Nneka is een dame uit Nigeria die al erg lang in het Duitse Hamburg woont. Eigenlijk is deze dame niet echt bekend, maar heeft ze toch een aardig schare fans in Nederland. Dat bewijst immers de vele malen dat ze al in het Utrechtse Tivoli en het Amsterdames Paradiso op het podium heeft gestaan. En met verve, dat moet ik zeker even vermelden.

Haar eerste plaat 'Victim of Truth' was een brede mix van reggae, hiphop, r&b, soul en een beetje funk en wereldmuziek. De formule pakt ze op haar 2e plaat weer op. Alleen is het grootste verschil dat ze het nog iets meer geperfectioneerd heeft. Dit album is gewoon per nummer en vooral als geheel een slag beter als de voorganger.

Ze heeft een stem waar je wel even aan moet wennen en van moet houden. Ze doet niet aan stemakrobatiek maar houdt het vocaal veelal bij de basis en haar kunnen. Daarnaast is het ook zeker te vermelden dat, ondanks de hiphopinvloeden, deze dame meer zingt als rapt. En als ze rapt is het op een zeer zangerige manier.

Productioneel is het tiptop in orde en vaak verrassend (bv. op Heartbeat). Het neemt nergens de makkelijke weg in ieder geval en is daarom een luistertrip van dik een uur waar steeds weer iets in te ontdekken valt.

Dan nog het tekstuele gedeelte. En daar kan ik eigenlijk kort over zijn. Deze dame komt op voor het onrecht in de wereld, een dame met power. Noem haar de een soort Lauryn Hill, of vergelijk haar met wie je haar vergelijken wilt. Ze is vooral gewoon Nneka.

Een beetje variatie hopen wij niet vreemd te zijn en daarom eens qua muziekstijl wat anders. Met deze plaat van Noah Gundersen begeven wij ons namelijk meer richting de zogeheten roots-muziek. Dit is niet de eerste plaat van Gundersen, want voordat hij deze onder een groot label kon uitbrengen was er een reeks aan EP’s een LP uit eigen beheer. Waarom dit album zo interesseert en waarom het zo goed op een website als Opus de Soul past? Dat komt door de duidelijk invloed van een bepaalde muziekstroming, en dat is niet soul.
Eigenlijk horen we het al op de klagende opener Poor Man’s Son. Deze prachtige “slavensong” laat horen dat ook roots en gospel niet ver van elkaar kunnen liggen. Precies zoals we dat van gospel en soul gewend zijn. Boathouse is in vergelijking een stuk energieker, een waarlijk cool nummer. Maar dit Ledges grossiert vooral in hele mooie nummers. Isaiah, Poison Vine of First Defeat, het maakt allemaal niet uit. Overal komt de oprechte emotie heel goed binnen. Prachtig is bijvoorbeeld ook het gebruik van de viool in Separator of wat te denken van de prachtige samenzang op de titeltrack. Ook de stemmen in Dying Now passen erg goed bij elkaar.

Mooi, mooi en nog eens mooi. Een woord dat verdacht veel voorbij komt als ik over de nummers op deze plaat praat. Een erg, erg sterk album van Noah Gundersen is dit.

Het ligt aan het vorige, bijzonder aanstekelijke album vol met R&B en soulinvloeden dat we hier het nieuwe album van de Noisettes recenseren. Want als je puur naar de sound van de Noisettes luistert zal het niet zo 1-2-3 op een soulsite terug te vinden zijn. Maar frontdame Shingai Shoniwa heeft een powerstem en de producties zijn altijd danig aanstekelijk dat we toch best wel benieuwd zijn naar deze nieuwe plaat. Wat je in ieder geval kan verwachten is een poppy sound.

Het was Wild Young Hearts dat ons in 2009 verraste. Een fijn popalbum met veel R&B en soulinvloeden van de Noisettes met een randje. Juist die edge maakte het album zo interessant. Die edge hopen we natuurlijk op Contact ook weer te horen. En dan vooral in de energiek stem van de zangeres, die er af en toe ook lekker op weg kan blèren.
I Want U Back is de opener die ons gerust lijkt te gaan stellen. Een poppy, vrolijk en aanstekelijk nummer. Prima begin. Net zo prima als Final Call met Deborah Evans Stickland. Maar na deze twee openers, de intro daargelaten, gaat het zes nummers lang bergafwaarts. Stuk voor stuk klinken deze nummers nietszeggend, plichtmatig en saai. Ook een meer richting de country opgesteld Ragtop Car kan niet verrassen.
Het beste nummer van het album vinden we daarna. In de vorm van Love Power horen weer die energieke, rauwere sound die we van het vorige album gewend zijn. Zonder twijfel dus de beste song van dit album. Ook Free is een aardig nummer. Lekker uptempo
Het album sluit af met Star en Contact. Star is nietszeggend, Contact is een aardige afsluiter. Niets meer niets minder.

