Brute mengeling van metalcore en hardcore, met elementen van bands als Pantera en Killswitch Engage. De stijl van de band is niet helemaal mijn ding (het neigt iets teveel naar hardcore), maar ik moet zeggen dat het album wel vakkundig in elkaar steekt en het songmateriaal behoorlijk overtuigend klinkt, mede door de veelzijdige zanger.

Energieke metalcore, met hier en daar wat progressieve- en hardcore-elementen. Het afwisselende songmateriaal weet niet helemaal te beklijven, daar is het een beetje te hak-op-de-tak voor, maar aan de inzet van band en zanger ligt het in ieder geval niet. Het geluid doet hier en daar wel wat denken aan Pantera.

Laat je niet misleiden door de suffe albumhoes; dit is een prima metalalbum dat de stevige rock van een band als Alter Bridge koppelt aan de metalcore van een band als Killswitch Engage. Prima songs, erg goed geproduceerd. Hopelijk een blijvertje.

Sterke EP, het eerste teken van leven van deze deense metalband na het onfortuinlijke vertrek van de vorige zanger, Jacob Loebner, direct na de release van het laatste studioalbum. Met deze zes tracks wil de band natuurlijk laten weten dat men nog steeds alive en kicking is. De nieuwe zanger doet het overigens uitstekend, al gaat mijn voorkeur wel uit naar de vorige. Alle zes songs zitten verder prima in elkaar en luisteren lekker weg. Hopelijk gaat de band het redden en is de titel van deze prima EP niet van toepassing.

Eerste volwaardige album met 'nieuwe' zanger Nicklas Sonne, die voor het eerst te horen was op de EP Oblivion Awaits uit 2015. Ook hier kan hij de vorige zanger niet doen vergeten, maar hij laveert kunstig tussen bruut gruntwerk en melodieuze zangpartijen. Hier en daar is het songmateriaal mij net iets te cheesy, maar gezegd moet worden dat het allemaal vakkundig en vooral dynamisch in elkaar steekt. In de meer agressieve passages is het puur genieten.

Het moeilijke tweede album. Dat blijft een lastig iets voor een band, ook voor het deense Malrun. Niet dat dit een slecht album is, integendeel, maar het songmateriaal is net wat minder sterk en verrassend dan op het debuut. De dynamiek tussen stevige rock en heftige metalcore blijft interessant, maar de meeste songs spetteren niet bepaald. Een paar ballad-achtige tracks halen de vaart er ook behoorlijk uit. Gelukkig heeft de band voldoende kwaliteit in huis om te blijven overtuigen, maar een eventuele derde plaat mag wel wat steviger en meer uptempo worden.

Erg jammer dat zanger Jacob Loebner de band inmiddels heeft verlaten, want op dit derde album zet hij zijn beste prestatie tot nu toe neer. Loebner is uitstekend bij stem en overtuigt in zowel de ruige als de meer melodieuze passages. De rest van de band presteert overigens ook uitstekend. De songs steken over de hele linie sterk in elkaar, er is voldoende afwisseling tussen de songs onderling en door de lekker zware en stevige produktie komt het songmateriaal maximaal goed tot zijn recht. De band krijgt het derhalve moeilijk op een eventueel nieuw album.

Een verbetering ten opzichte van het debuut, met name omdat het songmateriaal hier veel meer organisch en spontaan klinkt. De eenmansband klinkt hier echt als een volwaardige band. Het geluid doet meer dan ooit denken aan Foo Fighters en de songs zijn over het algemeen wat compacter en meer to the point. Echt origineel is het allemaal niet, maar voor de luisteraar die zich daar niet zo aan aan stoort is dit best een prima album.

De eenmansband van Wolfgang Van Halen gaat steeds meer als een geheel klinken, maar de beste man is nog steeds een beetje op zoek naar een eigen geluid. Het klinkt vaak als Foo Fighters (opener One Of A Kind), soms zelfs als Alice In Chains (Happy). Het songmateriaal is aangenaam en aanstekelijk genoeg, maar door het gebrek aan originaliteit blijft het niet echt hangen. Fijn gitaarwerk, dat wel.

Verdienstelijk maar qua songmateriaal niet heel bijzonder debuut van Wolfgang Van Halen, zoon van. Knap dat hij alles in zijn eentje heeft gedaan, zowel instrumenten als zang, maar gezien de soms wat vlakke uitwerking van de songs en zijn beperkte stemgeluid had hij wellicht toch beter een band om zich heen kunnen verzamelen. Het klinkt allemaal best lekker, maar met 14 tracks is het album veel te lang en er zijn gewoonweg te weinig positieve uitschieters.

