Zo af en toe heb ik hem nog wel eens aanstaan. De Ratt uit 1999. Het is een hele andere Ratt dan de Ratt uit 1985. Anders dan de pompeuze stadionrock van Invasion Of Your Privacy of Detonator, is het titelloze comeback album een stuk soberder en meer ingetogen van opzet. Met beide benen in de jaren 90, zeg maar. Hoewel de jaren 90 toen eigenlijk ook alweer voorbij waren. Mosterd na de maaltijd dus. Misschien. Ware het niet dat slepende, nummers als Over The Edge en Gave Up Givin' Up toch wel wat kwaliteit herbergen. Het is eenvoudig opgezette, bluesy hardrock met wat meer hart en ziel dan de bekende spektakelstukken uit de jaren 80.

Het typerende stemgeluid van Stephen Pearcy zorgt ervoor dat er nog wel wat sleaze in het modernere Rattgeluid sluipt, maar dat is dan ook het enige dat aan de oude tijden herinnert. Zelfs de voorheen flitstende Warren DeMartini legt hier enkele fraaie functionele solo's op de mat. Het enige dat me soms wat tegenstaat is steeds datzelfde groovetempo dat gehanteerd wordt. Verder is Ratt beslist geen onaardig album.

Rhapsody is één van die paar power metalbands die ik een warm hart toedraag. Door de duizenden releases die ik ook graag wil beluisteren, heb ik na 2004 geen cd meer van deze groothandelaren in overdadig Italiaans theater meer gekocht. En nu ligt het laatste album van de incarnatie mét Turilli, Staropoli en Lione in mijn speler.

Wie From Chaos To Eternity vlak na het debuut Legendary Tales draait, ziet voor het oor bevestigd dat Rhapsody in al die jaren geen steek veranderd is. Nog steeds maakt de band barokke, neo-klassieke metal en nog steeds maakt ze gretig gebruik van allerhande koren, piccolofluitjes en andere toeters en bellen. Wat ook niet veranderd is, is dat we nog steeds midden in het Emerald Sword danwel Dark Secret verhaal zitten. Andermaal lopen we achter de grote held Dargor aan. Op zoek naar mysterieuze boeken met profetieën teneinde alle draken en ander kwaadaardig gespuis volledig kapot te slopen. Rhapsody is eigenlijk een fantasyverhaal op muziek. Fantasyschrijvers zijn allen direct of indirect geïnspireerd door J.R.R. Tolkien. Eén ding hebben al die auteurs niet van hem overgenomen en dat is het vermogen of de wil om een groot verhaal in slechts drie boeken af te ronden. Ook Rhapsody Of Fire, zoals de band tegenwoordig heet, dus niet.

En waarom zouden ze de dingen ook anders doen? De heren beheersen dit kunstje tot in de fijnste vezels. Er is vrijwel geen één band die klinkt als Rhapsody Of Fire, laat staan dat die dan ook de kwaliteit benadert. De mathematische benadering van gitaarspelen door Luca Turilli is uit duizenden herkenbaar. De meer flitsende toetsensolo's van Staropoli bieden een mooi tegenwicht. En in de ballade Anima Perduta hoor ik het Emerald Sword thema terug in de vocale melodie en in de melodie van het fluitje. Feest der herkenning dus.

De afwijkingen zitten hem in de accenten. De agressieve screams in Aeons of Raging Darkness is zo'n accent. Fabio Lione doet hier op gezette momenten Abbath van Immortal na. Aan de andere kant klonk Rhapsody op Power Of The Dragonflame ook al behoorlijk agressief. I Belong To The Stars kent weer een opvallend poppy refrein. En het past allemaal net zo moeiteloos bij elkaar als rijst bij de rendang. Wonderlijk genoeg klinkt From Chaos To Eternity niet nóg bombastischer dan Symphony Of The Enchanted Lands part II. Nergens is het album te druk of te overdadig. Alle partijen zijn heel goed te volgen. Wat dat betreft verdient de opnameleiding ook een compliment.

