Nick Waterhouse wist een goede indruk te maken toen hij zijn debuut Time’s All Gone in 2012 uitbracht. Hij wist een goede blend te vinden tussen soul, R&B en de betere rock ‘n roll. Blues was ook nooit ver weg bij de muziek van deze man. Het succes vraagt er natuurlijk om dat er een vervolg komt. Dat is er nu dan in de vorm van Holly. De dame op de voorkant van de hoes kan deze naam zo maar eens dragen. Eens kijken of de muziek ons ook kan verdragen.

Wat je sowieso van Nick Waterhouse kan verwachten is dat zijn goede stem altijd lekker in de nummers “hangt”. De vibe en sfeer van de nummers passen perfect samen met de zanglijnen waardoor deze als één geheel aanvoelen. Soms energiek, dan juist weer laidback. Het maakt niet uit, want Nick Waterhouse past er gewoon zijn stem bij aan. Dat is ook al goed te horen in het verschil tussen de opener High Tiding (relaxed) en de meer swingende opvolger This is a Game. Deze laatste swingt de pan uit en is gewoon een erg cool nummer. De rock ‘n roll (of is het rock ‘n blues?) is duidelijk te horen. Ook zo op It #3. Yeah, Rock ‘n Roll baby!
En zo gaat het wel goed door met de coole songs. Want als Waterhouse ergens goed in is, dan is het wel in het maken van coole songs. Let I Come Down karakteriseert zich met een cool pianootje. Luister maar, dan weet je meteen wat ik bedoel. Cool kan ook loom en relaxed betekenen. Dat bewijst hij wel met Sleepin’ Pills. Of wat dacht je van een cool terugkerende frase in Holly. “Bom, bom, bom.” Het zit allemaal gewoon erg goed in elkaar.
De kant de van bluesjazz horen we dan weer op Dead Room, daar waar Well It’s Fine juist weer de country kant op gaat. Aan variatie ook geen gebrek dus, maar altijd met de groove en zijn sterke stem als middelpunt.
Het coolste instrument aller tijden is wat mij betreft het Hammond orgel. Hoor maar eens wat een invloed het instrument heeft in de vibe van Ain’t There Something That Money Can’t Buy. Dit is tevens het meest soulvolle nummer van de plaat. Het album sluit dan al weer na tien songs af met Hands on the Clock. Een sterk en timide nummer.

Het album is, zoals jullie wellicht al verwachten, het best te omschrijven met cool. Het is een stuk vakmanschap van de bovenste plank. Een plank die Nick Waterhouse hier nergens mis slaat.

Ook Nick Waterhouse is zo’n zanger die de soul zoekt in de vintage sound. Bij hem is dat vaak een combinatie van soul, blues, R&B en rock ’n roll. Van dat concept lijkt hij op dit album niet van af te stappen. Dat betekent dat je heel fijne plaat krijgt met veel groovy en die oldschool sound. De ene keer hoor je vrolijke songs, maar Waterhouse gaat zeker ook wat dieper zo nu en dan. Voor mij is het prijsnummer toch wel Katchi die hij samen met Leon Bridges op nam. Maar ook zeker de rest van de songs is niet te onderschatten op deze fijne plaat.

Bij Nick Waterhouse krijg je eigenlijk altijd wat je er van verwacht. Hij is misschien wel het meest vintage van al die artiesten in de vintage soulbeweging. En dat elk album weer van hoge kwaliteit. Soul, blues, rhythm maar ook rock-n-rollish. Soms swingend, soms rustig. Een echte uitblinker is er eigenlijk niet aan het wijzen. Dat is ook niet vreemd aan de albums van Nick Waterhouse, waar de consistentie en het geheel voorrang hebben op één of twee specifieke uitblinkers. Wederom een zeer fijne plaat.

Toch best een actieve artiest, deze Nick Waterhouse. Je kan er bij hem vanuit gaan dat hij op zeer regelmatige basis een album dropt.
Als je zijn eerdere platen al eens gehoord hebt en die ook goed vond dan kan je met dit nieuwe album ook geen buil vallen. De mix van rock&roll, rhythm&blues, pop en soul is ook hier weer aanwezig. Het voelt als geheel wellicht wel wat rustiger aan dan we gewend zijn. Mooi soulvol op Place Names, jazzy op Promene Blue, doo wop op Minor Time, meer tempo op Vincentine en overall groove, meer dan genoeg groove. Oftewel: weer een geslaagd project van Nick Waterhouse met genoeg afwisseling en ook genoeg kwaliteit.

