In een tijd dat death metal volgens de oude school niet meer hip was en dus ook door hippe bands niet meer gebezigd werd, kon ook Obituary het niet laten om typische jaren 90 ingrediënten in haar geluid te steken. Het album Back From The Dead werd gepresenteerd als een terugkeer naar de eerste drie albums, maar schijn bedriegt. De plaat borduurt gewoon voort op hetgeen de band deed op World Demise.

In de kern is het nog altijd de oude vetrouwde Obituary. Het fundament is een typisch op een klassiek Celtic Frost geënt geluid. Zoals altijd ietwat log, maar niet al te smerig. De songstructuren bevatten veel groove waar de invloeden van bands als Biohazard en Machine Head doorschemeren. En in de snellere stukken klinken lekkere old school crossoverinvloeden door. Het lichtere en scherpere stemgeluid van John Tardy maakt Obituary anno 1997 lekker venijnig.

Laat ik dan ook voorop stellen dat Obituary aangenaam voor de dag komt. Nummers als het te gekke Threatening Skies, het robuuste Platonic Disease en de korte verzwelging door drassige doodsmoerassen waarmee Pressure Point schermt, moeten voor menig metalliefhebber meer dan voldoende aanknopingspunten bevatten.

Neerlands langstlopende doomtrein laat weer eens van zich horen middels het hagelnieuwe Hortus Venenum. Hiermee geeft ze alvast wat venijnigs mee aan de lieflijke boompjes die het artwork sieren.

Muzikaal gezien is er gelukkig niet veel veranderd in de aanpak van dit treurwilgencollectief. Hortus Venenum bouwt in die zin prima voort op het in 2019 verschenen The Death Of Gaia. Het is een album dat laat zien dat de klassieke doom/death in de beste "Peaceville 3"-traditie heel goed gecombineerd kan worden met dynamische songstructuren zodat het nooit gaat vervelen.

De vele accenten geven het werk ook weer extra cachet mee. Zo zijn er de zachtjes meewenende synths in het openende Behind Closed Doors en de regelmatig opduikende gebroken piano-fragmenten die precies de juiste lading mee weten te geven. Tegelijkertijd is er ook wat tegenwicht op die neerslachtige elementen te bespeuren. Zo is de staccato gruntzang van Pim Blankensteijn nog altijd niet van het schaakbord gekegeld door hippe, ijle vrouwenzang. Daarnaast zijn er ook wel wat tempowissels hier en daar te bespeuren die de druk wat opvoeren. Let eens op hoe de dwingende ritmen in My Poison Garden tegenspel bieden aan de sombere melodieuze leads. Zonder te vervallen in blastbeats, kweekt de band daar een krachtige energie.

Sowieso grossiert de band in schitterende melodielijnen die je langs het weemoedige epos getiteld Anna's Woe leiden. Het (wat mij betreft ondergewaardeerde werk) van de vroege Anathema vindt hier zijn wasdom lijkt het wel. Hier valt de dans tussen de mineurklanken op de gitaar en de voorzichtige synths het meeste op. In dit geval deint de ritmesectie rustig mee waardoor het een extra emotionele lading krijgt. Dit is een voorzichtig hoogtepunt van het album.

Walk In The Shadows volgt eenzelfde pad maar overrompelt net wat minder dan het voornoemde Anna's Woe. De gesproken woordpassage klinkt zelfs wat pathetisch maar over de fraaie leads hoor je mij verder niet klagen. Forcefield is wat meer stuwender van aard en vormt met zijn heavymetal-aanpak een mooi breekpunt op het album.

In de vorm van het ruim tien minuten durende Angels With Broken Wings komt er alweer een einde aan de zevende van Officium Triste. De uitgesponnen uitsmijter is een gelaten klinkende compositie met halverwege een subtiele switch van melancholie naar agressie. En dan is het na veertig minuten weer klaar. Hortus Venenum is in daarmee een opvallend compact album voor het normale doen in dit genre. Daarmee grijpen we weer terug op de jaren 90 waar andere doom/death-acts hun sombere serenades ook vaak in zes of zeven nummers die gezamenlijk niet meer dan veertig of vijftig minuten duurden, afhandelden.

