De vier meest toegankelijke en 'vrolijke' nummers bevinden zich direct aan het begin van het album; daarna is het songmateriaal gelukkig wat meer uitdagend en spannend. De band uit Tunesië heeft de formule inmiddels geperfectioneerd maar wijkt hier en daar wijselijk af van de platgetreden paden. Zo zijn er ditmaal wat meer invloeden uit de power- en symfonische metalhoek te horen, zonder dat het zo typerende geluid verloren gaat. Wederom is het wellicht iets te glad en op veilig spelend, maar het album ligt bijzonder lekker in het gehoor.

Blijft interessant, deze progressieve metalband uit Tunesië. Het songmateriaal is ook dit keer behoorlijk toegankelijk en sporadisch wellicht iets te pop-achtig, maar alles is zo smaakvol geproduceerd dat dit niet echt storend is. De arabische details binnen het totaalgeluid, alsmede de typische 'klaagzang', zorgen voor veel sfeer. Ik hoor mijn metal doorgaans liever wat steviger, maar hier kan ik prima mee uit de voeten.

De scherpe randjes zijn er duidelijk afgevijld en met progressieve metal heeft dit weinig meer te maken, maar aangenaam is de muziek van deze band uit Tunesië nog wel. Het klinkt allemaal mooi verzorgd en aanstekelijk, met een fraaie balans tussen alle instrumenten. De zanger wordt ook steeds beter. Veel zoeter en vrolijker moet het echter niet worden, want vooral in de refreintjes neigt dit alarmerend vaak naar songfestival-metal, mede door de dik aangezette bombast. Volgende keer dus graag weer wat steviger en vooral ruiger.

De progressieve metal van deze heren is ditmaal wat compacter en 'poppy' uitgevallen, gelukkig wel met overwegend positief resultaat. De sporadische arabische klaagzang (vooral te horen in het titelnummer) zal niet voor iedereen weggelegd zijn, maar ik vind ook dit album, net als het vorige, sfeervol en en onderhoudend. De overwegend sterke songs zijn behoorlijk meeslepend, met veel catchy hooks en voldoende variatie. De produktie is ditmaal ook uitstekend.