menu

Hier kun je zien welke berichten The Eraser als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Arcade Fire - Funeral (2004)

5,0
Funeral is voor mij – hoe ironisch het ook mag klinken – een ode aan het leven. De algemene teneur is nochtans niet vrolijkmakend. Hoe kan het ook anders als op korte periode 9 familieleden van de verschillende bandleden in het graf sukkelen. In de afsluiter In The Backseat wordt op een prachtige manier beschreven hoe het voelt als je een naaste verliest.

My family tree’s loosing all it’s leaves
crashing towards the driver’s seat
the lightening bolt made enough heat
to melt the street beneath your feet


De onzuivere stem van Régine Chassagne, de krijsende violen en de prachtige tekst maken van dit nummer de ideale afsluiter. Het handelt voor mij niet alleen over de dood, maar ook over heimwee naar je kindertijd. Je weet wel, die periode waarin je grootste kopzorg was hoe je in godsnaam die schooltaak nog op de bus naar school kon afkrijgen. Of je wel een vriendje zou vinden die bereid was om zijn blad af te geven, zodat je de oplossing nog vlug kon overschrijven vooraleer de bel ging.

I like the peace in the backseat
I don’t have to drive
I don’t have to speak
I can watch the countryside
and I can fall asleep


Grappig dat je vroeger, toen je nog een kind was, niet kon wachten om vanvoor in de auto naast papa of mama plaats te nemen. Kijk mij groot en volwassen worden! Nu verlang ik soms opnieuw naar die tijd waarin ik onbezorgd op de achterbank kon gaan zitten, mijmerend over vanalles en nog wat, afgesloten in mijn eigen wereldje. Eens je verantwoordelijkheden krijgt, besef je dat het leven niet altijd een pretje is. Verantwoordelijkheid boezemt mij bovendien vaak angst in. De angst om iets te verliezen, de angst om niet te voldoen aan de hoge eisen van de maatschappij. De ratrace van de westerse wereld is niet aan mij besteed vrees ik.

Wake Up handelt over hetzelfde thema, en klinkt groots en kwetsbaar tegelijk. Eens je opgroeit, verlies je langzaam je onschuld, niets is wat het op het eerste gezicht lijkt. Een nummer dat erom smeekt om door duizenden mensen meegekeeld te worden. Toen ik de groep live aan het werk zag in Arras, was dit misschien wel het hoogtepunt van het optreden. Sindsdien is Wake Up enorm in mijn achting gestegen. Arcade Fire is de enige stadionband die erin slaagt om mij oprecht te ontroeren met zo’n nummers.

But now that I’m older
my heart’s colder
and I can see that it’s a lie

If the children don’t grow up
our bodies get bigger
but our hearts get torn up


Op het einde wordt de song wat lichtvoetiger, en krijg ik zin om te dansen door mijn kamer. Door alle tegenslagen ben ik sterker worden. Ik ben mijzelf tegenkomen en ben daardoor meer te weten gekomen over mijzelf.

With my lightnin' bolts a glowin'
I can see where I am goin’


Tunnels is voor mij pure romantiek. Op een prachtige manier wordt een prille liefde geschetst terwijl het hartje winter is. Alleen die intro al is fantastisch met zijn pianoklanken die klinken als vallende sneeuwvlokjes.

And if the snow buries my
my neighborhood
and if my parents are crying
then I'll dig a tunnel
from my window to yours
yeah, a tunnel from my window to yours


De liefde is zo sterk dat ze zich willen afzonderen en wegvluchten uit deze wrede maatschappij. Liefde als vorm van escapisme, alleen jij en ik.

You climb out the chimney
and meet me in the middle
the middle of the town
and since there's no one else around
we let our hair grow long
and forget all we used to know
then our skin gets thicker
from living out in the snow


Laika is vervolgens één van mijn absolute favorieten. De hysterische vocalen en de chaotische maar knappe opbouw brengen mij in extase. Net zoals de bandleden doen wanneer ze dit nummer live brengen, ren ik mijn kamer door terwijl ik wild om mij heen sla. Af en toe moet je je eens volledig kunnen laten gaan, om niet helemaal gek te worden. De lucht eruit laten, vooraleer de ballon knapt.

Une année sans lumière is dan weer een ontzettend lieflijk nummer. Een warm deken dat troostend op je schouders wordt gelegd. Je bent weer helemaal tot rust gekomen na de hysterie van daarnet.

Met Power Out heb ik ook weer een zeer innige band. Wat een energiebom, alle frustratie moet eruit. Als je een vriend of familielid verliest vraag je je wel eens af wat het leven eigenlijk betekent. Existentiële vragen komen naar boven, en je merkt hoe koud en kil de wereld kan zijn. Je verliest je dromen en je idealen. Dit album doet mij altijd denken aan de beste televisieserie die ooit op het scherm geweest is. Six Feet Under is een reeks over de Fischers, een familie die een uitvaartbedrijf bezit, en doet an sich eigenlijk juist hetzelfde als dit album. Verhalen vertellen over sterfgevallen, existentialisme en relaties. Zowel de serie als dit album tonen aan hoe pikzwart het leven met momenten kan zijn, maar ook dat het geen zin heeft om met die gevoelens te blijven zitten. Omarm de miserie en je verdriet, schreeuw het desnoods uit en probeer voor de rest zoveel mogelijk uit het leven te halen. LEEF GODVERDOMME LEEF! Ga het verdriet niet uit de weg, laat het een deel van jezelf uitmaken. Op Power Out kan ik niet stilzitten, ik moet dansen ondanks het droevige thema. En dat is juist wat de band wil. Fuck Tiësto, David Guetta en andere soortgenoten, dit is muziek met een ziel. Dit is het leven vertaalt in klanken!

You ain't fooling nobody with the lights out!!

Kettles is vervolgens weer een prachtig rustpuntje en vertelt ons dat je sommige dingen niet kan veranderen. Sommige zaken gebeuren gewoon wel of niet, ongeacht de omstandigheden.

They say a watched pot won't ever boil
well I closed my eyes and nothing changed
just some water getting hotter in the flames


Je mag nog zo hard proberen om zaken te veranderen, zo hard opkomen voor je idealen, of je er iets mee gaat bereiken is maar zeer te vraag. Enkel de tijd zal het uitwijzen, al is die tegelijkertijd ook je grootste vijand..

