Sterke plaat, dit. De toon wordt gezet in de vorm van een sfeervolle intro, naadloos gevolgd door 'Show Me Your Teeth'. Dat is meteen rocken geblazen, heeeeeeerlijk nummer!

Eigenlijk is dit gewoon een dikke 40 minuten genieten. De invloeden die JoopKonraad erin hoort, die hoor ik ook. Erg aanstekelijke nummers ook. Probeer 'Love Like Blood' bijvoorbeeld maar 'ns uit je hoofd te krijgen.

Deze plaat staat vol geweldige gitaarriffs en straf drumwerk. Voeg daar de stem van Davies bij, en... gewoon zelf luisteren, zou ik zo zeggen!

De gitaarsolo's vind ik ook enorm goed. Die in 'Stranger In My Room' is daar een goed voorbeeld van. Wat een drive zit daar achter, zeg!

'Sparrow Hill' is een beetje de vreemde eend in de bijt. En toch past het nummer hier erg goed. Dit nummer is wat langer dan de andere nummers, en leunt wat aan tegen psychedelische stonerrock. It gives me the creeps.

De echte knallers staan in het begin van de plaat. 'Seven Of Swords' is een rustig nummer, maar ook erg mooi. Kwaliteit, maar dan op een andere manier zeg maar.

In het gitaarwerk klinkt vaagweg de nieuwe van The Black Keys door. Niet dat die twee platen erg vergelijkbaar zijn, maar het gitaarwerk getuigt op beide platen gewoon van absoluut vakmanschap. 'She Told Us All' is in elk geval een vette track!

'Foggy Bottom' is compositorisch één van de pareltjes op deze plaat (zie ook 'Sparrow Hill'). 'Cyclone' maakt z'n naam waar; een wervelwind van een song.

Ik steun MichelDumoulin. Meer naamsbekendheid voor deze band!

4 sterren

Dit is gewoon een erg leuke EP van Yo La Tengo, en weer helemaal wat anders dan het eerder dit jaar uitgebrachte We Have Amnesia Sometimes. Waar dat album werd overheerst door ambient-klanken, horen we hier zes mooie, kleine liedjes van de band. Vijf daarvan zijn covers, de ene al wat bekender dan de andere.

Zo brengen ze hier een verrassende versie van Dylan's It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry, die behoorlijk ver van het uitbundiger origineel afstaat. Ingetogenheid is wel het sleutelwoord voor deze EP, lijkt me.

Ira Kaplan heeft - en dat maakt de hoes met die ontzettend veel verwijzingen ook al duidelijk - hier geput uit zijn eigen jeugdjaren (jaren '60-'70). Zo is de Byrds-cover Wasn't Born to Follow een herinnering aan de film Easy Rider, waar zijn moeder hem mee naartoe nam (en hij voor 't eerst die song hoorde).

3,5 sterren

Vorig jaar ben ik dit helemaal misgelopen. 'The Year of Hibernation' heeft nochtans een flink aantal stemmen. Op zich dus vreemd, maar toch ook weer niet; ik ben er een beetje van afgestapt om alles te gaan beluisteren dat hier populair is, en meer m'n eigen weg gaan uitstippelen. Maar deze werd me dus getipt in het Super-Tip-Topper-topic, en rouwig ben ik er zeker niet om.

Het is een degelijke plaat, met enkele uitschieters. Die zal ik meteen bij naam noemen: 'Afternoon' en '17'. Intrinsiek is '17' het mooiste nummer op de plaat, al heeft 'Afternoon' meer allure. Het is meer radiogericht. Met dat heerlijk aanstekelijk gefluit. En '17' is een mooi, lieflijk popliedje, dromerig op de juiste manier.

Voor het overige staan op deze plaat nog zes nummers, die wat minder opvallen. Dat komt door het dromerige karakter, dat soms een beetje te ver wordt doorgedreven, waardoor het wat saaitjes wordt. Voorspelbaar. De climax van 'Montana' bijvoorbeeld is op zich wel mooi, maar je voelt 'm gewoon aankomen. En dan is de magie weg, natuurlijk.

Tekstueel vind ik het ook geen topper, men probeert binnen dat kader van de dromerigheid te blijven, en er zitten nauwelijks snedige kantjes aan. Uitzondering is '17', dat een nostalgische toon heeft, met onder de oppervlakte een vleugje terneergeslagen heimwee. "When I was seventeen; my mother said to me; don't stop imagining; the day that you do is the day that you die". Een levensles.

Ook 'July' heeft best een mooie tekst (met een verwijzing naar de nationale feestdag daar in de States), maar dat vind ik op muzikaal vlak dan ook weer naar saaiheid neigen. En zo is het dus voor de meeste nummers het geval. Ik begrijp wel wat het opzet is van dream pop, maar er mocht best wat meer pit in zitten. Het is allemaal wat te braaf.

Zoals hierboven al eens gezegd is, Beach House meets the xx, alleen wat minder geslaagd dan beide bands. Perfume Genius hoor ik er toch niet echt in, dat is veel intenser naar mijn mening. 'The Year of Hibernation' bevat goeie liedjes, en Youth Lagoon heeft best potentieel. Dat laten ze alvast merken met 'Afternoon' en '17'.

3 sterren