Een leuk hebbedingetje voor de fans, deze dubbelaar bestaande uit een verzameling B-kantjes en een liveconcert, maar uiteindelijk bieden beide schijfjes wat mij betreft niet heel veel kwaliteit. De B-kantjes kunnen de aandacht er amper bijhouden en het concert, hoewel zeker niet slecht, mist wat mij betreft net dat beetje precisie en bombast dat de muziek van Muse op de studioalbums juist zo boeiend maakt. Vooral veel snerpende gitaren en een gillend speenvarken.

De bombast begint hier toe te nemen maar wordt in goede banen geleid. Beter dan het debuut, wat mij betreft, met iets sterkere songs en meer dynamiek. Opener New Born laat de groei bijvoorbeeld goed horen. De sporadisch bijna uit de bocht vliegende zang wordt steeds meer een geval van love it or hate it, maar geeft Muse wel dat typische eigen geluid. Naar het einde toe wordt het album helaas wat minder interessant en vooral meer ingetogen.

Prima debuut, waarop het zo typerende geluid van de band reeds volop aanwezig is. Het songmateriaal is nog niet zo sterk en memorabel als op de volgende albums, maar de plaat klinkt nog steeds behoorlijk goed. De zang blijft een acquired taste, net als de dik aangezette bombast die af en toe langskomt, maar dit is en blijft toch wel een unieke en originele band.

Bij vlagen wel erg toegankelijk en poppy, met veel electronica en nogal op veilig spelend songmateriaal. Erg spannend wil het dan ook niet worden. Maar ja, het is toch wel weer verdomd aanstekelijk en lekker om naar te luisteren. Echt sterke songs mogen dan ontbreken en er zijn weinig tracks die iets nieuws laten horen, maar het vakmanschap van de band tilt ook dit album naar een dikke voldoende.

Bij het horen van de eerste paar songs lijkt dit nieuwe album te gaan verdrinken in de bombast; vooral opener Supremacy en de single Survival hebben hier last van. Bij deze tracks is de invloed van Queen ook meer dan ooit aanwezig. Queen duikt ook op in andere tracks, zoals Panic Station, met een Another One Bites The Dust-basloopje. Na de eerste vijf songs komt er gelukkig wat meer rust in de tent en ontpopt dit zich toch nog tot een best aardige plaat. Follow Me, het beste nummer van het album, is op en top Muse, waarbij oude elementen gecombineerd worden met nieuwe, in dit geval dubstep. Zeer geslaagd en een heerlijk nummer. Het afsluitende instrumentale tweeluik is ook gaaf, waarbij wederom dubstep- en ook techno-elementen opduiken. Het hele album is eigenlijk een combinatie van oud en nieuw, waarbij het geluid herhaaldelijk doet denken aan andere artiesten en bands, maar gelukkig niet op een irritante manier. Madness doet denken aan George Michael's I Want Your Sex; Big Freeze is U2-achtig en Save Me had zo van The Devin Townsend Project kunnen zijn.

Weinig verrassingen maar gelukkig ook weinig slechte tracks. Voornaamste probleem is dat het songmateriaal ditmaal wel erg in herhaling valt, om maar te zwijgen van het openende titelnummer, dat schaamteloos leentjebuur speelt bij Marilyn Manson's The Beautiful People. En bij You Make Me Feel Like It's Halloween moest ik direct denken aan dat nummer van Rockwell. Pluspunten zijn er gelukkig ook: de weer wat meer rock-achtige vibe (met hier en daar zelfs wat metalriffs) bevalt overwegend goed en het songmateriaal is lekker aanstekelijk.

Echt een droomdebuut wat deze band hier aflevert. Sublieme progressieve metalcore (ja, dat bestaat), zeer overtuigend en energiek gebracht. De zanger kan echt zingen (en grunten) en de muzikanten kunnen echt spelen (en hakken). Dit alles binnen compacte songs met een kop en een staart. Het album kent geen missers en is daarnaast ook nog eens fantastisch geproduceerd. Enige klacht: sommige songs worden tegen het einde weggedraaid en alle songs hadden wel een paar minuten langer mogen duren. Benieuwd hoe de band zal klinken in epische songs van een minuut of tien...