Het prachtige walsje dat Crown of Love heet, was mijn favoriete nummer na mijn eerste luisterbeurt van Funeral. Nu is het dat niet meer, maar toch weet dit hartverscheurende liefdesliedje mij nog steeds te charmeren. Het hoofdpersonage is nog altijd halsoverkop verliefd op een meisje en heeft spijt van zijn gedrag toen hij nog samen was met haar.

If you still want me
please forgive me


Haïti is wat ingetogener, maar bevat een enorm mooie melodie. Dit is één van de twee nummers waarin Chassagne de zang voor haar rekening mag nemen, en voor mijn part mag ze dat vaker doen.

Deze redelijk lang uitgevallen recensie sluit ik af met het bekendste nummer van Arcade Fire. Rebellion Lies is een popclassic zonder weerga, en handelt over het feit dat we door de huidige maatschappij verplicht worden om een bepaald leven te leiden. Wij hebben geen macht meer over onszelf, en laten ons voorschrijven hoe we moeten leven. We schermen ons af van de lelijke kanten van het leven en laten ons overspoelen met leugens.

People try and hide the night
Underneath the covers
People try and hide the light
Underneath the covers


Elke dag moet je met een blij gezicht weer op je werk staan. Ook als een familielid net gestorven is, want rouwverlof bestaat immers niet in deze westerse wereld. En wat als je kinderen je verdriet zien, hoe zouden ze daarop reageren?

Sleeping is giving in
no matter what the time is
sleeping is giving in
so lift those heavy eyelids
people say that you'll die
faster than without water
but we know it's just a lie
scare your son, scare your daughter


Wij zijn allemaal in een diepe coma gesukkeld, maar niemand die het doorheeft. In de echte wereld worden we aan het leibandje gehouden, maar gelukkig kunnen we ons nog uitleven in onze dromen.

People say that your dreams
Are the only things that save you
Come on baby, in our dreams
We can live our misbehavior


Funeral is één van mijn favoriete albums aller tijden, dat zal je waarschijnlijk niet verbazen als je mijn hele recensie gelezen hebt. Het emotioneert mij, laat mij dansen, maakt mij bewust van de minder mooie dingen des levens en doet mij vooral beseffen dat je maar één keer leeft. Doe het dan ook goed, en volg niet blindelings de voorschriften die de maatschappij voor ons klaarliggen heeft. Verstop je emoties niet, maar lach, ween en roep wanneer je dat nodig acht. Omarm je ongeluk, en je zult er veel gelukkiger uitkomen, hoe raar dat ook mag klinken. Geluk en ongeluk liggen dichter bij elkaar dan je denkt en zijn zeker geen uitersten. Waar ik vroeger ofwel zeer opgewekte dagen had, ofwel dagen kende waarop ik pas na 3 uur ’s middags uit mijn bed geraakte, ben ik nu redelijk stabiel. Het is niet zo dat ik niets voel, versta mij niet verkeerd. Ik voel op hetzelfde moment zowel blijdschap, euforie, verdriet, melancholie, angst als liefde. En dat is volgens mij een voorwaarde om gelukkig in het leven te staan. Een duurzame vorm van geluk, niet het soort geluk dat de dag erna helaas weer is weggeëbd. Ik zal niet zeggen dat Funeral ervoor gezorgd heeft dat ik zo veranderd ben, maar het heeft zonder twijfel invloed gehad op mijn attitude. Net zoals Six Feet Under trouwens. Daarom, als je van dit album houdt, ga dan nu meteen die serie bekijken. Ik beloof dat je je het niet zal beklagen!

Asaf Avidan - Different Pulses (2012)

4,0
De Gum reviewt: deel 2

Different Pulses heb ik in het verleden een paar keer gedraaid en als ik het mij goed herinner, beviel die plaat mij eigenlijk meteen redelijk goed. Helaas geraakte hij ook snel weer in de vergetelheid, waardoor ik de cd nooit echt goed heb leren kennen. Zonder de tip van Eric had ik hem waarschijnlijk voor altijd links laten liggen.

De grote sterkte van Different Pulses is voor mij zonder twijfel het fantastische stemgeluid van Asaf Avidan. Toen ik een nummer van deze plaat doorstuurde naar een vriendin van mij, kreeg ik meteen de opmerking dat hij eerder als een vrouw klinkt, dan als een man. Zo had ik er nog nooit over nagedacht, maar eigenlijk had die vriendin wel groot gelijk. Dat zijn stem toch redelijk naturel klinkt, is dan ook weer wel opmerkelijk. Mijn respect voor de bezieling en emotie die Asaf in zijn soulvolle vocalen weet te leggen, is dan ook zeer groot. Luister maar eens naar de laatste minuut van prijsbeest Love It Or Leave It, waarin de uithalen van Asaf dwars door je ziel snijden. Luister ook naar de subtiele Morricone-achtige gitaarlijn die plots invalt. Het zijn die kleine details die deze plaat zo interessant maken. En na Evermore is het ook een verademing om deze keer een cd te beluisteren waarop de songs wel mogen ademen. Asaf Avidan maakt gebruik van een uitgebreid instrumentarium, maar zorgt er wel voor dat hij de dynamiek niet uit het oog verliest.

Het eerste trio songs is van een ontzettend hoog niveau. Het zijn haast perfecte popsongs die je meteen bij de keel grijpen. Helaas haalt Cyclamen mij vervolgens uit de fijne trance waarin ik mij net nog bevond. Hier mis ik een fijne melodie, en de song dreint maar een beetje voort. Vervolgens wordt het weer beter, maar het torenhoge niveau van het openingstrio wordt nergens meer gehaald. 613 is wel weer goed heeft een ijzersterk, catchy refrein en experimentele strofes, die nogal Oosters aandoen. Helaas haalt het wat saaie Thumbtacks In My Marrow vervolgens het tempo helemaal uit de plaat. Hier geraakt de band mij toch even kwijt, maar gelukkig zijn de laatste vijf nummers stuk voor stuk dik in orde.