Solide extreme metal, met net genoeg melodie en structuur om de hele plaat te blijven boeien. Zeer overtuigend gebracht en bijzonder goed geproduceerd, waardoor het nergens een brei van geluid wordt. Iets meer afwisseling in de vocalen zou welkom geweest zijn, maar een kniesoor die daar op let. Aanrader voor fans van extreme, complexe metal.

Oorverdovende metalcore, uiteindelijk nogal eenvormig doordat alle songs op elkaar lijken, maar het album zit goed in elkaar en alles wordt vol overtuiging gebracht. Productioneel ook dik in orde. Wanneer men volgende keer iets meer aandacht besteedt aan het schrijven van pakkende composities kan het nog wel wat worden met deze band.

Christelijke nu-metal, is dat leuk? Verrassend genoeg, ja, best wel. Stevige amerikaanse rock met uitstapjes richting Linkin Park, waarin de geest van God gelukkig niet buitensporig rondwaart. Niet erg origineel, maar degelijk gedaan. Ook de moeite waard voor ongelovigen, zoals ik.

Deze aparte variant op het britpop-genre zal niet naar ieders smaak zijn, vooral door de ijle zang, maar origineel en goed uitgevoerd is het zeker. Niet alle songs op dit debuut zijn even pakkend en memorabel, maar het album herbergt een aantal prima tracks, zoals Taxloss en Wide Open Space. Qua produktie is het album erg verzorgd in elkaar gezet, met fraaie orkestpartijen en electronica alsmede hele subtiele dance- en hip-hop-details. Een lang leven zou de band helaas niet beschoren zijn; in totaal maakte men slechts drie albums. De opvolger hiervan, Six, is nog een tikkeltje beter.

Geen nieuw album van deze britse pop/ rock-band maar een nooit uitgebrachte, soort verzekeringspolis bij het album Six uit 1998. Wanneer het label die meer experimentele plaat destijds niet had willen uitbrengen kon men terugvallen op deze iets meer toegankelijke verzameling liedjes, tot nu toe slechts beschikbaar als bootleg. Het songmateriaal is wat mij betreft een stuk minder interessant en boeiend dan de tracks op Six, het beste album van Mansun, maar het album heeft zeker bestaansrecht en is een leuke aanvulling op het bescheiden oeuvre van de band.

Iets minder sterk dan het indrukwekkende debuut, vooral door het wat meer voor de hand liggende songmateriaal. Aan de inzet en de energie van de band ligt het in ieder geval niet; alles wordt met veel overgave gebracht. De enige track die me echter direct wist te pakken is het titelnummer. De rest van de nummers kan er mee door maar weet niet echt te beklijven. De mix van Korn en Static-X werkt nog steeds naar behoren en klinkt als een klok, maar de gespierde nu metal die de belgische band hier laat horen komt wellicht een jaar of twintig te laat om echt impact te hebben. Leuke, inventieve cover van Seal's Crazy, dat wel.

Prima stevige nu-metal uit België, met een geluid dat herhaaldelijk aan Korn maar vooral aan Love And Death (de band van Korn's gitarist Brian 'Head' Welch), doet denken. Mantah heeft net als die laatstgenoemde band zeer aanstekelijk en soms haast poppy songmateriaal in huis, ondersteund door electronica en loodzware gitaarriffs. De negen tracks bieden daarnaast ook voldoende afwisseling en dynamiek. Kortom, een indrukwekkend debuut.

Helaas... de band heeft zanger van het eerste uur Lars F. Larsen nog steeds niet de wacht aangezegd, al doet zijn stem op ieder album afbreuk aan de kwaliteit. Ook ditmaal walst hij weer als een malle door het meer dan degelijke songmateriaal heen, met uithalen die herhaaldelijk op de lachspieren werken. Toch is de progressieve thrashmetal van deze deense band wederom sterk genoeg om te kunnen overtuigen. Vooral de laatste twee tracks zijn erg goed.

Door de krachtige produktie van Jacob Hansen klinkt dit album van het deense Manticora heerlijk overweldigend, al is het zeker niet perfect. Zo lijken veel songs behoorlijk op elkaar en schiet de Bruce Dickinson-achtige zanger behoorlijk tekort, vooral in de midtempo songs. Gelukkig staan daar moddervette riffs en een beukende ritmesectie tegenover. De band heerst vooral in de snelle tracks, waarvan er gelukkig flink wat voorradig zijn. Dumpen die zanger dus.

Tja, die zanger... De beste man doet zijn best, maar hij weet de boel toch altijd weer behoorlijk te verpesten met zijn volledig op hol geslagen capriolen. Gelukkig is de muziek wel dik in orde; er wordt een imposante muur van geluid opgetrokken, die vooral in de snelle passages volledig weet te overtuigen. Ambitie kan de band ook ditmaal niet ontzegd worden; zo opent het album met een epische track van bijna een kwartier. Al met al dus toch wel de moeite waard, al blijft het jammer dat men de zanger nog niet heeft ingeruild.

