’

Ik zat net Lowlife te beluisteren toen ik zag dat iemand het had aangedurfd om hier een bericht bij te plaatsen. Moet je je het inmense verschil qua muziek eens realiseren. 2 Minuten geleden was ik naar een band aan het luisteren die bij wijze van spreken bij de ingang van de Hemelpoort kan spelen en nu ben ik weer in diepe gronden van pijnlijke verlangens, paranoia, en afwijzingen beland.

Ik kan het hoge heliumgehalte van de zanger wel waarderen. Het maakt de nummers niet bespottelijk, emotieloos of iets dergelijks maar geeft evengoed een emotie weer waar andere zangers slechts van kunnen dromen. Dat begint al bij het eerste nummer, hoe de zanger de tekst op het laatst weet uit te schreeuwen

' n'a plus jamais'
n'a plus jamais'

Die stem is niet te doorgronden - menigmaal heb ik geluisterd om te ontdekken hoe het mogelijk is om op die manier te zingen maar het blijft een mysterie. Het lijkt soms op een kind van 12 jaar, wat net voor de puberteit zit, een enorme hoeveel alcohol achterover heeft gewerkt en vervolgens tot alles in staat is. Maar het klinkt dan toch volwassener, je merkt aan de emotie dat de zanger al veel heeft meegemaakt.

Ik ontken niet dat het zware kost is (als je in ieder geval niet de bekrompen denkwijze hebt van onbekend = gestoord ). Je moet open staan voor deze muziek want anders is de kans op een waardering hiervoor zeer gering.

De eerste 7 nummers zijn trouwens live-versies heb ik gelezen. Dat moet ongekend zijn geweest en ik wil iedereen verzoeken als je hier een opname van hebt of hebt gevonden het mij te laten weten. Ik ben het met reptile eens dat Image de Nuit een duidelijk gothic nummer is.

'Thought she loved me
'Thought she loved me

Deze bandleden zouden trouwens ook niet mis staan op La Controverse de Valladolid. (en dit is niet beledigend bedoelt)
(voor de onwetenden :
La Controverse de Valladolid is een film waarin een rechtzaak van ca 1500 wordt nagespeeld. Aan de ene zijde staat een ontdekkingsreiziger die beweert dat Indianen mensen zijn en aan de andere zijde wordt beweert dat ze geen mensen zijn. Hier wordt dagenlang gediscussieerd en met allerlei argumenten proberen ze de rechter te overtuigen. Uiteindelijk besluit de rechter dat deze Indianen daadwerkelijk mensen zijn)
(voor de duidelijkheid, ik weet dat het mensen zijn maar heb alleen af en toe gedachten van hoe menselijk andere ze wel niet vinden)

psychodrama
Hallucination

Maar Azra toch, heb je nog nooit van Virgin Prunes gehoord?
Jawel, dat heb ik wel. En ik weet zeker dat Neva dat ook heeft maar dit gaat nog net een stapje verder. Het gothic van VP blijft binnen een bepaalde grens. Neva daarentegen is de muziek van VP met de act van PN en die combinatie is werkelijk angstaanjagend.

Hallucination is voor mij ook een duidelijk hoogtepunt van deze cd. Het is duidelijk één geheel - de instrumenten, de stem, de gek, het genie.
Bij Mort D'Une Opinion (het advies van een dode) valt de synthesizer mij pas op. Het klinkt iets rommeliger / rauwer maar sluit de live-versies prachtig af.

De studio-opnamen zal ik een andere keer recenseren. Bedankt reptile voor het eerste bericht bij dit album - het gaf me net het duwtje in de rug wat ik nodig had om er ook eens aan te beginnen.

Zullen we even terugkeren naar 1976, een stel jonge vrienden richt een band op genaamd Warsaw. Ze hadden allemaal specifieke talenten en principes. Een doorbraak in de muziekwereld wilden ze, mensen laten genieten van hun muziek. Ze begonnen in de post-punk richting en sloegen later nog wat zijwegen hiervan in. Hun doel was niet om populair en stinkend rijk te worden, maar te kunnen overleven door te doen wat ze wilden ; muziek maken. Ze hadden nauwelijks geld en sommige hadden persoonlijke problemen die ook nog een grote rol spelen. Ze gingen dan optreden zo dat ze zich konden uitleven. The mighty Ian Curtis betreedt het podium en hoor hem schreeuwen, hoor zijn woede, zijn angst, zijn verdriet! Iedereen maar ook niemand hoort hem ze komen naar hem kijken alsof, zoals hij het (zoals ik de tekst lees) zelf omschrijft als een Atrocity Exhibition, een tentoonstelling van gruwelheden. Maar dat is het eigenlijk ook, als je de teksten ontcijferd en zijn emoties erbij hoort dan is het eigenlijk een gruwelijk denkbeeld dat je het ‘fijn’ vindt om naar te luisteren.
Maar we zijn mensen, andermans zorgen, pijn en leed, interesseren ons. Een bepaalde groep was (is) gek van deze muziek die gemaakt is om te overleven, om in een andere wereld te zijn zonder het motto van ‘deze doet het goed bij het grote publiek, hiermee worden we bloedrijk en als je de tekst hier weg laat en lalalala zingt dan kan de rest het ook meezingen’

Is het anno 2009 nog mogelijk om muziek te maken omdat je je terug wilt trekken in een eigen wereld waar je je totaal kunt laten gaan. Het overleven van toen staat niet meer gelijk aan het overleven van toen. Toen was het leven en dood, nu is rijkdom en armoede. Heeft deze Reptile71 muziek gemaakt om zich in zijn eigen wereldje terug te trekken of wilt hij de ‘echte’ wereld bestijgen met zijn paard en drietand om famous and rich te worden. Een lichte, aangeboren aversie zullen we het maar noemen, heb ik tegen de famous and rich. Terwijl er ook geweldige bandjes zijn die met dat motto werken. Het is een soort zwakte van mij waardoor de artiest zich extra moet bewijzen terwijl dat zo niet hoort te zijn.
Ik draag de muziekhelden ook op handen. Ik citeer uit mijn gedachten ‘ik zou een moord doen, om Ian Curtis te horen en zien zingen in het echt.’ En het ergste is dat ik mijzelf ook in staat zou zien om dat te doen.