Conspiratory Visions Of Gomorrah is bijvoorbeeld wel een geslaagd rustpunt. De subtiele blazers en elektronica kleuren het nummer knap in en het koortje op het eind is, ondanks het kitschgehalte, toch een aangename toevoeging. Het slepende 'The Disciple' is ondertussen ook uitgegroeid tot één van mijn favorieten. Asaf klinkt hier op zijn wanhopigst en je voelt de pijn in zijn stem. Vooral het stukje 'Strip down all my clothes, I'm gonna run into the wild, Leave you with my bitter wounds, leave you with my pride' klinkt ongelooflijk intens. Het verstilde en berustende Is This It is daarna het mooie orgelpunt van deze cd, waarop Asaf zich neerlegt bij zijn verloren liefde.

Asaf Avidan levert met Different Pulses een zeer goede plaat af, die vooral tijdens het openingstrio weet te imponeren. Zijn getormenteerde teksten komen gemeend over, en zijn intense vocalen grijpen je meteen bij de strot. Helaas krijgen we de allerbeste nummers van de cd in het begin voorgeschoteld, waardoor ik het toch altijd weer wat jammer vindt dat dat hoge niveau niet de hele cd wordt aangehouden.

4* en zonder Cyclamen en Thumbtacks In My Marrow waren dat er 4,5 geweest.

Evermore - Thruth of the World (2009)

Alternatieve titel: Welcome to the Show

1,5
De Gum reviewt: deel 1

Tja, het is een beetje somber om met dit album te moeten beginnen, maar het is nu niet anders. Voor de eerste keer ooit geef ik een onvoldoende op deze site. Heb ik dan nog nooit slechtere muziek gehoord dan dit? Natuurlijk wel, maar geen haar op mijn hoofd die er normaal aan denkt om zo'n hele cd uit te zitten, laat staan van hem nog een tweede keer te draaien.

Op zich maakt Evermore nog niet eens zo'n slechte muziek, maar het komt mij allemaal veel te bedacht en gladjes over, geen spatje emotie hoor ik hier in. Ook de vocalen van de zanger vind ik te opgepoetst en te zeikerig. De opzet van Truth of The World is groots, er hangt zelfs een heus concept aan vast. Media proppen vanalles door onze strot, en wij moeten alles maar blindelings aannemen. Pulpbladen, verkiezingspropaganda, reclame,...Niet alleen het concept van de plaat is ambitieus, ook de muziek klinkt groots en pompeus. En die overdaad aan theatraliteit gaat mij al snel de keel uithangen. Neem nu bijvoorbeeld Tonight On The Show, dat nog veelbelovend begint met een niet eens zo onaardige melodie, maar halverwege helaas helemaal verzuipt in al zijn geldingsdrang. De nummers krijgen geen kans om te ademen en elke kans wordt benut om nog een extra laagje geluid toe te voegen aan het geheel. De toegevoegde elektronica irriteert vaker dan dat het voor meerwaarde weet te zorgen.

Hey Boys and Girls is het enige nummer op deze plaat dat ik eventueel nog met een voldoende naar huis zou sturen. De scheurende baslijn en de catchy zanglijnen trekken mijn aandacht, maar helaas slaagt het te eenvoudige en poppy refrein er ook in om mijn irritatiegrens te overschrijden. Nu ja, met een half geslaagde song ben ik op dat moment al lang blij.

Daarna worden mijn oren echter alleen nog maar geteisterd door melige, theatrale, opgeblazen melodieën en teksten. Met als absolute dieptepunt het verschrikkelijke The Lonely Ones, een pianoballade met ongelooflijk misplaatste elektronica. Een sterk staaltje wansmaak van deze heren.

Ik heb deze cd twee keer uitgezeten, en het mag duidelijk zijn dat dat wel voldoende is voor even.

Wel beluisteren: wanneer je fan bent van gladde uptempo poprock met irritante refreintjes
Niet beluisteren: In alle andere gevallen

Father John Misty - I Love You, Honeybear (2015)

4,5
tess58 schreef:
Ik snap de hype niet. Ik vind hier echt helemaal niks aan. De man kan niet zingen. De geluidskwaliteit is slecht.


Dit is toch wel echt pertinent onwaar.
Je kan zijn stem niet mooi vinden, maar technisch gezien is er niets mis met de zang.
En productioneel is dit ook gewoon een topper. Zeker geen rommelige geluidsmix, eerder wat gladjes zelfs.

Find Hope in Darkness - Darkness Overwhelms (2013)

3,0
De Gum Reviewt: Deel 5

Find Hope in Darkness is het alias van Glenn Dick, een 15-jarige kerel, die enorm creatief bezig is met muziek. Onlangs bracht hij zijn eerste album Darkness Overwhelms uit, een fantastische mix van postrock, EDM en breakcore. In de nummers samplet hij er lustig op los en af en toe wordt hij bijgestaan door Mike Klaassen, een bevriende drummer die met zijn tegendraadse ritmes de songs wat meer spankracht meegeeft. De algemene mood van het album is zoals de titel al aangeeft niet meteen vrolijkmakend, maar we hebben toch al veel platen gehoord die ons strottenhoofd nog steviger weten dicht te knijpen. Zo ontoegankelijk is deze plaat dus niet en de overheersende emotie is eerder melancholie.

Absoluut prijsnummer op Darkness Overwhelms is Are We Gonna Die, een remix op aanvraag van een Oostenrijkse producer en een song die qua sound wat afwijkt van het ander materiaal. De bloedstollende breakcore wordt op geniale wijze gecombineerd met dreigend piano- en vioolspel. Een ander hoogtepunt is het übermelancholische Stay Here and See How The Rain Erases Our Problems. ‘I Will Be True’ van Set Fire To The Flames wordt fantastisch gesampled en de drums van Klaassen zorgen absoluut voor een meerwaarde. Soms is het wel duidelijk dat Glenn Dick nog wat aan een eigen sound moet werken. Afsluiter Miss You is een herwerking van Trentemöllers ‘Take Me Into Your Skin’, maar leunt te dicht tegen het origineel aan om echt relevant te zijn.

Find Hope in Darkness wijkt qua sound nog te weinig af van zijn grote voorbeelden en dat gebrek aan een uniek geluid zorgt ervoor dat we hier nog niet van een echt geslaagd album kunnen spreken. Wel toont Glenn met Darkness Overwhelms aan dat hij enorm veel talent bezit. Zijn samplekeuzes zijn altijd dik en orde en bovendien weet hij als geen ander een bepaalde sfeer te creëren. Daarnaast wil hij zich duidelijk niet laten beperken tot één bepaald genre. In de toekomst zal dat ongetwijfeld nog heel mooie dingen opleveren.

