Over hoe eenvoud tot iets ongekend monumentaals kan leiden, is een les die het geheimzinnige heerschap achter Faidra ons leert met dit album dat Six Voices Inside is gedoopt. Het spoor van deze innerlijke stemmen brengt de luisteraar terug naar de jaren negentig waar spartaans gitaar- en ritmewerk voorzichtig werd gecombineerd met gedoseerd doch onheilspellend toetsenwerk.

De naam Burzum komt al snel bovendrijven. Maar Faidra neemt wel louter het contemplatieve aspect mee dat een album als Filosofem zo typeerde. Six Inner Voices is wel meer dan een Burzumverering. De kille klanken kondigen weliswaar black metal aan. Het algehele gevoel dat het album oproept is dat gevoel dat melodieuze doom ook oproept. Het uitgeleide van het titelnummer herinnert vaagjes aan de Katatonia van Brave Murder Day en Discouraged Ones. Dat stemmige koortje is ook zeer effectief daar.

Als een eenzame kluizenaar die opgesloten zit in een achterafkamer van een middeleeuws klooster. Waar de regendruppels langzaam maar zeker een weg weten te banen door het kieren van het dak en vervolgens het afgebladderde pleisterwerk van een plafond dat eens wit was ernstig aan het aantasten zijn. Het ritme van dat tergende getik van druppels die naar binnen willen, brengen na nachten van ergernis uiteindelijk die meditatieve status die nodig is om deze reis door het innerlijk te kunnen nemen. Een reis die gescheidt in eenzaamheid. Het leidt allemaal niet tot wanhoop maar wel tot berusting.

Na het wat mij betreft geweldige A Pleasant Shade Of Grey, tapte Fates Warning voor opvolger Disconnected uit een iets ander vaatje. Een mechanisch geluid draagt de song One die na een beangstigend klinkend intro wordt ingestart. Een venijnig riffje leidt ons via een staccato gezongen strofe naar een licht-agressief doch prettig meezingbaar refrein. Ik vind het een heel sterk nummer.

Donkere synthklanken leiden vervolgens het uitgesponnen So in. Een langzaam groovend nummer die vanwege de lome zang van Ray Alder bijna als een ballad aanvoelt. Dit herbergt die gelaten Fates Warning-sfeer waar ik zelf zo gek op ben. Maar vergis je niet, het gitaarwerk is messcherp en bij vlagen is het bereheavy. De ronddwarrelende synthbliepjes zorgen ook hier weer voor wat industriële ondertonen. In die zin is het een hele typische Fates Warning-track. Rechttoe rechtaan, maar toch ook weer niet.

Het puntige Pieces Of Me start hierna met een nerveuze kickdrum die uit een breakbeattrack lijkt te zijn weggelopen. Ook hier weer wat elektronische toepassingen die het nummer een modern karakter geven. Ik mis de Rammsteinreferentie die sommigen hier maken, maar dat kan helemaal liggen aan het feit dat ik nog nooit in mijn leven één nummer van die band heb afgeluisterd.

Na het compacte Pieces Of Me kan er uitgepakt worden met een elf durend epos in de vorm van Something From Nothing. Uitgesponnen tot en met. Maar het is dan wel heerlijk wentelen in die geweldig druilerige sfeer die het nummer uitstraalt. Het is ook weer gestoeld op een elektronisch fundament waar enkele ambiente passages voor de verbinding zorgen met de meer rockgerichte passages. Pas na de vijf minutengrens wordt het comfortabel door de melodieuze gitaarlijn en een catchy zangpassage van Alder. Heel af en toe glijden mijn gedachten naar Tool die veel van hun nummers ook op die manier heel rustig opbouwen.

Hierna mogen we ons opmaken voor Still Remains. Een ruim zestien minuten durend monster waarin van alles en nog wat voorbij komt. Een stemmig klinkende opening leidt ons naar een uptempo middenstuk en vervolgens naar een aantal relatief frivole en drukke momenten waarin de opgewekte synthklanken domineren en daarom wat herinnert aan Dream Theater. Het drama in de conclusie vind ik wonderschoon. De gezongen brug waaromheen de gitaar zachtjes huilt zorgt bij mij voor kippenvel.

Daarna is het met het instrumentale Disconnected (part 2) tijd om het puzzelstukje van het intro te laten landen. Een sfeervol stuk met wat ambiente trekken en fraai ingebedde samples. Echt iets om laat op de avond de revue te laten passeren.

Disconnected laat een ietwat afwijkend Fates Warning horen, maar houdt ondanks dat ook heel erg vast aan datgene waarmee de band haar reputatie vergaarde. Ik beken dat ik hem niet vaak opleg, maar als ik hem dan eens opleg, ben ik ook onmiddellijk weer verkocht.