Echt succes blijft uit voor deze amerikaanse progressieve metalcore-band, maar men blijft het stug proberen. En dat is maar goed ook, want ook op dit derde album is het weer smullen geblazen. Het aanstekelijke en avontuurlijke songmateriaal zit doortimmerd in elkaar, de band klinkt hongerig en zeer energiek en zanger Chris Clancy zet hier zijn beste prestatie tot nu toe neer. In zowel de brute als melodieuze passages weet hij volledig te overtuigen. Productioneel is het album tevens dik in orde. Driemaal scheepsecht, hopelijk.

De band lag een tijdje op z'n gat, maar nu is er dan toch een tweede album. De platendeal met label Roadrunner is verleden tijd, men probeert het nu in eigen beheer. Veel verschil qua muziek maakt dat niet; ook deze tweede plaat biedt een geslaagde mengeling van progressieve metal en metalcore, uitstekend geproduceerd. Iets meer dynamiek dan op het debuut en met nog meer een hoofdrol voor de uitstekende zanger, die in zowel de cleane als de geschreeuwde passages makkelijk weet te overtuigen. Echte uitschieters ontbreken helaas, maar over de hele linie genomen is dit een waardig tweede album.

Voorganger The Black Parade vond ik een prima album, maar hier is geen eer aan te behalen. De band kiest voor makkelijk in het gehoor liggende, voorspelbare en vlakke songs, dik aangezet en bombastisch geproduceerd. Tekstueel houdt het ook niet bepaald over. Nee, hier wordt duidelijk gemikt op een groter publiek, waarbij men de plank behoorlijk misslaat. Eigenlijk staat er geen enkele memorabele track op.

Beste album van de band, met precies de juiste balans en toon. Ik ben normaalgesproken niet zo'n fan van poppy punkrock, maar hier klopt alles tot in detail. Veel lekkere nummers, een prima produktie en voldoende afwisseling binnen het songmateriaal. Een topper binnen het genre derhalve.

En weer een verzameling vrolijke zomerse deuntjes van deze engelse band. Nou ja... niet echt. De blaadjes vallen weer in de permanente herfst die deze doom-pioniers neerzetten. Helaas is alles dit keer erg saai en eentonig, met veel te weinig variatie en tempowisselingen. Er is feitelijk geen enkele track die er in positieve zin uitspringt. Productioneel heb ik de band ook wel eens beter horen klinken. Het geluid van de plaat mist kracht en bombast.

Voorganger A Map Of All Our Failures vond ik al niet te pruimen en helaas is dit album niet veel beter. De muziek is te traag, te eenvormig en vooral te saai; de zang op het irritante af. Opener And My Father Left Forever hakt er nog best lekker in en geeft hoop voor de rest van de plaat, maar helaas. Vanaf track twee vervalt de band weer in hetzelfde vervelende kunstje en zeurt de boel eindeloos door. Wel een toepasselijke albumtitel derhalve.

Vrolijk zomerplaatje met leuke poppy meezingers. O nee, toch niet echt. Music to slit your wrists to. Doom van hoog niveau, al vind ik het zoals altijd bij deze band weer een hele zit, zo'n heel album. Er is ditmaal inderdaad wel wat meer variatie, maar het blijft slepende, trage muziek. Wel mooi, dat zeer zeker. Een aantal tracks zijn overigens verrassend rustig.

Het is permanent herfst bij My Dying Bride, ook hier weer. Dit is wat mij betreft één van hun betere albums, met precies de juiste balans tussen treurige melodieuze passages en somber ruig beukwerk. Veel van de songs zijn iets te langdradig, maar het blijft allemaal net te verhapstukken. Engelse doom metal van niveau.

De melancholische doommetal van deze britse band gaat al jaren achteruit wat mij betreft. Ook dit album is weer een taaie, trage en vooral saaie zit. Opener Your Broken Shore begint de plaat evenwel veelbelovend, mede door de sterke grunts, maar daarna vervalt men snel in vervelende, langdradige tracks die afwisseling en vooral spanning missen. Ik blijf het keer op keer proberen met My Dying Bride, maar ik word er eigenlijk steeds somberder van. Dat zal toch niet de bedoeling zijn?