Find Hope in Darkness - De Schaduw van de Nacht (2014)

3,5
Linkje: Recensie: Find Hope In Darkness – De Schaduw Van De Nacht (EP) | Belgian Music - belgian-music.net

De piepjonge Gentenaar Glenn Dick bracht vorig jaar zijn veelbelovende debuut Darkness Overwhelms uit. Op dat album combineerde hij met succes elementen van EDM, breakcore, ambient en postrock. Niet elke song was even geslaagd, maar zijn muzikale talent hoorde je duidelijk doorsijpelen. Op De Schaduw Van De Nacht duikt Glenn vooral dieper de ambient in. De beatloze Opener De Eeuwige Slaap zet meteen de toon met zijn duistere, kille en ietwat industriële sfeer. De albumhoes is dan ook een mooie weergave van de beelden die Glenn op ons netvlies tracht te brengen. That Night He Was Murdered In The Woods – er wordt gebruik gemaakt van zowel Nederlandstalige als Engelstalige songtitels – begint met een tegendraads ritme dat je opzadelt met een ongemakkelijk gevoel. De outro die opnieuw bestaat uit kille waves weet de onbehaaglijke sfeer perfect vast te houden en grijpt je zonder genade bij je nekvel.

De drone in Lost is vervolgens bloedmooi en heeft eigenlijk weinig of geen behoefte aan de melodie die er na een minuut overgegoten wordt. De plaat verliest hier zijn minimale karakter wat enigszins jammer is. De aanhoudende regen die je hoort in Leaving is misschien wat te voor de hand liggend, maar voor de rest is dit een wondermooie compositie waarin de ambient weer de overhand neemt. Er gebeurt vanalles en het blijkt een enorm onrustige nacht te zijn, waarbij de insomnia achter elke hoek gluurt. De uitmuntend gekozen field recordings/ samples van pratende mensen doen hun duit in het zakje en verhogen de beklemmende sfeer nog meer. Tijdens afsluiter Aankomst In De Vroege Morgen is de nacht gelukkig weer voorbij. De eerste zonnestralen van de dag en het gefluit van enkele vogels zorgen voor heroplevende hoop. De luchtige en wat gekunstelde beat die er halverwege inkomt had Glenn echter beter achterwege kunnen laten wegens iets te gemakkelijk effectbejag.

De Schaduw Van De Nacht is een meer gefocuste plaat dan zijn voorganger geworden, maar zou toch gebaat geweest zijn bij een nog minimalere aanpak. De progressie is echter duidelijk merkbaar en dat is dan weer veelbelovend.

Hidde van Schie - Dusty Diamond Eyes (2013)

De nummers op Dusty Diamond Eyes zijn enkel door Van Schie ingespeeld. Rikke Korswagen nam de productie in handen en koos voor een lo-fi sound. Die werd bekomen door alle songs op te nemen op cassette. Pakkend in al zijn eenvoud.

Dusty Diamond Eyes volgt tekstueel hetzelfde stramien als The Mirror & The Razorblade, maar pakt ons net iets meer omdat de arrangementen nog meer uitgekleed zijn. Meer dan een gitaar en zijn stem heeft Van Schie niet nodig om ons bij de les te houden. Hij brengt ook een ode aan Will Oldham en Dolly Parton door respectievelijk een cover van Will You Miss When I Burn en Love Is Like A Butterfly te spelen. Twee van zijn favoriete artiesten die hem naar eigen zeggen veel geïnspireerd hebben. The Desert Of Love zou dan weer zo van de hand van Leonard Cohen kunnen zijn. Een nummer dat misschien iets te overduidelijk de mosterd haalt bij de Canadees, maar echt malen doen we daar niet om als dat zo’n ijzersterk nummer oplevert.

Hidde van Schie - The Mirror & the Razorblade (2013)

The Mirror & The Razorblade nam Van Schie op met behulp van de producer Simon Akkermans en drie gastmuzikanten. De productie is rauw en niet te opgepoetst, en Van Schie experimenteert met oude apparatuur. Desondanks drijft hij het experiment absoluut niet te ver door, waardoor we melancholieke luisterliedjes voorgeschoteld krijgen waarin elk geluidje een meerwaarde heeft.

Het mysterieuze en donkere Silent Wars & Broken Chords is één van mijn favorieten. De song grijpt je meteen bij de lurven en de spaarzame maar effectieve instrumentatie verhoogt het beklemmende gevoel nog wat. Na een kort instrumentaal intermezzo klaart de hemel weer op bij de titeltrack van de eerste cd. Instrumentaal dan toch want uit de tekst spreekt veel twijfel. Desondanks beseft Van Schie dat je niettemin best zoveel mogelijk uit het leven haalt. “We are alive and should be free whatever that means”. De knappe zanglijnen doen wat denken aan het werk van de Zweedse singer-songwriter The Tallest Man On Earth. Op de andere songs bezingt hij vaak de mooie en minder mooie aspecten van liefde. Zo is Grand Piano een onvervalste liefdesverklaring en beschrijft hij in You Are The Light zijn geliefde als reddingsboei, waarnaar hij teruggrijpt telkens hij worstelt met het leven. De opener van het album, All Of This, is dan weer een nostalgische terugblik op een jeugdliefde.

Hüsker Dü - Zen Arcade (1984)

4,5
De Gum Reviewt: deel 8

Zen Arcade is een album dat volgestouwd is met twintig korte, rauwe en explosieve punknummers. Zingen kan frontman Bob Mould niet, maar dat deert echter helemaal niet. Het drietal slaagt erin om haar onbevangen energie in te kapselen in puntige en bij momenten zelfs verbazend poppy songs. 'What's Going On' en zeker 'Turn On The News' zijn stevige brokken onversneden catchyness en de zanglijnen op 'Chartered Trips' doen zelfs denken aan de vocalen van Michael Stipe van R.E.M.

Op zijn best is de band echter in de agressievere stukken zoals in de mokerslag genaamd 'I'll Never Forget You' en in het in wanhoop gedrenkte 'Broken Home, Broken Heart'. Tussendoor experimenteert Hüsker Dü ook nog met bezwerende psychedelica in 'Hare Krsna' en zorgt de band voor een aangenaam akoestisch tussendoortje en enkele pianointermezzo's.

