Net nu ik begon te hopen dat er eens heruitgaven van Til Evighet en Til Et Annet van Trelldom te koop aangeboden gingen worden, werd ik geconfronteerd met nieuw werk van Gaahl's Wyrd.

Het is mijn eerste kennismaking met Gaahl’s Wyrd. Mijn eerste ontmoeting ermee voelt als het betreden van een droom die al lang gaande is. Fluisterend en zwaar van betekenis, maar ook vertrouwd als een landschap dat je alleen uit verhalen kent. Braiding the Stories vlecht inderdaad verhalen, maar het zijn draden die al eerder gesponnen zijn, door anderen.

De geest van Opeth waart gretig rond in de zachte melancholie en de beheerste dynamiek, alsof Still Life en My Arms, Your Hearse door een Noorse nevel zijn gelopen. Enslaved is eveneens nooit ver weg. De progressieve structuren, het geduld waarmee thema’s zich ontvouwen, de manier waarop blackmetal hier niet beukt maar ademt, is allemaal eerder gedaan. Toch intrigeert de dromerige atmosfeer wel.

Gaahl zelf zingt meer dan ik gewend was. Zijn stem klinkt warm, weemoedig en gedragen. Die roept soms herinneringen op aan de latere Anathema van Alternative 4 en Judgment. Geen theatrale pathos, maar een bezielde fluistering die je meeneemt in het doorleven van het album.

Er zit een zekere mildheid in deze muziek, alsof de woede is losgelaten en er alleen nog berusting overblijft. Het is geen vernieuwende plaat, en iets te vaak klinkt het alsof Gaahl zich verschuilt achter de nalatenschap van zijn invloeden. Maar daaronder zit een verstilde kracht die niet vernieuwt, maar wel overtuigt.

Misschien zijn dit de echo’s van een artiest die zijn verleden niet afwijst, maar herschrijft. Braiding the Stories is geen mokerslag, maar een sluimerende wind in de bergen, met een ondertoon van iets dat nog altijd borrelt.

Het wiel wordt hier niet uitgevonden, maar wel met gevoel opnieuw geschilderd.

"Wat wil je ons met dit lange verhaal nu eigenlijk vertellen, Ed?”
Nou, aanvankelijk wees ik het af want teveel Opeth, Enslaved en Anathema. Gaandeweg heeft de plaat me wel redelijk ingepakt. Niet iets om helemaal kapot te draaien, maar niettemin erg aardig.

Dat je ook binnen het doomgenre allerlei kanten op kan, is iets wat het Tilburgse Ggu:ll ons dubbel en dwarsl laat weten. Al is Ex Est net wat stijlvaster dan het relatief kleurrijkere Dwaling dat in 2016 verscheen. Maar vergis je niet: opnieuw worden we geconfronteerd met een lome dans tussen doom, post, black en allerlei psychedelische elementen die als langzaam om elkaar heen draaiende puzzelstukken hun weg naar de juiste openingen zoeken.

Binnen de composities die uit elkaar barsten van de wanhoop bewegen we van trage doomtempo's naar wat meer stoer marcherende snelheden. Met af en toe een dissonant uitschietertje. Dat biedt ruimte voor muzikaal detail en impact van de verschillende nummers. Zo valt bijvoorbeeld het ontroerende tranendalletje dat Hoisting Ruined Sails gedoopt is direct op met zijn rechtdoorzee aanpak tussen de relatief drukke nummers Stuip en afsluiter Voertuig Der Verlorenen.

De overrompelende productie komt maximaal binnen. De onderhuidse zwartmetalen riffs worstelen zich her en der uit de duisternis omhoog om de luisteraar in een onontkombare wurggreep te nemen. Een moment later is diezelfde luisteraar alweer omgeven door indringende verstilde passages. Ggu:ll is op Ex Est dan ook maximaal effectief op het gebied van spanning en avontuur zonder daarbij de grip op de algehele sombere sfeerzetting te verliezen. Een doomtrip die voelt als een achtbaanrit. Ggu:ll doet het en levert daarmee een zeer memorabel werkstukje af. Het is dat het ding pas in 2023 voor het eerst in mijn speler belandde anders had mijn jaarlijst er beslist mee te maken gehad.