Within The Veil is nog altijd een metalen parel.
Sinister, getroubleerd en zeer meeslepend.
Dawn Crosby gooit haar hele hebben en houden in haar vocale performance zodat de rillingen over je rug lopen.
Moeilijk te omschrijven wat er allemaal gebeurt maar dit is een zeer beklemmende reis door een vreemde ziel. Ook ik kwam ermee in aanraking na kennis te hebben gemaakt met Détente. Maar daar heeft Fear Of God allemaal niets mee van doen.

Muzikaal gezien, bevindt het zich allemaal op het snijvlak van gematigde thrash en doomy hardrock. Misschien wat grunge her en der? Het laat zich in elk geval gemakkelijk aan je opdringen. Ofschoon er geen sprake is van meezingmomentjes en herkenbare thema's. Het is eerder een aaneenschakeling van dromerige passages die af en toe doorkruist worden door pittig groovewerk, een scherpe solo en ijzingwekkend geschreeuw van de vocaliste zelf. Die Dawn pakt echt de hoofdrol hoor.

Within The Veil is eigenlijk een plaat die zowat nergens mee te vergelijken is. Het is vooral heel krachtig en duister.

Elizium staat bol van de uitgesponnen stukken vol spanning en avontuur. Zoals het in het gothic / wave hoekje altijd gebruikelijk is, wordt er vaak repetitief omgegaan met de pulserende ritmes om zo lang mogelijk een dreigende of gelaten sfeer vast te houden. Het gitzwarte At the Gates of Silent Memory is daar een goed voorbeeld van. Dit is een track die amper op gang komt, maar laat je wel op het puntje van de stoel zitten.

Fields Of The Nephilim geeft af en toe wel gas om de sluier te doorbreken met onvervalste rock n roll. Dat levert een mooie climax op in het prachtige Submission. Het vlotte For Her Light is dan weer vrij standaard voor dit soort muziek. Ook Sumerland is vrij uitbundig in die zin.

Sowieso schuurt Fields Of The Nephilim graag met de gitaren. De meeslepende ballades Wail Of Sumer en And There Will Your Heart Be Also lijken welhaast een Pink Floyd/Marillion kruisbestuivingen met wat rafelige vleermuisrandjes.

Elyzium is wat dat betreft heel duidelijk in de sfeer en toonzetting die heel gothic/wave is maar bedient zich tegelijkertijd ook van hele traditionele classic rock dingen om de composities heel levendig te maken en te houden.

Als je puur naar de muzikale koers kijkt die Judas Priest inzette op Painkiller in 1990 en uiteindelijk vervolgde met Jugulator in 1997, kun je je afvragen waarom Rob Halford daar eigenlijk nu wegging. Painkliller leek immers een album te zijn waarmee Judas Priest liet horen helemaal klaar te zijn voor een nieuw decennium. War Of Words pakt die lijn op en voert hem nog wat verder door.

Andere redenen speelden vast ook mee bij zijn vertrek. De persfoto's met nieuwe band Fight toonden een frisse Halford zonder leren pakkies en met een oude spijkerbroek en een houthakkersbloes. Losjes en nul komma nul gestyled. Fight's muziek was al even sober. Wel stevig, bij vlagen venijnig en tegelijkertijd neerslachtig. Daarmee stond War Of Words midden in de jaren 90.

Ofschoon War Of Words wel anders is dan Priest, had het terugkijkend naar dat tijdvak ook best een Priestalbum kunnen zijn. Ik kan mij herinneren dat de wereld best opkeek van Halfords aanwezigheid in bijtende pseudo thrashnummers als Into The Pit, Nailed To The Gun en het snijdende titelnummer maar tegelijkertijd werd Fight ook direct omarmd. De begeleiding in kalmere track Life In Black komt weliswaar zo van een Danzigalbum afwaaien en de moddervette groove van Into The Groove is dankbaar geleend van C.O.C. Het deert allemaal niks want Rob Halford zorgt er wel voor dat er een eigen stempel opkomt.

De calvinistische benadering wordt slechts in For All Eternity lichtjes losgelaten door de invoeging van een strijkertje. Voor de rest is het album qua aanpak en productie gort en gortdroog. Enkele melodieuze solo's hier of daar vrolijken de nummers links en rechts wel op maar ze zijn zelden zo dwingend als op een willekeurige Priestplaat uit de jaren 80.

Rob Halford hervond voor zichzelf de bezieling en de kracht om door te vechten. Zonder Judas Priest maar met Fight. Een heel lang leven was de band niet beschoren, maar aan het debuut ligt dat beslist niet.