Nick Waterhouse is zo’n artiest die ik al jaren volg en mij vooralsnog nooit echt is tegen gevallen. Er zijn altijd wel meer van dat soort artiesten te vinden. The Fooler werd al voorgegaan door een aantal singles en die vielen wederom niet tegen. Dit album opent met Looking for a Place waarin we aardig wat decennia terug gaan en ons aansluiten bij de R&B zoals die ooit bedoelt is. Een warme sound en een relaxte vibe. Dan door naar Hide and Seek met leuke koortjes en wederom die warme en relaxte sound. Er komt wat meer swing in luisterend naar (No) Commitment en we heupwiegen gerust door in het ontspannen Play to Win. Dit album lijkt sowieso meer van de rust dan van de swing te zijn. Ook Was It You is rustig en erg mooi. Leuk is het randje op Late in the Garden, wederom een bijzonder fijn nummer. Groove en blazers horen we dan wel op The Problem With A Street wat doorgezet wordt op Plan for Leaving. Terug naar de overwegende rust op het subtiele Are You Hurting en ook op het heldere It Was the Style. Op de titeltrack kunnen we het zelfs romantisch noemen om met het lekker energieke Unreal, Immaterial dit fijne album af te sluiten. Het moge duidelijk zijn dat Nick Waterhouse wederom niet teleurstelt. Heel fijn, dit soort artiesten.

Vandaag een recensie van Nick Waterhouse. De retro soulsound wint al jaren aan populariteit en krijgt daarmee bekendheid met aansprekende artiesten als Sharon Jones & the Dap Kings, Jesse Dee, Eli Reed, Lee Fields, Jamie Lidell en nog veel meer. Nu komt nieuwkomer Nick Waterhouse daar ook bij. Deze Californische zanger komt met Time’s All Gone met zijn eerste album. Wij gaan deze recenseren.

Eigenlijk is het heel simpel. Wat je kan verwachten van de muziek van Nick Waterhouse is de rhythm & blues zoals deze bedoeld is. We horen de rock&roll invloeden en de muziek heeft alle benodigde ingrediënten. Ingrediënten die je van deze muziek verwachten mag. Dan hebben we het dus over de blazers, ruimte voor instrumentatie, een zanger met genoeg beleving en knallende vocalen, aanvullende backing vocals en heel veel energie. Zoals wel vaker is ook dit een vrij kort album, snel knallen, energie brengen en weer wegwezen. Klein minpuntje is wel dat er iets teveel dezelfde ritmiek wordt gebruikt. Het pom-pom-pom van het koperwerk is bij elke nummer weer terug te vinden, in precies hetzelfde notenschema. Dat zorgt ervoor dat er wat aan verrassing gemist wordt.

Natuurlijk zijn er genoeg nummers die opvallen. Some Place valt op door het feit dat dit wat rauwer gezongen is. De gewenste tempowisselingen en veranderingen in ritmiek horen we wel op (If) You Want Trobule). Verder is dit gewoon en ijzersterk nummer. Leuk is ook om de Rolling Stones terug te horen op Indian Love Call. Het is bij dit nummer duidelijk waar Waterhouse de inspiratie vandaag haalde.
Vuig en swingend wordt het met Is That Clear. Erg fijn nummer waarop je simpelweg niet stil kan blijven zitten. Deze energie wordt daarbij doorgezet in opvolgend nummer Teardrops Will Follow You. Dit nummer is vooral erg cool.
Het album wordt sterk afgesloten met een idee dat we vaker hebben teruggevonden in het soulgenre. Één nummer bestaande uit twee delen. Bij Waterhouse is dit Time’s All Gone part I & II. Snerpende instrumentatie, knallende ritmes, ruige zang, gewoon fantastisch gedaan.