Maar wat wil deze Paul, onder zijn muzikale naam Reptile71 nu gaan bewijzen. Mensen die ik ‘ken’ zijn slechts mensen, terwijl mijn muziekhelden voor mij als goden zijn. Zou ik dan eindelijk een God kennen? Al vaker ben ik teleurgesteld, was het iemand die denkt origineel te zijn maar slechts een slechte imitatie van een mengsel van bands die niet bij elkaar passen was. Maar ik heb een voorgevoel (nee, geen glazen bol waarin ik de profetie las) maar een gevoel dat gebaseerd is op enkele nummers die ik al had beluisterd. Het klonk professioneel en oud vernieuwend (als u begrijpt wat ik bedoel). Op de gok (zoals ik vrij vaak doe) pre-orderde ik het album en op 1 januari kreeg ik alvast een downloadlink zodat ik het album ook werkelijk op de dag in huis had. (nee, die link krijg je niet, koop het album maar!) Dus ’s morgens vroeg, iets na twaalven, wat vrij vroeg is op nieuwjaarsdag ging ik het album downloaden. Ik wilde wachten op het origineel, maar een muziekliefhebber als ik ben heeft nu eenmaal geen geduld. Ik hield het hooguit een uurtje vol (omdat ik naar The Sound Of Music van Ian Curtis en co kon luisteren) maar toen ging de hele Reptile71 - muziekmap in mijn afspeellijst en begon ik te luisteren. Ik zal proberen mijn gedachten op te schrijven die ik had.

All Wrong. Dit nummer dat kende ik al, of in ieder geval een pro-versie. (lang leve internet!)
Het is iets totaal nieuws qua muziekstijl. Ik kan het niet echt ergens bij plaatsen. Ik moest de hele tijd aan een nummer denken toen ik dit beluisterde. Een nummer van Jeff Wayne, War of the Worlds. (het nummer wat op de Pop Classics : The Long Versions staat, voor de liefhebber load ik het wel even up) Ik kan me niet voorstellen dat Paul dit nummer niet kende toen hij het zijne schreef.
Maar het nummer is goed, ik zou het omschrijven als EEE (een episch gezongen electric eternal nummer.

Home, dit nummer kende ik ook al. Had ik toendertijds uitgeroepen tot mijn favoriete nummers die ik kende. Prachtige tekst.
Whohohohooo
I'd like to live
Whohohohooo
Why don't you give me some air
'Cause I'd like to breath
More than you leave me
Please leave me alone
Als een geliefde mij zou verlaten, dan zou ik vereerd zijn als deze tekst geschreven werd, prachtig emotioneel neergezet! en weer die bepaalde sfeer (laten we het voortaan een R71 sfeer noemen)

New Times, een lied over de keuze tussen twee geliefden die gemaakt wordt beschreven als danseressen (volgens mij). Hier is prachtig gebruik gemaakt van geluidseffecten. Misschien dat het wel krachtiger was geweest als de drum wat harder en met een flinke echo was gebruikt in het begin van het nummer. En de, wat is het?, synthesizer? met het tadadadada begint op den duur lichte irritatie te verwekken bij mij. Vandaar dat ik het niet erg vind dat het volgende nummer wordt ingezet.

Drag, dit nummer is totaal nieuw voor mij. Deze kant van de stem van Paul heb ik nog niet eerder gehoord. Breekbaar en voorzichtig. Weer een nummer wat vrijwel volledige gebaseerd is op de R71 sfeer.

Alway A Way. Ik zie de naam Justin Curfman staan . Een van de beste muzikale talenten na 2000. Ten eerste wil ik Paul een applaus geven voor het uitstekend gebruik hebbend gemaakt van zijn bronnen. En o wat zing Justin weer een prachtige tweede stem. Laat dit nummer door Justin zingen en Paul de tweede stem zijn en hij heeft al een nummer voor zijn 3 album. Maar ik moet zeggen dat Paul het ook zeer goed doet hier. Heel rustig, kalm klinkend komen de tonen voort uit zijn mond. Het verschil tussen Justin en Paul vind ik vrij groot maar dat geeft het nummer wel iets extra’s. (is het nu al over? jammer zeg)

Upside Down, het langste nummer van de cd. Ik krijg maar niet genoeg van deze nummers. Weer een lekker refrein. En al duurt het een dikke 8 minuten, het wordt niet saai en gaat niet vervelen. Zeer leuk gedaan hoe dat de instrumenten langzaam aan wegsterven midden in het nummer en dat dan de drums een grote rol voor het vervolg gaan spelen. Prachtige eindzin trouwens.
And when we are scared we don't wanna scream
We wanna fight, we wanna fight, but we don't want to bleed


Hunger. Ik denk dat ik dit de minst goede plaat van het album vind. Het begin is helemaal niet mijn smaak en totaal anders de rest. Vrij langgerekt en Paul weet me niet echt vast te pakken met zijn stem. Waar hij eerst nog breekbaar en duur klonk klinkt hij hier vrij afstandelijk. Misschien dat de tekst hier ook een aandeel in heeft. Dat iets beschreven wordt doormiddel van andere woorden is goed, leuk, poëtisch maar ik denk dat het soms ook wat recht-toe-de-man mag. Dat er dan iets meer kracht achter komt te zitten want dat mis ik nog bij dit album. Gelukkig is het als het nummer zijn einde nadert, de laatste dikke minuut, wel een stuk aangenamer. Echt een kwestie van smaak is het, want ik kan begrijpen dat dit veel mensen wel zal aangrijpen.
In Dust (Move On), het nummer waar het album naar vernoemd is (of omgedraaid). Een van de hoogtepunten van deze cd als je het aan mij vraagt. Heel mooi gebruik gemaakt van geluidseffecten die niet te opvallend zijn maar wel allemaal er echt bij horen. Prachtig ingezongen. Zo’n soort nummer wil ik de hele dag wel in mijn hoofd hebben zitten.

Harder and Harder, ik wist meteen dat dit mijn favoriet ging worden. Ik ‘verklootte’ het album (zoals sommige het noemen) doordat ik in tijdsnood zat en toch even benieuwd was naar alle nummers en snel der door heen luisterde. De stem pakt me in, de muziek is de strik en de tekst is het kaartje wat erbij zit. Heerlijk gewoon.

Crystal. Het begint heel rustig, maar tot hetgeen wat je zou verwachten klinkt het alles behalve fragiel. De drums klinken dof maar niet kil. Ze klinken als kauwgom, het rekt het strekt, je krijgt het niet kapot en het blijft maar bestaan. Toch mis ik hier een bepaalde ‘bandsfeer’, voor het eerst eigenlijk. Bij de andere nummers is dit slechts minimaal. Complimenten voor het gebruik van de echo bij de zang.

Saved. Vertaald zou er dan ‘gered’ komen te staan (zeker voor de mensen die het album niet kunnen waarderen ) Een nummer zoals het nummer hiervoor, minimale muziek die je toch blijft boeien.