Onopvallende mengeling van dark- en synthwave, niet vervelend maar door het ontbreken van sterk songmateriaal het ene oor in en het andere uit. Door de korte speelduur (dik onder een half uur) geen straf om naar te luisteren, maar binnen beide genres zeker geen topper.

Twintig jaar oud alweer, maar nog steeds het beste album van meneer Manson. Qua songmateriaal, sfeer, uitvoering en lyrics opereert hij hier op de top van zijn kunnen, bijgestaan door een prima band. Met 70 minuten aan de erg lange kant, maar de boel zakt feitelijk nergens in. Beste song is wat mij betreft het intense en meeslepende The Reflecting God, maar de rest van de tracks doet hier amper voor onder.

Meneer Manson is nog niet terug op zijn oude niveau, maar dit album komt in ieder geval wel in de buurt. Het is grotendeels een herhaling van zetten en sommige songs klinken wel heel erg bekend (zoals het toepasselijk getitelde Breaking The Same Old Ground), maar dat neemt niet weg dat veel van de songs de moeite waard zijn. De uptempo stampers zijn beter dan het tragere materiaal, met de single No Reflection en Overneath The Path Of Misery als twee van de positieve uitschieters. Productioneel had de boel wel wat minder kaal mogen klinken en Manson wordt er met het verstrijken van de jaren niet bepaald beter op als zanger.

Tegenvallend album, vol logge en weinig memorabele songs. Langdradig ook. De plaat voelt soms aan als een Marilyn Manson solo-album (wat natuurlijk belachelijk is aangezien hij sowieso eigenlijk alles al alleen doet), vooral door het ontbreken van lekkere uptempo rocksongs. De wat rauwere en kale produktie helpt ook niet echt.

Op en top een Marilyn Manson-album, maar het songmateriaal doet meer dan eens nogal geforceerd en vooral ongeïnspireerd aan. Een beetje plichtmatig. Gelukkig staan er dan ook wel een paar sterke songs op het album, waardoor het geheel nog niet eens zo beroerd is. Maar we kunnen inmiddels wel stellen dat meneer Manson als artiest een mooie toekomst achter zich heeft.

Niet zo goed als voorgangers Antichrist Superstar en Mechanical Animals, maar nog steeds een topper binnen het oeuvre van de band. Meneer Manson heeft hier wederom voldoende te vertellen en klinkt bevlogen en boos, zoals het hem betaamt. Het schort een beetje aan echt sterke songs, waardoor het album nergens echt geweldig wordt, maar het materiaal is wel constant meeslepend en interessant. Beetje jammer alleen dat de rek er tegen het einde wel wat uit is.

Maar weer eens uit de kast gehaald. Eén van de beste albums van meneer Manson, uit de tijd dat hij muzikaal nog iets te betekenen had. Productioneel hebben zijn songs sindsdien ook nooit meer zo goed geklonken als hier. Alle songs zijn sterk, de hits The Dope Show en I Don't Like The Drugs (But The Drugs Like Me) zijn eigenlijk nog de minste tracks. Alles is mooi in balans en behoorlijk afwisselend, al kent Manson's zang zeker zijn beperkingen. Na de volle 14 tracks heb je het dan ook wel weer even gehad met zijn stem.

Meneer Manson mag dan uitgekotst en verguisd zijn; het belet hem er in ieder geval niet van om sterke albums uit te brengen. Dit eerste deel van een beoogd tweeluik is wederom van niveau, met negen prima tracks die bijzonder aangenaam in het gehoor liggen. Het is soms een beetje wennen aan Manson's stem, die overwegend wat lichter klinkt dan we van hem gewend zijn, maar al snel blijkt hij ook hier goed mee uit de voeten te kunnen. Tekstueel is het wat mij betreft ook weer behoorlijk indrukwekkend allemaal. Ik kijk alvast uit naar Chapter 2.

Eén van de meer toegankelijke albums van meneer Manson, met aanstekelijk en overwegend vrij luchtig songmateriaal. Gelukkig wordt het nergens te poppy of flauw en blijft de boel knap in balans. De band klinkt energiek en fel en door de krachtige produktie komen de songs goed tot hun recht. Qua dubbelzinnige en spitsvondige songteksten valt er ook weer voldoende te genieten.

Gelukkig weer een stijgende lijn na het navelstaren van de nogal saaie voorganger Eat Me Drink Me. De songs zijn weer wat vlotter en bevatten sterkere melodielijnen. De teksten zijn over het algemeen ook wat meer beschouwend. Wel wat aan de lange kant, het album als geheel maar ook bepaalde songs. I Want To Kill You Like They Do In The Movies had beter gewerkt als een korte song- deze duurt echter 9 minuten! Veel en veel te lang. Verder vond ik alle songs wel de moeite waard. Produktioneel ook weer op niveau.