Prima debuut van deze US metallers. De band had een lange weg nodig om bij het grotere publiek bekend te geraken, maar dit is een uitstekende binnenkomer.

De Iced Earth wieg staat in Florida. In Tampa, om precies te zijn. Midden tussen al het death metalgeweld wat toen de kop op stak. Iced Earth had zijn oefenhok in hetzelfde complex als waar Obituary, Deicide en Morbid Angel het hunne hadden. Iced Earth hield echter stug vol traditionele metal te maken in een tijd dat metalcritici riepen: " kan niet, gedateerd, moeten we niet willen". Sla de bladen er nog maar eens op na.

Anno 2010 kijken we gelukkig wat anders terug op de geschiedenis van Iced Earth.
Krakers als Curse The Sky, lijflied Iced Earth en When The Night Falls staan nog steeds als een huis. De bijtende riffs van Jon Shaffer en een donkere, mystieke sfeer zijn elementen die Iced Earth een herkenbaar gezicht geven. De vocalen van Gene Adam zijn niet van het kaliber Barlow, maar slecht is het ook niet te noemen. Eerder wat kleurloos.

Het klapstuk van de plaat is echter instrumentaal en heet Solitude/Funeral. Groots, meeslepend en op en top metal. Past gemakkelijk in het rijtje Orion, The Day At Guyana, The Ultra Violence of To Live Is To Die .

Sla uw slag als u deze tegenkomt en u het metalen hart op de juiste plek heeft.
Deze schijf zit ook met ander (spuuglelijk) artwork ook in de Dark Genesis box. Die schijfjes zijn ook weer los te verkrijgen, meen ik.

Nog steeds wedijvert Night Of The Stormrider met Burnt Offerings om het speciale Ed-Predicaat 'beste Iced Earth album ooit.' Of er ooit een definitieve beslissing zal vallen, weet alleen de duivel.

De band kwam voor het eerst op mijn netvlies in een MTV-special over dan opkomende Tampa Florida scene. Dat ging natuurlijk over bands als Morbid Angel, Obituary en Deicide die allemaal in hetzelfde aftandse hok op een betonnen vlakte in het zonnige dorpje in Florida oefenden. Het buitenbeentje was de thrash / heavy metal act Iced Earth die in hetzelfde hok de standplaats had. De bandleider Jon Schaffer vertelde daar schrijven aan een gloednieuw album dat mijn lokale platenzaak natuurlijk nooit in de schappen zou leggen. Die stroom kwam pas op gang toen The Dark Saga uitkwam.

Volgens mij pikte ik hem pas op toen Burnt Offerings net verschenen was. Ik moest ervoor naar de Kalverstraat in Mokum. Vandaar dat ik beide albums het hoogst aansla.

Enfin, Angels's Holocaust is een wat gekke opener. Het kent een hak-op-de-tak structuur maar wordt gered door de ronduit epische inborst. Dat is andere koek dan die Ice T-achtige decors die de band met een nummer als Colors eerder op de mat legde. Nummers als Stormrider en Pure Evil blinken uit in venijnige Hetfieldriffjes en melodieuze harmonieën die gekoppeld zijn aan Bijbelse bombast.

Waar de band bekend en succesvol zou worden met de warme, veelzijdige stem van Matthew Barlow, heeft de zanger van dienst hier ook wel zijn charme. Hij wisselt staccato thrashversjes af met Cyriisoïde uithaaltjes en is daarmee wat meer 'aquired taste'. Het past heel goed bij de sfeer van het album. De versies van dingen als Travel In Stygian (wat een uitsmijter) die de band met Barlow opnam, zijn wat mij betreft niet beter dan de mysterieus klinkende originelen.

Iced Earth blijft wat mij betreft een uniek klinkende metalband die in de jaren 90 één van de exponenten was die de traditionele metal levend hield toen het genre werd weggedrukt door grungy, alternatieve en extreme metalsoorten. Night Of The Stormrider was een vroeg hoogtepunt uit het oeuvre.

Ihsahn weet altijd wel weer te verrassen. Dat is niet anders op Telemark. De man achter Emperor liet op zijn eigen releases steeds meer progressieve dingetjes doorklinken en liet daarbij vrijwel geen bron onaangeroerd.

