Ik voel mijzelf wel erg verbonden met het krachtige statement dat in Klussen is Kut wordt gemaakt. Dat zal ik beslist op mijn tombe laten beitelen als het zover is. Gisterenavond nog een bureau voor mijn zoon in elkaar gezet. Pols verdraaid, een lelijke jaap in mijn duim en me wezenloos gezocht naar een paar schroeven. Kortom, vele scheld- en vloekwoorden schalden met zonsondergang over de normaal zo rustige en vrome Noordwest Veluwe .

Maar mijn hemel, die muziek. Of nou ja, dat geluid... Alsof het moeilijk opvoedbare neefje van Mental Theo het drumknopje op zijn My First Sony toetsenbordje heeft gevonden en daarop drukt alsof hij in gedachten de Death Star probeert op te blazen terwijl op de achtergrond zowel de stofzuiger als de afwasmachine (beiden goedkope Actionmodellen met krankzinnig veel db's) staan te blazen.

De matige grindcore van Spetterpoep is daarbij vergeleken als de gevoelige close harmonyzang van Boys II Men.

Aan de vooravond van de nieuwe The Ruins Of Beverast, is Van Niets Uit Deze Wereld een goede keuze voor diegenen die al mijmerend tijdens een wandeling door de sneeuw luisteren naar Rain Upon The Impure en Unlock The Shrine. Niet dat Zeegang een kopie is van die fase van het project van Alexander von Meilenwald. Ik zou ze ermee tekort doen. De massieve spektakelstukken die zijn doordrenkt met wanhoop en neerslachtigheid, herinneren mij op het gebied van aanpak en de gevoelens die ermee opgeroepen worden, er wel veel aan. De lange nummers bestaan uit ongepolijste passages die soms overgaan in serene passages en vice versa. De vocalen die liggen begraven onder een dikke laag sneeuw en ijs dragen de voornamelijk drassige tempo's die worden aangehouden.

Het openende Onbestemd is een repetitief intro waarmee de toon al direct gezet wordt. Het is een trage en meeslepende melodie die in een terugkerend patroon de luisteraar langzaam leidt naar het eerste monolithische nummer dat Uit Diepe Gronden gedoopt is. Zeegang leunt hier ondanks het onmiskenbare zwartmetalen geluid veel op de pastorale doom van een band als Evoken. Dat hoor je op meer plekken terug. Buitengewoon fraai is hoe verschillende elementen gaandeweg opdoemen en zich gaan verstrengelen met de reeds in gang gezette basis. De folkelementen en de sacrale klaagzangen zorgen voor een gepaste dynamiek.

Met Lede Ogen is een dromerig intermezzo dat uit hetzelfde ijsvormsel gehakt is als het intro. Het fungeert als pauze die uiteindelijk plaatsmaakt voor het ruim achttienenhalve minuut durende titelnummer. Die valt direct met de deur in huis en daarin vallen me wat ouderwetse Katatonia en October Tide invloeden op. Verder drijft het op dromerige tremeloriffs en opnieuw een traag ploegend ritme. De toon en melodielijn blijven op één koersverlegging na doorhameren en worden langzaam aangekleed met wat keyboardaccenten en andere additieven.

Het serene outro Vervlogen mag dan als meditatief uitgeleide dienen en een einde maken aan dit epische werkstuk dat tot aan de rand is geladen met krachtige emoities. Van Niets Uit Deze Wereld is een prachtig album voor de mijmerende ziel geworden. Het is voor mij geen album om steeds op repeat te hebben, maar niettemin een hele mooie toevoeging aan de almaar uitdijende collectie.