Het is een lang verhaal geworden waarin ik eigenlijk wil zeggen dat From Chaos To Eternity niks nieuws onder de Rhapsody zon bevat maar dat het album ook weer te aardig is om te laten liggen. Mijn versie heeft ook nog eens Maiden's Flash Of The Blade als bonustrack. Een versie voor de kennisgeving lijkt me. Wel een ongebruikelijke dus leuke keuze. Dat wel.

Een eerste luisterbeurt leert mij dat (wat er overbleef) van Rhapsody Of Fire nog altijd lekker in het drakenvelletje zit. Beter nog dan op The Eighth Mountain waar we het voor het eerst zonder het herkenbare getetter van Fabio Lione moesten doen en waar ik vooral moest wennen aan zijn vervanger.

Daar heb ik hier geen last van. Onvermoeibaar gaan de Italianen verder met het bouwen van opgewekte powermetal dat aangekleed wordt met allerlei symfonische tierlantijnen, koren en folky additiefjes.

Dit alles als decor voor een uitgebreid fantasyverhaal dat met helfhaftige zanglijnen je gehoorgang ingeworpen wordt. Kortom, alles waar de band met Legendary Tales mee kwam aanzeilen verpakt in een nieuwe stapel songs.

Bij elke andere band zou ik er gejoeg van hebben maar deze gasten blijven mij altijd weer aansteken met hun flitsende enthousiaste getroubadour. En ach, ik wil ook niet dat ze ooit als een Steven Wilson met proggy fusionmetal, industrial of uitgekauwde 80s muziek bij mij aan de deur komen.
Deze band doet wat ze altijd doet het best en op het ene album net wat beter dan op het ander. Deze is voor mij weer een dikke plus.

Op The Wretched And The Vile trekt het Belgische Rituals Of The Dead Hand haar logge koers iets uit het moeras en durft het wat snelheid en puntigheid toe te voegen aan het uit vergane graven getrokken geluid te voegen.

Het levert een fraai uitgewerkt élan op waarmee we veel plezier kunnen beleven. Als je tenminste van het mengsel van doods- en zwartmetaal houdt waar Aeternus en Ruins Of Beverast groot mee geworden zijn. Al klinkt dit combo toch weer wat duisterder en smeriger dan voornoemde acts.

In tekstueel opzicht zijn de verhalen over de brandschattende Bokkenrijders wat losgelaten ten faveure van een aantal folkloristische sagen over geesten en heksen die net zo goed passen bij het geluid van de band. Een geluid dat weliswaar knipoogt naar vervlogen tijden maar tegelijkertijd ook verrassend fris en modern klinkt.

Aan de agressievere trekken zal het wennen zijn, maar gaandeweg lijkt het een logische stap te zijn voor Rituals Of The Dead Hand die heel goed uitpakt.

Vooropgezet dat ik niet een hele grote Rotting Christ fan ben, ben ik toch altijd wel geïnteresseerd. De band is toch een vooraanstaand tentakel geweest van de beruchte Griekse zwartmetalen scene. Eigenlijk heb ik de band na ‘Non Serviam’ weer losgelaten. ‘Sleep Of The Angels’ heb ik nog wel gekocht, maar dat vind ik maar een moeilijk album. ‘Pro Xristou’ heb ik uit die oude interesse ook tot me genomen en mijn eerste gedachte is dat het eveneens een moeilijk album is. Niet dat het allemaal ingewikkeld in elkaar steekt. Integendeel. Het is meer het ritme en de stijl die het moeilijk maken. Duidelijk is dat het album als één geheel door de trechter moet. Veel thema’s lopen in elkaar over waardoor de afzonderlijke tracks eigenlijk geen indruk maken.

Dan het ritme van het gehele album: gaandeweg de opening wordt je langzaam in een bezwerend gebed getrokken waarbij met een voorzichtig marstempo de maat aangegeven wordt. Datzelfde tempo wordt eigenlijk het gehele album vastgehouden met hier en daar een kleine variatie. De voortdurend aangezette koorzang is ronduit fraai en sfeervol. Net als de melodiestructuren en de harmonieën die op het altaar van de in ontbinding verkerende messias worden gelegd. Ik had het de band gegund om die melodieën en harmonieën in te bedden in composities die wat avontuurlijker zijn opgezet. Met een goede spanningsboog had het het album hele hoge ogen kunnen gooien. Nu blijf ik toch met honger zitten.

