Deze finse band stelt eigenlijk nooit teleur; ook dit nieuwe album is een schot in de roos. Men weet inmiddels waar de grootste kracht ligt, te weten in uptempo werk, en dat zal de luisteraar weten ook. Vrijwel onafgebroken wordt het gaspedaal ongenadig ingetrapt, met amper een rustmoment. Het songmateriaal is unaniem sterk, net als de productie. Het hoogtepunt dient zich vlak voor het einde aan; het epische en bombastische All Life Is Evil laat de band van een iets meer symfonische kant horen, maar damn, wat een vette track.

Bijzonder fijne, razendsnelle melodieuze deathmetal uit Finland. De band wordt eigenlijk steeds beter per album. Hier wordt ook flink wat moeite gedaan om eenvormigheid tegen te gaan, onder andere door de toevoeging van wat smaakvol ingezette symfonische partijen. Het maakt het totaalgeluid alleen maar rijker en gaat gelukkig nergens ten koste van de brute kracht.

Lichte tegenvaller na twee sterke voorgaande albums. Het tempo is omlaag gegaan en de symfonische bombast opgeschroefd. Niet dat dat nu zo erg is, maar de resulterende songs zijn niet bepaald geweldig. Ook productioneel lijkt de band een stap achteruit te hebben gedaan; vooral het gitaargeluid is bij vlagen erg iel en blikkerig. Jammer, want sporadisch laten deze finnen horen het nog steeds niet verleerd te zijn.

Fijn debuut van deze finse melodieuze death metalband. Vooral de eerste paar songs hakken er heerlijk in. Op den duur gaat één en ander helaas wel wat op elkaar lijken en zitten er ook wat mindere songs tussen. Hierdoor wordt de pret wel iets gedrukt, maar al met al een meer dan verdienstelijk debuut. De albums hierna zijn ook prima.

Geen nieuw plaatwerk maar een reeks heropgenomen tracks van de eerste drie albums van de band. De waardering voor een dergelijk project hangt natuurlijk af van de affiniteit met de originele versies. Ik ben zelf niet zo verknocht aan de eerdere uitvoeringen en bovendien komt het materiaal hier optimaal uit de verf. De band heeft nog nooit zo goed geklonken. Let bijvoorbeeld maar eens op het drumgeluid... fenomenaal. Kortom, een geslaagd experiment wat mij betreft. Wellicht kunnen de heren eens gaan praten met Metallica. Die hebben namelijk een bepaald album in de discografie dat wel een dergelijke upgrade qua geluid kan gebruiken.

Derde en, tot dan toe, beste album van deze finse melodieuze death metal-band. De songs zijn net even wat pakkender en steken nog beter in elkaar dan het voorgaande werk. Met krap 38 minuten aan de korte kant, maar eigenlijk is het ook wel goed zo. Dan gaat de boel tenminste niet vervelen.

Na het wat mindere en grotendeels midtempo vorige album heeft deze finse band het gaspedaal gelukkig weer gevonden. Het wordt zelfs vrijwel voortdurend maximaal ingetrapt. Het resulteert in een heerlijk metal-album, dat bovendien uitstekend geproduceerd is. Aan de refreintjes had nog wel wat geschaafd mogen worden, die zijn weinig memorabel, maar de boel beukt zo ongenadig door dat dit weinig uitmaakt. Heel veel fijne gitaarsolo's ook. Men sluit af met een gewaagde maar grotendeels geslaagde cover van Uprising van Muse.

Tweede album van deze finse melodieuze death metalband. Net als het debuut biedt de plaat een reeks uptempo (en enigzins inwisselbare) beukers, waarbij weinig negatiefs te zeggen valt over het vakmanschap van de muzikanten. De songs zitten daarnaast allemaal degelijk genoeg in elkaar. Ook nu betreft het zwakke punt echter de nogal eenzijdige zangpartijen, die niet slecht zijn, maar wel te weinig variatie kennen. Jammer, want een betere zanger had het songmateriaal wellicht naar een (nog) hoger niveau kunnen tillen.

Bijzonder sfeervolle progressieve rock uit Griekenland, fraai uitgevoerd en geproduceerd. De lange tracks worden vakkundig en vooral spannend opgebouwd, met precies de juiste dosis dynamiek om de boel interessant te houden. Ik ga op zoek naar het eerdere werk van de band.

Mijn eerste kennismaking met deze griekse progressieve rockband en ik ben zeker onder de indruk. Door het melancholische, bombastische geluid en de veelzijdige, dik aangezette zang doet dit vaak denken aan het noorse Leprous, maar storend is dit niet. Het songmateriaal is daar gewoonweg te sterk voor. De volle, krachtige productie maakt het helemaal af. Ik ga zeker een duik nemen in de discografie van de band.