Een interessant cd’tje is dit. Volgens mij is er nog veel te ontdekken bij enkele nummers maar de eerste indruk (+/- 20 luisterbeurten) zijn me goed bevallen. Ik hoop dat we meer te horen krijgen van Reptile71, ik ben in ieder geval benieuwd. Laten we nu ook maar hopen dat hij nog een keer een bandje er omheen creëert zodat we het live eens kunnen aanhoren om het daarna, ligt eraan hoe het klinkt, te kunnen omarmen of afkraken en terugsturen naar zijn klein kamertje met de opdracht om gewoon door te gaan met deze muziek te maken.

Push Me Along,

Een snel ritme wordt gespeeld, en ik word verrast door de stem. Een lichte stemvorming? die nauwelijks opvalt maar meer nadruk op de zang legt. Na een dikke minuut komen de drums weer, zorgen voor een chaos, de synthesizer speelt een paar buitenaardse en zachte noten en leidt de stem in. De drums, chaos --- de synthesizer, rust, allen tezamen ; het einde van het eerste nummer.

Frances,

Een rustig nummer, had ik niet verwacht. De drums blijven rustig, spelen een zelfde tempo het hele nummer door met af en toe een lichte versnelling. De stem wordt zo nu en dan eentonig maar de synthesizer is weer het buitenaards hulpje die zorgt voor schoonheid.
Naar mijn mening wel het minste nummer van de cd. Waar ik bij de rest geen last heb van eentonigheid, reikt het er hier wel naar. (misschien expres gedaan zodat ik de volumebutton harder zou zetten en de komende nummers met meer plezier zou luisteren?)

UHF,

Ik was bang voor het vervolg op het vorige nummer, zet de volumebutton nóg harder, en dan dringt het tot mij door. De schoonheid, die dit nummer met rust meeheeft. Het is niet saai, luister naar de tekst ‘are you reading me’. Zijn wij hem aan het lezen, proberen wij zijn gedachtes te ontdekken. JA, wij mogen hem lezen door zijn muziek te luisteren. Wij mogen hun horen, dat maakt mij tevreden. Ik merk dat nu een nieuwe periode begint, van deze helaas korte rit nummers. Langzaam hoor ik de laatste tonen weglopen, en maak me klaar voor het volgende nummer.

Black Week
Het begint rustig met de geweldige stem, 'it’s going to be a black week'.
enkele instrumenten spelen rustig op de achtergrond en zorgen voor sfeer, een synthesizer geeft aan dat er een nieuw deel komt 'I have to get rid of you' De stem blijft rustig, toont iets van verslagenheid. Een wat ruwere sound komt naar boven, de drums komen erbij, een kleine versnelling vindt plaats. De synthesizer komt er weer bij, en wachtend op de stem spelen ze een solo, die donker maar ook licht klinkt. De stem komt weer, de verslagenheid, gemengd met de instrumenten, de tekst, prachtig gewoon. 'I have to get rid of you' weer het zelfde zinnetje, 'the one that I did love, so much I told you' . Het wordt prachtig intens, maar tevens rustige met een verslagenheid in de stem gezongen. En wéér die synthesizer, prachtig, het zit nog steeds in de traag oplopende versnelling en blijft maar verder gaan. Een minuut instrumentaal, is het saai? zeker niet. Je blijft geboeid, want de stem komt weer terug. 'I wish that we could dance, I wish that we could swallow. It's going to be a black week'. Met deze laatste zin geeft hij alles. Hij herhaalt, hij herhaalt, steeds meer emoties, steeds intenser. De zang stopt abrupt, wordt onderbroken door de drums, die luidruchtig een eind aan de zang maken. De instrumenten vallen een voor een af. De synthesizer speelt de laatste toon en dan is het doek gevallen, het nummer is voorbij.

Wide Open Space,

Getsjilp van de buitenaardse vriendjes van Ro-Robot die al het hele album stiekem meewerken aan dit meesterwerk? Wat kan ik zeggen over dit nummer. Ontdek het zelf maar, een prachtig nummer is het, maar het is niet te omschrijven, iedere keer vallen mij andere dingen op, een nummer wat me maar blijft verrassen. Uniek gewoon!


Dit is een prachtige plaat, jammer dat het geen cd is want anders stond hij zeker in mijn kastje bij mijn top 25.
4**** en het liefst had ik hem meer gegeven, maar voor slechts 5 nummers kan ik eigelijk niet meer geven.

Heerlijke nummers *zwijmelt in gedachte weg*

Beginnend met Figurehead, heel lang in de top 5 van beste cure platen gestaan bij mij, vooral als hij zingt, 'and I look in the mirror for the first time in a year' en natuurlijk 'I will never be clean again
' Kippenvel van dit prachtige nummer.

Daarna overgaand op One Hundred years dat begint met een wat sneller ritme en natuurlijk de heerlijke tekst die begint met 'It doesn't matter if we all die' helemaal wegdromend in de teks en de heerlijke stem.

Daarna alweer een ietwat ontspannender nummer At Night, wat naar mijn smaak hier de beste versie van is die ooit is uitgegeven, weer nog steeds aan het wegdromen bij Smith's stem:) En hopen dat je iemand hebt die met je wegdroomd want met z'n tweeen genieten van deze heerlijke muziek is altijd beter dan alleen.

Daarna, het nummer Play for Today, dat is een nummer waar ik vol verwachting naar uitgekeken heb om het live te zien, hopelijk is 18 maart de dag:) heerlijk zoals het publiek mee doet terwijl het ongelooflijk is dat een toch wel vrij lastig nummer door iedereen herkend wordt en een aanstekelijk effect heeft. Prachtig nummer, goede tekst en mag voor mij op de repeat blijven staan.

Vervolgd met Apart, het nummer dat in mijn top 5 staat van allerbeste nummers ooit gehoord, het heeft een tijd geduurd voordat ik het nummer kon waarderen omdat ik eerst vond dat het te lang duurde voordat Robert Smith begon te zingen en het zo weinig onderzet werd door instrumenten maar toen ik de tekst las kreeg ik tranen in m'n ogen. 'But she justs drops her pearl-black eyes
And prays to hear him say
"I love you"
But he tells no more lies'
But he tells no more lies, kan het stuk prachtiger afsluiten :O voor mij, en dit was pas een gedeelte van de eerste alinea, het is een echte meezinger/meeneurier geworden voor mij waar ik uren naar kan luisteren liggend op m'n bed zonder in slaap te vallen, mensen die mij kennen weten dat het heel wat is voor een liedje.

