Klinkt nogal over the top voor mij, al zal ik er in de juiste stemming nog wel wat mee kunnen, zoals lekker dansen op sommige nummers. Maar het is net als het debuut, weinig echte nummers, meer geluidsmuren met een beat en soms wat galmende kreten erover. Dat kan zalig zijn om urenlang op te dansen, net als trance, maar ik hou toch meer van liedjes. Op hun volgende album "Deeper" weten ze wat mij betreft de plank wel te raken. Daar vinden ze een evenwicht tussen liedjes maken en een sound creëren. Daar willen ze niet meer te veel en schenken ze ook aandacht aan melodieën en zelfs zang.

Overigens is dit voor mij geen post-punk, en op The Cure lijkt het wat mij betreft ook absoluut niet. Tuurlijk, een elementje hier en een dingetje daar hebben ze er wel vandaan gehaald, maar als geheel vind ik het compleet anders. Als ik dit een genrenaam moest geven zou ik zeggen: electro-goth dance rock o.i.d.

Niet alleen echte drums (voor een deel), maar ook geweldig (echt) gitaarwerk. Dit album is een psychedelische trip op zich, al laten sommige nummers je wel even ongewild hard terug op aarde vallen. Waarom ineens een Romulus and Venus tussendoor als een slecht Pet Shop Boys nummer? Misschien om contrast te creëren? Het album is mede daardoor wat mij betreft te lang geworden, maar zeker nog de moeite waard om te ontdekken.

Wat een gave plaat zeg! Rock 'n rollende post-punk zou ik het willen noemen. De zanger doet me zo nu en dan denken aan John Lydon, door de vibraties die hij in zijn stem legt. Maar volgens mij zijn er 2 zangers, de ander heeft een wat donkerder stemgeluid.

Review afkomstig van mijn nieuwe site: New Wave & Post-Punk Reviews – Reviews van new wave en post-punk releases uit mijn persoonlijke collectie - newwavepostpunkreviews.wordpress.com

The Wake is een Engelse band die ik leerde kennen nadat ik Joy Division had leren kennen. Het is tenslotte ook een band op Factory Records. In de credits van Harmony staat ook een belangrijke naam. Chris Nagle is namelijk zowel engineer als producer op deze plaat en eerstgenoemde was hij onder andere ook op Unknown Pleasures. Deze man heeft veel samengewerkt met Martin Hannett, de man achter de inmiddels beroemde Joy Division-sound. Factory en Chris Nagle zijn dus namen die enigszins verwachtingen scheppen.

Harmony bevat slechts 7 nummers, duurt ongeveer een half uur en is daarmee eigenlijk een mini-album. De plaat start met ‘Judas’ met een nummer dat direct de toon zet. Het statische bas- en drumgeluid, een ernstig klinkende synth en vrij eentonige donkere zang, het is wat past bij Factory. Je hoort natuurlijk de invloeden van Martin Hannett en Joy Division in deze muziek. En ook New Order klinkt erin door. Een jaar eerder was Chris Nagle ook engineer op hun album Movement.

Voor wie van deze sound houdt is het al snel smullen geblazen, maar het gevaar is aanwezig dat een band daardoor wordt weggezet als een slap aftreksel van voornoemde bands. In het geval van deze plaat zouden we The Wake daarmee ernstig tekort doen. De hypnotiserende klanken van een nummer als ‘Patrol’ maken het wat mij betreft een klassieker in het genre. Je kunt je met gemak een dansvloer vol vaag uitziende en dansende mensen voorstellen, die hierop helemaal los gaan. Ik zou daar maar al te graag tussen staan, net als op die gouden avonden van weleer in de Baroeg (Rotterdam).

Dit is wat dit album te bieden heeft: een lekker Factory-geluid, donkere sferen en een hoog dansbaarheidsgehalte. Soms misschien wat eentonig, mede door de vrij vlakke zang, maar vervelend vind ik het nergens. Daar komt bij dat deze plaat naar een gigantisch hoogtepunt toewerkt. Het laatste nummer ‘An Immaculate Conception’ is namelijk een van mijn all-time favorite new wave-nummers. De prachtige opbouw in spanning om vervolgens los te gaan in een geweldige climax, waarin synth, gitaar, drums en bas het nummer de lucht in tillen en je als luisteraar daarin volledig meenemen, maakt dat ik dit nummer gerust zou kunnen noemen als je me zou vragen om een prototype new wave-nummer. Dit is wat je noemt een finale, een terechte albumafsluiter, die je zo verloren achterlaat dat je nog maar twee dingen kunt doen: verbijsterd in stilte je ervaring verwerken of het nummer direct opnieuw opzetten.