Aardige EP bestaande uit een drietal nieuwe tracks (alhoewel de korte opener Where Do We Go From Here niet veel meer dan een intro is) en een piano-versie van het eerder uitgebrachte Rome. Het titelnummer en No Light, No Light zijn in ieder geval sterk genoeg om deze EP essentiëel te maken voor fans van deze fijne griekse progressieve rockband.

Sfeervolle progressieve rock met een metalen randje uit Griekenland. In de eerste paar tracks irriteerde ik me een beetje aan de nogal geforceerde zangpartijen, maar vanaf track 4 is dit verholpen en is de zang dik in orde. Het geluid is hier wat steviger dan op de latere albums, maar dit gaat nergens ten koste van de melodie.

Wederom een lekker album van deze amerikaanse metalband. De muziek mag dan niet origineel zijn, het is een soort mengeling van metalcore en stevige stadionrock; alles klinkt wel bijzonder vet en aanstekelijk. Door de bombastische produktie knalt de boel ook optimaal uit de speakers. Tegen het einde zakt alles wel een beetje in, daar staan duidelijk de minst sterke tracks geparkeerd, maar tegen die tijd hebben we al heel wat fijne stampers gehad.

Mijn eerste kennismaking met deze amerikaanse metalband, in eigen land heel populair maar hier in Europa nog amper bekend. Aan de muziek ligt het in ieder geval niet. Men brengt een smakelijke cocktail van nu metal en metalcore ten gehore, uitstekend geproduceerd en slim in elkaar gezet. Het aanstekelijke songmateriaal is erg afwisselend en blijft snel hangen. Mijn interesse is in ieder geval gewekt en ik ga zeker de overige albums van de band beluisteren.

Schreeuweriger en qua muziek meer grillig dan het latere werk, maar uiteindelijk net zo de moeite waard. Het geluid is wel een beetje te omschrijven als een metalcore versie van Marilyn Manson. Lekker opgefokt en onstuimig songmateriaal, niet overal even goed, maar de energie en overgave van de band maken veel goed.

Afwisselend, aanstekelijk album van deze amerikaanse metalband. Ook ditmaal hangt het geluid een beetje in tussen metalcore en stoere rock, met pakkende nummers die nergens te slap of te melodieus worden. De balans is knap getroffen, al kun je natuurlijk ook zeggen dat de band hier behoorlijk schizofreen bezig is. Het album klinkt in ieder geval uitstekend en wat het songmateriaal mist aan originaliteit of diepgang wordt goedgemaakt door een gezonde dosis tomeloze inzet en energie.

Een metalcore versie van Marilyn Manson, zo kun je deze band wellicht omschrijven. Ook ditmaal walst men de boel plat met aanstekelijk, megabombastisch songmateriaal. Origineel is het allemaal niet, maar alles wordt zo vakkundig en overtuigend gebracht dat het zinloos is weerstand te bieden. De (gelukkig spaarzame) ingetogen tracks doen het niet voor mij, maar de meeste songs glijden met het grootste gemak naar binnen. Een positieve uitschieter is Werewolf, voorzien van een heerlijk synthwave-sausje.

Schreeuwerige amerikaanse rock a la Halestorm, met al even weinigzeggend songmateriaal. De overduidelijk door de autotune gehaalde stem van zangeres Elana Justin werkt al snel op de zenuwen, zeker wanneer ze in bepaalde tracks klinkt als een vrouwelijke versie van Alvin And The Chipmunks. Lekker gitaarwerk en de muzikale ondersteuning, door (ex-)leden van P.O.D. en Korn, is sowieso in orde, maar het album gaat bij mij het ene oor in en het andere uit.

Door het overlijden van Lemmy deze klassieker maar weer eens opgezet. Blijft een geweldig live-album, kort en to the point, met elf absolute krakers. Ace Of Spades en Overkill zijn de uitschieters, maar eigenlijk zijn alle songs erg goed. De produktie is niet bepaald de sterkste kant van dit album, maar qua energie en sfeer is dit bijna 35 jaar na dato nog steeds geweldig.

Zo goed als de aanstekelijke opener Misery wordt het verder niet op dit debuut, maar al met al is dit een aangename kennismaking met deze nederlandse band. Men brengt een mengeling van energieke rock en stevige metal ten gehore, voorzien van intense zang. Aan het songmateriaal mag nog wel wat geschaafd worden aangezien niet alles even interessant is, maar het album is lekker kort en krachtig en weet uiteindelijk wel te overtuigen.

