Veilburner kende ik zelf nog niet, maar het blijkt een duo te zijn dat ook alweer toe is aan hun achtste langspeler. Het kan verkeren. Longing for Triumph, Reeking of Tragedy heet het kleinood en het bevat een chaorische doch onderkoelde mengeling van doods- en zwartmetaal. Onderkoeld omdat het vrij zakelijk tot haar compositorische bezweringen komt. En chaotisch omdat er vrij achteloos van tempo en sfeerzetting gewisseld wordt.

Het is moeilijk om precies te duiden uit welke perkamentrollen Veilburner haar bezweringsformules haalt, maar ik hoor soms wat Deathspell Omega-dissonanten waarlangs soms wat standaard gebeuk geplakt wordt en waar het soms wat psychedelisch wordt. Dat maakt het beluisteren wel een aparte belevenis. Maar ook iets waar je mij altijd wel wakker voor kunt maken.

Een nummer als That Which Crypts Howls Grandeur wordt grandioos aangekleed met diverse additieven die herinneringen oproepen aan de tijden van Therions Symphony Masses Terwijl het (iets meer) rechttoe rechtaan uitgespuwde Da'ath Ye Shadow Portrait weer herinneringen oproept aan de Esoteric Warfare-dagen van Mayhem. En dan is er nog de rest dat angstaanjagende sfeerschetsen aan bulderende woede koppelt om vervolgens doodleuk tot een jazzy solootje te komen.

Dus wie zich hieraan waagt, kan zich opmaken voor een reis langs de randen van de waanzin. En toch is het niet zo krankzinnig opgebouwd als de werken van bijvoorbeeld Imperial Triumphant. Dat maakt dat het woord 'onderkoeld' bij mij de boventoon is gaan voeren. Ik ben heel benieuwd naar de vroegere paden van dit gezelschap.

Cast In Stone werd destijds met een hoop bombarie aangekondigd. Venom weer in de klassieke line-up. Showtje op Dynamo met vuurwerk en alles enzo. Uiteindelijk vind ik het maar een moeilijk album. Veel te veel midtempogereutel dat ik amper in één keer kan uitzitten. In delen lukt het wel aardig. En dan is het allemaal eigenlijk zo slecht ook weer niet. Vooral Destroyed & Damned is erg sterk. Duister, dreigend en dodelijk. Een heel a-typisch Venom-nummer eigenlijk. Maar ja, toevallig wel het hoogtepunt hier.

Het luchtige Skool Daze vind ik nog het leukste nummer aan Prime Evil. Rock n roll to the bone.

Het titelnummer en Blackened Are The Priests vind ik nog wel redelijk, maar de rest vind ik erg middelmatig. Dat ligt wat mij betreft niet aan de toenmalige frontman Tony Dolan. Die doet het m.i. prima. Het is gewoon het veel te berekenend klinkende materiaal plus het schaamteloos coveren van het veel te hoog gegrepen Megalomania (What's in a name?) en de zielige heropname van Live Like An Angel.

Skool Daze is dan de enige track die wel lekker uit de bocht vliegt. De parallel met Teacher's Pet is evident. Volgens mij is het een conceptueel vervolg. Maar waar dat nummer wat blackened blues liet horen, scheurt Skool Daze als een malle door de nietsvermoedende cheerleadertjes heen.

Misschien wel Venoms beste album. Afgezien van het gegeven dat het de impact mist van de eerste twee platen, klopt eigenlijk bijna alles aan Resurrection. Sterke songs en allemaal met oerkrachten uitgespuwd. Ook de midtempo tracks komen veelal goed uit de verf. Met Firelight als lichtend voorbeeld. Misschien was het nog beter geweest als de plaat gewoon veertig minuten duurde. Want de speelduur is me met dit soort eenvoudsmetal net iets te gortig.

Heel eerlijk gezegd loop ik doorgaans ook voorbij aan de recentere Venom releases en kom ik er pas aan toe als ik toevallig eens een Venombui heb.
Ik zou alle kritiek dan ook begrijpen als er gezegd zou worden dat Storm The Gates helemaal vol staat met platgeslagen meuk dat al honderdenduizenden keren eerder is gedaan. Maar het is wel precies de metalformule die tegelijkertijd ook wel werkt.

