Ik moest wel erg wennen aan die neurotische spasmen die Napalm Death hier nog uit. Alsof je iemand met een epileptische aanval een gitaar laat vasthouden danwel over een drumstel heen duwt. Taperecorder aanzetten om vast te leggen wat er dan gebeurt. Het getuigt van lef om daar dan mee naar een platenbaas te stappen en vragen of hij dat wil afdrukken voor het nageslacht. Het was immers ooit tamelijk onontgonnen gebied dat grindcore.

Harmony Corruption was mijn kennismaking met de band. En dat was natuurlijk een vrij traditioneel death metalwerkje. Op Vara's Vuurwerk hoorde ik toen Evolved As One. Dat was weer een intrigerend stukje doom dat mijn interessekliertjes flink kietelde. In bibliotheek kon ik de LP lenen en dat gedaan hebbende, moest ik wel een poosje nadenken over waar ik nu naar aan het luisteren was.

Uiteindelijk kwam het goed en schafte ik deze samen met Scum aan. Maar ik blijf me wel afvragen wat Lee Dorrian ervan vindt als ik al mopperend op een krakerscollectief dat toevallig in het nieuws is, een lap vlees op de barbecue pleur terwijl dit aanstaat. Lekker links rellen kan best leuk zijn.

Necros Christos is een old school death metalband met een beetje een black metalachtige uitstraling. Het draait meer om sfeer dan om de muzikale uitspattingen. Althans dat is mijn beleving.

Doom Of The Occult is de 2e full length en ziet er qua opzet net zo uit als het debuut. Er zijn heel veel sfeerverhogende intermezzo's om de luisteraar het gevoel te geven deelgenoot te zijn van een eeuwenoude diabolische doodsmis waarin deze Duitse priesters vergeten entiteiten uit lang vervlogen tijden met bloederige offers eren. Van sobere kerkorgels tot macabere koren, het is er allemaal in terug te vinden.

Daar tussenin zit een aantal prima in elkaar stekende death metalnummers die in de verte aan een kalmere Immolation doen denken. Het speelt zich af in doorgaans traag voortploegende ritmes zonder in een echte occulte doomsessie ontaarden. Af en toe doorbreekt een welkome versnelling de hypnotische extase. De echo-effecten op de grunts zorgen nog eens voor extra nadruk op het bezwerende karakter van de plaat.

Deze duistere benadering past zo goed bij death metal dat ik mij afvraag waarom dat toch zo weinig toegepast wordt.
De liefhebber kan Doom Of The Occult gerust eens een kans geven.

Nieuw eepeetje van Necros Christos. Voor WingsOfDeath schreef ik er het volgende over.

Hoewel de in Berlijn gevestigde entiteit Necros Christos al in 2001 door een mysterieus ritueel van gene zijde naar deze realiteit is gebracht, duurde het tot 2007 alvorens de Zwarte Magie tot volle wasdom kwam in de vorm van Triune Impurity Rites. Het betrof een lijvige kroniek vol met occult getinte death metal welke regelmatig onderbroken werd door serene overgangspassages. Dit handelsmerk konden vroege adepten ook al aantreffen op de demo’s en EP die tussen 2001 en 2007 verschenen.

De nieuwe episode uit het zwartgeblakerde evangelie van Necros Christos dat op de mensheid losgelaten is, heeft de titel Nine Graves gekregen. Het is een EP die met zijn niet geringe speelduur van veertig minuten gerust als volledig album mag meetellen. Al vanaf de eerste tonen van Black Bone Crucifix is duidelijk dat Necros Christos vasthoudt aan haar eigen stijl. De vernieuwingsdrang is zorgvuldig achter een ondoordringbare magische barrière verborgen. Verandering moet gezocht worden in de meer verfijnde songschrijverij.

Nine Graves heeft de eigenschap dat het wat vaker op de draaitafel moet liggen willen de subtiele details tot je doordringen. In de kern is Necros Christos een traditionele death metalband die op logge wijze door haar gecreëerde spreuken heen marcheert. Geen verwoestende blastpassages of ander confronterend geweld. Hooguit een bescheiden polka. Het liefst blijft de band hangen in benevelende tempo’s die tegen doom aanhangen.

Necros Christos moet het hebben van de duistere magische atmosfeer. Ook op Nine Graves slaagt men erin om de luisteraar te isoleren van de buitenwereld. Het enige nadeel is dat het heel ernstig in het verlengde ligt van de eerdere openbaringen van de band. Het voegt derhalve weinig toe aan het oeuvre. Dat zal voor de liefhebber weinig problemen opleveren, schat ik in. Want kwalitatief staat Necros Christos op Nine Graves nog immer als een huis. Of liever gezegd: als een tempel.