Telemark is de plaats waar de man zijn thuisbasis heeft dus leek een 'back to roots' dinges met deze titel voor de hand te liggen. Dat is slechts ten dele waar. De drie nieuwe nummers laten een meer rechtdoorzee geluid horen dat een beetje herinnert aan Emperor maar nog meer aan het debuut The Adversary. Ihsahn houdt de boel eenvoudig en direct. Slechts het titelnummer kent wat progressievere wendingen.

Dan worden we ook nog verblijd met een tweetal covers waarvan Rock And Roll Is Dead van Lenny Kravitz het minst voor de hand ligt. Leuke keuze, maar verschrikkelijk om aan te horen. Ihsahn moet een black n roll adaptatie in het achterhoofd hebben gehad maar dat komt nauwelijks uit de verf.

Wrathchild is de meer traditionele metalkeuze en die is verder ook weinig bijzonder al is de inkleuring door blazers toch wel weer lekker eigenwijs.

Al met al is Telemark een aardig tussendoortje maar het mag in de verste verte niet de schoenveters vastknopen van Àmr en Das Seelenbrechen.

Toegegeven: Immortal heeft Abbath Doom Occulta niet nodig. Demonaz is altijd al het ondode doch kloppende hart van de band geweest. Ik vind het dapper om voor het nieuwste uitwerpsel te kiezen voor een sound die eerder aan Pure Holocaust herinnert dan aan het welhaast overgeproduceerde At The Heart Of Winter.

Maar ik kan helaas het enthousiasme rondom Northern Chaos Gods niet delen. Saai, saaier, saaist zijn de zogenaamd woest klinkende nummertjes zoals het titelnummer en Gates To Blashyrkh enzo. Weinig atmosfeer en nul komma nul avontuur. Plat formulewerk is het. Meer dan muzikaal behang is het niet.

Het hoogtepunt is dan ook een slepende marcheertrack. Namelijk het afsluitende Mighty Ravendark dat wel wat sporen van de vroege magie bevat. Wie kritischer luistert, hoort dat het eigenlijk gewoon een schaamteloze herbewerking is van Bathory's Blood Fire Death. Dat is dan ook iets dat me naar verloop van tijd is gaan irriteren.

Ik kan dit niet serieus nemen. Helaas.

Inquisitor is een beetje een voorloper van Centurian. De band bracht 2 demo's uit en één langspeler. De naam Erik Sprooten zal misschien ook wel een belletje doen rinkelen, aangezien de Ancient Rites gitarist hier ook zijn zwartgeblakerde spel liet horen.

Walpurgis-Sabbath Of Lust staat bol van de vuige black/thrash die zich het best laat vergelijken met iets als Dead Head. Alleen een tikkeltje extremer dan. Vooral de screams van vocalist Alex Wesdijk zijn behoorlijk ziek te noemen.

De teksten en de nummers doen wel wat simplistisch aan. Ook is het ontbreken van een extra gitarist wel een gemis. Desondanks beleef ik, ook uit nostalgische overwegingen, wel altijd veel plezier aan dit ultrazieke thrashgeweld.

Deel 6 uit de First Ten Years serie zoals die in 1990 door Iron Maiden op de markt gebracht werd. Het bestaat uit de 2 Minutes To Midnight en de Aces High singles. Twee singles getrokken van het uit 1984 stammende Powerslave album.

Over Aces High en 2 Minutes To Midnight hoef ik het hier niet te hebben. Het zijn dezelfde versies zoals die ook op Powerslave voorkomen.

Rainbow's Gold is een cover van de meer interessante soort. Vind ik. Het origineel is terug te vinden op het enige en zelfgetitelde album van de nogal obscure progressieve rockband Beckett uit 1974. Ik kan me niet herinneren het origineel ooit gehoord te hebben. De mannen van Beckett waren vrienden van de Iron Maiden. Hun zanger Terry Slesser was ooit in de running om de positie van Paul Di'Anno over te nemen voordat Bruce Dickinson in beeld kwam. Ook is er een link met Hallowed Be Thy Name. De regel "And your bird she's singing, Catch my soul cause it's willing to fly away" lijkt wel erg veel op de regel "And though the end is near, i'm not sorry. Catch my soul cause it's willing to fly away" uit de afsluiter van het Number Of The Beast album.
Wat mij betreft een leuke song dus met enkele referenties naar de prille Maidenhistorie die beslist het beluisteren waard is.