Het moge toch duidelijk zijn dat dit album verreweg niet de edge heeft die Wild Young Hearts wel had. Een dikke tegenvaller dus.

De aanleiding waardoor Nona weer onder mijn aandacht kwam is misschien wel bijzonder te noemen. Sublime had dit jaar namelijk weer hun jaarlijkse top1000 en daar stond een nummer van Nona verrassend hoog. Dat was met de single ‘Forever Yours’ die hier ook op staat. En na wat zoekwerk kwam ik dus op dit album. Een album waarbij je de muziek als genre het best kan omschrijven als popsoul. Het is allemaal vrij makkelijke muziek, geproduceerd volgens het bekende recept. Nona is een prima zangeres en overtuigd vooral op de meer uptempo nummers. Ballads lijkt haar stem toch wat minder te kunnen dragen. Leuk reverentie hoor ik op Q&A, namelijk eentje naar Ms. Dynamite. Een prima goed in het gehoor liggende plaat dit. Zonder echt te verrassen.

Dat alleen een goede stem niet genoeg is wordt op deze plaat bewezen. Productioneel/muzikaal wordt er namelijk teveel binnen de lijntjes gekleurd/geen verrassende dingen gedaan. Dit zorgt ervoor dat dit verder best prima album de gewenste spanning mist. Persoonlijke favorieten: Sleeptalking, Say You Will en Givin' It all.

De Spaanse Nora Norman bracht in 2016 al een EP uit. Nu is het 2 jaar later tijd voor een LP. Met haar poppy soulsound wil ze graag jullie harten veroveren. Jammer dat ze dat vooral probeert met wat vervelende zang. De adlibs zijn niet van de lucht en de stemakrobatiek is gewoonweg too much. Neem het vervelende Confused maar als ultieme voorbeeld. Alleen het nummer She May Have Done it Wrong is eigenlijk wel te pruimen.

Norah Jones, haar naam is zo onderhand een begrip in de muziekindustrie. Ze heeft bekendheid verworven met jazzy pop, easylistening. Radiovriendelijke nummers die grote massa mensen met graagte verorberden. Norah had dan ook wel twee dingen erg mee. Ten eerste was een mooie verschijning. Ten tweede heeft ze een mooie, soepele stem. Ja, daarmee redt je het vaak wel.

Nu is het 2012 en komt deze dame met een nieuw album. De cover van het album belooft al wat anders. Norah Jones staat er wat ruiger, verwilderd op. Betekend dit dat ze een stijlbreuk doet en doorgaat op de weg van The Fall, het vorige album waarop ze al veel verschillende stijlen liet horen? Laten we het hopen.

Er zijn albums die het moeten hebben van een aantal absolute toppers met verder fijne songs. Maar er zijn ook albums die het moeten hebben van de sfeer. Alle nummers vullen elkaar perfect aan, het hele album ademt een zelfde soort sfeer uit. Genieten in het concept. Genieten van het concept.
Het laatste is zo’n beetje wat Norah Jones met de hulp van producer Danger Mouse in elkaar hebben gezet. Zij kenden elkaar al van het conceptalbum Rome uit 2011 waar ook Daniele Luppi aan meewerkte. Danger Mouse zelf boekte ook wel bekendheid in de combinatie Gnarls Barkley.
Dit album verrast en dat bedoel ik positief. Van opener Good Morning tot aan afsluiter All a Dream horen we ingetogen, dromerige en ietwat vollere muziek. Stuk voor stuk mooie nummers die allen perfect bij elkaar passen en zo het album een bijzondere algehele sfeer meegeven. Norah blinkt weer uit met haar warme, soepele stem. Danger Mouse laat Norah shinen door er de perfecte productie bij te maken. Twee sterktes die elkaar ondersteunen wordt erg sterk en dat altijd een pluspunt.

