Walg heeft met V een plaat afgeleverd die lijkt op een gitzwart schilderij waar toch licht onder vandaan sijpelt. Alsof er bewust geen zuurstof meer over mocht blijven, is het geluid in navolging van eerdere releases weer behoorlijk dichtgeplamuurd. Echter, in die verstikkende productie vinden de nummers dit keer meer kracht dan ooit. De gitaarharmonieën snijden door de modder als barsten in beton. Scherp, richtinggevend, en vooral memorabel. De opener De Vlinder En De Dromer windt er wat dat betreft geen doekjes om, maar pakt je gelijk in met prikkeldraad. Dat niveau blijft wel omhoog het hele album en in die zin vind ik het echt het beste werk van Walg tot nu toe.

Walg beschikt over het geluid van Dimmu Borgir, en dreigt daarmee haar eigen ideeën op de achtergrond te zetten. Tegelijkertijd weet het buitengewoon goed om te gaan met het doseren van additieven en blijft het vanwege het tempo bij vlagen bloedagressief.

Onder de laag bombast, die nergens gratuit voelt, sluimert iets diepers. Melancholie. Geen sentimenteel zelfbeklag, maar een onderhuidse droefenis die zich pas na meerdere luisterbeurten echt openbaart. Dat maakt de beleving intenser en geeft de plaat een zekere tragiek die beklijft. Vooral in combinatie met de spaarzame doch effectieve tokkels die her en der opduiken.

In die zin mag het duo achter Walg tevreden zijn met deze vijfde revelatie. Het is overstijgt in alles het voorgaande werk. Zo wordt het nog wel wat met het nog wat magere muziekjaar dat 2025 tot nog toe was.

Warlock is net als Accept en Judas Priest zo'n band die pittige heavy metal heel gemakkelijk afwisselt met luchtige hardrock. Het verhaal achter True As Steel heeft mij altijd wat verwonderd. Het lijkt erop alsof de band uit Düsseldorf zich hier wat nadrukkelijker op Amerikaans succes moest gaan focussen. Dat gebeurde op twee manieren: 1) voorvrouw Doro Pesch werd wat meer naar de voorgrond geschoven en 2) Henry Staroste krijgt als producent samen met Michael Wagener min of meer de regie over het artistieke verhaal.

Het gevolg is inderdaad meer succes. Vooral Doro zelf werd een merk. Een echte hit zat er nog niet in, maar traditioneel ingestelde hardrockers kunnen hun hart ophalen met heerlijke meezingers zoals Mr. Gold, het rappere Vorwärts, All Right of lekker zwijmelen met meer emotioneel getint werk als Love In The Danger Zone en Love Song.

In productioneel opzicht ben ik er iets minder van onder de indruk. Het geheel klinkt een beetje flets. Maar echt hinderlijk is het niet. Wat me het meest verwonderde is juist het verhaal dat Pesch een jaar of twintig geleden liet optekenen in Aardschok (of een ander metalen tijdschrift) Ik heb een zondag lang op zolder gezeten om het interview na te zoeken, maar kon het nog even niet vinden. Samenvattend liet ze daarin optekenen dat Staroste samen met Michael Wagener niet akkoord gingen met de aanvankelijke inbreng van Doro. Dat zat hem vooral in de oorspronkelijke teksten van een aantal nummers op het album. Het mocht niet over de hel, heksen en ander gespuis gaan. Te elfder ure heeft ze, naar eigen zeggen, de teksten verbouwd tot de nietszeggende lyrieken zoals in Igloo On The Moon en ze met tranen in de ogen ingezongen.

Uiteindelijk denk ik dat Pesch haar oren hierna nog veel vaker naar producers liet hangen gelet op het feit dat ze op enig moment werkelijk met alle winden meewaaide om maar relevant te zijn. Tegelijkertijd lijkt zij me één van de hardst werkende artiesten in de metalscene te zijn dus in die zin heb ik ook altijd wel sympathie voor haar gehouden. Het werk met Warlock blijf ik bij tijd en wijle met veel plezier draaien. Van haar solowerk heb ik niet heel veel in huis. True As Steel is denk ik mijn eerste Warlock cd. Dus in die zin zal het album mij altijd bijblijven.

The Strength To Dream was de eerste full length van het inmiddels ter ziele Britse doomcombo Warning. Warning legde zich toe op een een trage, meeslepende doch behoorlijk traditionele doomvorm. De band klinkt nergens echt extreem, ziek of ondoordringbaar. In feite is de muziek van Warning min of meer te omschrijven als omlaaggeschroefde traditionele heavy metal. Eenvoudig van opzet en met als hoofddoel te werken op het gemoed van de luisteraar. Zwaar en toch ook weer ingetogen.