Mission From 'Arry is een nonmuzikale track waarin een discussie te horen is naar aanleiding van een incident dat zich voordeed tijdens de World Piece Tour in Pennsylvania. Nicko McBrain deed een drumsolo. Omdat Steve Harris problemen had met zijn bas, vroeg hij een roadie om aan McBrain duidelijk te maken dat die zijn solo wat langer moest maken. Het was alleen niet de drumtech die precies wist hoe hij met McBrain moest communiceren tijdens het spel maar gewoon een boer die de drummer tijdens zijn solo op de schouder tikte en begon te blaten in zijn oor. McBrain werd furieus omdat zijn solo de mist inging en omdat hij de boodschap niet kon verstaan. Toen Harris duidelijk maakte dat hij die gast stuurde, kreeg hij de volle laag. Net toen de boel gesust was kwam Dickinson de backstage ruimte binnen met een lopende taperecorder in zijn achterzak en startte de discussie opnieuw. Dat gedeelte is hier terug te luisteren. Een hilarisch stukje backstage Maiden real life soap is het resultaat.

King Of Twilight is een nummer, of eigenlijk een samentrekking van twee nummers van Nektar. Het andere nummer is Cry In The Dark. Beide nummers stammen van het A Tab In The Ocean album uit 1972. Omdat ik de originelen pas veel later voor het eerst hoorde, kan ik goed leven met deze Maideninterpretatie. Het past enigszins een beetje bij wat er verder nog op Powerslave staat. Ook weer de moeite waard dunkt me.

Dan rest nog een liveversie van The Number Of The Beast. Die is afkomstig van de Dortmundshow voor de Duitse tv uit 1983. Diezelfde show die integraal aan de Early Days dvd is toegevoegd.

Op Listen With Nicko part VI gaat Nicko McBrain als een boer met kiespijn nog even in op het Mission From 'Arry incident.

Het is een vrij zeldzame serie geworden. Dat is jammer, want het zijn toch hele aardige documenten voor de fan die de originele maxisingles niet heeft.

Deel 9 uit de First Ten Years serie zoals Iron Maiden die in 1990 op de markt bracht.
Het bestaat uit de Can I Play With Madness en The Evil That Men Do singles. Het waren twee redelijk succesvolle singles van het Seventh Son Of A Seventh Son album.

De A kanten zijn gewoon de bekende studioversies.

Black Bart Blues is een nogal rare, ongetwijfeld humoristisch bedoelde track met een hoog sesamstraatgehalte. Een muppet komt de tourbus binnen en zeurt aan Dickinsons hoofd. Dat is een beetje het verhaal dat het nummer vertelt.
Black Bart is een bijnaam van de Amerikaanse wild west bandiet die gedichten achterliet op de plaatsen die hij leegroofde. Naar deze figuur vernoemde Iron Maiden een verroest stuk middeleeuws harnas dat in 1983 tijdens de tour door de VS langs de snelweg gekocht werd en sindsdien altijd in de tourbus aanwezig is geweest. In ieder geval tot en met 1990.

Massacre is een nogal matige interpretatie van de Thin Lizzysong zoals die op Johnny The Fox staat. Het aardige is dat Massacre net als The Trooper over de charge van de Lichte Brigade tijdens de Krimoorlog handelt. Wellicht stamt daar ook gewoon de keuze vanaf.

De remakes van Prowler en Charlotte The Harlot zijn om te huilen zo slecht. Prowler mist alle kracht en urgentie van de oudere versies. En Charlotte The Harlot gaat nogal gebukt onder de zwakke invulling die Dickinson aan het nummer geeft. Wat een zootje maakt hij van het rustige middengedeelte zeg! Nu ja, toch leuk om de songs eens met Dickinson te horen, maar zoals vrijwel elke band die remakes opneemt, krijgt ook Iron Maiden het niet voor elkaar om daar iets gaafs van te maken.