Met Dark Passion Play maakte het ietwat ingedutte Nightwish een gewaagde stap. Er wordt niet opnieuw gezocht naar een semi operazangeresje maar er wordt een aards klinkende vocaliste aangetrokken die voorheen in een AOR band zong.
Muzikaal verandert er niet zo heel veel. Wel worden de nieuwe nummers vol vuur gebracht. Dat gepassioneerde heb ik sinds Oceanborn niet meer gehoord. Opener The Poet And The Pendulum is ronduit spannend mini-epos dat boeit van de eerste tot en met de laatste seconde. 7 Days To The Wolves klinkt ook zo spannend. De orkestgeluiden zijn zeker niet geforceerd en voegen wel degelijk iets toe. Het toegankelijke Bye Bye Beautiful en de single Amaranth luisteren lekker weg en kennen een aantal sterke zanglijnen. Zeker op plaat weert mevrouw Olzon zich kranig.
Verder staat er ook nog een handjevol (semi)ballades op waarvan het dromerig kabbelende For The Heart I Once Had mij wel aanspreekt.
Jammer is dat de nieuwe zangeres live niet heel erg overtuigt. Het is ook moeilijk opboksen tegen de aanhoudende schreeuw om een Tarja achtige zangeres. Maar technisch gezien komt Annette in dit genre ook wel iets tekort.
Bij mijn exemplaar zit een bonusschijf zonder zang. Een geinige geste. Dan kunnen de tegenstanders van Annette zelf de boel naar wens inzingen. .

Human. :II:. Nature is in zekere zin een logische opvolger van Endless Forms Most Beatiful en anderzijds ook een album dat zich wil laten onderscheiden binnen de discografie. Een stuk als Harvest geeft wat dat betreft al wel de stip op de horizon weer: meer folk en minder metal. Wat blijft is de bekende Nightwishbombast.

Music opent fraai met een theatraal intro. Het komt in rustigere vaarwateren als Floor Jansen haar mond open trekt. Erg bijzonder hoe die vrouw aan 'show off' doet zonder 'show off' te zijn. Ze geeft precies datgene wat een song nodig heeft en treedt zelden echt op de voorgrond terwijl het allemaal wel duizelingwekkend is wat ze doet. Of zoiets.

Noise blijft een lelijk eendje met zijn staccato versjes. Het is lawaaierig en verder niets bijzonders. Als het iets steviger moet, is Tribal meer geslaagd.

Harvest is als rustpuntje zeer aardig maar de vocalen van Donockley zijn tamelijk nikserig. Daar had absoluut meer ingezeten. Een ander mannelijk puntje van zangergernis is Marco Hietala die in Endlessness hopeloos probeert een Savatage/TSO declamatienten beste te geven. De sterke fundamenten van de song redden de boel enigszins.

How's The Heart? heeft de titel van een gezapige ballad maar is eigenlijk een goed in het gehoor liggende mellow hardrocktrack. Dat is echt een goed gelukt breekpunt op het album.

Schijf nummer 2 lijkt me meer een solo-escapade van Tuomas Holopainen. Een score-achtig werkstuk met enkele gevocaliseerde bijdragen. Het doet me wat denken aan BE van Pain Of Salvation maar dat niveau wordt nergens gehaald.

Al met al is het wel een fijne plaat om in huis te halen. Schijf 1 stelt op kleine smaakkwesties na nauwelijks teleur. De boel moet even rijpen maar dan is er ook zat te beleven.
Schijfje nummer 2 voelt een beetje als een bonusexperiment. Ik zal het zelf niet heel vaak draaien. Maar het is wel dapper om gewoon erbij te doen.

Nightwish herbevestigt haar status. De band is nog lang niet toe aan terugvallen op oude tijden. En dat is een gezond teken.

Over hoe een album vrijwel door één enkele track gedragen wordt. Dit hele ding draait gewoon om Ghost Love Score. Een buitengewoon fraai stuk met alles erop en eraan. Nou ja, behalve een flitsende gitaarsolo dan..

Voor de rest komt Once maar moeilijk op gang. Dark Chest Of Wonders vind ik maar gewoontjes. Wish I Had An Angel volgt kort erop om je te sarren met een buitengewoon vervelende dancebeat. Het singletje Nemo is welhaast flauwer dan menig hitparadedingetje. En wat maakt de bejubelde Tarja Turunen een uitgebluste indruk. Daar kun je wel honderd orkesten tegenaan flikkeren, echt tot leven komen doet het er niet mee.