Na 55 minuten en 22 tracks is de luisteraar al lang bevredigd, maar toch denkt de band nog niet aan stoppen. Afsluiter 'Reoccurring Dreams' is een instrumentaal en monsterlijk nummer van maar liefst 15 minuten. De compositie stuitert alle kanten op en bezorgt je een waanzinnige adrenalinekick.

Zen Arcade is punk zoals ik het voorgeschoteld wil krijgen. De band weet haar onverzettelijke Sturm und Drangmentaliteit te kanaliseren in uitgekristalliseerde popmelodieën, energieke en rauwe gitaarrifs en een allesverscheurende slotcompositie.

4,5*

Imaad Wasif - Strange Hexes (2008)

3,5
De Gum reviewt: deel 6

Van de band Imaad Wasif had ik nog nooit gehoord en na wat opzoekwerk op Musicmeter moest ik vaststellen dat de band ook hier niet zo gekend is. Strange Hexes heeft zelfs maar 3 stemmen op deze site. Nochtans hoor je meteen dat we hier met vakmuzikanten te maken hebben, vooral de gitaarpartijen zijn van een hoog niveau ( de outro van The Oracle!). De licht psychedelische rock van de band doet mij soms wat denken aan het hier eerder besproken The Black Angels, al is dit veel braver, minder vuil. Favoriet is Unveiling, een nummer dat heerlijk blijft doordenderen met zo'n zeurende gitaarrif waar Crazy Horse een patent op heeft.

In het geheel kan het album mij echter niet blijven boeien, daarvoor staan er te weinig echt goede songs op en hoor ik te weinig afwisseling. En tjah, het blijft allemaal zo braafjes. Ik mis een uitspatting of een echt creatief idee. Bovendien mist de zanger wat power in zijn stem bij de stevigere passages. Zijn melancholisch en warm timbre is dan weer wel uitermate geschikt voor bijvoorbeeld het trage, maar mooie Oceanic.

Nu ben ik misschien wel erg kritisch, want Strange Hexes is toch een plaat die er mag zijn en gewoon lekker wegluistert. Unveiling blijft hier in de rotatie gaan, maar de rest van de cd zal ik vermoedelijk niet zo snel opnieuw draaien.

Iron & Wine - Kiss Each Other Clean (2011)

De muziek kun je omschrijven als folk met jazzinvloeden, waarbij het geheel ook nog eens wordt opgesmukt met wat electronica en achtergrondkoortjes. Zo horen we regelmatig een saxofoon de revue passeren. Bijvoorbeeld in het saaie en ongeïnspireerde 'Me and Lazarus, het slechtste nummer op deze plaat. Ook in het geslaagdere en funky 'Big Burned Hand' komt hij om de hoek kijken. Het meezingbare 'Tree By The River' is daarentegen een popnummer pur sang, 'Godless Brother in Love' een adembenemend rustpuntje met prachtig pianospel en het dreigende 'Rabbit Will Run' bevat Afrikaanse ritmes en eindigt met een stukje jazz. U merkt het al, dit is een enorm gevarieerde plaat. Maar het beste nummer hebben ze voor helemaal op het eind gehouden. 'Your Fake Name is Good Enough For Me' begint funky met weeral die saxofoon maar na drie minuten wordt een fantastisch en meeslepend mantra met een enorme spanningsboog ingezet. Samuel Beam klinkt bezetener en bezetener naar het einde toe en de instrumenten krijsen om aandacht.

Kiss Each Other Clean is een gevarieerde plaat die zich pas na een aantal luisterbeurten helemaal blootgeeft. De muziek is enorm gelaagd, waardoor er altijd wel iets nieuws valt te ontdekken en de verveling niet snel toeslaat.

Mogwai - Come on Die Young (1999)

4,0
Voor mij de beste plaat van Mogwai. Een melancholisch en sfeervol geheel dat netjes opbouwt. Het duurt wel tot Ex-Cowboy (met zijn schitterende feedback) vooraleer de plaat echt ontploft, maar dat is eigenlijk alleen maar positief. Mogwai bouwt de spanning geduldig op waardoor de ontlading des te harder aankomt. Cody is hun beste nummer dat vocalen bevat, de melodie is zo lieflijk dat je het bijna wil doodknuffelen. Ook Chocky is een kippenvelmomentje, vooral wanneer die schitterende pianomelodie uit een mist van ruis tevoorschijn komt. De stemmen op de achtergrond geven de song bovendien de nodige urgentie mee. Christmass Steps slaat je ten slotte volledig knock out. Een dik uur opgekropte woede en eenzaamheid wordt dan toch eindelijk gekanaliseerd in die stoere gitaarriff.

Mount Eerie - Wind's Poem (2009)

4,5
De Gum Reviewt: deel 4

Al vanaf de eerste tonen van Wind's Dark Poem wist ik dat deze tip wel eens een zeer goede kon zijn. Ik had al eerder eens kennisgemaakt met de muziek van Phil Elverum, maar eerlijk gezegd moet het kwartje bij het album in kwestie (The Microphones – The Glow, Pt. 2) nog steeds vallen.
Qua individuele songs kan op Wind's Poem niets tippen aan I Want Wind To Blow, maar als geheel vind ik deze vooralsnog beter. Lang geleden dat ik nog een album heb gehoord dat zo'n knap geheel vormde.

De opener grijpt je al meteen bij je nekvel vast met zijn dreigende en gruizige gitaren, maar het is het tweede nummer dat met de hoofdvogel gaat lopen. Het bijna 12-minuten durende Through The Trees boeit mateloos zonder dat er heel veel gebeurt. De sfeer ( die ruis!!) die met minimale middelen wordt opgeroepen is van een onaardse schoonheid. Als ik dit luister overvalt mij steeds weer een gevoel van rust en kalmte. Net zoals bij sommige songs van Animal Collective of Sigur Ros (denk aan het materiaal op respectievelijk Sung Tongs en AB) voel ik aan dat deze muziek zeer dicht bij de essentie van de mens ligt. Het klinkt puur en niet enkel als een kunstmatig product. Je voelt als het ware bijna verschillende natuurelementen doorsijpelen in het nummer. Het overstijgt het gevoel dat een gewone popsong mij kan geven.