In vijf redelijk lange nummers bijzonder gewoon menselijk hartezeer over ons uit. Geen horror, geen psychotische waanzin maar gewoon releationele problemen waar we allemaal wel eens mee te maken kunnen hebben. En die soms ook tot wanhoop kunnen drijven. Achter elke zin die de zanger uitbrengt voel je een nieuwe liter tranen zich ophopen achter de wand van de breekbare vocalen, zoekend naar manier om als een vloedgolf elk restje zelfbeheersing weg te vagen.

Deze klaagzangen gaan vergezeld met enkele van de meest treurige leadpartijen in de beste Paradise Losttraditie die geleidelijk aan door de zware Sabbathiaanse riffs heen sijpelen. De riffs zijn voor een doomband zelfs behoorlijk afwisselend te noemen. Vooral in het afsluitende titelnummer is de wat huppelende overgang van het intro naar het eerste couplet zelfs met enige fantasie wel frivool te noemen.

Qua sfeer zit het dus allemaal wel goed met Warning. Het geluid is wel aan de vlakke kant, vind ik. Er zit bijna geen leven in de steriele productie. Ook bevalt de manier waarop de zang in de mix staat niet altijd. Op sommige momenten lijkt het alsof de microfoon op zolder staat terwijl de vocalist in de kelder staat. En het volgende moment klinkt het weer alsof hij er juist weer te dicht bijstaat. Wat dat betreft is opvolger Watching From A Distance veruit superieur aan The Strength To Dream.

Desondanks zou ik als doomliefhebber The Strength To Dream niet snel links laten liggen. Warning brengt boeiende composities en weet precies de juiste verdrietige toon aan te slaan.

Voor wie zich wil doen laten verdrinken in triestig herfstweer en Katatonia of October Tide veel te vrolijk vindt, is Warning een uitstekend alternatief.

The Agony & Ecstasy of Watain doet het thrasy Trident Wolf Eclipse af als een klein tussendoortje. De nieuwe plaat staat weer bol van de keurig verzorgde black metal waarin ijzige passages afgewisseld worden met ongebreidelde furie en smerigheid. Dit is weer de Watain zoals we die hebben leren kennen ten tijde van Sworn To The Dark en Casus Luciferi. En ofschoon ik ondanks het vele goeds altijd wel iets te zeiken heb gehad op deze band vanwege bijvoorbeeld dat propere geluid, kan ik nu niet anders zeggen dan dat ik met volle teugen geniet van deze gewelddadige brok energie. En laten we ook samen vaststellen dat het geluid dit keer (net zoals op het vorige albumpje) heel goed in balans is. Niet te overdadig en ook niet te lofi. Dus ik laat het gezeik gewoon even achterwege en dompel mij onder in deze nieuwe verzameling onheilscantaten uit het Hoge Noorden.

Lachen gieren en brullen met Beavis & Butthead als die grappen over Winger maakten. Of met de gappies van Metallica die in de Year And A Half docu met dartpijltjes op een poster van opperposer Kip Winger gooien. Winger was fout. Dat ze vanaf Pull redelijk serieuze en evenredig sterke hardrock zijn gaan maken, deed er allemaal niet meer toe. Winger ging zo goed als kapot ondanks dat ze heel goed met hun tijd meegingen.

De band was even groot bij het bakvissenpubliek van de Verenigde Staten en Japan. Dat hebben ze te danken aan het debuut en opvolger In The Heart Of The Young. Lekker heupwiegen met Seventeen of zwijmelen met de gevoelige powerballade Headed For A Heartbreak. Winger was een prototype exponent van de 'hair' scene. Een gladgestreken hardrockgeluid dat een soort synthese lijkt te zijn van Def Leppard en Bon Jovi.

De koortjes doen soms pijn aan de oren, maar het zij ze vergeven want compositorisch zit het oerdegelijk in elkaar. Een paar vlammende solo's van Reb Beach en hop, ik ben helemaal om.

Ik zie u al smalend kijken naar Purple Haze tussen de andere pretentieloze nummers over vluchtige seks en verbroken relaties. Heiligschennis! Blasfemie! Dood aan Winger, zult u denken. Maar krijg nou niks: Die Hendrixklassieker die hier door zomaar Winger en zijn mannen vermalen wordt., komt er verrassenderwijs ook nog eens heel aardig uit. VerWingerdiseerd. Als in: eigen gemaakt. Probeer maar, het is best goed. Net als het hele album trouwens. Je moet wel een beetje van hairspray hardrock houden. Dat wel.

