Hades uit Noorwegen moest onder druk vanuit het kamp van de toen herrezen incarnatie van de legendarische Amerikaanse Hades een naamsaanpassing ondergaan. Op mijn exemplaar van dit debuut staat de toevoeging Norway tussen haakjes onder de naam.
Vanaf het derde album is de band zich Hades Almighty gaan noemen. Die toevoeging zal vast snerend bedoeld zijn.

Sommige bandleden zaten met illustere figuren zoals Kristian (Varg) Vikernes, Demonaz en Abbath in de band Old Funeral.
Dat impliceert indirect dat het basisgeluid op black metal leest geschoeid is. Eigenlijk is Again Shall Be een regelrechte Bathory verering en dan met name de " viking" richting. Hades Almighty geeft er wel een eigen draai aan en bovendien kunnen de bandleden wel met hun instrumenten overweg.

Het geluid klinkt transparant en smerig tegelijk. De screamvocalen zijn ook redelijk vuil te noemen. Bijna het hele album speelt zich af in een laag doch gestadig en strijdvaardig marstempo. Alleen in het titelnummer en An Oath Sworn In Bjorgvin wordt het gaspedaal iets ingedrukt. Verwacht geen blast beats. Zoals gezegd zijn de Bathory invloeden niet van de lucht en die laten zich dan ook gelden middels veelvuldig aangewende koortjes en ijle toetspartijen. Nergens wordt dat echter overheersend. Om de nummers interessant te houden, zijn er in het gitaarwerk ook veel folkloopjes te ontwaren. Geen joligheid a la Finntroll ofzo, maar ze geven je meer het gevoel dat je echt mee bent op plundertocht op de drakenschepen.

Again Shall Be is een boeiende, intense reis doorheen de Scandinavische oudheid.

Devils, Death and Dark Arts is de tweede langspeler van het Groningse Helleruin. Achter Helleruin gaat multi-instrumentalist Carchost schuil en die neemt zijn taak serieus. Vooral op het podium weet hij te imponeren met een maniakale performance die veelal wordt gedrenkt in een ijskoude lichtshow. Met de vorige plaat War Upon Man, nog een demo en een split weet hij eveneens indruk te maken met zijn op de jaren 90 geschoeide zwarte metaal dat veelal met minimale middelen in elkaar is gezet .

Helleruin blinkt niet uit in bruutheid maar wel in het scheppen van een ijskoude atmosfeer. En met deze nieuwe boreling tilt hij dat effect beslist naar een hoger niveau. Zo begint de hypnose al direct met het uitgesponnen The Flame Still Burns Within Me waar melodie en kracht moeiteloos hand in hand lijken te gaan. Het daaropvolgende titelnummer doet met zijn stuwende ritmen en verwaaide spoken word passages een heel klein beetje denken aan de escapades van Funeral Mist, al houdt Helleruin het oog toch weer eerder op de kille doch beklijvende melodie. It Befalls The Night Of Doom tapt uit een traditioneler vaatje maar ook hier druipt een groots, episch aura vanaf. Het is razendknap hoe deze man door middel van goede songschrijverij het zwarte hart weet te raken met relatief eenvoudige zwarte kunsten.

De finale van het album is opgedeeld in twee akten waarbij het melancholisch getinte Riddles in Devil's Tongue de luisteraar in vertwijfeling laat mijmeren over alles wat als los zand door de vingers dreigt te glippen om je vervolgens via de majestueuze epiloog Hymn of Life and Death langzaam weer op te laten krabbelen zodat met hernieuwde moed het slagveld nog één keer betreden kan worden.

Helleruin heeft zichzelf overtroffen met een stapel meeslepende composities die zich met in hellevuur gesmede weerhaken in je weke hersenen vast weten te klinken en die voorlopig niet meer loslaten. Gaat dat horen!

Vorig jaar verschenen en nu pas toegevoegd. Beter laat dan nooit.

De vaderlandsche blackmetalscene tiert welig. Helleruin is alweer een paar jaar actief en na een sterke demo en EP werd het wel eens tijd voor een heuse langspeler. War Upon Man dompelt je meteen onder in de bekende Scandinavische patronen van repetitieve riffs die afwisselend door explosieve en wat meer teruggetrokken ritmes gedragen worden. Tot zover zullen we vast denken dat het maar meer van hetzelfde is. Maar toch blijft War Upon Man wel kleven in de nog overgebleven hersencellen in mijn hoofd.

Helleruin begrijpt waar het om moet draaien in blackmetal en dat is het leveren van een ijzige en intense ervaring. En daar slaagt het heerschap achter dit project met vlag en wimpel voor. Vooral het lange No Elegance / Entrenchment brengt je naar barre oorden waar vergeten figuren hun veldslagen voeren. De wit besneeuwde vlakten inkleurend met vers geronnen bloed.

Ook het in de moerstaal voorgedragen Naar De Aarde terug herbergt een fraaie sfeerzetting. Mijn gedachten dwalen wel eens af naar een prehistorisch Dimmu Borgir maar dan zonder de kazige toetsenborden. Want van franjes moet Helleruin niets hebben. Hier en daar een akoestisch dingetje en daar blijft het dan bij.

War Upon Man ontpopt zich als een volwassen en afwisselend album vol met ambachtelijk in elkaar gezette blackmetal uit vervlogen tijden. Van complexiteit of perfectie is geen sprake. Wel van straffe degelijkheid en volledige overgave.