De uit Philadelphia afkomstige Nicky Egan is een nieuwe naam voor mij. De muziek die ze maakt heeft invloeden van verschillende artiesten. Zo hoor je de Dap Kings of een Kiwanuka terug in haar sound. Changes heeft de bekende vintage soul sound met een vleugje pop. Run Run is het genoemde Kiwanuka-achtige nummer. Verder bestaat dit album uit allemaal fijne, toegankelijke en prima uitgevoerde muziek. In dus die bekende vintage sound die we al van vele platen kennen. In dit geval niet per se anders of verrassender uitgevoerd, maar ook helemaal niet slecht uitgevoerd.

Dit is dus die man uit Italië met dat prachtige gitaarspel. Op deze plaat uit 2014 krijgt hij de hulp van een aardige rit aan vrienden. Marvin Spraks, José James en Tasha’s World zijn daar een kleine greep uit. Heerlijke muziek bij een lekker etentje of juist lekker rustig op een luie middag. Muzikaal van erg hoog niveau, misschien zonder al te veel verrassing en afwisseling maar van een constant niveau en intensiteit.

Haar eerdere EP Nederlandse Bodem beviel mij best prima en dus was het beluisteren van deze LP best een logisch vervolg voor mij. Nicole Bus is dan ook goede zangeres met een duidelijke stijl en vaak veel fijne energie in haar songs. Wel zijn de kwaliteit van de nummers vaak te afhankelijk van de stem. Die stem moet de nummers dragen, productioneel wordt er namelijk te weinig toegevoegd. Soms slaagt ze daar met verve in, soms ook niet.

Nicole Bus deed ooit mee aan The Voice of Holland en komt nu met haar eerste eigen EP. Een EP uitgebracht onder het bekende Topnotch label. Een EP dat start met het warme, timide en gevoelige Dierbaar. Daarna horen we het meer R&B-ish Lopen. NVI staat voor Niet Van Iedereen en kent een vrolijke reggaebeat. Verschil is weer het meer rustige werk en vooral een sympathiek nummer. Zeker Weten is zeker weten een lekker nummertje om de EP af te sluiten met Zonnestralen en daar wordt je vanzelf vrolijk van.

(bron: Opus de Soul)

Nicole Willis heeft een bijzonder fijn stemgeluid, maar muzikaal schiet dit album dan toch te kort. Ben blij dat ze later met The Soul Investigators is gaan werken zodat het muzikaal allemaal een stuk sterker werd.

Soul uit Finland? Jazeker. En naast Nicole Willis zijn er wel meer uit Scandinavië die uitstekende soul kunnen maken. Sinds haar debuut uit 2006 maakt Nicole Willis in ieder geval soul met een vintage randje. Vergelijk het gerust met de sound die je onder andere zal kennen van het bekende Daptone label, want qua kwaliteit zat het muziek vooralsnog daar ook niet ver vandaan. Al valt over smaak natuurlijk altijd te twisten. Wel een uitstekende reden om dit nieuwe album aan een oordeel te onderleggen.

Zo begint het album met het ontspannen One in a Million. De bekende vintage sound is weer terug te horen op dit goede nummer. Een prima start die moeiteloos voort wordt gezet met Where Are You Now. Dit nummer is nog iets rustiger en valt vooral op door de mooie variaties in de zanglijnen. Mevrouw Willis is zonder twijfel een begenadigd zangeres.
Let’s Communicate is vrolijk en heeft muzikaal een volle sound. Brengt warmte in je kamer. Die vrolijkheid wordt ingeruild door de rust van de ballad Angel. Een ballad die met het juiste gevoel gebracht wordt. Om daarna met Bad Vibrations alle ruimte te geven aan de band, the Soul Investigators. Aan dit volledig muzikale nummer kan je horen hoe sterk de nummers vaak instrumentaal in elkaar gezet zijn. De groove is weerom niet minder om.
Het allersterkste nummer van deze plaat, en misschien ook wel één van de allerbeste soulnummers van muziekjaar 2015, komt hierna. Ik heb het dan over Togther We Climb. Een nummer waarin alles wat goed is aan soulmuziek samen komt. IJzersterke instrumentatie en met de juiste beleving en intensiteit gezongen. Als ik naar muziek luister wordt ik hier dus erg blij mee.
Open Sky is daarna een mooi, ingetogen nummer. Hierdoor wordt de kracht van de voorganger alleen nog maar extra versterkt. Het wordt hierna weer wat uitbundiger met Paint Me in the Corner. Een nummer met een opvallend lekkere ritmiek. Om daarna weer de ontspanning in te duiken via Thief in the Night. Een nummer dat qua sfeer goed bij de titel past.
Leuk en frivool is het nummer Vulture’s Prayer. Om dit sterke album dan af te sluiten met het nummer Hot Sauce. Een nummer die is gemaakt in de geest van Curtis Mayfield.

