In hun begindagen deed Jaded Heart de 80's periode van Bon Jovi dunnetjes over. Gat in de markt zou je zeggen. Immers, de grote voorbeelden waren zelf na These Days hard op weg om volgevreten autopilootshelden zonder ziel aan te worden. Daarin slaagden zij cum laude overigens.

De Jaded Heart mét Michael Bormann aan het roer is die passionele 80's hardrock die weliswaar heel erg lijkt op de oude Bon Jovi maar dusdanig aanstekelijk is dat het eigenlijk fantastisch is.

Glorieuze synthloopjes, triomfantelijke riffs, emotioneel zangwerk. Pompeus, bombastisch en meeslepend. Je moet er van houden maar dan gaat het dak eraf hoor.

Succesvol werd de band nooit. Daar was het de tijd niet naar. Bormann stapte eruit en wanhoopte wat bij de Duitse Voice en Jaded Heart ging verder zonder hem ...als autopilootband. Het kan verkeren.

Op Raised On Radio werd de scheidslijn tussen AOR en pop behoorlijk overschreden.
De saxofoon in Positive Touch of de ritmesectie van Once You Love Somebody laten wat dat betreft niets te wensen over.
Toch hoor ik daardoorheen op en top Journey. De gitaren van Schon zijn wat naar de achtergrond
geschoven, maar ze zijn er wel. Be Good To Yourself rockt er nog behoorlijk op los.
De ware kracht schuilt hem echter in zanger Steve Perry. Hij weet met zijn stem prachtige, niet altijd
voor de handliggende, zanglijnen eruit te persen. Ze maken de nummers af.
Wat mij aan Raised On Radio ook opvalt is het late night karakter van de plaat. Op één of andere manier doet
de plaat het vooral 's avonds laat erg goed. Er straalt een vorm van melancholie van uit die mij aanpreekt.
Het album straalt geen vervelende vorm van vrolijkheid uit. Dat zou je met up-tempo nummertjes als Suzanne wel verwachten
maar de manier waarop het gezongen wordt, verraadt dat er toch wat meer droefgeestige emoties een rol spelen.
Ik snap best dat Journey veel beter kan dan dit, maar vanwege de sfeer en de vocalen van Perry is Raised On Radio toch een erg genietbare plaat.

Om met de deur in huis te vallen: Priest levert met Invincible Shield opnieuw een bezielde plaat af die de adrenaline ouderwets laat rondpompen. Panic Attack was al een tijdje uit als zoethoudertje en blijkt de perfecte opener voor een Priestplaat. Stuwend en spannend.

Dan komt het venijnige Serpent And The King om de boel nog eens op te voeren. Met een snerpende Halford en een heel cool riffje dat aan Hell Bent For Leather doet denken. De good old days klinken overigens vaker door in het nieuwe werk. Het groovende Devil In Disguise heeft bijvoorbeeld ook zo'n riffje dat zo van Killing Machine of British Steel komt afwaaien. Net als bonusnummer Fight Of Your Life. Waarom de drie bonustracks geen onderdeel zijn van het reguliere album is mij een raadsel. Maar dat terzijde.

Waar Judas Priest andermaal heel goed in is, is het brengen van drama en melancholie. Het gelaten Crown Of Horns is daardoor wonderschoon. Maar ook Escape From Reality en Giants In The Sky grossieren hierin. Het is die 80s pathos die de compacte nummers iets extra's geeft.

Voor de Priestfan is het een must om gemopper over het vertrek van KK te laten rusten. Want veel Priester wordt het niet dan Invincible Shield. Het gitaargeluid is uit duizenden herkenbaar en dat had ik nog het minst verwacht. Wat een opvolger van het al niet misselijke Firepower.

Anders dan anders. Dat is het eerste wat in mij opkomt. En dat is in de eerste plaats dapper. Een tweede Painkiller zal er niet meer komen en daarom is er dit.

De orkestrale tapijten die uitgelegd worden lijken zo van een Rhapsody album af te komen. Het grote verschil is dat tussen al die tierlantijnen Priest nog altijd als Priest klinkt. Zo doet Exiled mij meermalen denken aan Blood Red Skies van Ram It Down. De riff in het titelnummer lijkt wel wat op die van het titelnummer van Painkiller.

Het is ook veel minder happy dan de doorsnee powermetalband. Daarom heeft Nostradamus wel meerwaarde. De gitaren hadden wel wat harder in de mix gemogen, maar kniesoor die daar een punt van maakt.

Opvallend is ook dat na Jugulator, Demolition en in iets mindere mate Angel Of Retribution er weer eens ouderwets sterke gitaarsolo's verwerkt zitten in de songs.

Ik kan mij zo voorstellen dat de verstokte Priestfan wat gefronst zal hebben met Nostradamus. Wie verder kijkt ontdekt een fantastisch hoorspel.
Sinds de release vind ik hem steeds beter worden. Ik ben er wel mee in mijn nopjes.