Venom is nu één keer eenvoudig en direct. Het is ouwelullenmetal en dat kan nog altijd voor wat uurtjes lol zorgen. Daarnaast is de productie lekker zwaar en fris. Niet van die digitale meuk waarmee lieden zoals bijvoorbeeld Accept de laatste tijd mee aankomen. Dat is ook winst.

Naast het gebruikelijke obstinate werk van Bring Out Your Dead, Beaten To A Pulp en Suffering Dictates zijn er ook wat meer sinistere dingen zoals het dreigende Destroyer aan boord van dit album gehesen. Zo zijn er toch wel wat leuke momentjes verzameld door deze incarnatie rondom Cronos.

Zoveel wijkt het nu ook weer niet af van wat Venom allemaal deed. Tony Dolan doet er in elk geval alles aan om op Cronos te lijken.

Deze samenstelling startte met Prime Evil uit 89. Een wat halfslachtig album met goede ideeën en evenzoveel slechte ideeën. Temples Of Ice liet verbetering horen en op The Wastelands is deze incarnatie erin geslaagd om met een evenwichtig album op de proppen te komen.

Veel is diep geworteld in de NWOBHM. Met wat hintjes naar Motörhead alswel naar de thrash en de speed. Net als vroeger dus. Niet meer dat hele ruwe geluid maar meer het uitgebalanceerde geluid van bijvoorbeeld Calm Before The Storm.

Belangrijker is dat het songmateriaal staat als een huis. Als altijd kort en bomdig met goedede spanningsbogen en sterke middenstukken camoufleren de waardeloze solo's van Mantas vrijwel altijd.

Vooral op het knotsgekke Need To Kill ben ik erg gesteld geraakt. En dat gezwam van dit is niet de echte Venom want dit en dat, is wat mij betreft net zo onboeiend als met wie Patricia Paay nu weer de lakens heeft gedeeld. Bovendien heb je dan Kissing The Beast nog niet vaak genoeg gehoord.

Als je die ellende van Behemoth's A Forest wegspoelt, kan het op zich wel aardige idee achter die songkeuze je voeren naar deze creatie van het Duitse Verdunkeln uit 2007. Hier kruipt new wave als een wilde braamscheut door de neerslachtige black metal heen. Onopgemerkt maar uiteindelijk onlosmakelijk verbonden met de rest van het werk. Geen gedoe verder met shoegaze dingen maar gewoon een, zij het voorzichtige, synthese tussen black metal en postpunk.

De complentatieve aspecten van Burzum en de oorlogsmarsen van Bathory omarmen de wavegeluiden alsof het nooit anders was. De referenties zijn er voor enige beeldvorming want verder heeft Verdunkeln een hele eigen(zinnige) stijl.

Het zijn de met echo beladen tokkels en de voorzichtige synths die als flarden ochtendmist door het verder zware en doomy geluid heendringen om de dans met de duisternis aan te gaan. Dat is de subtiele synthese die ik probeer te omschrijven.

Vooral het lange Im Zwiespalt blijft eindeloos in het hoofd vol somberheid rondspoken. Het repetitieve karakter werkt hier zeer effectief en heeft een fraaie dromerige uitwerking.

De relatief nette productie houdt de boel ietwat aan de brave kant. Maar uiteindelijk moet het daar in deze weelderige uitspatting van melodram niet over gaan. Het was alweer een fiks aantal jaren geleden dat ik deze voor het laatst draaide, maar de hernieuwde kennismaking laat opnieuw een uitstekende indruk achter. Soms heb je dat, dat veel moois in de kast gewoon ondergesneeuwd raakt in die vele releases die ook weer allemaal aandacht verdienen.

God, als ik toch eens met pensioen was, dan ga ik hele dagen niets anders doen dan al die herrie luisteren zoals ik dat in mijn tienerjaren deed. Uren en uren achter elkaar dus. Als er dan nog zoiets bestaat en ik niet doof of dood ben, that is.