Dit nieuwe album van Nicole Willis en haar Soul Investigators is het beste album dat ze tot nog toe gemaakt hebben. Over de gehele linie sterk en met voldoende afwisseling om je aandacht constant vast te houden. Één van de beste soulplaten uit 2015.

(bron: Opus de Soul)

Zo maakt ze weinig platen, zo gaat het sneller achter elkaar. Met een sterke zangeres als Nicole Willis is dat natuurlijk nooit een probleem voor mij als soulliefhebber. Op deze plaat wordt ze bijgestaan door het UMO Jazz Orchestra, dat verander verder weinig aan het muzikale gedeelte. Deze muziek staat haar goed, deze muziek kleurt mooi samen met haar stem. En binnen de lijntjes wordt er niet altijd gekleurd. Laat dat maar aan Willis over.

Het album opent met het rustig, maar ook wat lijzig gezongen For the Key. Niet direct een heel boeiend nummer verder. Die vibe zet ze met iets meer gitaar door op Girl of an Arc. Witness is ietwat te traag, waar Blue Smoke juist weer wat te repetitief is. Oh Delila is een traag tussendoortje en The Cage kan me ook nog steeds niet écht grijpen. Black Mountain gaat onopvallend aan je voorbij, waar ook Bad Medicine weer heel rustig is. Afsluiter Dream Song ligt in het verlengde en zo is dit wat saaie album al vrij snel weer om.

Als je kijkt naar de cover zou je er zomaar van uit kunnen gaan dat Nik West een heel stoere dame is, met bass en al. Stoer met glitters. Die glitters of zogezegd de vrolijkheid die dit heeft horen we meteen op Boom Baby Boom. Funky is het zeker, maar ook wat braaf. Soms direct gejat/geïnspireerd op Prince (Thumpahlenah), maar nergens het vuige wat de funk ook vaak met zich mee brengt. Helaas resulteert dit ook in een soort misplaatste stoerheid. Het gas gaat na de helft iets meer open met wat meer rock (Bitter End, We Can Do It) maar echt boeien kan het helaas nergens 100%.

Zephyr is het eerste album van de Indonesische Niki. Een album dat je meteen links mag laten liggen mijn part. Het is plat, simpel of te veel geacteerd. Voor enige originaliteit moet je ook al niet bij deze plaat zijn. Snel skippen en door.

Aangename popplaat. Ken deze dame van een feature op de 2e cd van Van Hunt. Vond haar stem in dat nummer erg mooi dus ben maar eens op zoek gegaan naar haar eigen werk. En dat eigen werk staat boordevol sterke popliedjes die me erg kunnen boeien.

Nikka Costa leerde ik kennen door een feature op een album van Van Hunt. Een krachtige vrouw, zowel in stem als in uitstraling. En dit Dirty Disco doet het qua muziek bijzonder aardig in wat al in de titel zit. Opener en de titeltrack is trouwens duidelijk geïnspireerd op Prince. It’s Just Love swingt heel lekker. Energiek gezongen en dat doet het hier goed bij mij. Ook Keep it High is zeer dansbaar evenals het aanstekelijke Dance ’N Forget. Glitter in my Tears heeft meer dan genoeg groove waarbij in uitblinker Satellite Girl die kracht van Nikka Costa heel duidelijk naar voren komt. Wat een sterke vrouw. All That I R is dan wat rustiger en wat donkerder, misschien zelfs wel zwaarder. Ook op Unsubscribe is Prince weer niet ver weg, waar het groovende Slow Emotion goed bij het album past. Afsluiter Connectivity kent ook weer die Prince-invloeden en laat je het album swingend verlaten.