Het torenhoge niveau van Through The Trees wordt nergens meer behaald, maar de plaat blijft mij wel tot het einde begeesteren. Vaak rustig voortkabbelend, maar steeds met een onderhuidse spanning. Maar de plaat kent ook nog de nodige uitbarstingen, tijdens The Hidden Stone en Mouth Of Sky woeden er hevige stormen, waarna de rust steeds weer terugkeert in het volgende nummer. Ancient Questions is wellicht het toegankelijkste nummer op deze cd en is zelfs vrij poppy, zonder dat de mysterieuze sfeer doorbroken wordt. Sterk!

De stem van Elverum is ook een grote kracht van deze plaat. Een technisch hoogstaande zanger is hij niet, maar hij weet wel de juiste accenten te leggen. Vaak mompelend en ingetogen, maar met veel gevoel leidt hij je door het album. Het is zijn zang die voor houvast zorgt en belet dat je verdwaalt op de spannende tocht die je meemaakt telkens je Wind's Poem oplegt.

Het album is een intrigerende en sfeervolle trip, die je in zijn geheel moet beleven. Wind's Poem kent een schitterende spanningsboog, zakt nergens in en tovert de mooiste beelden op je netvlies.

4,5*

Panda Bear - Panda Bear Meets the Grim Reaper (2015)

4,5
Agony schreef:
Vermoeiend plaatje. Komt nergens lekker los. Zang zeurt maar een beetje voort. Bijvoorbeeld: Dat "Mr. Noah" kabbelt in hetzelfde monotone tempo door en wordt nooit spannend. "Boys Latin" is echt een verschrikking van een track. Dat je dit op plaat durft te zetten. "Lonely Wanderer" evenzo. 4.19 minuut lang een soort ambient soundscape. Ik zou bij het opvolgende "Principal Real" blij worden omdat er weer eens een beat voorbij komt. Tjonge, wat een overschatte wannabe hippe indie band is dit. Next!


Tjah, als ik naar je stemmenlijst kijk, zie ik enkel typische rock/metal platen en wat conventionele popmuziek, dus het verwondert mij helemaal niet dat je dit slecht vindt.
Ik vind dit juist veel spannendere, creatievere muziek dan de zaken waar jij naar luistert. Maar goed, misschien ben ik wel een wannabe hippe indielover

Zo op het eerste gehoor vind ik dit beter dan het ook al niet misse Tomboy. Iets exotischer, warmer (misschien doordat de man nu in Portugal woont) en dynamischer.

Het trio Boys Latin, Come To Your Senses en Tropic Of Cancer is ronduit geweldig!

Radiohead - OK Computer (1997)

4,5
Ok Computer wordt door velen beschouwd als het beste album van de afgelopen 2 decennia. Wel heeft dit album ook een aantal tegenstanders in tegenstelling tot ’The Bends’ die door zo goed als iedereen gesmaakt werd. ‘Ok Computer’ gaat namelijk veel verder dan zijn voorganger en de band schuwt het experiment niet. Wellicht is het daardoor dat dit album sommigen tegen de borst stuit.

Ok Computer is een conceptalbum over onze maatschappij die steeds killer en killer wordt. Het menselijke aspect verdwijnt langzamerhand en Thom worstelt daar ontzettend mee. Hij voelt zich niet thuis meer op deze planeet- het is volstrekt normaal als je nu een déjâ vue voel krijgt- en voelt zich door iedereen onbegrepen. In ‘Subterranean Homesick Alien’ verwoordt hij dit op een prachtige manier. Het anthem voor alle onbegrepen mensen op deze planeet!

Up above, aliens hover
Making home movies for the folk back home.
Of all these weird creatures who lock up their spirits,
Drill holes in themselves and live for their secrets.

They’re all…
Uptight.

I wish that they’d swoop down, in a country lane,
Late at night when I’m driving.
Take me onboard their beautiful ship, show me the world as I’d love to see it.
I’d tell all my friends but they’d never believe me
They’d think that I’d finally lost it completely.
I’d show them the stars, and the meaning of life.
They’d shut me away, but I’d be alright.
Alright.


De meest besproken en controversiële song op dit album is ongetwijfeld Paranoid Android, de Bohemian Rhapsody van de jaren ’90. Een complex en schizofreen nummer dat zowel langzame stukken als harde gitaarsolo’s bevat. De waanzin is vlakbij en even denk je dat Yorke niet levend het einde van de song zal halen. “Maybe i’m paranoid, but I’m not an android”. Gelukkig hebben we zijn overlevingsinstinct verkeerd ingeschat want ‘Exit Music’ is eveneens een pareltje. Een intiem nummer dat je vastgrijpt om je pas te lossen wanneer de laatste noot gespeeld is. Yorke vertelt met behulp van zijn akoestische gitaar een verhaal dat gebasseerd is op het sprookje van Romeo en Julia, terwijl er op de achtergrond dreigende dingen aan het gebeuren zijn. De climax is overweldigend en laat je compleet verdwaasd achter. “We hope that you choke.”
“Nog half verdoofd krijgen we ‘Let Down’ voor onze voeten gesmeten. Eén van de meest onderschatte nummers van de band met een bijna vredige melodie die goud waard is. Ook hier strooit Radiohead weer lustig met vervremende bliepjes, zodat eveneens dit nummer tegelijkertijd wat schizofreen aanvoelt. In het laatste refrein neemt Thom Yorke twee van zijn zanglijnen over elkaar op. Eentje op de voorgrond en de andere op de achtergrond. Kippenvel gegarandeerd.
Het op piano gedragen”Karma Police” is een echte publiekslieveling geworden. Een meezinger zelfs. “For a minute there, I lost myself.” Huh, Radiohead en meezinger in dezelfde zin?
Op het centraal geplaatste ‘Fitter Happier” declameert een kille computerstem hoe het utopische leven eruit zou zien.
‘Electioneering’ is nog eens een ouderwetse rocker, weliswaar weer gekruid met een psychedelisch sfeertje. Een energiestoot van jewelste, die ervoor zorgt dat je weer klaarwakker bent voor het afsluitende vierluik van deze plaat.
Op het lugubere ‘Climbing Up The Walls’ is de vervreemding compleet. Yorke zingt met een vervormde stem en de instrumentatie kraakt langs alle kanten. De drums klinken dof en op het einde krijgen we een snijdende gitaarsolo voor de kiezen. Thom Yorke klonk nog nooit zo desperaat en met een laatste oerkreet besluit hij het nummer. “Climb up the walls, aaaaarrggh“. No Surprises is op het eerste gehoor een lieflijk popnummertje tot dat je op de tekst gaat letten. Het zijn net deze tegenstellingen die deze plaat zo speciaal maken.