Geniaal album, een echte klassieker met een enorme diepgang. Niet vreemd dat Simple Minds in het niet vielen bij een optreden van The Waterboys destijds. Als ze dit album hadden geluisterd hadden ze dat ook zonder moeite kunnen voorspellen, want het heeft zoveel meer dan 'Once Upon A Time' van Simple Minds (ik vermoed dat het om die tournee gaat).
Nummers als 'Trumpets', 'Old England', The Whole of the Moon' en natuurlijk 'This is the Sea' vind ik van zo'n onmetelijke schoonheid...
Het is een album dat je in donkere tijden de weg kan wijzen naar het lichtpuntje aan het eind van de tunnel.
"Behold the sea!" Dat zijn dan ook de laatste woorden van deze spirituele reis.

Wie het Nederlandse Cradle kent kent Johan Visschers. The Weak And The Strong is zijn soloproject.
The Weak And The Strong is niet te vergelijken met wat we kennen van Cradle, behalve dan hier en daar de intensiteit van de zang. Dit solowerk van Johan is naar mijn ervaring intenser dan het meeste Cradle-werk. Je hoort dat dit een stuk persoonlijker is.

Dat begint direct al met het beklemmende I Am Not Real. Zelden voel ik me door een nummer zo geïsoleerd raken, alsof je vel zo strak om je lichaam heen wordt getrokken dat je verdwijnt en niet langer deelneemt aan het geheel, maar alleen nog maar alles waarneemt.
Dit wordt nog sterker benadrukt door de toegevoegde stemmen, die je als het ware het idee geven dat je je bevindt in de donkere spelonken van iemands hoofd. Ze voegen gevoelsmatig een extra dimensie toe.
Het gebruik van de banjo (of iets dat daar op lijkt) benadrukt nog eens extra dat dit het verhaal, misschien zelfs wel het lijflied, is van een eenzame reiziger door het leven. Kale troosteloze vlaktes strekken zich voor me uit en de reis is oneindig lang waardoor hij vicieus lijkt, er is geen uitweg, maar slechts een oneindige strijd.

We worden tijdig uit de diepten weggetrokken door de golvende gitaarklanken van One Hundred Twenty Seven, die een soort Spaanse flow hebben, wat benadrukt wordt door het geklepper dat me doet denken aan castagnetten. “I still breathe…” een toepasselijker begin na het vorige nummer had ik niet kunnen bedenken. Nee, vrolijke muziek moet je niet verwachten, maar ten opzichte van de beklemmende opener is dit even op adem komen.
Teksten liegen er opnieuw niet om “I am what is outside of me, a copy of reality...”.

Sun Down neemt ons mee door het kronkelende gangenstelsel van de gedachten van een waanzinnige. Compleet ongrijpbaar en onnavolgbaar, en volkomen uniek dat zeker. Johan schuwt het niet om zijn stem op verschillende manieren te gebruiken waardoor je als het ware heen en weer wordt geslingerd door die kronkel en het randje van de waanzin bijna letterlijk meebeleeft.

Ook hier weer worden we op het nippertje gered door het volgende nummer. Waardoor het direct duidelijk wordt dat de volgorde van de nummers zeker niet willekeurig is, maar zorgvuldig doordacht. Het album moet namelijk wel luisterbaar blijven en dat is het op deze manier.
De verfrissende gitaarakkoorden van Power geven ook direct het gevoel dat het om een afsluiter gaat. Een einde dat een nieuw begin inhoudt. Onder welke omstandigheden dan ook: we gaan door.

Hoewel er flink werk gemaakt is van de afwerking tot eindproduct, wat goed te horen is aan hoe het geheel is afgemixt met alle toegevoegde geluiden en stemmen, maakt de low-fi productie dat je soms het gevoel krijgt aanwezig te zijn bij de opnames. Het geheel klinkt heel puur en direct. Dit geeft niet alleen het gevoel dat je dicht bij de artiest staat, maar ook het gevoel dat er een ware emotie wordt overgebracht, wordt hierdoor versterkt.

Ben je op zoek naar vernieuwende muziek? Skip maar door. Dat ga je hier niet vinden. Houd je ervan als nieuwe artiesten oude reeds lang gesettlede sounds in ere houden door er op uitstekende manier mee aan de haal te gaan? Dan zit je hier goed.