Nicko McBrain zet de achtergronden op humoristische wijze nog eens uiteen. Toch wel leuk spul voor de fan. Dat wel maar muzikaal gezien vind ik dit verreweg de minste van de singles.

BBC Archives is onderdeel van de fantastische Eddie's Archive box. Een box die elke Iron Maidenverzameling opwaardeert tot museale proportie. Toch vind ik het zonde dat de cd's die erin zitten niet afzonderlijk voor normale prijzen verkrijgbaar zijn. Want hoe leuk ook. die honderden euro's die je er op Ebay voor moet uitgeven, is best wat gortig.

Wat treffen we aan op de BBC archives dubbelcd? De eerste vier nummers zijn opgenomen voor de Friday Rock Show in 1979. Met Doug Sampson nog op de drums en ene Tony Parsons als tweede gitarist. Het betreft een aantal sterke premature versies van oude Maidenkrakers waar een magische cirkel omheen hangt. Ik kan daar geen genoeg van krijgen. De opnamen zijn niet perfect, maar de gretigheid en energie is tastbaar.

De rest van de eerste cd wordt opgevuld met een registratie van een optreden op het Reading festival in 1982. Tijdens de Beast On The Road tour. Ook hier klinkt de band buitengewoon hongerig. Toch zijn de opnamen niet zo memorabel als die van Beast Over Hammersmith. Het is wel puur en het barst van de fouten. Wat me opvalt is dat Bruce Dickinson nog heel anders articuleert dan nu. Veel onrustiger. Links en rechts is het zo vals als een kraai en vergeet hij ook goed te timen. In Number Of The Beast gaat het helemaal verkeerd. Wel is men al professioneel genoeg om te herpakken en gewoon door te gaan. Toch zijn de opnamen buitengewoon amusant en charmant. De band vlamt en dat compenseert de rommeliigheid. De zinderende versie van Transylvania is illustratief daarvoor.

De tweede cd opent met een registratie van een optreden op opnieuw het Readingfestival maar dan in 1980. Opnieuw een toffe show van een band on the rise.

Hoe dat vroege hongerige spul contrasteert met een opname van een gearriveerde Maiden tijdens het destijds prestigieuze Doningtonfestival in 1988, is ook een boeiende waarneming. Iron Maiden is niet in haar beste doen, maar zet hoorbaar een show neer waarbij iedereen uit de hand van vooral de slecht bij stem zijnde frontman eet. De setlist is met nummers als Moonchild, Infinite Dreams en Seventh Son om van te watertanden.

Voor de fan is het een onmisbaar document. Het bevat niet de meest waardevolle opnamen van Iron Maiden, maar ze hebben wel stuk voor stuk die vibe waar het mij als Maidenfan allemaal om te doen is. Zowel de vroege jonge hondenopnamen als de opnamen in hoedanigheid de wereldleider op de heavy metalmarkt.

Iron Maiden trakteert haar fans soms tot vervelens toe op livereleases. We mopperen wel eens over de overkill aan Trooper en Hallowed Be Thy Nameversies maar wie met een scherp oog kijkt, moet toch zien dat Iron Maiden middels allerlei retro-concepten toch nummers aan de man brengt die niet al te vaak meer op de setlist staan. Zo had je de Early Days tour met allemaal meuk van de eerste vier albums. Nu wordt het Maiden Enlandconcept weer tentoongesteld met daarin ruimte voor het Seventh Son titelnummer. In 2008 werden we getrakteerd op de Somewhere Back In Time Tour. Die tour stond in het teken van de dvd release van Live After Death en dus werd ook het decor uit 1985 min of meer afgestoft.