A heart that’s full up like a landfill,
A job that slowly kills you,
Bruises that won’t heal.
You look so tired-unhappy,
Bring down the government,
They don’t, they don’t speak for us.
I’ll take a quiet life,
A handshake of carbon monoxide


‘Lucky’ is eveneens een prachtige popsong en intiem, groots en melancholisch terzelfdertijd. ‘The Tourist’ tenslotte wiegt je zachtjes in slaap, -”Hey man, slow down, slow down”- zodat je vredig afscheid kunt nemen van deze muzikale trip. Je kan natuurlijk ook gewoon het album nog eens opzetten, want opener ‘Airbag’ borduurt naadloos verder op de afsluiter. ‘An airbag saved my life’, of hoe Radiohead erin slaagt om een ondoorbreekbare cyclus te creëren.

Met Ok Computer levert Radiohead één van de meest invloedrijke albums in de popgeschiedenis af. Een album met gouden melodiën, maar ook met vervremende geluidseffecten die van deze cd een enerverende luistertrip maken.

PS: vergeet ook niet om de bonusnummers een te checken, absoluut de moeite waard voor echte fans!

Radiohead - Pablo Honey (1993)

3,0
Pablo Honey is een oerdegelijk album, maar echt onderscheiden deden ze zich hier nog niet mee. Hitsingle Creep blijft wel de meest bekende song van de band bij het grote publiek, ook bijna 20 jaar na dato. Een simpel nummertje over iemand die zich niet thuis voelt in deze wereld en van zichzelf weet dat hij eigenlijk maar een creep is. Maar blijkbaar spreekt het wel veel mensen aan. Slecht is het nummer natuurlijk niet-het bevat zelfs een mooie brug op het einde, waarin Thom aantoont dat hij over een enorm groot stembereik bezit(Ruuuuuuuuuuuuuuuuuun) -maar als je het vergelijkt met later werk, valt dit toch maar magertjes uit.

De grootste ergernis bij dit album zijn ongetwijfeld de in medelijden gedrenkte teksten waarmee Thom Yorke je constant om de oren slaat. Even een bloemlezing:

Thommie voelt zich niet thuis in deze wereld:

But I’m a creep
I’m a weirdo
What the hell am I doing here?
I don’t belong here


Thommie trekt soms aan zijn eigen pietje omdat zijn vlam liever met andere mannen in bed kruipt:

Been thinking about you, and there’s no rest
Shit, I still love you, still see you in bed
But I’m playing with myself, and what do you care
When the other men are far, far better


Thommie wil liever dood zijn:

I can’t afford to breathe in this time
Nowhere to sit without a gun in my hand
Hooked back up to the cathode ray
I’m better off dead
I’m better off dead


Thommie denkt blijkbaar dat het universum tegen hem is, niets lukt hem:

Even though I might, even thought I try, I can’t
Even though I might, even thought I try, I can’t


U merkt het al Thom Yorke was blijkbaar niet zo gelukkig toen deze plaat uitkwam. Ironisch genoeg wordt ‘Creep’ een gigantische hit, zodat Thommie zelf niet de kans krijgt om te vergeten dat hij weldegelijk een creep is.

Instrumentaal zit deze plaat wel goed in elkaar. Vol met grungeclichés weliswaar, maar wel goed uitgevoerd. Je kan duidelijk horen dat de muzikanten hun instrumenten goed beheersen en dat er meer in zou gezeten hebben mochten ze niet telkens platgereden paden bewandeld hebben. Af en toe horen we zelfs iets dat als uitmuntend kan bestempeld worden. De brug in Vegetable bijvoorbeeld of het ruimtelijke Blow Out met die enerverende outro(denk aan Tortoise maar dan in popvorm).

Voor de rest is deze cd nogal Middle of the Road pop met een flinke scheut grunge, maar doordat alles zo goed is uitgevoerd, stijgt hij toch flink boven de middelmaat uit.

Radiohead - The Bends (1995)

4,5
The Bends is een ongelooflijke stap voorwaarts ten opzichte van hun debuut. Een meer volwassen album met een eigen smoelwerk. Een album ook dat een nieuwe standaard zette voor het begrip ‘poprockalbum’. Een fantastische mix van gevoelige ballades en stevige rockers. En wat meer is , is dat die afgrijselijk teksten van Pablo Honey plaats hebben moeten ruimen voor een iets abstractere benadering. Thom Yorke kampt weldegelijk nog met zijn demonen, maar weet dit nu wel op een subtiele en aangrijpende manier aan de man te brengen. Thommie is groot geworden. Af en toe is er zelfs een positieve noot te horen. Jawel, u hoort het goed! Zoals op de beste rocker op dit album, de titeltrack ‘The Bends’.

I wanna live, breathe
I wanna be part of the human race
I wanna live, breathe
I wanna be part of the human race, race, race, race


Thom wil niet meer dood, hij wil leven, ondanks alle moeilijkheden die het leven bevat.

I need to wash myself again to hide all the dirt and pain
‘Cause I’d be scared that there’s nothing underneath
But who are my real friends?
Have they all got the bends?
Am I really sinking this low?

My baby’s got the bends, oh no
We don’t have any real friends, no, no, no


Een ander knaller van formaat is ‘My Iron Lung’ met zijn dissonante gitaarklanken. Het is een sneer naar hun successingle ‘Creep’, die ze beschouwen als hun ‘Iron Lung’. Ze haten het nummer, maar tevens kunnen ze niet zonder, omdat net Creep ervoor gezorgd heeft dat ze in de schijnwerpers kwamen te staan. Oh, irony…

This, this is our new song
Just like the last one
A total waste of time
My iron lung

Opener ‘Planet Telex’ toont aan dat de band hun horizon verruimd heeft. Een fantastisch nummer met een perfecte symbiose van synthesizers, gitaren en de stem van Thom Yorke. Van het grungegeluid is niets meer te horen. Het is duidelijk dat gitarist Johny Greenwood een enorm grote invloed heeft op dit album, hij schudt de ene geniale gitaarlijn na de andere uit zijn gitaar, en tilt daarmee de rocknummers naar hogere hoogtes.