Uitstekende rockplaat met hier en daar een metalen randje. Goed geproduceerd en zeer verzorgd in elkaar gezet. De band klinkt zeer overtuigend en heeft de beschikking over prima songs. Zowel in het hardere als het meer ingetogen werk weet de band sterk uit de hoek te komen. Het album kent ook geen zwakke songs. Het gitaarwerk is lekker heavy en de zang is indrukwekkend. Het doet allemaal zeer amerikaans aan, maar dat is niet als kritiek bedoeld. Zeer geslaagd debuut.

Eersteklas debuut, fraai verzorgd in elkaar gezet. De melodieuze death metal met her en der wat elementen uit de emo-richting klinkt bijzonder goed. Het songmateriaal is niet bepaald origineel, maar door het uitstekende gitaarwerk en de toevoeging van sfeervolle keyboard-partijen en allerlei subtiel verwerkte geluidseffecten klinkt het geheel wel fris en energiek. Gaan we hopelijk nog meer van horen!

Derde schijf alweer van deze finnen, en weer een prima metalalbum vol beukende riffs en lekker afwisselende, brute zangpartijen. Dit keer iets meer progressieve elementen binnen de sound, met overwegend positief resultaat. De toevoeging van keyboard-partijen blijft een leuk aspect, al neigt dit soms wel een beetje naar kitsch. De hoge uithalen van de zanger vind ik niet zo geslaagd, maar net als één en ander uit de bocht dreigt te vliegen komt er weer een lekkere riff of vette grunt langs die de boel weer rechttrekt.

Voor fans van moderne zweedse metal in het straatje van Raunchy, Soilwork en In Flames. Goed uitgevoerde en geproduceerde schijf, vol lekkere metalsongs. Echt memorabel wordt het nergens, maar het klinkt wel heel vet.

Vierde album van deze altijd wel betrouwbare finse metalband. De (licht) progressieve elementen van de vorige schijf zijn ditmaal achterwege gelaten, net als de sporadisch hoge uithalen van de zanger. Een wijselijk besluit, want progressieve elementen (en hoge uithalen) passen gewoonweg niet zo goed bij de melodieuze death metal waar de band in gespecialiseerd is. Maar goed, dit keer is het dus gelukkig weer business as usual: lekker in het gehoor liggende, prima geproduceerde moderne metal voorzien van cleane refreinen. Weinig tot geen verrassingen, wel constant kwaliteit.

Uitstekend tweede album, beter dan het debuut door betere songs en een meer eigen geluid. Moderne metal, nog steeds in het straatje van Soilwork en Raunchy, met leuke keyboardelementen. Geen slechte song te bekennen.

Minste album van deze finse metalband tot nu toe, vooral door de veel te nadrukkelijk aanwezige en melodramatische refreintjes, die de meeste tracks ontsieren. De zangpartijen zijn overigens sowieso niet om over naar huis te schrijven, met vooral in de hogere regionen behoorlijk wat overdaad. De grunts kunnen er echter mee door; luister maar eens naar het brute The Way Of The Flesh, de beste track van het album. Qua geluid is het ditmaal wat meer melodieus en open, iets dat eigenlijk best goed werkt. Binnen de tracks gebeuren ook genoeg spannende dingen, met vooral spetterend gitaarwerk en veel afwisseling. Maar het blijft jammer dat de zanger niet echt kan meekomen met de rest van de band.

Per ongeluk beluisterd omdat ik dacht met het nieuwe album van een andere band te maken te hebben, maar dit is helemaal zo gek nog niet. De muziek is een mengeling van emocore en djent, met vooral qua zang enorme tegenstellingen. De coupletten worden loodzwaar ingebruld, de refreinen zijn zo mierzoet dat het glazuur van je tanden springt. Na een tijdje heb je het wel een beetje gehad met de formule en gaan de songs steeds meer op elkaar lijken, maar de zeer verzorgde produktie en het strakke spel van de band houdt het geheel net interessant genoeg.

Ik moest er even een paar nummers inkomen; de eerste paar tracks zijn mij iets te vrijblijvend, een beetje Alter Bridge-light. Daarna wordt het songmateriaal gelukkig meer persoonlijk en gaat het niveau omhoog. Een aangenaam en lekker stevig album, al met al, absoluut beter dan de vorige worp van meneer Kennedy.