In dit geval gaat het om de 4AD sound zoals we die met name kennen van Cocteau Twins: ritmebox, galmende gitaar en etherische zangeres. Het is werkelijk of Robin en Liz na zo'n 20 jaar een nieuw album hebben uitgebracht. Maar nee, dit is het debuutalbum van het Amerikaanse duo Them Are Us Too.

Ok, iets meer synth, iets minder het echte Guthrie gitaargeluid, maar het geheel is toch behoorlijk prettig om naar te luisteren en keurig geproduceerd door ene Joshua Eustis, die onder andere productiewerk heeft gedaan voor Nine Inch Nails en Puscifer, niet bepaald een amateur dus.

Ik zou zeggen: ga gewoon lekker luisteren en oordeel zelf. Of liever gezegd: oordeel eens niet en laat je meenemen in de droomlandschappen van Them Are Us Too.

Dit was voor mij een lange zit om uit te luisteren. De muziek vind ik over het algemeen prima, maar vaak net wat te goth rock voor mij en het pakt me niet. De zang trek ik echt niet. En ik weet ook al dat ik er niet aan ga wennen ook. Ik vind de zang gewoon drie keer niks. Het is niet alleen het accent. Dat kan nog best charmant zijn, maar het is de manier van zingen, de klank, alles. Helaas dus... niet voor mij weggelegd.

Nog steeds ben ik bezig met cd's uitzoeken die ik vorig jaar september heb gekregen. Het waren 4 grote verhuisdozen, bomvol. In het begin ging ik als een trein en in een week tijd had ik 1 doos (minstens 200 cd's) helemaal gecheckt. Nu luister ik af en toe tussendoor eens een aantal cd's. Vaak genoeg hoor je binnen een seconde al wat je nu weer in handen hebt en dan skip ik nog wat en is het over. Andere keren word ik vastgehouden door hetgeen ik hoor. Dit is zo'n cd die me dus vasthoudt op dit moment. Ik ben bij track 3 en mag wel stellen, behoorlijk onder de indruk. Dit is geen gewone rock, want daar hou ik sowieso niet van. Het rockt wel, zeker weten! Het heeft een aardig vette sound, maar totaal niet standaard. Het heeft iets rauws, maar is geen herrie, het doet denken aan noise, maar is daarvoor weer niet noisy genoeg (Er zal vast wel iemand weten in welk hokje dit past, maar ben daar niet voldoende in thuis. Discogs zegt alternative rock / indie rock). De zanger heeft een prachtig stemgeluid, emotioneel, maar niet zeurderig, krachtig maar niet schreeuwerig, rauw, maar niet bedorven, gewoon perfect.

Al schrijvende inmiddels bij track 6 beland en nog steeds boeit dit album. Damn, dit is gewoon echt goed, minimaal 4 sterren bij de eerste luisterbeurt!

Ga dit gewoon checken zou ik zeggen. Ik ben benieuwd of er meer mensen zijn die dit een mooie vette verrassing vinden.

Waarschijnlijk destijds verdwenen onder het grunge geweld. Hoe dan ook, de tijd is er om dit op te pikken.

edit: Zie ik nu dat hun eerste album, Sea of Unrest, al uit 1982 stamt en op discogs onder new wave / punk staat. Nu ben ik echt benieuwd.... beetje duur om te kopen en geen download te vinden... zucht...

MySpace

De meesten die hun jeugd in de jaren 80 hebben gehad, zullen het nummer Listen to the Radio van Tom Robinson wel kennen. Het is een nummer uit 1983 dat volgens mij op geen enkel regulier album van hem staat. Dat nummer klinkt echter compleet anders dan deze plaat van 3 jaar daarvoor. Sector 27 is eigenlijk de naam van een bandje opgericht door Tom Robinson, dat maar kort bestaan heeft en alleen dit album heeft uitgebracht (plus later nog wat singles). De invloeden liggen in de punk / post-punk en het luistert lekker weg. Misschien kunnen we het wel gewoon een new wave band noemen.

Opvallend dat het hier 0,0 aandacht en stemmen heeft tot nu toe, want het is helemaal geen slechte plaat. Ik word er in elk geval best vrolijk van. Het album bevat een aantal pakkende nummers en zette mij er in elk geval toe aan het vrij kort nadat ik het geluisterd had nog eens op te zetten.

