Noem mij maar een hopeloze nostalgicus maar hoezeer Katatonia zichzelf opnieuw wist uit te vinden en via prachtige platen uit de krochten van de metal kwam gekropen, wist niets daarvan bij mij het gevoel op te roepen dan het zielenleed dat ze in hun vroege periode over ons uitstortten.

For Funerals To Come laat in woord en geschrift alvast een doorkijkje zien van de dan aanstaande verandering van Katatonia. De titel spreekt wat dat betreft boekdelen. De EP mag als ontbrekende schakel gezien worden tussen Dance Of December Souls dat in al zijn kinderlijkheid vooral in muzikaal opzicht op fraaie wijze enkele neerslachtige winterse visioenen wist op te roepen en het meer op de gothic doom gerichte opvolger Brave Murder Day. Dat betekende dat de zwartmetalen inborst werd losgelaten en plaatsmaakte voor een meer standaard melodieuze doomgeluid dat niettemin buitengewoon fraai vormgegeven is.

De grunts van Jonas Renkse hobbelen wat meer in de richting van die van Mikael Akerfeldt, die weer gestrikt zou worden voor Brave Murder Day. (ik zit dan nog altijd met het vermoeden dat niet Renkse maar Anders Nyström alias Blackheim de grunts op het debuut verzorgde - bewijs heb ik nooit gevonden) En dan is er nog het herfstachtige Shades Of Emerald Fields waarin een balladeske passage alvast een raamwerk weeft voor toekomstige ceremonies zoals Deadhouse of Teargas.

Deze nummers brengen mij onmiddellijk terug naar die eerste helft van de jaren 90 waarin de ene na de andere ontdekking mij wist weg te voeren naar imposante landschappen die vooral in herfst en winter al hun pracht zouden tonen en zodoende langzaamaan de onzekere tiener in mij wisten te transformeren naar een iets meer zeker van zijn zaak zijnde volwassene. Vandaar dat ik ook de nostalgie benadruk. Ik kan mij zo voorstellen dat de instap Katatoniaan niet zoveel wil weten van deze fase van de band. Of je moet neerslachtige metal een warm hart toedragen. Dan mag je best eens gaan luisteren.

Wel vind ik dat twee nummers en twee soort van outro's een beetje een vreemde samenstelling is waarvan ik lang dacht dat dat zijn centen niet waard zou zijn. Maar inmiddels zal het net als de eerste EP wel aan allerlei re-issues toegevoegd zijn.

Stephen O' Malley is een veelgeziene figuur binnen de Southern Lord stallen. Naast de vele bands waarin hij een rol speelt, ontwerpt hij ook vele albumhoezen.

De bands waarin hij opduikt hebben één ding gemeen: Het zijn ontzettend traag spelende bands.
Toen ik Khanate voor het eerst hoorde dacht ik dat ik met de meest extreme doomband ooit te maken had.

Het debuut van Khanate borduurt een beetje voort op het Burning Witch project van midden jaren 90. Alleen alles wat riekt naar melodie is losgelaten. We hebben het over een extreem traag doom/sludge festijn met een hang naar drone klanken.
Van songstructuren is nauwelijks sprake. Khanate vraagt dan ook je focus te verleggen naar sfeerbeleving. En met minimale middelen weet de band een verschrikkelijk lugubere sfeer neer te zetten.

Enkele akkoorden worden zo ontzettend traag gebracht dat de resonantie en feedback onderdeel vormen van de compositie.
Het openingsnummer Pieces Of Quiet onthult wat dat betreft direct de geheimen van Khanate. Maar het feest kan wat mij betreft niet lang genoeg duren.

De kermende vocalen van Alain Dubin in het reeds gememoreerde Skin Coat nemen je mee naar de zwartste plekken van de menselijke ziel. Kil, troosteloos en hard.

Het prijsnummer heet Under Rotting Sky. Het nummer komt ontzettend traag op gang. Maar als na pakweg vijfenhalve minuut het nummer op volle oorlogsterkte is, zijn de oren al flink getormenteerd.

Khanate is een reis naar de plaats waar je je meest traumatische ervaring hebt opgedaan. En eenmaal daar aangekomen laat Khanate je die inktzwarte gebeurtenissen opnieuw beleven. Net zolang totdat je met trillende handen de stop knop hebt gevonden. Zover komt het niet. Want de meest lugubere dingen die mensen kunnen doen, willen we zien en beleven. En dat kan met Khanate.