Voor de gelegenheid mocht een filmploeg onder leiding van antropoloog Sam Dunn, die eerder de Headbangers Journeyfilm maakte, een kijkje achter de schermen van de tour nemen. Het werd een weinig kritische documentaire zonder dramatische momenten. Toch is de film zeer de moeite waard. Al is het maar om de enorme logistieke operatie van dichtbij te aanschouwen. Een vliegtuig, zo ingericht dat de band, crew, instrumentarium en de rest van de klerezooi dat mee moet allemaal in één kist past. Zodoende kan de band sneller shows optuigen en dus vloog de band in relatief korte tijd de hele wereld over om shows weg te geven op een enorme hoeveelheid bekende plaatsen en evenzoveel plaatsen waar niemand vaak komt.

Een tweede dvd laat zien hoe de show er ongeveer uitzag. En het geluid daarvan tref je aan op deze dubbelaar. De tracklist lijkt erg op die van de World Slavery tour. Aangevuld met wat ander spul van Somewhere In Time, Seventh Son en ook Fear Of The Dark. Een welkome aanvulling want zoveel officiële versies van Rime Of The Ancient Mariner, Powerslave en ook Moonchild zijn er niet. Als soundtack van een rondreisfilm is het natuurlijk volstrekt logisch dat er niet gekozen wordt voor één integrale show, maar voor één nummer per plaats. Vandaag in Mumbai, morgen in Costa Rica en overmorgen in Melbourne. Om een beetje een idee te geven van wat reizen met Ed Force One betekent.

Uiteraard lever je dan iets van de magie in. Daar staat wel tegenover dat de uitvoeringen van Revelations, het eerder genoemde Rime Of The Ancient Mariner (lekker zwaar) en ook het overbekende Trooper gewoon prima en soms meer dan prima zijn. Wasted Years is een afgezaagde Somewhere In Timekeuze maar dit is wel de meest wervelende versie die ik ervan ken. Aces High vind ik zelf wat minder. Dickinson heeft dat nummer één keer echt goed gezongen en dat was in de Compass Studio in Nassau. Tijdens de opnamen van het Powerslave album welteverstaan. Het is ook een lastig nummer om te zingen. Instrumentaal knalt het wel allemaal.

Kortom, Flight 666 is geen must, maar wel een erg leuke toevoeging aan de collectie. Met beeld erbij is het nog leuker.

Deel 5 uit de First Ten Years serie zoals Iron Maiden die in 1990 op de markt bracht, bestond uit een samentrekking van de singles Flight Of Icarus en The Trooper.

Flight Of Icarus was Maidens eerste single in de Verenigde Staten. Het nummer werd ook veel op de radio gedraaid aldaar. Dat bleek een unicum voor Iron Maiden te zijn. Airplay in The States. Gek genoeg staat het nummer na 1985 niet vaak meer op de setlist.

Dat kan niet gezegd worden van The Trooper. Een instant publiekslieveling. Het nummer is niet meer van de setlist af te trappen. De single zelf deed het iets minder in de charts.

Beide nummers stonden in precies dezelfde versies ook op het Piece Of Mind album.

I've Got The Fire is een Montrose cover dat nogal eens voorkwam op de prille Maiden setlijsten. Een live-versie met Paul Di'Anno stond ook al op de Sanctuary single. Voor de gelegenheid nam de klassieke Maiden line-up het een studioversie van het nummer op. Het is een wat flauwe rechttoe rechtaan rocker die in de studiogestalte nogal sfeerloos is. Ik prefereer dan ook de livecover van de Sanctuary single.

Cross-Eyed Mary is wat ik noemt wel een alleszins geslaagde coversong. Dat kan te maken hebben met het feit dat ik de Jethro Tullvariant later leerde kennen. Maar dat gold ook voor I've Got The Fire. Niettegenstaand is Cross-Eyed Mary bijna een Maidensong geworden. Het heeft veel sfeer en kan zich bijna meten met het eigen materiaal op Piece Of Mind. Naar aanleiding hiervan kocht ik Aqualung. En beide versies kunnen sindsdien in mijn wereld uitstekend naast elkaar bestaan.

Op Listen With Nicko legt de beroepsouwehoer McBrain de achtergronden nog eens op eigen wijze uit. Over de vele drinksessies tijdens de opnamen op de Bahama's. Of de dubieuze rol die de drummer had in de Icarusvideo. Zoals elke aflevering is ook deze EP weer een leuk hebbeding voor de Maidenliefhebber.