Het is in de muziek eigen dat bepaalde talenten voorgesteld worden door reeds gearriveerde artiesten. Kanye West deed het bij John Legend, John Legend deed het bij Estelle en ga zo maar door. Persoonlijk ben ik dan ook niet per sé meer te beïnvloeden door dit soort marketingachtige verhalen. Dat was wel even anders bij de naam achter Nikki Yanofksy. Want als Quincy Jones je aanprijst dan moet er toch wel iets aan de hand zijn? Deze Canadese zangeres kwam op jonge leeftijd al met haar debuut en heeft voor deze nieuwe plaat Quincy Jones dus achter haar geschaard. Het beluisteren waard lijkt mij.

Opener Something New was ook de eerste single van dit album. Ik heb dit nummer al eens los besproken en het blijft een leuk popliedje. Blessed With Your Curse is al even luchtig en klinkt vooral erg hip, zeg maar van deze tijd. Het belooft qua sfeer dus een vrij onbezorgd, popgeoriënteerd album te worden. Waiting on the Sun bewijst dat ook. Dit nummer is dan wel weer wat rustiger qua tempo. De grootste hit van deze plaat kan weleens het nummer Necessary Evil worden. Het nummer heeft als iets herkenbaars, terwijl ik het voor het eerst hoor. Dat zal bij anderen niet anders zijn en bijdragen aan het hitpotentieel.
De titeltrack heeft ook iets herkenbaars, maar dan op een andere manier. Dit nummer doet me namelijk denken aan een andere zangeres. Little Secret had zo van Christina Aguilera kunnen zijn. En de vergelijking met andere artiesten houd daar niet op. Als Nederlander horen namelijk Caro Emerald terug op Jeepers Creepers 2.0 en You Mean the World to Me is een echte crooner na-aap. Leentjebuur alom dus, zonder echt te overtuigen of te verrassen. Prima stemmetje, prima toegankelijke songs en soms zelfs saai. Dat gebeurd op Out of Nowhere, Enough of You en Bang. Van Knock Knock kan ik zeggen dat er veel geklopt word, maar dat er gevoelsmatig niet veel van het nummer klopt. Het album sluit dan af met hitmateriaal in de vorm van Kaboom Pow.

Eigenlijk een best teleurstellend album dus. Minder soul en jazz als ik van tevoren verwacht had. Het is gewoon een nieuw popzangeresje die leuk meedoet met de rest, maar er nergens bovenuit steekt.

Album dat meer richting de soul gaat, maar nog steeds de duidelijke mix van soul, jazz, pop, blues en gospel. Met natuurlijk prijsnummer Come Ye.

Don’t You Pay Them No Mind – rustige, timide opener. De beleving zit vooral in de vocalen
I’m Gonna Leave You – de swing is hier duidelijk aanwezig. De energie zit er lekker in.
Brown Eyed Handsome Man – licht swingend nummer met een vrolijke toon, redelijk ontspannen nummer
Keeper of the Flame – stemmiger en rustiger, bijna klassieke muziek
The Gal From Joe’s – de blazers en de swing worden er weer bij gehaald
Take Me to the Water – hello gospel, warme song
I’m Going Back Home – de gospel loopt meteen over in een swingende gospelvibe. Wat een fijne energie zeg!
I Hold No Grudge – een ballad die Nina op het lijf geschreven is. Een erg mooi nummer
Come Ye – geweldig nummer in veel dingen. De sfeer, het muzikale gedeelte, de lekkere laizy zang van Nina. Prachtig.
He Ain’t Comin’ Home No More – sfeervol en goed gezongen
Work Song – een veel gezongen nummer, die in deze versie erg boeit
I Love My Baby – uw aandacht voor de vocalen van Simone, die zichzelf goed ondersteund op piano

(bron: Opus de Soul)

Hoe soul is de muziek van Nina Simone eigenlijk? Naar onze mening soul genoeg, helemaal als je naar dit album luistert. Nina Simone is natuurlijk altijd te herkennen aan haar eigen geluid en op dit album pakt ze die ook nog eens prachtig in. Of het nu een cover als Strange Fruit is of good old Sinnerman, het is allemaal spot on. Geweldig album!