Ik geef de volle 5 sterren voor dit intens zieke en lugubere werkstuk van Khanate.

Laat ik eens heel eerlijk zijn. Killing Joke kwam voor het eerst op mijn pad door het hitje Love Like Blood. En dus niet door mijn roestig afgestelde muzikale antenne. Een fraaie stemmige song maar vanwege het poppy karakter was ik als metalhead niet direct geneigd om eens verder in de discografie te gaan duiken. Je kunt je zakgeld maar één keer uitgeven, snap je?

Nee, de echter trigger kwam heel simpel door de gasten van Metallica die een getrouwe versie van The Wait op hun Garage Days Re-Revisited EP zetten. Beetje springerig maar ook vrij grimmig en hypnotiserend zo bleek toen ik het origineel voor het eerst onder oren kreeg. Daarmee meende ik ook meteen de link met het overbekende Love Like Blood te herkennen. Grimmig, opstandig, cynisch maar bij tijd en wijlen ook heel gelaten. Dat vind ik persoonlijk aantrekkelijke eigenschappen om terug te vinden in een sonisch landschap. The Wait stond op het legendarische debuut en die sloot ik direct in mijn zwartgeblakerde hartje.

In de jaren erna grabbelde ik alles bij elkaar wat me zo eens voor de poten kwam. Revelation kwam uiteindelijk pas laat op de draaitafel. Beter laat dan nooit want dit is ook weer zo’n plaat die zo verrekte beklemmend is dat mijn overgave snel geregeld was. Het bevreemdende effect dat opener The Hum alleen al uitstraalt is illustratief hiervoor. De bekende Killing Joke tam tam slaat al snel toe maar de kalme zanglijnen en de rijk uitgerwerkte gitaarpartijen werpen een tegendraads gevoel op waardoor opstandigheid en kalmte niet langer elkaars tegenpolen blijken te zijn. Uiteindelijk treedt langzaam maar zeker een soort van groove in. Maar dan is het al snel afgelopen.

Want er moet plaats gemaakt worden voor Empire Song en We Have Joy. Twee tracks die symbool staan voor totale anarchie waarbij met name de voordracht van Coleman garant staat voor het opzwepen van een vernielzuchtige menigte die zich tegen de gevestigde orde keert. We scheppen er genoegen in om de alles af te breken wat ons voor de voeten komt. Opnieuw valt op het noisy gitaarwerk rijk is aan allerlei boeiende details. Het is overal en nergens maar laat een onmiskenbare lijn zien die houvast biedt.

Dan is er nog het magistrale The Pandys Are Coming dat met zijn onheilspellende sirene ook weer een benauwde draai geeft aan een verder vrij bekend Killing Joke-constructie dat vooral punky en springerig is. In dat soort dingen kan ik eindeloos verdrinken.

Verder ben ik ook in mijn nopjes met het vlotte Land Of Milk And Honey. Dat raast er heerlijk op los als een losgeslagen hooligan dat een deel van een Heras hekwerk omver probeert te trekken. Met een paar rookbommen om de boel goed te versieren.

Revelation is net als zoveel ander spul van de band een duik in een bak met mistroostigheid en depressie dat de levens van zovelen weet te bepalen. En waar ik in het dagelijks leven vrij gezagsgetrouw ben, vind ik in dit werkstuk van Killing Joke een geweldige uitlaatklep én stof tot nadenken.

Them moet mijn eerste kennismaking met King Diamond geweest zijn. Zijn bizarre vocalen hadden me direct in de greep. Mijn platenspeler was kapot en daarom heb ik hier toen de muziekcassette van aangeschaft. Later uiteraard ook de cd.

Over het verhaal kun je schouderophalend doen, je kunt je er ook lekker door laten meeslepen. De flauwekul heeft dan best een vermakelijke uitwerking. Ik heb het verhaal ooit eens gebruikt in een filmproject op de middelbare school. Pure plagiaat, maar dat wist niemand. Iedereen heeft ervan genoten.

Stilistisch gezien wordt alles wat op Abigail gedaan was nog eens over gedaan en geconsolideerd. Met dat verschil dat Michael Denner en Timi Hansen zijn ingeruild voor Pete Blakk en Hal Patino. De prachtige solo's van Andy LaRoque zijn gelukkig gebleven.