Mijn liefde voor Ghost moest ook wat groeien. Van hun debuut was ik snel onder de indruk maar de progressievere koers die men op Infestissumam ging varen kostte mij wat meer moeite om te volgen. Eigenlijk alleen vanwege de zwakke zang van Tobias Forge. Meliora was minder progressief maar ging wel gebukt onder zwakke zang.

Toen kwam Rats. En ik begreep niet hoe ik snel verslaafd kon raken aan zo'n poprockliedje dat uit een Breakfast Club-achtige film uit de 80's leek te zijn weggewandeld. Of nou ja, eigenlijk wel omdat dat guilty pleasures voor mij zijn. Daarbovenop kwam ook nog Danse Macabre. Zelfde laken een pak. Enfin, Prequelle stond hier al snel in kast. De meer stemmige songs bekoren mij ook ernstig. Tracks als See The Light en Witch Image ademen bijna een Sixx A.M. of hier en daar zelfs een Savatage-sfeertje.

Ook op Prequelle zingt Forge zoals die zingt. En dat is matig. Maar gekgenoeg stoort het niet. Wel is het zo dat juist Miasma, de track waarop hij zijn bek houdt, wat mij betreft juist dé uitschieter is met zijn idiote Spandau Ballet saxofoonsolo.

Daarna begon ik weer voorzichtig aan de andere albums en merk ik dat de dreinerige zang onderdeel is van het totaalsfeerbeeld dat Ghost schept. En nu kan ik het allemaal goed hebben. Overigens las ik onlangs dat Forge aanvankelijk Messiah Marcolin op het oog had als zanger. Maar die zag niets in Ghost. Ik probeer me voor te stellen wat dat had betekend.

The Judas Paradox is een album dat een aantal luisterbeurten nodig heeft om te beklijven. Vind ik zelf dan even. De eerste indruk gaf blijk van een amalgaam aan At-The-Gates-achtige dingen die aardig doch niet al te bijzonder zijn. Vervolgens drongen langzaam de details en de algehele coherentie van het album tot mij door. En dan blijft er toch weer een kwaliteitsproduct van Hollandse bodem over.

Zoals gezegd is God Dethroned geworteld in zowel melodieuze death als black- en thrashmetal. En daarin worden vele facetten aangeboord. De plaat opent wat onorthodox met het traag voortslepende titelnummer en barst daarna in alle hevigheid uit zijn voegen in het pinnige Rat Kingdom. De band grossiert in het rondstrooien van onderhuids melodieus werk dat zich als een hondsdolle pitbull vastbijt in de woest voortdravende ritmesectie en de venijnige voordrachten van Henri Sattler. Het duistere Asmodeus blinkt in die zaken uit.

Kashmir Princess zint wat meer op een heavymetal aanpak en kent zowaar een aangename headbang groove. Het psychedelisch aandoende middenstuk riep wat fronsen mijnerzijds op, maar blijkt toch een welkome break te zijn in het verder vrij repetitieve nummer. Zo gaandeweg het album zorgen dit soort aspecten voor een geraffineerd werkstukje. Daarbij valt vooral het geraffineerde gitaarwerk weer meer dan op. Net als je dan een beetje klaar bent met al die melodieuze fratsen komt het hakkende Hailing Death als een regenbui in een verder kurkdroge Sahara. En toch wordt ook een track als deze weer opgeluisterd met een voorzichtige Oosterse tint en een bezwerende voordracht begeleid door een melancholische gitaarlijn.

Na het voorgaande Illuminati uit 2020 komt ook The Judas Paradox los van de oorlogsthema's die God Dethroned de afgelopen jaren behandelde. De tijden van The Grand Grimoire en Bloody Blasphemies lijken weer enigszins terug te zijn met teksten die zijn geïnspireerd op Bijbelse en middeleeuwse thema's. En ach, het hoort er een beetje bij zullen we maar zeggen. Belangrijker is dat wat waar wat mij betreft, At The Gates en die hele Gotenburg-scene al heel lang niet meer 'on par' is en dat ons eigen God Dethroned ,uit het Drenthse treurdorp Beilen godbetert, die hele boel gladder trekt dan welke stukadoor dan ook.