Dat geeft precies aan voor wie Hortus Venenum een aanwinst kan zijn; de liefhebber van traditionele doom/death volgens de tradities van Anathema en My Dying Bride. Officium Triste blijft in tegenstelling tot die acts trouw aan de wortels en onderscheidt er dan ook direct van. Qua songmateriaal zit er genoeg afwisseling in die de luisteraar op het puntje van de stoel houdt. En de bedrukte sfeer is ronduit prachtig om in meegezogen te worden. Ik schrijf dit in de nog altijd veel te krachtige stralen van de Septemberzon. Van mij mag het nu wel écht herfst worden.

Toen de bioscoopfilms van Lord Of The Rings het levenslicht zagen, was ik als een kind zo blij met de definitieve visualisatie van het werk van Tolkien. De boeken had ik al verslonden en de bijbehorende metal (toen voornamelijk Blind Guardian en Summoning) verorberd. Daarna nam mijn honger naar Tolkien wat af en begon ik nieuwe grepen uit zijn werk door zoon Cristopher en ander metalbands vooral sleets te vinden.

Nu ik onlangs de boeken voor het eerst in luistervorm aan het beleven ben, is daar de kans voor het zwartmetalen orkest One Of Nine om mij in de stalen greep van het web van de Ungoliant te krijgen. Hetgeen nog verdomd aardig lukt ook. Want wie het laatste album Dawn Of The Iron Shadow de revue laat passeren voelt hoe via de dungeon synthgeluiden (die wel heel erg aan Summoning doen herinneren) en de klassieke symfonische blackmetal de mistsluiers van Midden-Aarden je hele wezen langzaam weten te omhullen.

Het geheel klinkt gruizig en ambachtelijk en grabbelt gretig in de tonnen van Satyricon, Gehenna en in een recentere van Ymir. Is dat erg? Niet zolang het gevoel goed is. En dat is het. Want One Of Nine weet je snel mee te nemen op hachelijke tochten door dwergenmijnen, uitgestrekte heuvelachtige vlakten waar de krachtige paarden van de Rohirrim hun benen strekken. dichtbeboste elfenwouden en bloederige veldslagen met de legers van Morgoth. Met vlotte melodieuze riffs die regelmatig worden opgesierd door heldhaftige toetspartijen, verstilde tokkels en aankondigend klokgelui.

In een wereld waar onwaarschijnlijk kwaad met onwaarschijnlijke heldhaftigheid tegemoet getreden wordt, toont het Amerikaanse One Of Nine zich een uitstekende gids die als onderdeel van de Negen ruiters, de Nazgûl, door Sauron vooruit gezonden wordt om de lieflijke bezigheden van de guitige hobbits eens bruut te komen verstoren.

De aarzeling was er even. Wat zou nog een liveplaat van Opeth nu toevoegen aan mijn verzameling. Toch ben ik blij dat ik hem heb meegenomen. Het is net weer even anders dan The Roundhouse Tapes bijvoorbeeld.

Omdat ik toevallig wel veel kan met Sorceress is get vooral genieten van sprankelende uirvoeringen van The Wilde Flowers en her openende Sorceress. Ook het enthousiast uitgevoerde nummers van de andere 'nieuwe' Opethalbums mogen er zijn.

Uiteraard is het goed om het vergezeld te horen gaan met dingen als Demon Of The Fall en Deliverance. Akerfeldt klinkt nogal vermoeid met grunten maar echt storen doet het me nooit.

In die tijd dat het een hit was, spitste ik elke keer mijn oortjes zodra een knopjesdrukker van dienst bij één van de populaire radiostations op de centrale radio van het kantoor waar ik werkte World Of Hurt aan- of afkondigde. Natuurlijk ging het dan altijd om het jengelende zeurlied van Ilse de Lange en nooit om die donkere metalcompositie van Overkill. Wellicht was deze frustratie er de oorzaak van dat ik I Hear Black stees maar weer uit de mottenballen bleef halen.

Want als hardcore metaljunkie was ik aanvankelijk ook helemaal niet blij met de nakende houthakkersblouseperiode van deze doorgaans zo vinnige spuwende New Yorkers.