Over honderd orkesten gesproken: met Planet Hell begint de gang er nagenoeg in te komen. Een opgefokte riff doet zijn best om boven de bombast heen te komen. De duetzang is overbodig, de lome zang melodieën vormen echter een mooi contrast.

De afsluitende Higher Than Hope mag er ook nog meer dan zijn. Voor de rest grossiert Once in tamme, vlakke composities. Niet onaardig maar over de gehele linie kan dit zeker niet wedijveren met het sprankelende Oceanborn.

Maar ja, dat verrekte Ghost Love Score, hè?

Wat een vuurwerk. Dat moet gezegd. Showtime, Storytime klapt er overheen als een scudraket tussen een stel astronautjes. Met veel enthousiasme werd op spetterende wijze Wacken platgespeeld en daar mogen we deelgenoot van zijn. En dan heb ik het nog niet een over de glorieuze entree van Hollands trots: Floor Jansen.

Want deze mevrouw steelt de show met haar innemende en krachtige stem. Of het nu het recente Storytime of publiekslieveling Ghost Love Score is, ze kan het gewoon allemaal. Theatraal waar het moet en poppy waar het kan. Precies wat Nightwish nodig heeft. Zeiken dat ze tijdens Amaranth een beetje verzuipt in de mix, zou niet eerlijk zijn. Voor de fan moet het allemaal niet stuk kunnen.

Zelf blijf ik wat peinzend achter met de ietwat teleurstellende setlist. She Is My Sin is het oudste nummer dat erop staat. Angels Fall First en Oceanborn bestaan niet meer in het hoofd van Tuomas Holopainen. Daar had ik graag nog iets van teruggehoord. Waar ik ook niet goed over uit kan is de voorgrondrol van de bassist met Pippi Langkousbaard: Marco Hietala. In zijn eigen band bewees hij weliswaar dat hij best kan zingen, maar de partijen die binnen Nightwish voor hem bedacht zijn, komen op mij nogal geforceerd over. Dat gebulder in Ghost River bijvoorbeeld was op plaat al fantasieloos, live is het net even erger. Kennelijk hoort dat bij de Nightwish van tegenwoordig. Ik heb me erbij neer te leggen.

Voor de rest niets dan lof voor deze tot in de puntjes verzorgde release. Ik kan niet wachten totdat de band met Floor de studio in duikt.

At The Gate Of Sethu is wat mij betreft gewoon weer een beest van een Nile album. Ondanks dat ik met de school van rond 1990 opgegroeid ben, is het juist Nile dat het predikaat 'één van Edwynns favoriete death metalbands' zou mogen dragen.
Na het succesvolle Annihilation Of The Wicked, kreeg de band wat kritiek te verduren. Ook At The Gate Of Sethu wordt blijkbaar minder enthousiast ontvangen dan het vroege spul. Mijns insziens is dat erg onterecht want ik kan geen death metalband verzinnen die zo'n ravage weet te veroorzaken in het binnenste van menig luidspreker en oordop.

De riffs geselen je gelaat als plots opdoemende zandstormen die de dorre Saharavlakten regelmatig teisteren. Het intense drumwerk doet de zeven plagen Gods weer ernstig verbleken. Als ze dat in de tijd van Mozes hadden geweten hadden ze hardop om die plaagjes gelachen. Al met al is At The Gates Of Sethu weer een stuk ontoegankelijker dan Those Whom The Gods Detest. De diepe grom van Karl Sanders rijst weer regelmatig op uit de diepe ingewanden van de Grote Pyramide.

Dallas Toler Wade daarentegen experimenteert met zijn stem en klinkt op het album als een hysterische priester. Daar moest ik een aan wennen maar uiteindelijk, ja ik zei het al even, is At The Gate Of Sethu weer van buitengewone kwaliteit. Een beest van een death metal album.

Unas The Slayer Of The Gods is nagenoeg twaalf minuten orgastische death metal epicness. Geinig ook hoe Candlemass geëerd wordt in het hoofddthema van het nummer. Maar ja, dan moet het gevierendeelde titelnummer nog komen... Nile weet haar in hiëroglief gekerfde doodscantaten overigens ook uitstekend tot uiting te brengen in hele korte erupties zoals het machtige Execration Text.

Ten opzichte van Black Seeds Of Vengeance is het geluid een stuk zwaarder en de sfeer iets donkerder geworden. Nile albums lopen allemaal over van de bovenmenselijke kwaliteit. Maar om voornoemde redenen houdt In Their Darkened Shrines wat mij betreft een kleine voorsprong op de rest van het Nile oeuvre.