Het is zomer. Voor mij en mijn omgeving betekent dat doorgaans dat de glam in de pan slaat. Ik heb een zwak voor het genre dat bepaald wordt door en beoordeeld wordt op de flamboyante uitspattingen en haar- en klederdrachten van de makers maar en passant wel erg vaak met klinkende platen vol met aanstekelijke hardrock.

Mötley Crüe was één van de vlaggeschepen die het genre ongekend populair maakte in de States. Naast een handvol succesvolle platen, is het vooral het spoor van vernieling dat de diverse bandleden achterlieten in het nachtleven van Los Angeles dat als eerste naar voren komt. Het kon ook niet anders dan misgaan in het Crüe-kamp. Vince Neil bleek degene te zijn die na wegsterven van het grote succes van Dr. Feelgood het veld ruimde.

Crüe zelf kwam ongekend sterk terug met John Corabi in Neils plaats op het titelloze album uit 1994. Dat Vince Neil een jaar minstens zo sterk naar voren kwam met Exposed is anno nu volledig ondergesneeuwd. De moeilijke jaren 90? Te weinig PR? Te weinig discipline? Wie het weet mag het zeggen. Aan de inhoud ligt het wat mij betreft niet.

Vince Neil zie ik als de zwakste schakel binnen de Crüe gelederen dus was Exposed in dat opzicht niets minder dan een verrassende ontdekking toen ik het ceedeetje van lieverlee toch maar eens in huis nam. Look In Her Eyes start strak en gefocused met een heuse metalriff. Neils luidruchtige stem past daar uitstekend bij.

Na die straffe opener keert de zanger terug in vertrouwde vaarwateren met de van whiskey doordrenkte bluesrockers zoals Sister Of Pain, Fine Fine Wine en The Edge. Zomerse nummers met sterke bruggetjes die toch wel veelvuldig aan het verleden van de zanger doen denken. Eigenlijk sluit Exposed heel gemakkelijk aan op Dr. Feelgood maar dan net een tikkie steviger. Neil wordt gedragen door een oerdegelijke gelegenheidsformatie.

Exposed laat zich omschrijven als een typisch exponent van de L.A. glamscene. Eén van de laatste uitwassen want het was immers alweer 1993. Maar daarom niet minder sterk. Ik ben erg in mijn nopjes met het toch maar oppikken van het kleinood.

Mijn eerste confrontatie met de band Vio-Lence stamt ergens uit de tijd dat MTV in de vorm van Headbanger’s Ball nog eens iets afleverde dat een mens wil kijken. Het was een track van Oppressing The Masses. Wel aardig. Net als het album. Het deed me niet zo heel veel. De opvolger Nothing To Gain deed me zo mogelijk nog minder. Semi-modern midtempo geneuzel. Dat is wat veel bands in de jaren 90 tof vonden om te doen. Waarschijnlijk omdat anderen dat ook deden. Dat ze daarmee in de kern veelal dood- en doodsaaie muziek produceerden was een opvatting waarin ik blijkbaar niet heel erg in gesteund werd.

Hoe anders was de ervaring toen ik ergens in die tijd Eternal Nightmare onder mijn neus geschoven kreeg? Ineens voelde ik de bedoelingen van Vio-Lence wel. Deze band onderscheidde zich van andere populaire thrashacts. Ondanks de pure thrash, had ze een hardcore-attitude. Verhalen van de straat vertaald in het gewelddadig aanslaan van snaren teneinde de zuigende vocalen van Sean Killian te begeleiden. Geen verhalen van de kindvriendelijke straten waar ik zelf woon. Nee, Vio-Lence komt uit Oakland En daar gaan dingen anders dan in andere straten. Of we daar godverdomme kennis van willen nemen! En als je dat niet wil, wordt je er wel toe gedwongen. Want Eternal Nightmare is een dwingend album. Geen noot teveel en nauwelijks melodie. Maar wel een uitstekende uitlaatklep voor opgekropte agressie.