Hier zou de plaat zowat moeten stoppen want het hoogste niveau is al gehaald maar The Cure gaat verder met een ietwat dromerig In You House wat door velen in het ene oor erin komt en het andere eruit gaat omdat ze nog aan het nadromen zijn van 'Apart' Een overgansnummer is het eigelijk.

Lovesong, tevens een prachtig nummer maar het mist iets, ik hoor de passie en het verlangen niet echt toen ze het speelde, het was meer pop geworden dan een romantisch nummer dat door een prachtige stem in je hoofd wordt gefluisterd.

Maar gelukkig pakt Catch wel weer het romantische op en laat iedereen weer smoorverliefd naar Robert staren. Een soms ietwat te liefdevol nummer als ik er niet in de stemming voor ben maar meestal waardeer ik dit prachtige nummer wel.

En dan alweer het derde smoorverliefde nummer op rij, A letter to Elise, staat in mijn persoonlijke top5 van The Cure platen, altijd kan ik dit nummer wel horen, een vrij veelzeggende tekst die er niet omheen draait en waar ik mezelf altijd wel in kan vinden.

Dressing up, voor het eerst dat ik dit nummer hoor, shame on me, een lekker nummer wat ook zeker op deze cd thuishoort, heerlijk echo'end en met een emotionele stem gezongen

Charlotte sometimes, altijd een soort 2e letter to Elise gevonden qua instrumentale begeleiding en de stem van Robert, niet negatief bedoeld maar het nummer mist iets waardoor het zich van andere zou onderscheiden:)

Het laatste nummer Close To Me hoor hier niet helemaal op thuis naar mijn doen, het nummer ontwaakt je uit de cure-trance die ze hebben opgebouwd alsof ze een glas water in je gezicht gooien en zeggen 'rij veilig naar huis' meestal is de cd na Charlotte Sometimes ook afgelopen voor mij, zonde.

Desondanks krijgt deze cd, m'n eerste cure cd die ik gekocht heb, een 4.5 van mij

En zoals ik lang geleden, 21 maart, zei dat ik hem eens goed ging beluisteren om vervolgens er iets over te schrijven, zo zal ik dat nu ook gaan doen (volgens mij klopt deze zin niet helemaal, hmm)

Want ; lastig nummer,niet echt een van mijn favorieten. Het is te rustig voor mijn doen, de instrumenten zijn te beheerst en leven geen eigen leven. Ze spelen doelloos wat ze moeten spelen zonder echte gevoelens er in te weerleggen.
De stem komt er pas laat in, had bij dit nummer wat eerder gemogen want zodra de stem er in komt wordt het toch iets krachtiger. De stem is gewoon Robert Smith, goed, maar blinkt niet echt uit in dit nummer. Tevens ben ik niet echt weg van de vele herhaling van de lyrics in dit nummer. 3 ***

Club America ; Is dit nog The Cure? Is dit nog Robert Smith die dit zingt? Heeft Robert Smith dit wel zelf geschreven? Als dit spottend bedoelt is komt het goed naar voren maar het hoort niet thuis op deze plaat. De lyrics zijn kortweg gezegd slecht voor iemand als Robert Smith, als hij eens af wilt van zijn donkere/ romantische lyrics dan moet hij niet dit soort dingen gaan schrijven want daardoor zakt zijn peil als muziekschrijver zeer. 1.5 *

This is a lie ; Robert Smith maakt het goed, alsof hij het vorige nummer extra wat minder heeft gemaakt om dit fenomenaal naar voren te laten komen. Wat een prachtige compositie van de instrumenten en de dramatische, zeker niet gefakete stem van Robert Smith. Prachtige lyrics, een nummer waarbij een traan het oog mag verlaten van pracht. 4.5 ****

The 13th ; Eerst keek ik heel bedachtzaam toen ik het hoorde, nog bedachtzamer toen ik de clip zag, maar nadat ik het enkele keren had beluisterd klonk het wel lekker. Het lijkt een vrij vrolijk nummer maar de lyrics spreken dat ietwat tegen
'please tell me this is not for real...'
Desondanks, aangenaam om naar te luisteren, geen uitblinker maar verdient om op cd te staan. 3.5 ***

Strange Attraction ; Het nummer begint, 'huh, ben ik naar een ouderwetse film aan 't kijken'maar gelukkig is dat niet het geval en is dat 'smerige' begintoontje snel weg. Daarna, net zoals The 13th wel een lekker nummer, maar weer niets speciaals terwijl we het over Robert Smith hebben. Ik begin een beetje teleurgesteld te worden na dit vijfde nummer, waar is de Robert Smith met de prachtigste lyrics en waar is de rest met de donkere/prachtige melodieën ipv deze vrolijke deuntjes. 3***

Mint Car ; Ik kan niet objectief over dit nummer praten. Dit was één van de nummers waarmee ik kennis gemaakt heb met The Cure. Ik vond het niet eens onaardig klinken. Het klonk wel lekker, luisterde zich goed weg. Robert Smith klonk lekker aardig, de instrumenten werden goed bespeeld, heerlijk. Maar vergeleken met het andere werk van Robert Smith is dit toch wel een minder liedje, ik durf de lyrics ook niet op te zoeken. Maar evengoed, het heeft een verhaal van mij dus ik geef hem 3.5 ***

Jupiter Crash ; Robert Smith is terug, voor het eerst op de cd, misschien ook een beetje bij This is a lie, herken ik hem weer. Zonde dat het stuk in het begin te lang duurt voordat de stem erbij komt. ( ik heb niets tegen instrumentale gedeeltes alleen past het niet bij deze nummers heb ik het gevoel). Maar op dit nummer heb ik voor de rest niets op tegen. Goede lyrics, goed gezongen, goed gespeeld, heerlijk om bij weg te dromen. 4 ****

Round & Round & Round ; Robert Smith waar ben je mee bezig! Een vaag nummer, het klinkt lekker op het eerste gehoor, maar daarna, een vieze nasmaak. Dit is geen The Cure-nummer, dit is muziek van een plaatselijk bandje die dit geschreven hebben voor een jarige dorpsgek. 2** meer kan ik er niet voor geven.