Met Fakkeldragers trekt Hellevaerder de lijn van In De Nevel Van Afgunst door, zij het met iets meer discipline in de uitvoering. De band klinkt hier professioneler want de boel is iets beter gemixt, maar laat nog altijd de touwtjes genoeg vieren om dat rauwe, onbeheersbare gevoel vast te houden dat hun werk zo kenmerkt. De gecontroleerde chaos is gebleven en dat is maar goed ook want dat past de band als een jas.

De spanning tussen beheersing en loslaten vormt de kern van dit album. De nummers bouwen zorgvuldig op, vaak vanuit een slepende, onheilspellende aanzet, waarna plots een razernij losbarst die de luisteraar even uit het lood slaat. Het is een spel van spanning en ontlading dat Hellevaerder opvallend goed beheerst. De band waagt zich nauwelijks aan het toevoegen van macabere additieven, maar weet heel goed hoe de nummers afwisselend en spannend kunnen klinken. Vooral Handen Geketend In IJzer valt daarmee op. Dan weer wordt er woest op alles en iedereen ingehakt en dan wordt je weer meegezogen in een amalgaam van melancholie en neerslachtigheid. Met indringende spoken word passages die begeleid worden door riffs die uit het roerige blackmetalverleden van de jaren 90 lijken te zijn opgediept. Tegelijkertijd is er die onaardse gekte die je bij sommige modernere bands wel tegenkomt.

En dan is er Miranda Visser. Waar ze in het verleden vrij snerpend voor de dag kwam, komt ze hier meer met wat wanhopige vocale uitbarstingen die door merg en been gaan. Soms zit ze tegen het hysterische aan en dat is precies waar deze muziek om vraagt. Geen gecalculeerde woede, maar wanhoop die zich nergens anders meer heen weet te banen dan door je strot naar buiten.

Fakkeldragers is een ijzersterk album geworden. Een groeiplaat durf ik zelfs te zeggen. Met een stapel nummers die heerlijk onder je huid gaan zitten die voorzien zijn van een heerlijke quasi-krakkemikkige productie. Kortom, ambachtelijk zwartmetaal om de hete zomerdagen een tikje killer mee te maken.

De vlucht van Duitslands meest bekende metalband Helloween (in de 80s althans) nam rond 2018 een bijzondere vlucht. Na lange omzwervingen werden oudgedienden Kai Hansen en Michael Kiske weer teruggehaald bij de band en werd er niemand uitgeschopt. Het leverde een serie shows op waar zowel oud en nieuw werk als vanouds wervelden. Natuurlijk werd dit vereeuwigd op een geluidsdrager. Tot zover is het allemaal te volgen. Maar dat deze bezetting gewoon doodleuk verder ging met een album in elkaar knutselen, had ik niet verwacht. Enfin, het leverde in 2021 een titelloos album op dat er mocht zijn., maar dat mij maar voor een gedeelte inpakte. Persoonlijk ben ik geen heel groot fan van Andi Deris en het werk met hem contrasteert me net wat teveel met datgene wat voorgezeten wordt door Michael Kiske.

"Halte mein Bier" zullen ze gedacht moeten hebben. Want dat gebrek aan synergie wordt ruimschoots goedgemaakt op Giants & Monsters. Want als het nummer goed en wel op overrompelende Helloweenwijze van start is gegaan, moet ik drie keer luisteren of het wel echt Deris is die zijn scheur daar opentrekt. Wat een kracht en wat een energie. Het openingsnummer rolt als een dolle stier de speakers uit herinnert aan de hoogtijdagen van de band.

Savior Of The World haakt nog eens vrolijk in op het de niet misselijke opener. Hier horen we dat Kiske nog steeds in topvorm is. Daarna wordt er met het poppy A Little Is a Little Too Much wat gas teruggenomen. Samen met This Is Tokyo toont het de gladdere kant van de band, maar wat mij betreft passen ze heel goed tussen het andere werk. De snelle stukken komen juist goed tot hun recht wanneer ook andere noten gekraakt worden. De samenzang tussen Kiske en Deris is waanzinnig. Alsof ze al jaren met elkaar zingen.

De ballad Into The Sun en het slome Hand Of God hadden daarentegen weer niet zo gehoeven. Het zijn beiden oninteressante powerballads die weinig toevoegen aan dingen als A Tale That Wasn't Right enWe Got The Right ofzo. Andi Deris begint mij hier weer voor het eerst op de zenuwen te werken. Dan hoor je dat het Michael Kiske is die wel heel goed iets flauws als Under The Moonlight kan dragen.

Maar dat alles wordt weer goedgemaakt met de epische krakers Universe en Majestic. Wat een feestelijkheden bieden deze spektakstukken zeg. Alles zit er in: gillende vocalen, waanzinnige duels en algehele meeslependheid. Helloween overtreft zichzelf in deze samenstelling en komt kwalitatief erg dicht bij het oude spul. Wat me het meeste opvalt is de honger en het enthousiasme dat ik meen te horen. Als dat er maar inzit, hoor je mij verder niet klagen over de irritant digitale drums die klinken als de schoten die je op je Nintendo loste met Duck Hunt.

Enfin, ik had niet gedacht dat iknog eens zo enthousiast zou worden van een nieuw album van Helloween. De wonderen zijn de wereld nog niet uit.