'Never change a winning team' moet Othon Matargas gedacht hebben. De excentrieke Griekse pianist die woonachtig is in het Verenigd Koninkrijk zien we herenigen op dit tweede album met Marc Almond en Ernesto Tomasini.
Die meneer die zo hoog zong op het debuut? De meneer die er soms voor zorgde dat het too much was? Ja, die meneer. Hij zingt ook een versie van Last Night I Paid to Close My Eyes maar die is alleen op single te verkrijgen. Op dit album de versie met Marc Almond.

Tomasini is behoorlijk aanwezig op dit album en ik was daar toch wel een beetje huiverig voor omdat ik hem op het vorige album niet altijd even goed wist te pruimen.

Mataragas opent dit album zelf op het instrumentale Impermanence. Opvallend omdat hij dit nummer al vaker live heeft uitgevoerd waar Tomasini hem dan vocaal ondersteunt. Hier dus niet en daarmee is het juist een fijne piano-opener geworden. Maar wacht u vooral nog even af tot het laatste nummer.....
Tomasini horen we dan op At Night en gelijk valt op dat hij hier weinig vocale acrobatiek laat horen waardoor zijn stem aangenaam overkomt. Niet de gillende sirene zoals we hem ook wel kennen. Het nummer zelf is ook niet zo excentriek zoals ze die op het debuut wel te vinden waren.
Camille O'Sullivan zingt A Trip to Paradise een vaudeville nummer in de stijl van bijvoorbeeld Marc Almond. Hier valt werkelijk niets op aan te merken buiten het feit dat we dit wel vaker gehoord hebben en het een prettig voortkabbelend nummer is. Wel zo eentje die sluipend z'n werk doet en vervolgens uitgroeit tot iets heel moois.
Dat kunnen we minder goed zeggen van The Fall: zwaardere piano-klanken en Tomasini laat horen dat hij wel degelijk nog steeds flink de hoogte in kan met zijn stem. Het is een klassiek getint nummer dat toch een goede indruk weet te maken op mij.
De overgang naar het instrumentale Mystery Star Dance is dan ook niet meer dan logisch: cello en piano vormen altijd een fijne combinatie en dat is hier al niet anders.
Het is wel duidelijk dat Impermanence een behoorlijk divers album is geworden en toch ademt het één duidelijke sfeer.
All Too Soon kent ook geen zang in de vorm van een gastmuzikant; hier zingt Othon zelf. Het is een nummer geschreven voor een vriend van hem die recentelijk is overleden aan een overdosis heroine. Zingen is overigens een groot woord. Het is een zangerige spoken word vorm met een zeer zwaar Grieks accent. Het heeft wel iets komisch zeker als je beseft dat het ook best een frivool nummer is met zwierige strijkers en pianoklanken. De schoonheidsprijs zal hij met zijn zang niet verdienen maar het is toch ook wel leuk om hem eindelijk zelf eens te horen zingen zeker ook omdat ik dit nummer erg fijn vind.
Tomasini keert terug op het wat sinister klinkende 59, het eerste excentrieke nummer van dit album. Vrij zwaar en daardoor ook wat lastig verteerbaar na de toch wel wat luchtiger tracks die we eerder voorgeschoteld kregen. Ik weet niet goed wat ik er mee moet en dat had ik op het debuut ook al. Het is behoorlijk cabaretesque in de stijl van The Tiger Lillies (die een soortgelijke zanger hebben) maar daar kan ik het beter hebben, misschien wel omdat die albums wat minder gevarieerd zijn.
Maar ach, het duurt nog geen 3 minuten en zo slecht is het nu ook niet. Het is je gewoon wat meer inspannen.
Het is daarna ook gelijk een stuk makkelijker met vriend Tomasini want A Little Dream klinkt een stuk luchtiger: de klassieke instrumenten dartelen dat het een lieve lust is en buitelen heerlijk over elkaar heen. Een nummer waar een mens vrolijk van wordt.
Een engelenkoortje en Marc Almond op Impermanence. Was dat al niet de opener van dit album? Ja, maar dit is compleet anders. Geen piano maar synths en nu dus wel zang van een zanger die ik als torenhoge favoriet beschouw. Een zanger waar je van moet houden want niet iedereen verdraagt hem goed (daar kan ik thuis over meepraten want waar ik lyrisch ben roept mijn partner dat het vals gekweel is). Ook dit nummer is weer compleet anders en toont de enorme diversiteit van deze tweede cd aan.
Last Night I Paid to Close My Eyes is er in twee versies waar alleen de zang verschilt. De versie van Marc Almond is te vinden op dit album en de versie met Tomasini is als single te koop (een dubbele a-kant met de Almond versie).
Ik ben er nog niet over uit wat ik er nu van moet vinden. Het is typisch Almond maar wel die van het kitscherige soort en dan ook op het randje. Je hoort het André Hazes zo ook zingen in een Nederlandstalige versie mocht de beste man nog leven.
Het nummer Impermanence keert nog eenmaal terug en nu dus wel met zang van Ernesto Tomasini. Zoals ik eerder al zei hebben ze dit live al vele malen opgevoerd en ze hebben aan die versie niet zo veel gesleuteld. Een kerkorgel vormt de basis voor deze uitstekende uitsmijter waar de zang me wederom niet stoort. Hemels mooi zou ik graag willen zeggen.