Gone ; In het begin had ik angst dat het weer zo'n nummer ging worden dat veel te vrolijk was voor Robert Smith maar dit is een pareltje. Een van zijn beste, sfeervolste nummers (op deze cd). Ook hier durf ik niet naar de lyrics te kijken omdat ik dan misschien dit nummer minder appreceer dan nu. 't Klinkt goed, Robert Smith zingt goed, ik hou van de instrumenten, heerlijk. 3.5*** ( ik kan niet meer geven voor een nummer waar ik de lyrics niet van wil weten)

Numb ; Hmm, weer geen nummer om bij mijn favorieten bij te voegen. Het klinkt niet echt boeiend (bijna 'saai'). De stem van Robert Smith klinkt wel goddelijk vol met emotie's om ook iets positiefs te vermelden. 3 ***

Return ; Weer zo'n 'smerig' beginstukje. Waar zijn ze mee bezig, ze zouden de bedenker hiervan moeten opsluiten in een ruimte waar ze de beste nummers van The Cure draaide totdat hij zelf doorhad dat zoiets een nummer kan verwoesten. En ik heb weer betere lyrics gelezen. Begrijp me niet verkeerd, het is niet slecht, maar voor Robert Smith en co is het rampzalig. 2.5 **

Trap ; Interessant, zo op het eerste gehoor. 't Klinkt wel goed, op de gefaket klinkende stem van Robert Smith na. Niets meer over te zeggen, 3 ***

Treasure ; Hét (enige) hoogtepunt van deze cd. Dit nummer staat ook zeker in mijn persoonlijke top 15. Heerlijk sfeervol nummer wat boordevol met emotie's zit en ook loskomen. Prachtige lyrics ;
She whispers
"Please remember me
When I am gone from here"
She whispers
"Please remember me
but not with tears...
5 hele sterren *****

Bare ; Tsjah, kon hij niet beter voor Treasure staan. Na zo'n nummer klinkt ieder nummer wat niet uitblinkt vrij matig. 3 ***

Het is geen verkeerd album in het algemeen. Voor een album van The Cure wel. Ik geef het 3.5 *** omdat ik naar boven afrond.

Belgen met talent!

Als Nederlander heb ik natuurlijk vooroordelen over de Belgen, clichématig in mijn brein ingeboord door de massa om me toch een beetje op een speelse wijze superieur te voelen. Het is ook makkelijk, als je ze hoort praten klinkt het alsof kinderen zijn die woorden voor het eerst lezen en niet weten hoe ze het moeten uitspreken, Engels is onbekend voor hun, de uitspraak wordt vaak vertaald naar het Belgisch. Helemaal niet beledigend bedoelt of iets dergelijks maar zo denkt de gemiddelde Nederlander er toch over.

Op muzikaal niveau in mijn genres vallen beide landen vaak buiten de boot. Het is te bot, te fake, het mist magie, te commercieel, te Engels gericht en noem het maar op. Natuurlijk enkele uitzonderingen daargelaten. Het is heel aardige muziek om op festivals naar te luisteren maar als je het thuis op cd aan het draaien bent mis je toch het pilsje in je hand - de 5 pilsjes die je achter over hebt geslagen - en de sfeer, de muziekbeleving.

Maar Azra zou Azra niet zijn als hij met zijn passie voor het ontdekken van nieuwe, originele muziek, toch niet iedere keer een poging waagt om op zoek te gaan naar nieuw talent waar hij zichzelf en enkele muzikale vrienden mee kan tevreden stellen. En laat ik nu net vorige week een keer een uurtje vrij hebben om uit te gaan zoeken welke bands er op Ell Nino kwamen. Ik ging het rijtje af en de woorden die me te binnen schoten waren 'aardig, ja, oké, overslaan, lekker' en toen kwam opeens The Hickey Underworld. Die kracht, de woorden, de noten, ze werden naar me toegesmeten alsof orkaan Bill zijn hoogtepunt had bereikt en de wereld volledige aan het kantelen maakte.
Ik was overdonderd door hun myspace- en youtube-nummers en die zetten mij aan om het album te downloaden. Een vrijwel unieke ervaring want dit album is misschien het meest typische rock-album wat ik momenteel op de computer heb staan.

Dit album is geen typische rock, allesbehalve dat. Dit kan een nieuw genre worden. Het heeft de rauwheid van punk, de instrumentale kracht van noise, de melodieën van rock tot post-punk en een stem die tot het kippenvel-niveau behoort.

Je wordt overspoeld door het eerste nummer, de gitaren, de drums die zichzelf in climaxen onderdompelen, en het uitstellen van de zang. Maar zodra de zang er is, worden alle regels binnen de muziekwereld aan de kant geschoven. Younes Faltakh weet niet wat wachten is, een nummer opbouwen tot een hoogtepunt, het is gewoon een en al hoogtepunt. Hij schreeuwt het met zijn rauwe stem zonder echt te schreeuwen. Wanhoop, pijn en toch zó prachtig. Zoals mijn andere Belgische vrienden zingen - Pain is underrated as an ideal - en dat is het zeker. Het is een van de meest prachtige dingen die de mens kan meemaken zonder het zelf op het moment te beseffen.
Maar de tekst is ook zeer rakend.
'I don't want to see you
I don't want to,
cause I don't need you
I don't want to see you'

Sick of Boys draaft nog een beetje door in de zelfde overweldigende sfeer maar voordat het saai of met andere woorden, eentonig, zou gaan worden komt er opeens nog een verbetering, nog meer kracht. Het bijna onmogelijke om in het echte leven te bereiken wordt hier gezongen.
Stel je voor dat je graffiti aan het spuiten bent op een van de leegstaande huizen een paar straten van je thuis vandaan. De kick die je dan voelt, de wetendheid dat je illegaal bezig bent maar tegelijk een meestwerk aan het creëeren bent, als die wordt aangedikt met een politiewagen met sirenes die achter je aanzit. Dat is gewoon het gevoel wat je krijgt bij het beluisteren van dat nummer.

Zorayda neemt gas terug, hoe is het ook anders mogelijk. Maar niet te veel. De golf die zijn hoogtepunt heeft bereikt zakt slechts een beetje in. Het water kan niet op, blijft maar bij stromen en je blijft maar zweven. Younes Faltakh neemt je mee, leidt je door de magische wereld die voor iedereen anders is. De energie die er wordt afgeschoten raakt je vanbinnen, de kracht die je wordt ingespoten en nog zijn werking moet gaan doen. De pijn van de steek, de rillingen van vreemde gevoel die straks worden omgezet in een atmosferische droomwereld. Die je met je handen wilt vastgrijpen, maar altijd net boven je zal zweven.

Future Words is die wolk. Het is bijna een ballade te noemen in vergelijking met de rest, maar het is o zo mooi. Als iemand met dit nummer een liefde verbreekt dan moet het wel gemeend zijn. Heerlijk om hier een paar woorden met mee te schreeuwen, de overtuiging in je oren naar binnen gegooid te krijgen kan ook niet tot iets anders leiden.