Toch nog een paar nummers er uit lichten? Dan komen we bijvoorbeeld bij titelsong Little Broken Hearts die iets meer voortgestuwd wordt door de productie. Ook de single Happy Pills en Miriam zijn een extra vermelding waard. Maar nogmaals, de kracht zit ‘m vooral in de eenheid van de nummers die een totaalplaat maken.

Kort plaatje van de mooie stem Norah Jones. Het is vooral die stem die mij vanaf het begin erg bijblijft. Qua stijl probeert ze wel eens wat anders en ook op dit Begin Again zitten weer wat experimentjes. Zoals het psychedelisch aandoende opener, of de jazz met tempo op de titeltrack. Maar daarnaast is het vooral bekend en hadden veel songs zomaar op eerdere albums kunnen staan. Dus echt verrassen doet het allemaal niet meer.

Norah Jones’ ster schijnt wellicht minder fel dan voorheen, maar deze dame weet nog steeds een grote scala aan liefhebbers aan zich te binden. Wederom een plaat die uitgebracht wordt onder het vermaarde Blue Note label. Ook kan ik zeggen dat dit wederom een plaat is zoals we die van Norah Jones kennen. Haar muziek lijkt altijd wat op elkaar en daar is Day Breaks geen uitzondering op. Haar warme stem betovert soms nog en lekker ontspannen is het allemaal wel. Verrassend wordt het echter nergens.

What you heard before is what you get. Zo zit het meestal wel in elkaar bij de muziek van Norah Jones. Ook dit Kitchen Jones is daar geen uitzondering op. Altijd fijn ontspannen en bezongen met haar mooie, warme stem. Herkenbaar tot en met en misschien niet al te verrassend, maar daarom niet minder fijn.

Je zet een album van Norah Jones op en je weet simpelweg al voor de eerste klanken wat je kan verwachten. Dat is iets wat al vanaf album één maakt en ook bij album nummer zeven is daar weinig aan verandert. In de weg naar dit album heeft ze weleens wat andere invalshoeken gekozen, maar de basis blijft die mooie warme stem en de rustige vibe. Dat is en blijft zeer prettig om naar te luisteren, dat zonder twijfel. En het ene nummer valt dan weer wat meer op dan de anders. Neem bijvoorbeeld hier het licht groovy Say No More. Maar ook dit Pick Me Up Off the Floor is andermaal precies wat je van haar kan verwachten en dat weer op prima wijze uitgevoerd.

Norah Jones being Norah Jones, dat is zo'n beetje wel de conclusie na het beluisteren van dit album. Natuurlijk zijn er verschillende detaisl net wat anders en kan ik beamen dat het qua afmixing allemaal wat blikkerig klinkt, maar in de grote basis is wat je kan verwachten van Jones. En dat werkt nog steeds wel, wan het stem blijft onveranderd warm en zoetgevooisd. Het blijft lekker wegdromen, maar verwacht dus geen verrassingen op dit album.

Ik zette dit thuis eens op toen er wat vrienden op bezoek waren en eentje van hen noemde dit "pornofilm-muziek". Nou klinkt het inderdaad wat gezapig, maar toch vond ik die omschrijving wat té. Het is veel te eentonig dit, dat wel.

2,5 ster.

Eigenlijk is Fated gewoon een volwaardig album van Nosaj Thing. Geen single, geen EP, maar een volwaardig album van meer dan dertig minuten. Toch schrijf ik er geen uitgebreide recensie over omdat ik dat vaak wat lastig vind met deze muziek. Muziek die gekwalificeerd wordt als electronic, maar dusdanig veel hiphop, jazz, R&B en soul bevat dat het wel interessant is voor mijn blog. Leuke muziek is verder altijd welkom hier.
Het album heeft allemaal korte, volledige muzikale tracks met af en toe en sporadisch stukjes vocalen er in (zoals bij Don’t Mind Me en Gold Stares). Alles staat in dienst van de sfeer als geheel. Nosaj toont zich een kundig producer en weet coole beats uit zijn handen te toveren. Een fijn album voor tussendoor als het puur muzikaal mag zijn.

(bron: Opus de Soul)

Ntjam Rosie leerde ik pas echt goed kennen via haar vorige album Elle. Een plaat die ik als geweldig betitelde in een eerdere recensie. Vooral door het totaal dat het was. Het was echt een album dat je als geheel moest beluisteren om er pas echt volledig van te kunnen genieten. Het heeft daarna even geduurd voordat ze weer met nieuw werk kwam, maar dat is nu dus eindelijk zover. Ntjam Rosie brengt met At the Back and Beyond haar nieuwe plaat. Gezien mijn enthousiasme voor Elle was ik dus ook bijzonder benieuwd naar deze nieuwe telg.

