Het tweede album van het Finse Ymir weet me wel in te pakken. Niet met vernieuwingsdrang maar wel met een ijzersterk retrogevoel. De band grijpt terug op de melodieuzere black metal zoals die in de jaren 90 gemaakt werd door Gehenna en de vroege Dimmu Borgir maar dan zonder de vele symfonische franjes. Een keyboardondersteuning hier en daar daargelaten. Het algehele karakter is wat onstuimig. Ook het ambachtelijke geluid draagt daar aan bij. Ymir overcompenseert dat met een waanzinnnig gevoel voor een melancholie en drama dat eigenlijk een beetje hoort bij klassiek zwartmetaal.

Over het algemeen ligt het tempo lekker hoog. En zo trekken de relatief lange songs zomaar aan je voorbij zonder dat je er erg in hebt. Dus ik zou zeggen, hul je in je maliënkolder, trek het zwaard en hol de bossen in om je geconfronteerd te weten met wolven, trollen en ander nachtelijk gespuis.

In de jaren 90 je band oprichten en dan in 2020 afgezien van wat demo's je debuut uitbrengen. Dat lukte het Finse Ymir. Hier nog een eenmansproject.

Waarschijnlijk omdat Vrasjarn zijn prioriteiten bij andere bands had. Tegelijkertijd betekent het in dit geval dat dan de hele rataplan in de jaren 90 lijkt te zijn ingevroren en nu pas uit de vrieskist te zijn gehaald.

We horen ambachtelijk zwartmetaal dat zelfs qua geluid helemaal 90s klinkt. Via de opvolger Aeons Of Sorrow kwam ik op het spoor van deze indrukwekkende plaat waar de bosgeesten van Emperor en de vroege Satyricon driftig rondwaren. Ymir klinkt groots en machtig ondanks de slordigheden die hier en daar waarneembaar zijn.
Het debuut is iets minder onstuimig dan het wat ruwere Aeons Of Sorrow en dat geeft meteen een iets andere feel.

Ymir is echt een aanrader als je van ouderwetsch gesmeed episch zwartmetaal houdt.