Woods Of Desolation doet me vrij regelmatig denken aan Deafheaven ten tijde van de eerste twee platen. Daarmee wil ik zeggen dat de post soms met dikke klodders van het zwartmetaal afdruipt.

D. is het pseudoniem van het heerschap dat achter deze eenmansband schuilgaat en hij stort een waterval aan emoties over de luisteraar heen. Het album kent een overweldigende sound en daarnaast weet meneer de boel in compositorisch opzicht ook te imponeren. Er worden grootse spanningsbogen opgetuigd in de middellange nummers.

Fraai zijn ook de details zoals de tokkels en toetsen die soms geïntegreerd zijn in het woeste geraas alvorens ze los komen om een verstilde dans op te voeren.

Wraith is ook een exponent van de oplevende 'blackened speed' beweging die de laatste jaren een opleving geniet. Bands met jonge gastjes als Hellripper, Toxic Holocaust en dus ook Wraith hangen graag met hun gedachten in de jaren 80 en mixen nieuwerwetse blackmetal met ouderwetse thrash en speed. Op zich is dat natuurlijk zeer te prijzen want er was een lange periode dat ouderwetsche metal helemaal niet meer mocht van de modepolitie en dat vond ik zeer onterecht. De andere kant is dat veel van die clubjes weinig op hebben met het ambachtelijk in elkaar knutselen van metal. Althans zo lijkt het, want ook Fueled By Fire klinkt alsof het op een zolderkamertje met de nieuwste software in elkaar is gezet. Dat maakt dat het album klinkt als plastic en dat is in mijn hoofd zo contrasterend met de brutere wortels van deze beweging dat ik er met weinig geduld naar kan luisteren.

Daar komt bij dat composities als Horses And Hounds, Shame In Suffering en Hell's Canyon eigenlijk alle smaken van de band laten horen en daarmee laten horen dat ze zo vreselijk generiek zijn dat ik me afvraag of dit niet gewoon een AI belevenis is. Het is platgeslagen thrash waar zelfs bijna uitgerangeerde bands uit de jaren 80 zelf nog met gemak gehakt van maken. Zelfs de vlottere passages klinken als een met tientallen kubieke meters bakstenen beladen platte kar die door een manklopende en ondervoede ezel door een modderig pad getrokken wordt. Kun je nagaan hoe de passages met een lager tempo klinken. Het enige lichtpuntje is het opgefokte Truth Decay. Maar zelfs dat laat maar nauwelijks mijn hoofd meeknikken.

Wie hier een stijve van krijgt, raad ik aan om ook eens terug te grijpen op het handjevol albums dat Bewitched in de jaren 90 uitbracht. Daar zit zoveel meer beleving en creativiteit in dat ik me niet kan voorstellen dat Wraith daar een alternatief voor kan zijn. Nog beter is opzetten van een altaar ten behoeve van het blijven vereren van de grote voorbeelden Venom, Possessed en Celtic Frost zelve.

Uit de metalalbum van de week topic:

Het m.i. ondergewaardeerde Wrathchild America was de voorloper van het misschien iets bekendere Souls At Zero. In een tijd dat (gematigde) thrash metal het commerciëel erg goed deed in de VS, kreeg bijna iedere nieuwe band een deal bij een major label. Wrathchild America tekende op zijn beurt bij het grote Atlantic.Volgens mij alleen op basis van de opvallende vocale gelijkenissen van Brad Divens met James Hetfield. De stijl is weliswaar geworteld in thrash, maar de band is zoveel meer. Wellicht was dat ook het probleem van de band. Want de band liet zich duidelijk niet in een hokje stoppen.
Deze tweede onthulling van Wrathchild America klinkt een stuk coherenter dan het al niet misselijke debuut. Hoewel er louter gebruik gemaakt wordt van de gebruikelijke rockinstrumenten, switcht de band moeiteloos en schijnbaar achteloos tussen loodzware metal, lichtvoetigere rock, blues, funk en zelfs reggae.
De nummers wisselen elkaar ook af in enerzijds complexere zware stukken zoals het geniale Gentleman Death en anderszijds hitpotente nummers zoals het vlotte, gladde Spy.
Nergens klinkt het echter geforceerd, alles voelt heel natuurlijk aan. Het spelplezier spat gewoon van de plaat af. En als deze avontuurlijke achtbaanrit voorbij is, wil je maar één ding: Nog een keer!