Steve Harris blieft geen Onbritten in zijn band.

Verder zou Killers geen Killers zijn zonder Paul Di'Anno..

En zou Somewhere In Time geen Somewhere In Time zijn zonder Bruce Dickinson.

Het is vaak de som der dingen die een plaat speciaal maken. De beste muzikanten op een rij is niet altijd een garantie voor succes.

Met No Prayer..wilde de band af van alle toeters en bellen die met de Seventh Son tour meegingen het podium op. Muzikaal betekende dat wat minder franje. De songs zijn wat puntiger geworden. Bruce zingt wat ruiger. Toch is het album niet zo heel erg slecht. Redelijk vertrouwd wordt er geopend met Tailgunner. Een heel typsich Maiden nummer. Met herkenbaar baswerk van Harris. Holy Smoke is een draakje wat we maar snel moeten vergeten. Ook nieuwkomer Janick Gers laat even horen wat een rommelig sologitarist hij is. De uitstekende semiballade die daarop volgt, mag het predikaat titelnummer dragen en kent een uitstekende opbouw compleet met climax.
Zo staat er met Fates Warning, Run Silent Run Deep nog wel wat aardige tracks op. Maar met Bring Your Daughter To The Slaughter en het vervelende Public Enema No 1 ook weer wat mindere nummers.
Mother Russia sluit op traditionele wijze af en hierna kunnen we concluderen dat Maiden wat richtingloos leek in 1990. Het heilige vuur was er een beetje uit. Desondanks staat er toch wel een aantal leuke nummers op die nog best gehoord mogen worden.

Deel 7 uit de First Ten Years serie zoals Iron Maiden die in 1990 op de markt bracht.
Het bestaat uit de Running Free en de Run To the Hills singles. Deze twee singles werden in 1985 van het fameuze Live After Death live-album getrokken.

Running Free is in feite dezelfde versie als die van de dubbelaar. Alleen het meezinggedeelte is er tussenuit gehaald. Zo verscheen het aanvankelijk ook op de cd persingen van Live After Death.

Sanctuary haalde Live After Death niet. En dat is stom. Het stond wel op de VHS. Aan de andere kant moet je als artiest redenen geven waarom adepten singles gaan kopen. Dit is een hele legitieme.

Murders In The Rue Morge is een zogenaamde 'swap' song. Het werd slechts op enkele shows ten gehore gebracht en ook dat is stom. Want deze opname, gemaakt in de Hammersmith Odeon in Londen rockt als de neten. De uitvoering is niet zo gaaf als op Beast Over Hammersmith. Niettemin schopt het nummer onmetelijke konten.

De versie Run To The Hills is de versie zoals die ook op Live After Death staat. Een nummer uit de reguliere setlist.

Phantom Of The Opera was ook een 'swap' song. Maar die haalde Live After Death dan weer wel. Ook weer uit de Hammersmith Odeon. Precies dezelfde versie als de LP versie.

Losfer Words stond ook in de reguliere setlist, maar dat nummer haalde Live After Death niet. Dat vind ik meer dan terecht want het is een nietszeggende rukinstrumental. Niets meer en niets minder. Liever twee keer Hallowed Be Thy Name dan één keer Losfer Words. Het was uw povere argument om de Run To The Hills single aan te schaffen terwijl u Live After Death al in uw kast had staan. Tja. Het artwork was gelukkig wel weer gaaf. Zullen we maar zeggen.

Op Listen With Nicko zet Nicko McBrain op zijn eigen gevatte Britse wijze de achtergronden van deze singles uiteen. In ieder geval eenmaal luisteren, is beslist aan te raden.

Een samentrekking dus van de Running Free single en de Sanctuary single.
Deel 1 uit de First Ten Years serie zoals Iron Maiden die in 1990 op de markt bracht.

Running Free is exact dezelfde versie zoals die op Iron Maiden is komen te staan.