Wat bij het eerste nummer meteen al opvalt is dat de sfeer van het album anders is. Het is meer poppy en minder indringend als haar vorige plaat. Neem opener Let Go, dat is een prima popnummer met een soulsausje. Net als Thinkin’ About You. En dat gaat nog verder op dit elf nummers tellende album. We kunnen Secret Waters, In the Middle en afsluiter At the Back 0f Beyond. Het zijn allemaal nummers die prima vertoeven zijn. Ntjam Rosie heeft namelijk een mooie stem, maar het is ook weer niet zo afzonderlijk en origineel dat het me echt verbaast van schoonheid.
Nummers die erbovenuit steken zijn er ook. Neem het vrolijke en bijzonder catchy Love is Calling of juist het mooie en rustige Made waarin we haar prachtige stem in volle glorie horen. Dan hebben we ook nog het sfeervolle Live & Learn en het groovende Keep the Faith.
Echt bijzonder wordt het als Ntjam teruggaat naar haar Kameroense roots. Er staan op deze plaat twee nummers die dat laten horen. Je Me Confie spreidt haar prachtige stem ten toon en Nsissim Zambe is het beste en mooiste nummer van het album. De stijl van dat nummer past gewoon heel goed bij haar stem.

Al met al toch wel minder dan voorganger Elle. Dat komt vooral doordat dit album de originaliteit mist die de voorganger wel had. Vocaal overtuigd Ntjam wel weer, want haar stem is gewoonweg prachtig. En ook als ze haar Afrikaanse roots terugbrengt in haar muziek is het smullen geblazen, maar het komt als geheel gewoon minder binnen als Elle.

De mooie zangeres Ntjam Rosie heeft mij tot nog toe niet kunnen tegen vallen. Breaking Cycles kwam al een redelijk verrassende release voor mij. Het is een album geworden waarin de basis veel terug pakt op de jazz. Met haar warme soulvolle stem is dat een mooie combinatie. Het is zeer ontspannen muziek dat heel soms iets te ontspannen wordt (Forgive Me, A Long Way, Foolish), maar vaker in die ontspanning juist ook de spanning vast kan houden (Incomparable, Breakthrough, Eh Eh en Take a Good Look at Me)

Het album opent met ‘Morning Glow’. Het nummer doet me wat aan Jill Scott denken, maar dan wel met een bijzonder herkenbaar eigen sausje er over heen gegoten. Mooie eigen stem heeft Ntjam en het is een lekker zomers nummer.
Één van mijn favorieten van het album vinden we al als tweede. Het nummer heet ‘In Need’. Het krachtige aan dit nummer is dat Ntjam Rosie hier goed laat horen wat een prachtige stem ze heeft. Doorleeft, gevoelig gezongen. Tot in de perfectie is de goede sfeer neergezet.
‘Space of You’ biedt ook weer een hele mooie sfeer. Dat wordt dus klaarblijkelijk goed doorgetrokken in het geheel van het album. Dat zorgt ervoor dat je het als een echt geheel album gaat luisteren. Mooi gedaan. Ze zingt: And I can’t be bothered by what they’re saying. En zo klinkt het ook.
In ‘Serre Sa Mein’ horen we Ntjam Rosie in het Frans zingen. Erg aparte toevoeging aan het album dat zeker werkt. Wederom kunnen we niet om de mooie stem van Ntjam heen. Het nummer is vrij uptempo en erg melodieus.
Met ‘Again & Again’ gaan we juist weer meer het intimiteit opzoeken. Mooie intro met pianoklanken. Maar net als je verwacht naar een prachtige jazzy ballad aan het luisteren te zijn gooit Ntjam er een stukje tegenaan dat precies voor de juiste afwisseling zorgt. Een soort korte break die overkomt als een stukje improvisatie. Erg leuk gedaan.
‘Elle Part I’ is een stukje jammen. Alle registers worden even opgetrokken door de muzikanten en door Ntjam. Erg fijn om te horen hoeveel muzikaliteit er achter die project verborgen gaat.
‘Roof Over My Heart’ is een nummer wat een meer funky inslag. Dit wordt vooral ondersteund door de drumritmiek. Leuk daarin is weer dat juist bij het refrein en tempo weer wat wordt onderbroken.
‘L’amour’ is ook weer in het Frans. En dat is natuurlijk een prachtige taal. Vooral als Ntjam het zingt.
‘In Your Hands’ begint met een gitaarintro dat me doet denken aan John Legend’s ‘Show Me’. Dit nummer van Ntjam is vrij klein gehouden. Gitaar, vocals, backing vocals en genieten. Gaandeweg komen de drums er wel bij, maar dan ben je al zo betoverd dat dit allen maar ten bate werkt.
‘Elle Part II’ is net als Part I een soort jamsessie van de muzikanten en Ntjam Rosie. Lekker knallen op de instrumenten en de stembanden om een leuk intermezzo in het album te gooien.
‘Here’ is dan alweer de afsluiter van dit prachtige album. En het is een afsluiter waardig. Het genieten houdt maar niet op. Intiem, liefdevol, gevoelig, Ntjam pakt ons bij de hand en neemt ons mee op een prachtige song-tocht.