Othon noemt zijn muziek 'Pan Muzik' en dat staat voor: ''a new off-limits musical genre that includes all genres! An all-embracing and holistic style of music neither exclusively experimental nor pop, neither strictly progressive nor banal'.

Het is maar dat u het weet. Ik vind het een zeer sterk album dat wat makkelijker overkomt dan voorganger Digital Angel.
Dit gaat nog vele luisterbeurten krijgen.

Othon Mataragas is een buitenbeentje: deze Griekse avant-pop songwriter valt op door zijn uiterlijk maar zeker ook muziek.....

Hij gebruikt zijn klassieke piano-achtergrond en vermengt dat met avant-garde en pop. Op de vorige albums zongen o.a. Ernesto Tomasini en Marc Almond (Othon zelf waagde zich slechts aan 1 nummer op zijn vorige album) en deze twee artiesten keren terug op dit album.

Een album dat andere wegen verkent: Braziliaanse tribe invloeden, filmische pop, techno, jungle en op sommige nummers een hoofdrol voor de viool.
Een album dat uit 2 delen bestaat (elk deel bevat 5 tracks).

Othon biedt hier een oud Sjamanistische ceremonie en heeft in de vorm van Javier Arevalo Shahuano en Jessica Ramirez Seopa sjamanen in de gelederen die meedoen in het tweede gedeelte en Almond zingt in datzelfde deel Cobra Coral in de oorspronkelijke taal.

Het klinkt allemaal wat hoogdravend (is het misschien ook wel) maar het komt oprecht over en past helemaal in de stijl van Othon want dat is een ding dat ik zeker wel kan stellen: Pineal mag dan anders zijn dan de voorgangers, het is vooral weer heel erg Othon!

Post-rock met een bombastisch randje. Zo zou ik dit album van Our Lost Infantry wel willen samenvatten.: stuwend drumwerk, raggende gitaarriffs en soms tot een kolkend hoogtepunt stuwende explosie met daardoorheen verweven emotionele zang soms aangekleed met koortjes om de boel wat dikker aan te zetten.

Helemaal mijn straatje en toch kost het me wat tijd er goed in te komen: ergens mis ik net dat vlijmscherpe puntje dat me weet te doorboren en daarmee ook daadwerkelijk te raken. Heel soms heb ik het gevoel dat het te veel bedoeld is naar het publiek toe en dan weet ik even niet meer of het dan slechts gaat om de grote gebaren die ietwat te bedacht zijn.