Burning Ambition heeft zo'n überhupppelkutterige twin lead dat de gave solo in het midden qua ernst helemaal weggecompenseerd wordt. Ik vind het nogal irritant. Aan de andere kant: als je je bedent dat Steve Harris dat schreef voor Gypsy's Kiss in 1972 of 73, moet je vaststellen dat de man op jonge leeftijd best al wel goed geconstrueerde songs kon schrijven. Leuk voor de heb.

Sanctuary is een onmetelijk gave Maidentrack die je in je verzameling MOET hebben als je van Maiden houdt. Nou ja, je moet niks en misschien overdrijf ik maar deze had qua kwaliteitsniveau met gemak op het debuut gekund. Dit is niet de Metal For Muthasversie maar een iets nieuwere opname die net wat meer 'punch'heeft. En een sirene. Overigens is deze versie van het nummer sinds 1998 op de persingen van het debuut terug te vinden.

Houden we nog over een liveversie van Drifter. Een echte crowdparticipationsong. Een studioversie verscheen op Killers en is op dat album precies het nummer dat het meest in het verlengde van het debuut ligt. Het yo yo yo gedeelte is rechststreeks overgenomen uit Walking On The Moon van de Police. Niet als eerbetoon, maar meer als uitlachen van alles wat er in de hitparade staat. Die scherpe riff in de opening is ronduit episch ende iconisch. Uiteraard.

I've Got The Fire is een nummer dat in de jaren 70 vaak op de setlist van Maiden voorkwam. Het is een Montrosenummer dat wel redelijk past binnen het Maidenstramien. Ook weer een uitstekende vastlegging van Maidens livegeest. Vind ik. Een studioversie van het nummer nam men nog op tijdens de Piece Of Mindsessies. Die is alweer een stuk minder in mijn beleving.

Authentieker dan op The Soundhouse Tapes kun je Iron Maiden niet krijgen. Steve Harris' vroegste creaties zijn in hun meest prille vormen in dit onbetaalbare stukje vinyl gekerfd. Dit kleinood dampt aan alle kanten. De ruwe hardrock sijpelt hier langs alle kanten via de heilige groeven naar buiten. Ons stervelingen rest niets anders dan die begeerlijke substantie met enige gretigheid trachten op te vangen.

Voor de verandering staat Iron Maiden niet achteraan, maar vooraan aan een release. Deze oerversie van het lijflied der lijfliederen dat voor altijd het einde elke show zou inluiden, klinkt hier zoveel krachtiger en beter dan elke versie die nog moest komen.

Invasion is een lelijk aapje dat later nog zou evolueren in Invaders voor het Beast album.. Het nummer hangt nog met haar hele ziel en zaligheid in de diepste krochten van de jaren 70 waar het behang gestaag van de muur komt krullen door de weeïge hashdampen die daar nog hingen. Het is wel een lust voor het oor hoe Paul Di'anno met zijn hooliganuitstraling de met bloedbesmeurde loper uitlegt voor de plunderende vikingen die niet zo gek veel later door de lieden van Manowar op veel passender wijze bezongen zouden worden. Een nieuwe, snellere versie verscheen nog op de b-kant van de Women In Uniform single. Daarna kwam er definitief een eind aan de korte periode dat Invasion de paden van de Maidenkronieken mocht komen bewandelen.

Dan rest nog het onvolprezen Prowler. Deze versie klinkt veel rommeliger dan de strakke, geordende versie van het debuut, maar steekt qua smerigheid toch wel weer boven die beter gestructureerde versie uit. Een oernummer dat mijns insziens veel te weinig meer in de setlists opduikt. Aan de andere kant kan het loerende gevaar dat vanuit de struiken de nietsvermoedende slachtoffers gadeslaat op geen enkele wijze beter gestalte krijgen dan zoals gillende Di'Anno dat hier doet. En dan nog die moddervet jengelende solo erbij. Daar gaan Maidenharten harder van kloppen, mensen.