Behoorlijk puberaal qua teksten en wat betreft beats en muzikale omlijsting niet heel bijzonder, maar toch heeft deze horror-hiphop wel wat. Deel van de pret bestaat uit een cool gebruik van filmsamples en spooky melodielijntjes, maar Mr. Hyde is eigenlijk wel een bovenmatig goede rapper en de vele gastoptredens van labelgenoten als Necro, Sabac en Ill Bill voegen daadwerkelijk iets toe.

Bij vlagen indrukwekkende pop/rock uit Ierland. De band zet een zorgvuldig opgebouwd geluid neer, sfeervol en meeslepend. Vooral in het begin van het album staan enkele uitstekende songs. De zang doet sporadisch wat denken aan een band als Stereophonics. Helaas zakt de boel tegen het einde van de plaat toch wat in, met enkele songs die niet echt weten te boeien. Over de hele linie genomen had er ook wel wat meer uptempo werk tussen mogen zitten. Nu kabbelt alles vaak maar een beetje door. Wel op sublieme wijze, maar toch...

Soort complexe mix van Slipknot en Tool. Erg druk soms, vooral in het begin van het album, met songs die alle kanten uitschieten en bol staan van de abstracte tempowisselingen. Halvege het album worden de composities sterker en indringender. Een hele kluif en het duurt even voor je het hele album terdege ontdekt hebt, maar dan heeft het ook wel heel wat te bieden. De albums hierna zijn veel gelikter en meer gestroomlijnd. Helaas ook wat meer anoniem. Dit is derhalve vooralsnog Mudvayne's beste album.

De band is na het iets te gladde The New Game gelukkig weer bij de les. De songs zijn wat ruiger en meer complex, waardoor het allemaal direct een stuk overtuigender klinkt. Het album klinkt daarnaast uitstekend, door de sterke produktie. Zo goed als op het debuut wordt het waarschijnlijk niet meer, maar dit is een prima schijf.

Tussendoortje, met onuitgebrachte tracks, wat liveopnamen en een paar remixen. Afgezien van de remixen is de geluidskwaliteit vrij matig, net als het niveau van de songs. We zijn beter gewend van deze band.

Voor dit tweede wapenfeit heeft men Tool-producer David Bottrill ingelijfd, met als resultaat een nerveus, intens en behoorlijk stevig album, dat uiteraard af en toe wel wat doet denken aan het werk van Tool. Niet alle tracks zijn even goed en het materiaal had wel wat meer groove en afwisseling kunnen gebruiken, maar toch is dit best een goed en vrij gewaagd album. Hierna zou de band steeds gelikter en mainstream gaan klinken, maar hier is het geluid nog lekker rauw en ongepolijst.

Lichte tegenvaller na het sterke Lost And Found. Het is allemaal nog meer gestroomlijnd, met nog meer plaats voor melodie en rock-achtige passages. Heel wat "rustige" songs ook. De keiharde titeltrack doet oude tijden enigzins herleven, maar de band die nog experimenteel om zich heen maaide op het debuut L.D. 50 is hier amper meer te herkennen. Ijzersterke produktie, dat wel, en de songs zijn degelijk genoeg om het hele album te blijven boeien.

Oftewel: het eerste soloalbum van Dream Theater-zanger James LaBrie. De vage projectnaam zou hij na het tweede album laten vallen. Niet bepaald een geweldige plaat; de songs zijn erg wisselvallig en ook LaBrie heb ik wel eens beter horen zingen. Hier en daar schiet hij behoorlijk uit de bocht. Het geluid doet sporadisch denken aan broodheer Dream Theater, al wordt dat niveau hier nergens gehaald. Opener His Voice is prima en belooft veel moois, maar wanneer het bizarre (en vooral vervelende) Beelzebubba zich aandient ga je je toch achter de oren krabben. What the hell? Daarna komt het nooit meer helemaal goed met het album.

Licht tegenvallende schijf. Eerste vier nummers en de laatste paar songs zijn erg sterk, maar daartussen zakt alles behoorlijk in. De toevoeging van meer electronica vind ik wel geslaagd en de surfmuziek details zijn ook erg leuk.

Op en top Muse, dit nieuwe album, maar helaas zonder enige nieuwe elementen en/ of verrassingen. Op zich geen probleem, ware het niet dat het songmateriaal dit keer nogal doorsnee is. Tot in de puntjes verzorgd, dat absoluut, maar omdat de songs niet erg boeiend zijn weet het album niet echt indruk te maken. Bombast genoeg, dat wel.