Nee, onmogelijk. Of toch.
Mystery Bruise, hoe is het mogelijk. De rauwere randen worden weer opgepakt, aangescherpt en met zoveel passie gezongen dat het weer een volgend hoogtepunt wordt. Hoor deze zin 'I want to be your everything!'. Heerlijk. (en check die clip!)

Of Asteroids and Men... Plus Added Wizardry. Wat een belachelijke titel die mysterieus en verleidend is. 'We know that you don't want me, come on!' Dit bestempel ik als ultiem hoogtepunt van de plaat. Na zoveel keren draaien, krijg ik toch weer rillingen. En het einde is ook weerzinwekkend, ik doe geen pogingen om het te omschrijven. Gewoon luisteren.

Blue World Order is een prachtig nummer wat helaas niet mee kan met het niveau van de rest van de cd. Maar zeker geen nummer om te skippen, een deel van de luisterervaring.

Flamencorps gaat weer vrolijk verder met België op de muziekwereldkaart te zetten. Ik durf te beweren dat geen enkele Nederlandse band zo'n goede plaat heeft neergezet en ik weet zeker dat niemand daar tegen in durft te gaan na het grondig beluisteren hiervan. En zowel, pm mij!

Vrmnstr is een prachtige afsluiter. In het begin moet je je even richten op de tekst. En daarna gewoon verder genieten.

'your eyes start to roll
your eyes start to roll
where you go
that's were i go

oh,make her mine
make her mine
oh,make her mine
make her mine

why can't she see
she belongs with me
used to think I was doing fine
used to think I was alright
now I can't believe
these thoughts are mine'

Laten we hiermee ook afsluiten. Een album wat vaak gedraaid zal worden, misschien doorbreekt bij het grotere publiek maar in ieder geval mij volledig heeft overtuigd. Het is een aanrader voor iedereen die niet bang is voor ongepolijste muziek.

En dit is slechts hun debuut...
mogen we voor hun volgende album nóg meer verwachten? - ik betwijfel het.

4,5 ****

Alhoewel punk zich slechts af en toe in mijn straatje laat horen was ik toch nieuwsgierig naar het album. Vooral doordat een band zich naar nummer 3 heeft vernoemd.
Dit album is ook meer dan punk. Dit is jazz, noise, experimental, punk, rock. Zelden heb ik een band gezien die op één album zoveel verschillende muziekstijlen heeft gecombineerd. Waar A Comment on Ritual en The Hickey Underworld zuiver punk/noise-songs zijn (danwel met een trompet en wel schreeuwerige teksten
'hysteria - coming out of her stereo'
zijn nummers als depression III en The Sound of Jazz to Come meer richting de jazz kant met een ontzettend hoog niveau.

Een zeer afwisselend album wat veel luisterbeurten nodig heeft om ontdekt te worden.

The Rones is een bandje waar ik tot vorige week vrijdag niet van gehoord had. Ik ging die avond naar een concert in de Fenix in Sittard en deze heren stonden in het voorprogramma. Live viel het mij mee - ik ben gewend dat voorprogramma's een ramp zijn. Ze speelden goed, de melodieën waren lekker alleen de performance was miniem. Enkel de bassist ging totaal op in zijn muziek. Natuurlijk hoef ik geen danspasjes en etc. (alsjeblieft niet!) maar er was weinig interactie met het kleine publiek en ze deden hun nummers spelen en vertrokken vervolgens.
Nu bleek dat ze onbewust toch een goede indruk hebben achtergelaten. De volgende morgen - nadat ik The Hickey Underworld bijna stuk had gedraaid omdat ze zó ontzettend geweldig waren - ging ik deze cd nog eens proberen.

Blijkt dat hier toch enkele zeer pakkende nummers op staan. Het is geen gewone rock, geen indie, maar iets ertussen in. Oja, gemengd met een klein beetje experimental en Deus. (wat wil je, ze komen ook uit België).

De cd in vogelvlucht ;
Break to Hollow - een heerlijke begin van een cd, wat harder zonder hard te zijn en de meerdere vocalen laten een haunted-sfeer achter zonder dat het overdreven is.
Conscience Mute - QOTSA gitaren gemengd met de stem die toch wel goed klinkt. Een refrein wat een dag lang in je hoofd kan zitten zonder te irriteren.
Liquid - Zware synths leiden het nummer in. De tekst maakt het nummer om aan te horen. Meer electric maar niet echt fijn klinkend.
The Bitter Taste - Weer synths alleen stuk lichter. En ook alweer een inleiding... 'The King is back in town', de tekst stelt niet zo heel veel voor maar is eenvoudig mee te bléren. Geen verkeerd nummer.
Like a Wolf - Het eerste hoogtepunt van de cd. Er wordt duidelijk dat het echt één band is, een plaatje wat klopt. Vergeleken met hun live-optreden is het studionummer vrij soft.
Sinner Song - Blijkbaar moesten de heren er even in komen. De zanglijn is erg hoog maar blijft toch aangenaam. Het nummer begint met een soort middenstuk uit een ballad om vervolgens met de drums een melancholische sfeer neer te zetten. Het album is vernoemd naar dit nummer - of omgekeerd. Met het luisteren van dit nummer heb je ook het gemiddelde niveau van het hele album te pakken.
The Real End - Is een typisch Deus nummer in mijn oren. (Deus is trouwens een band die mij met sommige nummers echt weet te pakken maar vaak net iets te veel van hetzelfde doet). Om de laatste reden benoem ik dit nummer tot hier bovenstaande uitspraak. Een nummer wat vanzelf voorbijgaat.
In The Clear - Het tweede hoogtepunt van de cd. Een prachtig, maar ook echt prachtig nummer. Heel fragiel maar toch niet te breken. Hier en daar had wel een beetje echo erbij gemogen (of een tweede zanglijn die anders was als de eerste) om het nog interessanter te maken.
Dilate - een goede rocksong.
Silence / Violence - Een sterk nummer om live te horen. Een beetje rap-achtige zang met veel denkbeeldige blingbling. Niveau á la zo velen.
Coqotte - Het derde hoogtepunt van de cd. Deze track heeft op de repeat gestaan. Een vervolg op In The Clear. Doe mij maar meer van deze nummers ipv de massa-rock-van-wel-aardig-niveau-nummers.

Al met al, geen verkeerd album - heel aardig om live te gaan aanschouwen als je de nummers kent - en misschien dat ik ook hun debuut eens moet gaan beluisteren. Ook een goed gelukte cover, mysterieus zonder over the top te gaan.

