Live At Wembley vind ik maar een ingewikkeld document. Allereerst dreef het op het momentum van het overlijden van Mercury. De show rondom het afscheid van hem, is wel een unicum. Zagen we zoiets toen Kurt Cobain of Prince ons ontvielen? Queen was überhot. Mede daarom verscheen dit ding. En ook in mijn vriendenkring werd het album veelvuldig gespeeld. Mijn indruk is dat het allemaal erg veel om de hitjes draait. Wat op zich prima is ware het niet dat eromheen allemaal medleys en andere flauwekul is opgetuigd. Teveel in te korte tijd. Dat had best uitgebalanceerder gemogen. Ook bedoel ik bijvoorbeeld: Love Of My Life én Is This The World We Created achter elkaar? Als dat de echte setvolgorde was, is het een mirakel dat het gehele stadion niet in slaap gesukkeld was.

We horen de band tijdens de hitsuccessen van de jaren 80 en het lijkt mij dat er twee groepen fans tevreden gesteld moeten worden. De oude en de aangegroeide bakvissen. A Kind Of Magic, Break Free, Pressure usw, usw. Het komt allemaal voorbij. De betalende bezoeker kreeg de greatest hit show met wat afgeraffeldheden in de vorm van Lap Of The Gods er tussendoor. Plus nog wat quasi lollig bedoelde flauwekul als Tutti Frutti en Big Spender.

Over een band als Queen is men doorgaans van mening dat ze deden waar ze zin in hadden. En op deze avond had men zin in centjes verdienen.
Blijft over dat het een herinnering aan mijn adolescente jaren is. Maar niet meer dan dat.