Meer van hetzelfde dus. Maar dan wel met prachtige songs die ik niet had willen missen.
Het stuwende Mother's Getting Weaker springt er al direct uit met zijn huilende refrein.
Twilight Symphony is een vocaal hoogstandje. King Diamond wisselt veel uit zijn stemmen repertoire in hoog tempo af. Live heb ik hem dat destijds ook zien doen. Een ware stemkunstenaar.

De King deed op Them wat er van hem verwacht werd. En met verve als je het mij vraagt.

Met Conspiracy had ik altijd een beetje een verstoorde verhouding. Ik hoorde At The Graves op Vara's Vuurwerk en was direct verkocht. Een maatje had die uitzending weer op cassette opgenomen en zodoende luisterden we dat nummer twintig, dertig keer per dag. Een beetje zoals 538 en q music dat nu met de nieuwe hits doen.

De consequentie was dat toen ik de cd kocht , ik At The Graves niet meer kon horen. Die sloeg ik dus altijd over. De rest van Conspiracy haalt het niveau niet van dat ene nummer. Dus was ik teleurgesteld en heb ik het album in de kast gezet en een hele tijd niet aangeraakt.

Anno 2011 kan ik At The Graves en de rest van de plaat weer prima luisteren. Ik blijf bij het standpunt dat het beste kruit met dat openingsnummer verschoten wordt, maar de andere nummers mogen er best zijn.
De typische, fragmentarisch aandoende King Diamond nummers boordevol solo's dient opnieuw als decor voor een hoorspel over 'Them' van de vorige plaat. En opnieuw wordt alles weer uitstekend aan elkaar gezongen, gegild, gegromd en gefluisterd door het beschilderde opperhoofd.

The Spider's Lullabye vind ik minstens zo goed als Abigail of Them. Het algehele geluid is wat moderner en daardoor komen de oude gewoonten ineens een stuk frisser over.

De plaat kwam natuurlijk uit in een tijd dat dit soort muziek allemaal ineens niet meer kon en misschien dat ik het juist ook daarom zo hoog waardeer. The Spider's Lullabye was eigenlijk een middelvinger naar al die houthakkersbloesdragende, over suïcide zingende grungecombootjes die hardrockland op dat ogenblik als een soort Mubarak domineerden. Wat nou geen solo's?

Het album bevat geen volledig concept dit keer maar enkele losse nummers en een short story aan het einde. De verwarring met het herrezen Mercyful Fate werd hierdoor sneller aangewakkerd, maar het mag de pret niet drukken.
Het lucide Moonlight doet aan als een ballade maar is het niet. De loom getimede vocalen van King zijn prachtig hier.

Eastmanns Cure is een snelheidsduiveltje die pure metalgevoelens aanwakkert. Vuisten in de lucht.
Op het afluitende To The Morgue worden wat nieuwe wegen verkend. Het is een loodzwaar en dreigend nummer. Misschien wel King Diamonds meest heavy moment.

Voodoo is één van de vele afleveringen uit de King Diamond kronieken. In mijn beleving heeft de man nooit een slechte plaat geleverd, maar de impact is intussen wel wat minder geworden.

Voodoo vind ik juist weer iets verfrissends hebben. De riffs vind ik juist wel heavier dan anders. LOA House hakt er direct lekker in met flink bijtende riffs die het predikaat thrashy best kunnen dragen.
De rare fragmentarische opbouw van de King Diamondnummers blijft gehandhaaft. De King loodst je met zijn bizarre vocalen van solo naar solo. Die zijn ook hier weer zeer smaakvol. Dimebag Darrel speelt een korte doch schitterende solo in het titelnummer. Ik houd op zich niet van dwepen met dode artiesten, maar hier is duidelijk een meester aan het werk.

Het verhaal speelt zich dit keer af in de voormalig franse gedeelten van de VS, hetgeen de plaat een zelfde soort karakter geeft als de verhalen van Anne Rice, voor wie dat wat zegt. Ik vind het erg leuk weer. Bij het lezen van de naam Baron Samedi moest ik ineens weer denken aan James Bond, wat maar weer aangeeft dat Kings verhalen ook altijd weer, al dan niet bedoeld, iets grappigs hebben.