Strange World viel af voor de originele versie. Steve Harris was erg ongelukkig met de wijze waarop het nummer vastgelegd werd. De Best Of The Beast versie beluisterend, snap ik dat argument niet. De zweverige ballad heeft een lucide kracht vanwege dat prachtige, verhalenvertellende leadwerk van Dave Murray. Aan de andere kant had een nummer als Strange World de impacht van de rellerige rockerigheid van de rest van de single weer ietwat teniet gedaan. Dat zou dan weer een argument voor weglaten hebben kunnen zijn. Hoe dan ook. Deze versie is niet te versmaden. Ook al ben je zo vertrouwd met de versie van het uiteindelijke debuut. Die ook weer veel beter gestructureerd is. Dat zal wel een beetje liggen aan het drumwerk van Doug Sampson. Aan de andere kant, klinkt dit voor de volle 100% live n raw dat je er haast wel voor moet vallen als je ook maar iets met Iron Maiden hebt.

Deze vier songs (en niet ook Transylvania en Running Free zoals hierboven vermeld wordt) zijn binnen 24 uur op band gepletterd. De geest van datgene waar Iron Maiden voor stond, kon niet beter gevangen worden. Strange World viel dus af, maar kan op velerlei manieren toch beluisterd worden. Gelukkig.

Ook ik moet het helaas doen met de opnamen van de Best Of The Beast vinyl-uitgave. Een echte versie ben ik op de markten nog niet tegengekomen. Wel de nodige bootlegs. Maar die hoef ik niet. Misschien nog wel een cd bootleg want dan kan ik hem in de auto draaien.

De heilige graal op Iron Maidengebied is The Soundhouse Tapes. En dat is niet alleen omdat er maar 5000 stuks van dat ding bestaan. Maar te meer omdat het gewoon een ronduit schitterende EP is.

Maiden klinkt donkerder en deprimerender dan tevoren. Terug zijn de lange epics. Sign Of The Cross is alvast een ijzersterke binnenkomer. Wat mij betreft een klassieker. Maar Blaze Bailey... Of all people. Als je bedenkt wie er onder anderen auditie hebben gedaan om de microfoon over te nemen bij Maiden is die keus volgens mij alleen gemaakt omdat Blaze een lad is die van bier en voetbal (West Ham perhaps) houdt.
Stel je toch eens voor dat Michael Kiske, Dougie White of Dave Boylan van het wat obscuurdere Celtic Legacy deze plaat hadden voorzien van vocalen.
Maar ja, Blaze is het geworden en na een aantal nummers is al duidelijk dat hij veel te monotoon zijn vocalen over ons uitstrooit.
Vooral in het wat rappere Man On The Edge is het bijna pijnlijk om te horen wat voor een vermoeiende vocalist Bailey is.
Gelukkig dragen de songs het album op redelijk bevredigende wijze. Sign Of The Cross had ik al genoemd. Ook Lord Of The Flies, The Aftermath, The Edge Of Darkness en Fortunes Of War zou ik best nog wel eens in de setlist terug willen zien. Deze nummers maken dat ik de waardeloze vocalist voor lief neem.

Spijt heb ik van het feit dat ik mijn Stranger In A Strange land 12" in een tijd dat helder denken niet mijn sterkste kant was, verpatst heb. Met deze combi heb ik de muziek weer terug, alleen die prachtige cover, minstens zo mooi als de Somewhere In Time cover, stelt niets meer voor op gecomprimeerd cd formaat.

De b kantjes zijn best aardig. Op de Wasted Years single stond Reach Out. Een door Adrian Smith gezongen nummer wat ooit bedoeld was voor zijn eerste band Urchin. Heel iets anders dan Maiden.
Sherrif Of Huddersfield is voor de kennisgeving... Inside humor.

Ook afwijkend van het gebruikelijke Maidenwerk is de b kant van Stranger In A Strange Land. That Girl werd eerder al opgenomen door FM (leden van die band zaten met Smith eerder in Urchin) voor het Indiscreet album. Deze Maiden versie klinkt heel anders dan die, maar toch heeft het een behoorlijk hoog AOR gehalte. Het schijnt dat Steve Harris en Dave Murray niet te horen zijn op dit nummer.

Juanita is een cover van het mij onbekende Marshall Fury. Niets bijzonders, wel leuk voor een keertje. Ook Juanita zou slechts door het trio McBrain, Smith en Dickinson zijn opgenomen.