Conclusie? Prachtig! Ja Ntjam Rosie heeft een erg mooi album afgeleverd en daar zijn een aantal factoren verantwoordelijk voor.
Ten eerste is er de bijna betoverend mooie stem van Ntjam
Ten tweede ademt het gehele album een bepaalde sfeer aan wat het goed als geheel doet overkomen.
Ten derde viert vooral de muzikaliteit hoogtij. Leuke breaks, mooie verrassingen, muzikaal gaat het register aardig open.
Ten vierde: ren naar je platenboer en koop deze plaat.

Sinds haar album Elle luister ik naar de muziek van Ntjam Rosie en ze weet vooralsnog elke keer te overtuigen. Op de scheidingslijn van pop, soul, R&B en veel eigen persoonlijkheid maakt ze muziek die vaak net iets unieker is dan veel andere zangeressen in het genre. En ook dit nieuwe album lijkt weer een schot in de roos. De mooie gelaagdheid in de vocalen bijvoorbeeld op de opener, of de lichte funkyness op Start Over Again. Het sfeervolle I Know, het frivool gebrachte Sailing Out, of het funky jazzy en zomerse Family. Stuk voor stuk weer fijne nummers om naar te luisteren waar ook vooral Ntjams eigenheid in terug te horen is. En daar blijft het niet bij, want je hoort ook nog Friends met wat 80's funk, waar die 80's vibe ook terugkomt op Courage. Het serene Come to Me is ook mooi en afsluiter We Rise past helemaal bij deze fijne plaat.

De prachtige zangeres Ntjam Rosie is weer terug met een nieuwe plaat en dat wil ik graag weten want haar vorige platen zijn mij altijd goed bevallen. Op dit album pakt ze duidelijk vaak terug naar haar Afrikaanse roots aangezien er vijf van de acht volwaardige nummers terug te leiden zijn naar die roots. Dus 5 nummers die je kan kwalificeren als wereldmuziek en met What is Love, Nomad en At the Back of Beyond als meer Soul/R&B songs. Een afwisselend nieuw album dus van Ntjam met spoken word, vrolijke noten, een nummer dat we al kennen en ook relaxte muziek.

Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik Ntjam Rosie ooit eens live hebben mogen aanschouwen. Want dan komt haar prachtige stemgeluid pas echt tot uiting. Haar vorige platen, Elle en At the Back of Beyond, zijn mij beiden zeer goed bevallen. Vooral het debuutalbum uit 2010 is een plaat geworden die ik regelmatig op zet. Een goede combinatie van de juiste soul- en jazzinvloeden, gemengd met haar Afrikaanse roots. Allemaal verpakt in heerlijke pakjes muziek. Dus toen ik hoorde dat dit nieuwe album er aan kwam was ik meteen enthousiast. Luisteren naar Ntjam is namelijk vaak een feestje. Kan ze mijn enthousiasme met The One bevestigen?