Een prachtig album is dit, vrij eenvoudige instrumentale lijnen die de zang begeleiden. De Amerikaanse variant van Joy Division. Muziek die niet technische hoogstandjes biedt maar vanuit het hart gespeeld wordt.
When Can I Fly is een prachtige opener. Misschien de gladheid waar veel mensen op hopen maar het een prachtige kennismaking met de stem van Ricky Williams. Alsof hij nonchalant wat staat te jammen met zijn band. Dit kan ook waar zijn, veel van de songs zijn met eenvoudige apparatuur opgenomen omdat Williams weigerde lyrics neer te schrijven en twee keer hetzelfde te zingen.
Een prachtig verhaal als je het mij vraagt. Zijn zang is doordrenkt met zijn persoonlijkheid. De drugs zwerven door zijn woorden en zijn anti-sociale houding geeft hem de mogelijkheid om daadwerkelijk alles te zingen wat en hoe hij het wilt.
De eerste drie nummers vormen een overweldigend begin, daarna wordt het album instrumentaler. Intro leidt dit in. Forever daarentegen is weer een meesterwerk van de stem van Williams. Hij heeft pijn, de drugs hebben hem overmeesterd en hij leeft in zijn eigen wereld. Zentih is weer de opbouw voor een ander nummer, Theory. Wat weer een eigen sound weet neer te zetten. B-side is een leuk tussendoortje voor het meestwerk van de cd genaamd Los Gatos. Geschreven nadat na een oefensessie door zijn vrienden naar zijn oma's huis werd gebracht. Als hij alleen ging kwam hij in de stad terecht en verdwaalde in de wereld van Speed. Dit keer hadden zijn bandleden gezegd dat ze hem naar de dealer zouden brengen maar toen ze voor het huis aankwamen werd Williams panisch. Hij schopte alles wat hij zag en dat was het allerlaatste moment dat zijn bandleden nog vertrouwen in hem hadden. Ze sloegen hem bont en blauw. Na deze gebeurtenis schreef Williams dit nummer, wat het laatste nummer van deze band zou zijn. "And your whole dying, your whole world is dying"

Toiling Midgets, Pain is underrated as an ideal

Waar Ricky Williams pas later in mijn leven verscheen als een van de overleden grootmeesters der zang was dit de kennismaking met deze band. Aangenaam rustig, handen schudden met de noten en mijn oren lieten zich masseren door de zachte klanken en galmen van de muziek.

Faux Pony, wat zich door mij altijd zonder specifieke reden laat vertalen als "verkeerde pad" en ook zo klinkt bezit weemoed in de stem van Mr. Eitzel en gitaren die vlammend aanvallen, terugtrekken en weer als paarden galopperend voortbewegen achter Eitzel aan.

Fabric is een hoogtepunt van de cd. De fragiele stem wordt gecombineerd met een chaotische drumklank en gitaren die op de achtergrond ergens aan het galmen zijn synchroon met de lijdende zielen. Ondanks het feit dat de uitspraak vaak overgaat in klanken en niet zozeer bedoelt is voor een oplettende luisteraar die lyrics wilt neerpennen is het nummer heel goed te "bevoelen"
"seems like the good thing in life just cause me pain,
and make walk around in little circles"

Slaughter on Sumner St. heeft een melancholische zomer-nadruip sfeer. De gitaren hebben een sound die kenmerkend is voor de jaren 90 maar uniek gebruikt wordt. Dit is zo'n nummer waarbij je Amerikaanse velden voor je ziet, waar het graan net van geoogst wordt door machines die vele malen groter zijn dan je zou denken. Het is een nummer om achterover te liggen op het gras, de geur van gisteren te ruiken en te weten dat er iets is wat nooit stopt, te weten dat je ouder wordt en een keer ophoudt met leven.

Mr. Foster's Shoes wekt je weer tot leven. Over de gitaren kan alleen maar lovend gesproken worden en over Mr. Eitzel eigenlijk ook. Deze wekken een verrassend goede klankencombinatie op. Het is een waar genot om naar te luisteren. Waar Toiling Midgets bij hun eerste cd, Sea of Unrest, nog het fundament Ricky hadden is het hier de samenklank die deze cd omdoopt tot een meesterwerk. Dit is de enige band die ondanks het verlies van hun zanger ontzettend sterk zijn gebleven (dat NO maar eens op bezoek gaat bij Paul Hood en bondgenoten).

Process Words is een lijdenslied. Waar Jezus enkele jaren geleden een kruis naar een berg moest dragen moet deze band gevoelens overbrengen wat bijna net zo zwaar lijkt te zijn. Maar het is geen angst, het zijn puur de pijnklanken die worden omgezet in muziek.

Clinging Fire/Claims is een nummer waarvan Decorate Decorate misschien wel van gesnoept heeft. De opbouw is wederom uniek en zeer aangenaam te benoemen. Zachte klanken die de laatste warme lucht wegdrijven en wolken voor de ondergaande zon laten verschijnen om vervolgens in het donker een kind wat naar huis aan het rennen is achtervolgen met klanken van angst en wreedheid. Ze laten mij achter met het gevoel alsof ik voor het eerst hoor dat de wereld rond is, dat de wereld groter is dan de achtertuin, het balkon en meer uit meer mensen bestaat dan enkel mijn geliefden.

Third Chair is het nummer wat me het minste trekt. Het is goed voor als je eenmaal op het gras ligt en aan het genieten bent maar individueel is het uitblinker, maar ik ben ook een echte stem-addict en dat speelt hier zeker een rol.

Listen is weer een hoogtepunt van Toiling Midgets, het omarmt Micro-age met Ricky. Hier weten ze een perfect nummer te spelen. Wil je een gevoel krijgen wat Toiling Midgets ongeveer is, moet je dit nummer luisteren!

En met het nummer Chains drijven we langzaam weg van land richting de oneindige zee. Op een vlot waar je voeten net over de rand gaan als je languit gaat liggen en waar de vlag met tape vastgebonden zit maar geen toegevoegde waarde heeft. Je een oude driekwartsbroek, een hemd draagt en het petje wat Faltakh ophad tijdens Rock Werchter anno 2009 je tegen de zon beschermt. We drijven langzaam weg van het land en zien wel of we in een nieuw leven terecht komen, het belangrijkste is dat we het vorige achter ons laten. En dat gebeurt zeker, golf na golf.

East / Jinx/.../Music #1. Dit nummer duurt met eigenlijk iets te lang. Het begin is heel rustig opgebouwd, iedere keer een instrument erbij en het gaat prachtig over in Jinx maar daarna vind ik het nummer te lang om nog boeiend te zijn.