Naast het aparte stemgeluid van Killian gaan de hoofdrollen naar het gitaristenkoppel Phil Demmel en Robb Flynn. Hun vlijmscherpe riffaanvallen vormen de kernen van thrashgranaten als Serial Killer en Calling In The Coroner. Daarmee wordt het wat fletse doch strakke ritmewerk ruimschoots gecompenseerd. Wat indruk maakt is de ongebreidelde energie die het album uitstraalt. Het zit deze gasten hoog en dat is in mijn beleving voelbaar. Eternal Nightmare doet wat mij betreft niet onder voor een Reign In Blood of een Darkness Descends. Helaas was de band niet in staat deze krachtige lijn door te trekken. Robb Flynn en Phil Demmel zijn ondertussen wel weer herenigd binnen Machine Head. Maar de muziek van die band is niet helemaal vergelijkbaar met wat er op Eternal Nightmare gedaan werd.

Kortom, Eternal Nightmare is een puur thrashalbum met de energie en sfeer van een hardcore/crossoveralbum. Voor thrashers zou het bijna verplichte kost moeten zijn. Onderdeel van het canon. Ruw, brutaal en vol met wreed riffwerk.

Ooit was de Voivod een geschifte krijgsgod. Hij was de schrik van een post apocalyptische Aarde. Terreur, dood en verderf. Hij zaaide het daar waar toevallig nog niet alles compleet verwoest was. Gedreven door pure haat en razernij stichtte hij oorlog en pijn met zijn ijzeren brigade. De ontelbare slachtoffers werden tot nog in hun troosteloze massagraven achtervolgd en op wrede wijze afgeslacht en verminkt.

Hij leefde voor het geweld totdat hij zijn meerdere moest erkennen in Korgull The Exterminator. Ontsteld door deze ontwikkelingen sloeg de Voivod op de vlucht in een door dodelijke technologieën opgebouwd ruimtevaartuig. Daar alleen en vergeten in het heelal veranderde de aard van de Voivod. Nog steeds gevaarlijk, maar alleen als de eigen levenssfeer in gevaar kwam. Gaandeweg ontwikkelde hij zich tot een complex wezen waarbinnen genialiteit en gekte elkaar regelmatig kruisten. Totdat de volgende halte uit zijn reis bereikt werd: De vreemde Dimension Hatröss. Een plaats waar de grenzen dromen en werkelijkheid nog verder vervagen.

Dimension Hatröss is de laatste stap naar de wedergeboorte van Voivod. Met enige terughoudendheid ondergaat hij het experiment dat hem in een psychisch vacuüm doet belanden. Zo af en toe laat hij zijn bloeddorstige kant nog even zien om zich vervolgens in zijn lot te schikken. Als een wijsgeer zou hij uit het proces komen. En als een wijsgeer zou hij zijn tocht door het heelal vervolgen.

Muzikaal gezien laat de reis van Voivod zich samenvatten als een reis die voortdurend in ontwikkeling was. War And Pain was luidruchtig en gewelddadig. Roaaarrr ronkte vrolijk voort op die wijze. Killing Technology zette het compositorische en het muzikale vernuft van Voivod op een hoger plan. Maar nog steeds was daar het venijn van de eerdere albums. Dimension Hatröss was een nieuwe stap. Net als Killing Technology is het een muzikale science fictionervaring, maar de band klinkt volwassener en bedeesder. Niettemin is er het unieke paranoïde gitaarwerk van Piggy om van te smullen gegoten in progressieve hak op de takcomposities waar ‘vreemd’ het sleutelwoord lijkt te zijn. Ook Snake's snerende gebrul heeft plaats gemaakt voor een onderkoeld gearticuleerde onthullingen. Waarmee er definitief een streep onder de rellerige inborst van Voivod gezet werd.

Dimension Hatröss is een apart maar aangenaam werkstukje uit de metalgeschiedenis. Af en toe had er wel iets meer pit in gemogen, maar aan de andere kant past dat niet altijd bij de algehele spacey sfeer van het album. En Batman.. Ach, dat stond nooit op de oorspronkelijke LP. Het was slechts een cd bonus. Dus daar hoeven we het eigenlijk helemaal niet over te hebben.