De woeste kluwen van riffs en harmonieën die de buis van Eustachius teisteren zoals de nietsontziende zandstormen de Egyptische woestenij teisteren, gaan zeker niet snel vervelen. Regelmatig wordt het beukwerk opgeschrik door rappe, oosters aandoende solo's. En dan heb ik het nog niet eens over de manier waarop ze opgejaagd worden door de vernietigende ritmen van trommelgeselaar Tony Laureano. Als die man in het oude Egypte had geleefd had hij menig slavencordon de pyramides in de helft van de tijd kunnen laten bouwen. Al dat geweld hangt aan elkaar door het gebruik van strategisch geplaatste thematische geluiden, chants en ander karakteristiek instrumentengebruik die de beoogde Egyptische sfeer haar kracht geven.

Kortom wie death metal liefheeft, kan niet om Nile heen (al was het maar vanwege de lijfsomvang van geestelijk vader Karl Sanders) en zeker niet om het onvolprezen In Their Darkened Shrines. Deze is trouwens hard op weg naar een plek in mijn Eeuwige Tien.

Wat moet Nile doen om opnieuw te verrassen? Wat mij betreft, helemaal niets. Het Amerikaanse deathmetalinstituut rondom Karl Sanders behoort tot die zeldzame bands die gewoon moeten blijven doen waar ze goed in zijn. En dat is bruut doodsmetaal de argeloze wereld in slingeren. De Egyptisch getinte thema's die per album minder aanwezig lijken te zijn maken Nile verder tot wat het is. Toen gitarist, bassist en vocalist Dallas Toler-Wade vertrok, vreesde ik even dat het voorbij was met de band. Maar met de komst van de heren Brian Kingsland en Brad Parris bracht het orkest van de farao met Vile Nilotic Rites opnieuw een uitmuntend album uit. Eerlijk is eerlijk: de magie van Black Seeds Of Vengeance, In Their Darkened Shrines en Annihilation Of The Wicked is wat vervaagd, maar het was alsnog een uitmuntende plaat.

Voor de conceptie van The Underworld Awaits Us All waren er opnieuw bezettingswisselingen nodig. Bassist Brad Parris vertrok, en Dan Vadim Von nam zijn plek in. Daarnaast werd gitarist Zach Jeter aan de line-up toegevoegd. En toch klinkt Nile weer als vanouds. Want uiteindelijk blijft het Karl Sanders' geesteskind. Al bij het breed uitwaaierende intro van Stelae Of Vultures merk je dat dat glashelder is. Want dat voelt als een warm bad.

Het nieuwe album blinkt uit in krachtige, meeslepende melodieën en harmonieën die de brute deathmetal perfect bijeenhouden. Dit zorgt voor een massieve spektakelsfeer, zonder dat er te veel ‘sauran interludes’ opduiken. Enerzijds jammer, maar anderzijds zorgen de gedoseerde toevoegingen voor meer impact. Een goed voorbeeld hiervan is het slot van het venijnig snelle Under The Curse Of The One God, dat een zinderende ritualistische sfeer oproept, om vervolgens bruut in de kiem te worden gesmoord door het navolgende, epische Doctrine Of Last Things. Een nummer dat klinkt alsof drummer Kollias hoogstpersoonlijk de blokken voor de te bouwen piramide naar boven aan het meppen is. De compositie begint traag, barst dan los in een woeste razernij, om onder bezwerend koorgezang weer in een trager tempo te eindigen.

Over de drums gesproken: die hebben een verrassend groots karakter gekregen. Ze klinken als donderslagen uit de tijd van de zeven plagen, wat het massieve maar toch transparante gitaargeluid nog meer kracht geeft. Hierdoor komen de wreed snelle passages volledig tot hun recht, terwijl de meer pompeuze stukken, zoals de wervelende woestijnhymne True Gods Of The Desert, de machtige uitstraling krijgen die ze verdienen.

Nile klinkt op het nieuwe album vertrouwd, en in die weinig verrassende onthulling toont de band toch oppermachtig. Het is bewonderenswaardig hoe de band uit South Carolina zich manifesteert als een afvaardiging van een verloren gewaande priesterscultus die haar occulte rituelen vanuit het Egyptische dodenrijk onverminderd voortzet. Op welke andere wijze zouden wij stervelingen kennis moeten nemen van de wijze waarop men ervoor kan zorgen om niet ondersteboven hangend aan een paal gedwongen te worden om de ontlasting van de mythologische Vier Apen te eten?