'Ga weg met die drassige trage zeurmetal' dacht ik. Maar zoals bij zoveel van die aan de jaren 90 gelieerde metal en rock bleek later dat het allemaal zo slecht niet was. Het was gewoon anders. Buiten de naäperij en de bandwagonreflexen blijken er best mooie dingen gemaakt te zijn door bands die in de jaren 80 nog snelheidsrecords wilden verbrijzelen en zich daarbij helemaal te buiten gingen aan fretboardmishandelingen.

Het blijven draaien van I Hear Black beloont zich wanneer dat verwachtingspatroon is bijgesteld. Het is zoals gezegd een donkere plaat met enkele mooie meeslepende tracks. Het eerder genoemde World Of Hurt hoort daarbij. Net als het fraaie titelnummer met die intrigerende titel.
Zanger Blitz, die normaal enkel spottend en agressief kan klinken, laat hier ook een andere kant zien. Uit duizenden herkenbaar maar stukken serieuzer en bij vlagen aangrijpend.

Dat betekent niet dat I Hear Black een soft plaatje is geworden. Het zoekt wel duidelijk koppeling met de grungehausse. Maar dan wel met het metalen Overkillgeluid dat nog altijd zeer herkenbaar is. Daardoor klinkt het zwaar, serieus en meeslepend. Vergeet de stijl even en geef het eens een tweede, of derde kans. Volgens mij deed de band ondanks de heersende trends hele aardige dingen hier.

Overkill vond ik altijd een zeer consistente band. Natuurlijk hadden we na Horrorscope wel gezien op compositorisch gebied. Maar dat remde de band niet in het consequent uitbrengen van materiaal dat nooit en te nimmer de wortels zou verraden. Tja, je noemt je band niet voor niets 'Overkill' natuurlijk.

De jaren 90 lieten wel hun sporen na. Albums als I Hear Black en W. F. O. hadden niet de aantrekkingskracht van een Taking Over of Years Of Decay. Toch zijn dat in retrospectief goede platen om zo af en toe uit de mottenballen te halen.

In de hausse van alle wederopstandingen van oude bands alsook de hernieuwde waardering voor 80's metal wist Overkill in 2010 wel opnieuw de aandacht op zich te vestigen met een dijk van een album. Ironbound klinkt ook vuriger dan de albums uit de recente geschiedenis. En ook de topproductie zal ook geholpen werden. Het is me een raadsel waarom andere albums waar Peter Tägtren iets met knopjes doet als opgezwollen bordkarton klinken en Ironbound gewoon knettert zoals een thrash/speedplaat moet knetteren. Maar dat terzijde.

De kriebels beginnen al bij de voorzichtige openingsakkoorden van het lange The Green And The Black. Het is het aloude 'Overkill' thema dat onmiddellijk de connectie legt met Feel The Fire en Taking Over. En dat vuur zit hier wel in.

Verder kun je zeuren dat tracks als Bring Me The Night and The Goal Is Your Soul zó typisch Overkill zijn dat het verveelt. En dat houd je natuurlijk met die zuigerige zang van Blitz. Ook het giftig slaande basgeluid van DD Verni is uit duizenden herkenbaar. Maar het is juist die herkenbare stijl in hernieuwd enthousiasme dat de interesse weer aankwakkert. Overkill heeft juist die felheid die ik persoonlijk bij Testament zo mis.

Ironbound zette de toon voor een decennium van albums die nooit verrassen maar ook nooit teleurstellen. Sterker nog, van de oude garde blijft Overkill als één van de weinigen die een hele tijd ouderwets weten te vermaken op thrashgebied. Met oerdegelijk riffwerk, zinderende solo's die in hoge tempo's op je afgevuurd worden en niet in de laatste plaats sterke songs waarbinnen dat eigenwijs obstinate Overkillgeluid geconserveerd wordt kan de band nog zeker een hele poos mee.

Ozzy was natuurlijk al een legende bij leven. Maar dat is naast de markante persoonlijkheid wat mij betreft alleen vanwege zijn oude werk en werk met Black Sabbath. (Inclusief 13)
Patient Number 9. is een uur lang moeizaam zweten. Het is net ietsje beter verteerbaar dan de paar vooraande albums maar nog steeds, tja, duur geproduceerde rommel.