Wel weet ik dat meerdere draaibeurten dit album goed doen: ik begin er meer en meer in te komen en ik begin er ook steeds meer in te geloven en ik ben er van overtuigd dat er meer mensen op deze site zijn bij wie dat het geval zal zijn. Dertig minuten zijn er maar voor nodig dus dat moet lukken lijkt me. Het zou mij niet verbazen als ikzelf uiteindelijk ook meer en meer voor de bijl zal gaan.

Interregnum is een krachtig bommetje en de impact daarvan zal zich nog moeten bewijzen als alle stof neergedaald is. Tot nu toe blijf ik dan ook nog even voorzichtig met mijn oordeel maar durf ik dit zeker wel aan te bevelen want het zit goed in elkaar.

Interregnum | Deep Elm Records - deepelmdigital.com

Wat hebben die homomannen toch met dit soort rijk georkestreerde muziek? Hadden we Patrick Wolf of Rufus Wainwright al dan kunnen we daar nu Owen Pallett aan toevoegen (en als we alleen al kijken naar de term 'rijk georkestreerd' gaat die lijst een heel stuk langer worden).

"As far as whether the music I make is gay or queer, yeah, it comes from the fact that I'm gay, but that doesn't mean I'm making music about the sexuality specifically" aldus Pallett zelf die zijn partner Patrick Borjal als manager heeft ingeschakeld.
Gelukkig zorgt die manager er ook voor dat we Pallett snel kunnen gaan zien op het nederlandse podium (Amsterdam: De Duif), want ik vind dit toch wel een aanstekelijk vindingrijke cd en ik ben benieuwd hoe dit live overkomt. Opmerkelijk uit mijn mond omdat ik hem als Final Fantasy in 2005 (voorprogramma van The Arcade Fire) niet echt boeiend vond.
Maar inderdaad, als er barokgetinte popmuziek gemaakt wordt ben ik er als de kippen bij maar dan moet het ook aanslaan en wow dat doet het. Ik las de naam Sufjan Stevens al een aantal keren voorbij komen en daar kan ik wel inkomen ook al lijkt het er niet echt op (zoals het al helemaal niet op de eerder door mij genoemde Patrick Wolf lijkt). Heel soms doet het me een beetje denken aan Andrew Bird.
Ik kan helemaal meegesleurd worden in dit muzikale avontuur en ik snap dan ook goed dat hij ook onder de naam Final Fantasy opereerde: die naam past er goed bij
Toch heb ik wel een klein minpuntje: zijn stem. Het lijkt ook op die van een andere artiest die ik ken, alleen weet ik niet zo snel van wie (misschien toch die Beach Boys-link, een band met wie ik gewoon niet zo veel heb?!).
Wat ik wel weet is dat ik hem vrij neutraal vind en dat hij mij persoonlijk niet echt raakt. Daarom moet Heartland het ook helemaal van de instrumentatie hebben en die is wat mij betreft dik in orde.
Absoluut een zeer interessant album waar ik voorlopig nog niet klaar mee ben, maar die me al wel snel aan het veroveren is.

Altijd gevaarlijk zo'n samenwerking met een orkest: prachtige nummers kunnen verzuipen in de bombast of het kan kitscherig worden. Doe er dan ook nog wat covers bij en dan durf ik wel te stellen dat Ozark Henry zich op het randje begeeft. Een extra kritische beluistering valt hem dan ten deel.

Laat ik zeggen dat het allemaal goed gaat op dit album en dat komt vooral dat zijn warme stemgeluid zo mooi mengt met de klanken van het orkest. Ze vormen samen 1 geheel.
Natuurlijk moet je er van houden dat nummers met een groot orkest uitgevoerd worden, enige bombast blijft de nummers hier en daar niet bespaard maar het orkest weet zich zeker in te houden wanneer nodig.

Het geeft me een aangenaam zondagmiddag gevoel, misschien geen beste aanbeveling, maar so be it.
Ozark Henry is er in geslaagd om mij weer te vangen nadat ik hem eigenlijk een beetje uit het oog en oor was verloren.