Voor mij staat en valt de muziek van Ntjam Rosie met haar prachtige stem. Die heeft ze namelijk, dat moge duidelijk zijn. Kraakhelder, soepel en met een herkenbare sound. Maar met een stem alleen kom je er natuurlijk niet. Ook de composities moeten van een goed niveau te zijn om te kunnen overtuigen. Nu horen we die prachtige stem dertien nummers lang, dus dat gedeelte zit alvast goed. Na een korte intro kunnen we ons ook aan dat tweede gedeelte wagen. Het album opent met het intieme, kleine A Nye Fo’o Ma (He Loves Me So). De roots van Ntjam komen dus ook weer terug. Mooi nummer met die toevoeging van violen. Ook de eerste single en titeltrack The One is goed. Sterk en sfeervol nummer.
Ntjam Rosie doet het op dit album niet alleen. Op een viertal nummers krijgt ze hulp van andere artiesten. De eerste in die rij is Pink Oculus op Always on the Run. Deze track is qua sfeersetting wat duisterder en zwaarder. De toevoeging van de rapster zorgt daar ook nog eens extra voor. Goede combinatie, Pink Oculus en Ntjam Rosie.
Een persoonlijk favorietje vinden we in de vorm van het mooie, gevoelige en ijzersterk gezongen Forever Love. Wat zet Ntjam hier een sterke vocale performance neer zeg! Om dat dan rustig door te pakken in het met jazz-invloeden overgoten Akiba (Thank You). In het zingen en schrijven van dit soort nummers is Ntjam Rosie duidelijk erg sterk.
Daarna gaan we verder met You Build Me Up. In dit nummer kunnen we ietwat meer bombast terug vinden en valt het heldere stemgeluid van Rosie des te meer op. Op Covenant wordt ze bijgestaan door Lamih Kuyateh en gaat ze terug naar haar herkenbare, intieme stijl. Mooi gedaan.
Op Dear to Me is dan weer wat meer ruimte voor de productie, de beats. Het nummer heeft een aardige groove en past prima binnen het geheel van het album. Dat valt ook te zeggen over het rustig voortkabbelende Pas de Retour, waarop ze hulp krijgt van Ronald Snijders. Ondanks de variatie weet ze dus toch weer duidelijk een overkoepelende sfeer te pakken.
Wat minder te spreken ben ik over Reconciliation Song. Dit nummer weet me te weinig te pakken en kan met telkens niet de hele rit boeien. Gelukkig prijs ik me dan ook met de laatste twee songs die gestoeld zijn in de jazz. Op I’m Loved komt dat natuurlijk ook door Eric Vloeimans, maar afsluiter Love to Be Here pakt ook de muzikale ruimte die het verdient. Twee mooie nummers.

Ja, dat is mijn antwoord op de vraag bovenaan. Ja, Ntjam Rosie heeft mijn enthousiasme bevestigd. Net als voorgaande platen heeft ze weer oog voor het grote geheel. Haar platen moeten voor haar vocaal, muzikaal en tekstueel een bepaalde homogene sfeer uitstralen en dat weet ze ook hier weer voor elkaar te krijgen. The One is dan ook duidelijk een plaat die je in zijn geheel moet beluisteren. Knap werk van Ntjam!

(bron: Opus de Soul)

Een bezig baasje, die Anderson.Paak. Overtuigde hij mij al eerder dit jaar volledig met zijn eigen album, is hij nu in de weer geweest met producer Knxwledge om deze plaat te maken onder de naam NxWorries. Alleen door die aanwezigheid van Paak het luisteren waard en zo geschiedde.

Na een intro horen we fijn Livvin’. Productioneel erg fijn met die leuke blazertjes en Paak is gewoon een coole gast. Om dan via een intermezzo uit te komen bij Best One. Een nummer met een relaxte vibe en echt meer een nu-soul karakter. Paak blijft cool en de muziek blijft fijn.
What More Can I Say biedt met fijne muziek, zonder dat het nou echt heel speciaal wordt, maar des te lekker genietbaar. Dat is ook te zeggen op het achterover leunende Kutless of het van coolness overlopende Lyk Dis.
Na wederom een intermezzo blijft het relaxed met Get Bigger en chillen we verder op Khadijah. Ook HAN is weer cool net als het 80’s geïnspireerde Scared Money. Het beste van dat moment en van het album is Suede, waar ook Starlite erg fijn blijft. Een plaat met veel sterke nummers zonder dat er per sé echt iets aan de hand is. Wegluisteren doet het allemaal fijn.
Sidepiece laat ons nog eens meer relaxen, waar ook na een intermezzo Link Up prima verder gaat. Er dus weinig over te vertellen. Al is het misschien het beetje romantiek in Another Time, gevolgd door de outro.