Nummers die er voor mij uitspringen zijn Invitation, Not Ready en Five Two Five. Kant B van de LP vind ik dan ook een stuk minder dan kant A. Als kant B zo sterk was geweest als kant A, had ik het een goede plaat gevonden, nu niet slecht, maar wel matig. Naar mijn idee klinkt kant A ook meer new wave en heeft kant B wat meer punk-invloeden.

Can't Keep Away staat niet op mijn LP. Dat nummer staat alleen op de Amerikaanse uitgave.

In het new wave / post-punk aanraders topic merkte ik op dat de new wave scene in Nijmegen volgens mij best flink was in de jaren 80. Daarop kwam Chameleon Day met de EP van dit bandje op de proppen, die hij zich nog herinnerde als een aardig new wave plaatje.

Nergens te beluisteren, maar ik wel nieuwsgierig gemaakt. Daarom het EP'tje via discogs op de kop getikt. Zodoende nu dus in mijn bezit, al weet ik niet zeker of dat zo gaat blijven.

Helemaal new wave vind ik het niet. De EP begint met een niet al te spannend min of meer syntpop-achtig nummer. Het stemgeluid van de zanger is op zich wel apart. Het tweede nummer begint wat spannender, ik moet daarbij aan de vroege jaren 80 Simple Minds denken. Refrein vind ik dan weer een stuk minder, bijna een soort Spandau Ballet-achtig, maar dan met blazers. Sightless, het titelnummer, is een echte 80's syntpop ballad. De muziek klinkt erg gedateerd, maar dat hoeft niet uit te maken. Het liedje is wel mooi, al heb ik weinig met de trompet erin. De stem klinkt fijn donker.

De B-kant begint met Isle in the Water, eigenlijk ook vrij saai. Waarschijnlijk leuker om te spelen dan om naar te luisteren. Bij Girl's Song krijg ik opnieuw wel een beetje een Spandau Ballet gevoel, af en toe gemixt met iets van vroege Talk Talk. Het is leuk geprobeerd, maar komt wat mij betreft niet zo uit de verf. Stone Images maakt uiteraard gebruik van hetzelfde gedateerde synt- en drumgeluid, maar het wordt gedragen door een mooie mineurstemming in de melodie. Wat mij betreft het mooiste nummer van deze EP.

Dat gedateerde synt- en drumgeluid samen met de blazers en overwegend matige composities maken dit voor mij een weinig interessante release. Als het dan wat lijkt is het uiteindelijk toch weer net niet. Gelukkig is de afsluiter goed genoeg om door het gedateerde geluid heen te luisteren. Helaas is dat niet genoeg voor een voldoende voor het geheel.

Onzin hoor, die lage score. Gewoon een lekker plaatje. Bevat best wat afwisseling ook, zowel roots, rocksteady, ska als dub is aanwezig (voor zover ik het uit elkaar kan houden ). Heerlijk sfeertje, hard draaien en lekker meedoen.

Leuke info dat dit dus de zoon is van Lol Tolhurst (ex-The Cure). Nu moet ik eerlijk zeggen dat het op het eerste gehoor wel wat 13 in een dozijn post-punk nakomelingen klinkt, maar tegelijkertijd vind ik het ook helemaal niet slecht klinken. Fijne sferen en bij vlagen zalig gitaarwerk. De sound is gewoon prettig en daarom vind ik het best een aardige plaat, maar ik mis wel een bepaald iets eigens erin, wat ik toch bij menig andere nakomelingen wel kan bespeuren.

Voor de liefhebbers zeker de moeite waard om dit te gaan beluisteren.

Een review schrijven komt er niet meer zo van, maar een berichtje achterlaten dat dit echt wel een leuk plaatje is lukt nog wel. Post-punk liefhebbers zouden dit toch even moeten checken. De praatzang zou een struikelblok kunnen zijn, maar geef het een kans.
Uitblinkers zijn wat mij betreft Midnight Mass, Retirement, Human Catastrophe en Behind the Curtain.

Twee singles en een aantal voorheen onuitgebrachte opnames tezamen maken dit een korte maar fijne compilatie voor als je van een hypnotiserende vorm van darkwave houdt.

Naar mijn mening is dit een tweede- of derderangs new wave plaatje. Het klinkt inhoudloos en gevoelloos. Misschien is dat tevens het grootste verschil met eersterangs new wave. Ze willen wel, maar ze kunnen het gewoon niet. Zoals er ontelbare van deze Duitse wannabees bestaan.