Be My Husband – wat een intens begin zeg! De pijn, de emotie, de urgentie, alles klinkt zo door in de stem van Nina Simone hier. Komt keihard binnen.
Nobody Knows You When You’re Down and Out – origineel van Bessie Smith en het mist de swing uit het origineel nergens. Hier zingt Nina wat meer dan op de opener, meer echte lijntjes zeg maar. Erg mooie versie
End of the Line – subtiel nummer, maar met grote waarde. Prachtig het pianospel, bijna klassiek (zoals Nina ook geschoold is). De zang statig en herkenbaar. Prachtig en subtiel intens.
Trouble in Mind – een nummer met zo’n titel zo vrolijk en onbezorgd laten klinken, dat kan alleen Nina Simone zijn. Licht bluesy ook, erg sterk nummer ook weer.
Tell Me More and More and the Some – licht teruggetrokken, beetje verdrietig en ook een beetje mistig qua sfeer. Prachtig gezongen, wat was Nina vocaal toch eigen en top zeg! Vooral de sfeer van dit nummer doet het hem.
Chilly Winds Don’t Blow – dreigender qua toon en sfeer. Alles zorgt daarvoor, ondanks dat de piano blijft swingen. Conceptueel sterk aangepakt.
Ain’t No Use – misschien wel de meest standaard song van het stel. Maar aan de andere kant is er met Nina Simone nooit iets standaard.
Strange Fruit – fenomenale versie van de bekende Billie Holiday song. Dit nummer gaat zó diep en dat weet Nina ook heel goed over te brengen. Red het net niet bij het origineel, maar die is dan ook net iets fenomenaler.
Sinner Man – voor dergelijke nummers is het woord episch uitgevonden, want dit muzikale epos is episch. Voor mij het beste wat Nina Simone ooit gemaakt heeft. Je wordt helemaal door elkaar geschud, van emotie naar emotie, van stijl naar stijl. Wat een prachtig geweld.

(bron: Opus de Soul)

Album van Nina Simone dat het meest in de buurt komt van de soulmuziek. Vaak gehoord: “Als dit eens in Memphis opgenomen zou zijn.”
1. It Be’s That Way Sometime – Ik hoorde Nina nog nooit zo soulvol. De instrumentatie is volledig soul en de eigenzinnige stem van Simone is zo krachtig.
2. The Look of Love – subtieler nummer in alle facetten. De jazz is niet ver meer weg, maar de soul blijft zeer zeker aanwezig
3. Go to Hell – Simone bezweert ons over ons leven. Als iemand deze boodschap zo aan je zingt, dan moet je wel.
4. Love O’ Love – kaal nummer, meer dan piano en stem is er niet. Kan Nina Simone haar prachtige stem wel weer heel goed etaleren. Net als haar pianospel trouwens.
5. Cherish – mooie meerlagigheid in de stemmen
6. I Wish I Knew How It Would Feel to be Free – Nina Simone maakt er een bijzonder speelse versie van
7. Turn Me On – een vrij standaard nummer moet ik zeggen. Zit prima in elkaar hoor.
8. The Turning Point – heel rustig, stemmig en wat bombastisch nummer
9. Some Say - swingt na alle rust van hiervoor juist weer de pan uit.
10. Consummation – een ballad die vol aangepakt is. Filmisch van karakter
11. Why Must Your Love Well Be So Dry – bijna Motown achtig.
12. Save Me – lekker funky gebracht.

(bron: Opus de Soul)

Album opgebouwd uit leftovers. Maar als je leftovers van deze kwaliteit zijn dan is dat zeker te prijzen.

I Love Your Lovin’ Ways – redelijk ontspannen en bluesy swingende opener
Four Women – prachtig nummer met zoveel intensiteit en essentie gebracht. De urgentie is zó aanwezig.
What More Can I Say? – hier zit een bepaalde statuur en grandeur aan, dat heel goed bij Simone past
Lilac Wine – heeft de statuur die je bij Nina Simone mag verwachten. Subtiel, maar toch ook krachtig.
That’s all I Ask – ze zingt hem lekker vol, de blazers voegen daar een vol geluid aan toe
Break Down and Let it All Out – qua feeling wat luchtiger dan andere songs, heeft ook wat meer swing
Why Keeping On Breaking My Heart – dit nummer neemt de latin sferen met zich mee en krijgt daarmee een zomers karakter
Wild is the Wind – subtiel nummer in alles, maar ook met de zo benodigde urgentie en essentie. Prachtig nummer
Black is the Color of my True Love’s Hair – vloeit moeiteloos door uit het vorige nummer. Prachtig gezongen door Nina, wat een beheersing.
If I Should Lose you – past ook in het rijtje qua stijl en zang
Either way Lose – Nina en doowop? Er zitten wel wat invloeden van in, maar daar blijft het bij

(bron: Opus de Soul)

N.a.v dit topic beluisterde ik dit album.