De kracht van dit album zit ook in de bloedmooie ballades die we hier terugvinden. Het hemelse ‘Nice Dream’ brengt je eerst in hogere sferen met het engelachtige stemgeluid van Yorke, maar zet je vervolgens weer met beide voetjes op de grond, wanneer de droom even lijkt de ontsporen in een nachtmerrie. ‘Bullet Proof’ is fragiel en breekbaar en net daarom zo ontzettend mooi. Echt zo’n typisch geval van een song die erin slaagt je te ontroeren tot op het bot. ‘Fake Plastic Trees’ blijft tot op heden één van hun beste songs. Een akkoestisch nummer dat in het eerste gedeelte bijna volledig gedragen wordt door Yorke en zijn gitaar, maar zijn gelijke niet kent wanneer er in het midden van de song een welgemikte elektrische gitaar wordt binnengesmeten op het moment dat ook Thom een versnelling hoger schakelt. De atmosferische afsluiter ‘Street Spirit’ is eveneens een killer van formaat, nog een laatste keer slaagt de band erin om je in hogere sferen te brengen. Sommigen zullen dit misschien wat te veel op het randje van zeurdiger vinden, anderen zullen het als magisch beschouwen.

The Bends is het perfecte poprockalbum. Liedjes met een duidelijke kop en staart, waarin Radiohead vooralsnog niet echt het experiment opzoekt. De plaat van Radiohead met de minste tegenstanders ook. Het is pas hierna dat ze controverse zullen uitlokken.

The Only Ones - Even Serpents Shine (1979)

4,0
De Gum reviewt: deel 7

Van The Only Ones had ik nog nooit gehoord. Zelfs de naam zei mij niets. Door de hoes verwachtte ik metal te horen, maar de groep maakt eigenlijk redelijk toegankelijke en catchy popmuziek met een donker punky randje. De nonchalante zang doet mij, zoals ook al gezegd op de albumpagina, denken aan een iets scheller klinkende Lou Reed, maar instrumentaal heeft het meer gelijkenissen met de postpunkband Television. Al zijn The Only Ones puntiger en schrijven ze meer catchy refreintjes. Een pluim ook aan de gitarist die alle songs fantastisch inkleurt met zijn instrument. Ik vind solo's vaak overbodig maar in 'In Betweens' zit er zo veel gevoel in zijn spel, dat het echt voor een meerwaarde zorgt. Het gitaarwerk van 'Curtains For You' doet dan weer aan het betere gitaarwerk denken van op Pink Floyds 'Animals'.

Even Serpents Shine is een kort album (35min) dat heel gemakkelijk wegluistert, maar toch voldoende scherpe randjes bevat om te blijven boeien. Het haalt het niveau van bovengenoemde inspiratiebronnen net niet, maar toch is dit een sterk album dat in geen enkele platenkast zou misstaan. Even Serpents Shine lijkt mij echt een allemansvriendje.

Two Gallants - We Are Undone (2015)

Hoe verhoudt dit album zich tot hun vorig materiaal?

Until the Ribbon Breaks - A Lesson Unlearnt (2015)

4,5
oh wat is 2015 op muzikaal vlak geweldig begonnen
twee derde van de nummers kende ik al en er had iets meer samenhang mogen zijn (abrupte overgangen soms behalve bij Pressure/Goldfish), maar wat een allegaartje aan fantastische songs is dit geworden!
Vernieuwende sound en goeie songs!

White Lies - Ritual (2011)

Het is tegenwoordig helemaal in om de White Lies af te breken. Zowel nationale als internationale media laten niets meer heel van deze band (Pitchfork gaf een 2,5, Humo gaf 1 ster). Liefhebber zijn van deze muziek getuigd van een ongelooflijke wansmaak. Het is opgezwollen pop, alles is gepikt van andere artiesten, de zanger heeft een verschrikkelijke zeikstem en de arrangementen getuigen niet bepaald van veel talent. Maar om eerlijk te zijn, zo slecht is deze CD niet. Verwacht hier geen tijdloze meesterwerkjes op terug te vinden, maar de meeste van de nummers zijn zeker goed te aanhoren. Het grootste probleem dat ik met de muziek heb, is dat het allemaal niet geloofwaardig overkomt. De muziek klinkt enorm opgeblazen maar opzich is dat niet direct een probleem. Het prototype van bombastische muziek, Muse, trek ik bijvoorbeeld enorm goed. Het grote verschil is dat Bellamy & co bezegeld zijn met een gezonde dosis zelfrelativeringsvermogen en dat mis ik bij de White Lies. Vooral bij hun debuut 'To Lose My Life' vormde die geforceerde zwaarte een gigantisch struikelblok, waar ik het in het begin enorm moeilijk mee had. Op 'Ritual' wordt er wat meer gebruik gemaakt van synthesizers en koortjes die het geheel toch iets lichter te verteren maken. En wanneer ze iets minder alle registers proberen opentrekken, zoals op 'The Power and The Glory', bewijzen ze zelf een geslaagde, naar hun normen luchtige, popsong te kunnen maken. Maar dat dit geen garantie op succes is tonen ze aan met het saaie, veel te lang voortkabbelende 'Peace and Quiet'. Verdere geslaagde nummers zijn opener 'Is Love' waar we zowaar een electrobeat horen en het wat slepende hoogtepunt 'Bad Love' is een nummer waar hun typerende zwaarte eens wel goed uitpakt. Eén van de grootste euvels van de plaat is dat de meeste nummers zeker wel een minuut korter hadden kunnen zijn, een kortere speelduur had deze cd een andere, frissere vibe kunnen geven. Een ander struikelblok is frontman Harry McVeigh met zijn abominabele teksten en een stem die ik niet op elk moment van de dag kan aanhoren. Maar het grootste misbaksel van de laatste jaren? Nee, daarvoor komen andere albums in aanmerking.

link: http://www.bloggen.be/alter...