Ben je liefhebber van King/Fate dan zul je met Voodoo geen kat in de zak kopen.

Van Krisiun weet je al bijna 25 jaar wat je kunt verwachten. Het Braziliaanse trio vuurt met enige regelmaat albums op de wereldbevolking af vol met verwoestende deathmetal. Ze worden er nooit moe van. En ik eigenlijk ook niet. Elke keer ligt er weer een kwaliteitsplaat op tafel. En dat is met album nummer twaalf niet anders.

De openingstreffer Sworn Enemies heeft wat tegendraads gitaarwerk waardoor Krisiun wat meer richting technisch georiënteerde bands als Cephalic Carnage en Cryptopsy lijkt op te schuiven. Maar met de navolgende nummers valt men weer terug in de meer bekende maar niet minder destructieve patronen. De gortdroge productie maakt dat het allemaal klinkt en voelt als kauwen op een kilo kiezelstenen die met wrede kracht in je mond gepropt is.

Vooral het nietszontziende Tomb Of The Nameless valt op met zijn schuimbekkende agressie. Aan rustpuntjes heeft Krisiun geen boodschap. Een verzachtend of sfeervol intro dient altijd als opmaat naar gewelddadige salvo's die op volle oorlogsterkte losbarsten. No holds barred.

Dan kun je erover zeuren dat Krisiun net als zoveel van dit soort deathmetalbands zo lang hetzelfde blijft doen. Maar daartegenover staat dat deze gasten niet aan metaalmoeheid lijken te lijden en dat alles nog even hard spettert als een kwart eeuw geleden. En ik beken natuurlijk dat ik er met mijn bekrompen geest niet aan moet denken dat Krisiun ooit een soort Wolverine Blues, Roots of een Heartwork gaat maken.

Met terugwerkende kracht ploeg ik mij door de braaksels van het al dan niet ter ziele zijnde orkest dat onder de banier van Kwade Droes zijn korte strijd met de bovenwereld voerde.

Met Onoprechte Deelneming moest als zwanezang gelden alvorens de band ter aarde besteld mocht worden, ware het niet dat er vorig jaar nog een hatelijke groet vanuit gene zijde verscheen. Enfin, Met Onoprechte Deelneming is een apart verhaal dat geldt als een brok zwartmetaal dat met vleeshaken aan uitstekende ledematen is opgehangen op een dorre vlakte waar het ten prooi mag vallen aan aasgieren die een week niet gegeten hebben. De restjes kunnen dan door krioelende insecten, parasieten en ander kruipgespuis verorberd worden. Kwade Droes is als een zonderlinge doch boosaardige landloper die geen water wenst te gebruiken om het in vunzigheid gehulde lijf mee te wassen.

Het resulteert in vier in ontbinding zijnde akten van een smeersymfonie waar woeste uitspattingen gekoppeld worden aan slepende uitingen van wanhoop en een enkele bezwerende danwel kwaadaardige toon. Dat laatste uit zich voortreffelijk via De Synode Van Satan. Het morrende duivelsgebroed kan de zwartgeblakerde tengels aflikken bij deze oproep van deze onheilsprofeten. Zeurderige tonen doorklieven de stevig doorstampende basis om een schizofrene sfeer neer te zetten.

Het meer ingetogen Verkeerde Preek is dan al voorgegaan als een voorzichtige mars waar zwerende blaren en etterende puisten langzaam gemasseerd worden om tot een onsmakelijke uitbarsting te komen. De giftige vocalen lijken vanuit een diepe echoput te komen en laten de wanhoop versterkt weerklinken.

Kwade Droes put uit de declamaties van de oude Burzum en Darkthrone en kneedt er een eigengereide smurrie van die hier en daar aan een op hol geslagen Urfaust doen herinneren. De relatief lange exercities stoten af en grijpen aan in hun wrede ontoegankelijkheid om uiteindelijk toch de onvermijdelijke wurggreep toe te passen. Dat was in elk geval wat mijn persoon bewoog om nog eens een paar keer op de afspeelknop te drukken om deze doodscantaten nog eens door de zwartgeblakerde crypte waarin ik resideer te laten galmen.

Voor wie graag wentelt in gorigheid een waanzin kan het werk van Kwade Droes danwel Met Onoprechte Deelneming in het bijzonder zeker een aanrader zijn.