Ja, dit album ken ik wel. Maar wel lang geleden belusiterd.
Nirvana zonder die zo aanwezige gitaren, dat maakt Nirvana mij meteen al wat prettiger om naar te luisteren. Wat me dan nog steeds wat minder aan staat is de zangwijze van Kurt Cobain. Zo geknepen en geforceerd (alsof hij de noten er echt met moeite uit kan drukken). De versie van Come As You Are zoals die op deze plaat staat heb ik altijd wel kunnen waarderen. Heel uplifting is het allemaal nog steeds niet.

Je hoort het steeds meer, dat er via crowdfunding en crowdsourcing een project opgestart wordt. Dat was bij deze plaat van Nishe niet anders, eerder hadden we het al over de plaat van iEt met dezelfde kwestie. Waar je Nishe van kunt kennen? Zij was zangeres bij Jagged Soul, die nog een plaat uitbrachten onder de titel Come to Me. Met Jagged Soul stond Nishe ook op grote podia zoals die van het North Sea Jazz.
The New Me is dan nu haar eerst solo-album. De vraag is vooral wat we muzikaal van haar kunnen verwachten. Gaat het de Jagged Soul kant op, of wordt het wat anders? Wij luisterden ernaar.

De opener van het album is meteen de titeltrack. Een nummer met een fijne productie en die herhalende frase van het titelnummer is ook goed gedaan. Verder een prima nummer dat ervoor zorgt dat het album niet knallend van start gaat. Ook de delen van Free Myself zorgen daar nog niet voor. Twee delen en ook echt klinkend als twee andere nummers, ondanks dat het toch één titel draagt.
Met Getting What I Got komen we bij de eerste echt overtuigende song. Stampende beat, ruiger randje eromheen en vocaal sterk. Een erg goede track. Net als het energiek gezongen Nervous Breakdown. Dit nummer behoort tot mijn favorieten van deze plaat. Het totaalplaatje klopt hier gewoon met een goede intensiteit. De kwaliteit zet zich hierna nog even voort met het catchy Slowly. Coole rap zit er ook in.
Absoluut het beste nummer van deze plaat is Tempting (But I Won’t) & Prelude. Op dit nummer klinkt Nishe een beetje als Jill Scott, al zal de bijzondere opbouw daar ook wel aan bijdragen. Heerlijk gezongen en een bijzonder sfeervol nummer. Mij weet het in te pakken.
Na deze track wordt het wat rustiger. Move On is aardig, net als de rustigere nummers Warm Golden Honey en You Would Have Been. Stuk voor stuk prima songs zonder echt te pakken of te verrassen. Een stuk mooier is dan toch wel het kleine Safe. Dit is een erg mooi nummer.
Het album sluit af met één van de meest catchy nummers, een nummer met hitpotentie. Imaginary Boyfriend heeft dit allemaal in zich en is een prima afsluiter om nog even je aandacht erbij te krijgen.

De conclusie mag luiden dat Nishe voorzichtig begint, maar gaandeweg de handschoen pakt en deze ten volle benut. Er staan een aantal erg sterke song op dit album die weten te verrassen en te raken. Nishe heeft een ragfijne stem en ook productioneel zit het allemaal uitstekend elkaar. Wederom een Nederlandse artiest die aandacht verdient.

Deze dame heeft een goede uitstraling, maar is vocaal niet supersterk. Vrij matig en erg standaard en basic album met aardig wat onnodige features.

Ben aan dit debuut begonnen vanwege het catchy Laundromat. Verder stelt het niet zoveel voor, maar deze dame heeft verder wel iets. Misschien dat ze kwalitatief nog kan stijgen met latere albums.

De titel en de cover laten weinig aan de verbeelding over bij deze plaat. Of het de zangeres zelf is die de cover siert weet ik niet, maar de strekking is meer dan duidelijk. Seks is het toverwoord bij dit album van Niykee Heaton. Naast zangeres is ze ook nog eens model, als je foto’s op Google zoekt zou zij het ook zomaar eens zelf kunnen zijn op die cover.