Wat me ook tegenstaat, is de uitgebluste spraakzang van Sakis die zich als een hees sesamstraatfiguur door zijn duister bedoelde narratieven wurmt. Ik heb gelezen dat dit zich goed verhoudt tot zijn solowerk, maar dat kan ik niet beoordelen. Bij vlagen moet ik denken aan de bijbelse inslag die het meest epische werk van Iced Earth met zich meebracht. Maar om dat te evenaren, is er meer vocale kracht nodig. Hetzij middels een onaardse grunt, hetzij met een Vincent Price-achtige voordracht.

Zo strandt ‘Pro Xristou’ in kwade bedoelingen. Het had een groots opgezet epos kunnen zijn. 'BE' van Pain Of Salvation drong zich qua aanpak ook even aan me op. Maar hoe langer ik erover nadenk, lijkt dit epos eerder een begeleidend stuk te zijn voor een film, theaterstuk of een boek. Op zichzelf blijft het wat minder overeind staan omdat er te veel op herkenbare thema’s wordt voortgeborduurd. Erg jammer, omdat de potentie van Rotting Christ na al die jaren wel gezien is, maar nog niet tot zijn volle glorie is gekomen.

Neil Peart beschouwt Moving Pictures als het echte ontstaan van Rush. De interpretatie die ik aan die uitspraak geef is dat ik denk dat Rush met Moving Pictures datgene is geworden wat ze wilden zijn. Nog altijd klinkt Rush erg progressief en stopt het de muziek vol mett muzikale details, maar tegelijkertijd is verpakt men dat in redelijk toegankelijke en herkenbare songs.

De eerste helft bevat al direct een handvol Rushklassiekers. Tom Sawyer, Limelight en het onnavolgbare YYZ. De tweede helft is minstens zo interessant, maar de nummers daarvan kom je minder vaak tegen op live releases en dergelijken. The Camera Eye heeft de lengte van een epic, maar voelt qua puntigheid net zo aan als Tom Sawyer.

Het meest interessante nummer komt wat mij betreft op het eind en heet Vital Signs. Geplaatst in de tijdsgeest is het een hele hippe track. Een volmaakte synthese tussen de proggy (hard)rock van Rush en de Britse new wave. Grandeur danst hand in hand met minimalisme. Een ogenschijnlijk onmogelijke combinatie en Rush doet het even met bijna een blijk van achteloosheid.

Moving Pictures wordt mijns insziens heel terecht als klassieker bestempeld. Wat een prachtplaat.

Ja, zelfs een integer geachte act als Rush deed mee met de vaart der volkeren en begon, na voorzichtige experimenten op de twee voorgangers, steeds meer populaire invloeden te verwerken in haar sound.
Signals opent met Subdivision. Breed uitwaaierende keyboardtapijten worden voor je uitgerold. Tekstueel worden de verschoppelingen in de maatschappij aangesproken en muzikaal worden de hipsters aangesproken. Twee werelden ineen.

Elke andere band kan in dit soort omstandigheden de vinger krijgen en het verwijt dat ze sell outs zijn. Rush komt er wonderbaarlijk genoeg mee weg. Is het de ontwapenende uitstraling van de bandleden die ons verder doen laten kijken dan de neus lang is? Want met de composities is verder niets mis. Spannend, prikkelend, avontuurlijk en toch ook heel toegankelijk. Ook nog altijd heel erg Rush. Behalve Digital Man dan. Dat nummer beluisteren is net alsof je je in een Police LP waant. Maar toch is het ook weer een tof nummer.

Dus wie het niet erg vindt dat de slaggitaren van Lifeson en de basgitaren van Geddy Lee iets naar achteren zijn geschoven ten faveure van voor jaren 80 begrippen hippe toetspartijen, houdt nog altijd een dijk van een Rushplaat over.