Best wel een tegenvaller, dit tweede solo-album van meneer Kennedy. Het songmateriaal is aan de voorspelbare en vrijblijvende kant, met slechts sporadisch een positieve uitschieter. Het epische titelnummer zit fraai in elkaar, Hotel California meets Stairway To Heaven, maar ook die track weet me niet echt te raken. Het is me allemaal net iets te geforceerd en bedacht. Daar waar zijn eerste solo-album zeer persoonlijk en emotioneel was, is deze tweede wat mij betreft nogal afstandelijk en vlak. Steviger, dat wel, maar een stuk minder goed.

Bij vlagen indrukwekkend eerste solo album van Myles Kennedy, bekend van oa The Mayfield Four, Slash en natuurlijk Alter Bridge. Niet alle songs spreken me aan, af en toe vind ik de deuntjes wat te vlak en aan de flauwe kant, maar de stem van Myles past er in ieder geval perfect bij en sporadisch laat hij ook wat meer van zijn imposante bereik horen. En songs als The Great Beyond en Love Can Only Heal zijn erg mooi. Vooral die laatste is een klassieker in wording.

Verrassend sterke progmetal uit Tunesië, of all places. De arabische elementen binnen de zang en de muziek geven het geheel een bijzonder sfeertje; gelukkig overheerst dit niet. De boventoon wordt gevoerd door stevig, lekker hakkend gitaarwerk van hoog niveau. De band weet prima songs te schrijven en alhoewel de produktie nog wel iets vetter had gekund klinkt het album prima. De zang is acceptabel, maar is wat mij betreft niet heel erg goed. Mede hierdoor is de plaat net geen topper, al valt er veel te genieten, vooral in de snellere stukken.

Veelbelovend maar uiteindelijk nogal onevenwichtig debuut van deze metalband uit Tunesië. Er wordt flink leentjebuur gespeeld bij bands als Symphony X en Dream Theater. Muzikaal zit het allemaal prima in elkaar, met vooral lekker gitaarwerk, maar qua songmateriaal is men hier duidelijk nog zoekende. De nummers missen een kop en een staart en zijn niet bepaald aanstekelijk en/ of meeslepend. Ook qua zang zit de band hier duidelijk nog niet op niveau. Jammer, want vooral in de snellere passages weet Myrath hier al te overtuigen.

De vier meest toegankelijke en 'vrolijke' nummers bevinden zich direct aan het begin van het album; daarna is het songmateriaal gelukkig wat meer uitdagend en spannend. De band uit Tunesië heeft de formule inmiddels geperfectioneerd maar wijkt hier en daar wijselijk af van de platgetreden paden. Zo zijn er ditmaal wat meer invloeden uit de power- en symfonische metalhoek te horen, zonder dat het zo typerende geluid verloren gaat. Wederom is het wellicht iets te glad en op veilig spelend, maar het album ligt bijzonder lekker in het gehoor.

Blijft interessant, deze progressieve metalband uit Tunesië. Het songmateriaal is ook dit keer behoorlijk toegankelijk en sporadisch wellicht iets te pop-achtig, maar alles is zo smaakvol geproduceerd dat dit niet echt storend is. De arabische details binnen het totaalgeluid, alsmede de typische 'klaagzang', zorgen voor veel sfeer. Ik hoor mijn metal doorgaans liever wat steviger, maar hier kan ik prima mee uit de voeten.

De scherpe randjes zijn er duidelijk afgevijld en met progressieve metal heeft dit weinig meer te maken, maar aangenaam is de muziek van deze band uit Tunesië nog wel. Het klinkt allemaal mooi verzorgd en aanstekelijk, met een fraaie balans tussen alle instrumenten. De zanger wordt ook steeds beter. Veel zoeter en vrolijker moet het echter niet worden, want vooral in de refreintjes neigt dit alarmerend vaak naar songfestival-metal, mede door de dik aangezette bombast. Volgende keer dus graag weer wat steviger en vooral ruiger.

De progressieve metal van deze heren is ditmaal wat compacter en 'poppy' uitgevallen, gelukkig wel met overwegend positief resultaat. De sporadische arabische klaagzang (vooral te horen in het titelnummer) zal niet voor iedereen weggelegd zijn, maar ik vind ook dit album, net als het vorige, sfeervol en en onderhoudend. De overwegend sterke songs zijn behoorlijk meeslepend, met veel catchy hooks en voldoende variatie. De produktie is ditmaal ook uitstekend.