Victims of the Dance. Een prachtig nummer, in de tekst is het een duidelijke verwijzing naar gods macht wat ik nooit bij deze band had gedacht. 'She denied a god love
and he ruined her gift of prophecy'

Incubus (Blue Suit) begint wat poppy maar dat verandert al snel. De magie van het nummer zit in de stem van de zanger, Blaine Reininger. De drums draven het hele nummer door en dankzij de andere instrumenten wordt er een drukke, niet te druk, sfeer bereikt die goed wegluistert.

Desire. Het nummer waarnaar het album vernoemd is. Een verwijzing naar de commerciële maatschappij waar we inleven denk ik. Terwijl het af en toe toch zwaardere neigingen heeft textueel. 'I put my hand near my mouth so I know I'm still breathing' terwijl het op andere stukken maar lekkere rijmelarijm is wat zich lekker spreekt zonder dat het enige vorm van logica toevoegt.
'Sometimes I want to die in my bed,
All I can think about is "When are we leaving?",
Everytime I think of you I want a cigarette,'.
Een excellent refrein trouwens, chaos maar toch ook orde. Een gestoord nummer wat wel echt goed is.

Again is het meest zware nummer van de tekst. Een eenvoudige maar donkere, diepdroevige tekst die met pijn in de stem wordt uitgesproken. De sax heeft duidelijk een meerwaarde bij dit nummer.

In the Name of Talent. Dacht ik dat de sax bij het vorige nummer een meerwaarde had, dan is het hier zeker zo. Het nummer wat me ook het meest aanspreekt. De stem, zoals ik hierboven ook al genoemd heb, komt zeer dicht bij de stem van Ian Curtis (JD) terecht en klinkt oprecht, eerlijk.

Holiday for Plywood. Is dat in het begin toevallig het bekende Sims-melodietje? Klinkt als een typisch jaren 60 beeld waarbij een man die met zijn vrouw en kinderen naar de kerk vertrekt. (Soms is Tuxedomoon wel erg gestoord;) bezig) 'The toaster wants your blood'

Ik vind het vrij lastig om hier een stem bij uit te brengen, dat had ik een halfjaar geleden ook niet gedaan. Maar nu wil ik hem toch 4 **** geven. Hij is het waard.

In 2006, David, along with is brother Nuno, had a project, a band, with David on the bass/synths/programming and Nuno on the drums. They were searching for a lead singer, and so through internet they met Billy, a vocal singer/guitar player. [uniform biography]

And now they have made their first EP called ‘First EP’ (it’s a kind of funny).
The first song, Roll, starts with dark sounds but because it’s up-tempo the song is already over before you know. The singer has an exceptional voice which gives an extra powerful and melodic bonus to every song.
One Day is a ballad, dark but beautiful. The pain is identifiable, a memory off the old and gone fantasies from years ago.
Picture picks up the up-tempo beat from the first song and gives your mood an energetic and lively boost. It’s a great dance song with a catchy chorus you will remember the next few days.
241 continues this trend of high quality and wonderful music and announces the last track of their EP, 16 Years in Hell. The title is dark and threatening and when you close your eyes you can see and feel the pain and bitterness of this song.

One special thing of this band is that they play very dark darkwave but because it’s up-tempo and they use a lot of electronics it’s much more danceable then you would expect. This is only their debut EP, 100 copies limited!, and probably they will reach a huge audience with their music so this will turn into a real collectors item.

Be quick, you will like it or you will like it a lot.

Hoe ben ik in hemelsnaam bij deze band terechtgekomen? tsjah, in ieder geval niet omdat ik opzoek was naar iets van The Wombats, de band die anno 2007/2008 zeer vaak op de radio te horen was. Wombat Suicide is ook helemaal niet te vergelijken met deze band want behalve dat in beide bandnamen het woord Wombat voorkomt hebben ze niets gemeen.
Wombat Suicide is vrij donkere, typerende muziek voor het jaar waarin het album is uitgebracht. Alleen de muziek is beter dan een gewoon album uit die tijd. Er is zeer creatief gebruik gemaakt van een synthesizer en de stem wordt ook goed in het geheel geplaatst. Beter dan verschillende bands die de zanger op de voorgrond plaatsten en de rest enkel lieten gelden als bijmuziek. Want zoals iedereen wel weet, muziek maken is een band creëeren met je luisteraars en als je in je band zelf de band niet hebt dan krijg je die waarschijnlijk ook niet met de luisteraar (wat een irriterend gebruik van het woord 'band')
Divide & Conquer neigt ernaar het belangrijkste nummer te zijn van dit album. Een catchy melodietje met een aanstekelijk ritme. Zouden mensen na het horen van dit nummer meer willen? Ik denk het wel.
Dit was de A -kant, en zoals iedereen weet staan vaak geniale nummers op de B -kant omdat ze simpelweg het niet goed doen bij het grote publiek. Wat vraag je? of dat hier ook is? daar kom je zo achter.

No One Cares klinkt meteen een stuk donkerder dan de twee voorgaande nummers, onheilspellende drums een theatrale stem, typische darkwave zou ik bijna denken. Wie zijn de schattige achtergrondzangers die 'woe aaah' zingen tussendoor, die mogen wel eens enge vrouwtjes in donkere steegjes gaan opwachten. Misschien dat ze hun gezicht hebben afgestaan voor hun hoescover want die ziet er tot nu toe donkerder uit dan hun muziek is.
Alternative begint weer met die goede synths, een paar geluiden die niet te plaatsen zijn en weer de stem die meer tot zijn recht komt. De zanger geniet echt bij het zingen, dat wat op de A -kant niet duidelijk te horen is. Een stevig nummer wat heerlijk wegluistert.
Enkele donkere tintjes maar toch vergezelt met een over het algemeen wat kalmere, positieve sfeer.
Naar het nummer wat nu komt heb ik de hele tijd al naar uitgekeken. Kissing the King's Feet, wat een prachtnaam. Het nummer duurt 6.32 minuut dus dat geeft ook aan dat het niet gebruikt is voor een of ander commercieel doeleinde maar een echt product van de band zelf is. Het nummer heeft een opening wat het prachtig zou doen bij een groot concert. Instrumenten die na elkaar invallen, spotlights die de bandleden zichtbaar maken en vervolgens de epische zang. Jawel, And Also The Trees is niet de enige band die goed met epische zang kan omgaan. 'What you see is never real' poëzie in de oren, genot voor je ziel. Weer een pareltje wat niemand kent, ik plaats hem naast Duckfeet van Fertile Realitly.

Volgens mijn bronnen is dit plaatje het enige wat ze hebben opgenomen. Zonde, want dit zou zo in een rijtje met wat andere klassiekers terecht kunnen.