Van alles wat ik de afgelopen tien, twintig jaar heb zien verschijnen, is Maranatha van Funeral Mist toch zeker één van de meest intrigerende platen die ik in mijn crypte heb kunnen opslaan. Het enige dat me van de vijf punten van het pentakel afhield, was dat mijn gemoedstoestand moest vragen om dit album dan dat het andersom mijn gemoedstoestand beïnvloedde. Maar dat is veranderd. Eigenlijk heb ik sinds de 90's niet meer zo'n plaat in mijn besmeurde vlerken gehad dat ik zo van voor naar achteren heb bestudeerd en uitgespeld. En nog gaat het me niet vervelen.

De benadering van het zwartmetalen genre door Daniel Roste vernuftig en origineel en kent het vrijwel geen gelijke. Het is zijn mensonterende geboer en gerochel dat de verwrongen composities als extra glijmiddel als dikke klodders kots door de luidsprekers helpt glijden. Dan zijn nog allemaal onverwachte versnellingen en vertragingen, gesamplede koren en spreekteksten zijn er om de waanzinnige atmosfeer nog eens extra te versterken. In die zin is Maranatha veel meer een kunstuiting dan de meer traditioneel georiënteerde Salvation, Hekatomb en Devilry. Welke ook niet misselijk zijn overigens. Of juist wel...

Devilry was een leuk begin. Woest en vol met melodieuze Watain-achtige momenten. Salvation was knuppelend ruig en eigenlijk al weergaloos. Maranatha is in zijn geheel afwijkend in ziekelijkheden en gelaagdheid. Dat is toch voor mij de overtreffende trap aan zwarte kunst die uit deze kronieken opgedolven kan worden.

Met het Rotterdamse Funeral Winds is het sinds jaar en dag lekker ongecompliceerd laaiend hellevuur spuien. Lekker niets-aan-de-hand rammelen. Nooit slecht, maar ook nooit totaal overrompelend.

Totdat zeer onverwacht en zeer snel na Stigmata Mali het hagelnieuwe 333 aan het firmament verscheen. In stilistisch opzicht is het niet verrekte veel aan de vervloekingen gesleuteld, maar ditmaal wordt wel uitgepakt met een serie ijskoude songs die anders dan anders direct onder de huid gaan zitten.

Zinderende marsfragmenten wisselen barbaars strijdgewoel af in het vurige Eternal Winds. Als een zwartbemantelde krijgsheer die zijn triomftocht maakt na een bloederige veldslag trekt dit stuk aan de luisteraar voorbij.

Ook het dreigende The Damned Ones Shall Rise grijpt aan met zijn geniepige klanken. Waarin het misselijke stemgeluid van de voorganger in al zijn glorie kan wentelen in zijn kwaadsprekerij. Hierop volgt meteen het episch getinte Forever Cursed And Bound. Het zwartgeblakerde hart blijft maar kloppen.

Als dan afgesloten wordt met de onheilspellende toetsen in de dynamische hekkensluiter Conjuration Of The Blind One, kan ik niet geloven dat ik naar Funeral Winds heb zitten luisteren. Ongecompliceerd zwartmetaal kan nog altijd verrassen. De oudgedienden overtreffen zichzelf.

Bij de bandnaam moest ik aanvankelijk ook erg denken aan een afgeleide van Sadistik Execution. Ik had bij de promo van de eerste EP ook al wel gelezen dat het een traditionele doomband betrof. Ik vermoed dat het een afgeleide is van Funeral Fog van Mayhem. Dat marketingelul is voor anderen zullen we maar zeggen. Je moet je er ook niet door laten leiden want Carnal Confessions is toch wel een fraai werkstukje geworden.

Fvneral Fvkk drijft een beetje op wat Solitude Aeturnus vroeger deed. Beukende riffs die als vehikel dienen voor de gedragen zang van iemand die wel heel vaak naar Papa Emeritus heeft geluisterd. Het voordeel is dat deze predikant wel wat krachtiger uit de hoek komt dan zijn illustere voorbeeld.

De liturgische inslag geeft een aparte draai aan het concept van deze doomband. Zo worden we eens niet overstelpt met vallende herfstblaadjes of vage beloften van een geschifte tovenaar maar krijgen we te maken met een krankzinnige pastoor die een stapel sneren klaar heeft liggen voor de eigen parochie.

De teksten zijn wat puberaal. Eens. De wijze van voordracht vind ik wel heel geslaagd. Het levert een stapel mooie tracks op die hiermee ook die diepte geven die doom zo interessant maakt. Carnal Confessions is meer dan waardige opvolger op The Lecherous Liturgies, het apetijtelijke voorproefje uit 2017.