Maar dan nu tijd voor de muziek. Daar gaat het hier immers om. Leuk om een titel te verzinnen of een cover te maken, zonder goede muziek stelt het uiteindelijk nog weinig voor. Hoe dat zit met dit album? Dat begint met het poppy en Rihanna-achtige I’m Ready, gevolgd door het dik aangezette Bad Intentions. Een nummer waarop de rappers totaal misplaatst zijn.
Opvallend tussen deze twee openers is Infinity. Dit nummer is opvallend kleiner, liever en lichter dan de bombarie van voorgaande. Net als het makkelijk Say Yeah eigenlijk.
De bombarie komt terug met een aanwezige productie op King of de stoerdoenerij op NBK. Een stuk liever bounce ik rustig mee met Lullaby. De wisseling zit dus niet alleen in de stijlen, maar ook in de kwaliteit van de nummers. Mask kan er namelijk ook wel af met een “mwa” en Devil is mij wat te niksig. Wat te denken van het totaal inhoudloze Out the Mud. Modern en strak, maar ook wat plastic-fantastic. Daaropvolgende doet OT mij ook maar weinig of de overdadige Nexus. Om het geheel dan af te sluiten met het hyperdepypermoderne Dream Team.

Nee, voor mij is het wel redelijk duidelijk dat ik het op de foto’s moet houden met Niykee Heaton. Al spreken die mij eigenlijk ook niet eens zoveel aan.

(bron: Opus de Soul)

Dit album knalt bij je binnen met opener With You. Een banger van een track en daardoor zit je meteen lekker in de plaat. Wat dan wel heel erg jammer is, is dat dit niet goed wordt doorgezet. Het opvolgende Love Supreme is namelijk wat saai. Beter wordt het met het fijngevoelige Tea, maar helaas ook weer een rommeltje op Yahweh. Gelukkig is This Life dan weer stukken beter, maar About Guilt juist weer niet zo heel bijzonder. Ook Space en Gods Love zijn vrij onopvallend, waar Yansh gewoon slecht is. Walk Away is dan juist wel weer erg fijn, net als Maya. Maar richting het eind wordt het juist weer een stuk minder boeiend. Een uiterst afwisselend album in kwaliteit dus. Helaas schiet het iets meer de negatieve dan de positieve kant op.

Je kan wel zeggen dat ik Nneka al haar hele carrière volg. Toen haar eerste album net uit was en zij een bescheiden hitje scoorde met Uncomfortable Truth stond ik met een handjevol andere personen in Tivoli de Helling naar deze dame te kijken. Sinds dat live-optreden was ik helemaal. Sympathiek, oprecht en live ijzersterk. Het zal me altijd bijblijven. Ondertussen is hier album nummer vier. Een album dat toch wel vrij verrassend uitkwam. Ik was er tot de dag van release in ieder geval niet van op de hoogte. Des te groter de verrassing en het plezier van luisteren natuurlijk. Het is wel een erg korte plaat geworden met negen songs en een totale speelduur van iets meer dan een half uur. Maar natuurlijk gaan we voor kwaliteit in plaats van kwantiteit.

Was het in ieder geval is geworden is een herkenbaar product van Nneka. Deze dame heeft zo haar eigen stijl gevonden in de mix van soul en reggae, gecombineerd met maatschappij kritische songs en haar unieke stemgeluid, dat ze uit duizenden te herkennen is. Helemaal op haar eigen plaat natuurlijk. Die stijl laat ze op dit album in ieder geval niet los. Van opener Believe System tot aan afsluiter In Me is het onmiskenbaar Nneka.
Natuurlijk is er binnen die nummers wel enige afwisseling te vinden, of vallen er bepaalde zaken op. Zo noem ik dan bijvoorbeeld de dance-invloeden op In Me. Of de energie die er vanaf spat op Local Champion. De dikaangezette productie en prachtige outro op Babylon viel mij ook op. Het topnummer op deze plaat is voor mij toch wel het aanstekelijke My Love, My Love. Wat een geweldige song is dat geworden zeg!

Nneka heeft hier duidelijk weer een goed product neergezet. Mijn persoonlijk favoriete album blijft Soul is Heavy, gevolgd door No Longer at Ease. Maar voor haar debuut doet dit werkje niet veel onder.

(bron: Opus de Soul)