De gloriedagen liggen al behoorlijk ver in het verleden voor meneer Manson, maar dit is helemaal geen slecht album. De songs zeuren over het algemeen iets te lang door en er is een gebrek aan lekker opzwepende tracks, maar afgezien daarvan is de plaat zeer acceptabel. Jammer dat het songmateriaal net dat beetje energie en frisheid mist dat albums als Antichrist Superstar en Mechanical Animals zo goed maakte. De verrassing is er gewoonweg af en de zanger is ook niet meer zo goed bij stem als vroeger.

Weer eens een wat luchtiger en vooral meer poppy album van meneer Manson, aangenaam geproduceerd en voorzien van leuke electronische details. Zijn kunstje is beperkt, maar wat hij doet, doet hij hier wel goed. Jammer dat er niet iets meer aandacht is geschonken aan het songmateriaal. Alles ligt goed in het gehoor en luistert lekker weg, maar eigenlijk zijn alle songs net niet memorabel genoeg. Dat zou hem vroeger niet gebeurd zijn.

Ik ken deze band van het redelijk goede recente album Nerve, maar dit is toch wel even andere koek. Deze plaat is een strak voortrazende orkaan, gestructureerde chaos met een kop en een staart, keihard beukende metal maar toch vrij melodieus. Halverwege zakt de boel enigzins in, de beste songs bevinden zich duidelijk aan het begin van het album, maar de plaat blijft sterk genoeg tot het eind. Vergeleken met Nerve is de produktie hier ook een stuk beter.

Solide industriële metal met veel electronische elementen. Aan de eenvormige kant, ook op vocaal vlak, maar de sound is wel lekker bruut. Productioneel had de boel wel wat meer detail kunnen gebruiken.

Dat een overschot aan vrije tijd niet altijd resulteert in interessante muziek bewijst Mariusz Duda, in het dagelijks leven de frontman van het poolse Riverside, hier met dit nogal minimalistische solo-album. De dreigende ambient soundscapes met hier en daar een vleugje synthwave gaan nog wel, maar het kansloze gefröbel annex klokkenspel van tracks als het titelnummer gaan bij mij het ene oor in en het andere uit. De zang bestaat uit wat gemompel in de verte hier en daar, maar overwegend is dit een instrumentale aangelegenheid. Het sluit nog het meeste aan bij dat andere project van Duda, Lunatic Soul, maar dit is helaas wel veel minder interessant.

Morton is de gitarist van de metalband Lamb Of God, maar verwacht geen vergelijkbaar geluid op dit solo-album. Het materiaal neigt meer naar de stevige rock van een band als Alter Bridge. De zanger van die band, Myles Kennedy, doet zelfs mee op één van de songs. Morton heeft een indrukwekkende stoet gastartiesten weten te strikken, maar helaas ontstijgt het songmateriaal lang niet overal de middelmaat. Opener Cross Off met wijlen Chester Bennington is echter te gek en zo zijn er nog wel een paar sterke tracks.

Hoofdzakelijk ingetogen en grotendeels akoestisch, met vier nieuwe tracks en de Pearl Jam-cover Black, niet onverdienstelijk ingezongen door Mark Morales. Het songmateriaal kan ermee door, al ontstijgt het nergens de middelmaat. Minste track is wat mij betreft het zeurderige, langdradige She Talks To Angels, gezongen door Lzzy Hale. Van haar stem zal ik niet snel fan worden.

Lekker album vol vrolijke bewerkingen van bekende songs van uiteenlopende artiesten. Ronson heeft er een smakelijk en dansbaar geheel van gemaakt, met veel gebruik van trompetten en een keur aan gastoptredens. Valerie met Amy Winehouse is top, net als The Only One I Know met Robbie Williams. Ongeveer halverwege treffen we een paar minder boeiende tracks, maar tegen het einde trekt de kwaliteit weer aan.

Zeer verdienstelijk debuut, vol Slayer-achtige riffs en brute metalcore. Iets minder afwisselend dan het latere werk en iets eenzijdiger, maar memorabel genoeg.

Gelukkig weer wat beter dan het vorige album, dat niet genoeg echt sterke songs kende. Daar is ditmaal geen gebrek aan. Vooral track 3 t/m 5 zijn te gek. En wat een spetterende gitaarsolo's! Fenomenaal. De zang had wat gevariëerder gemogen, maar afgezien daarvan is dit metalcore van de bovenste plank. Heerlijk bruut album.

Verpulverende metalcore, maar zo goed als in de eerste twee tracks wordt het album helaas nergens meer. Jammer, want als dat niveau was volgehouden was dit een beest van een plaat geweest. Nu is het zeker bruut en overweldigend, maar het songmateriaal is soms wat aan de middelmatige kant. Productioneel klinkt het album in ieder geval geweldig. Hier en daar herken ik een Machine Head-achtige riff (het outro van Davidian bijvoorbeeld in track 3).

Lekkere metalcore met hardcore-elementen. De snelle songs zijn beter dan de midtempo, maar eigenlijk is ieder nummer wel de moeite waard. Het album klinkt als een klok en ramt lekker door.

Het debuut was al best leuk, maar dit superieure tweede album laat pas goed horen waartoe band en vooral zanger in staat zijn. Erg jammer dus dat het bij deze twee platen is gebleven. Zanger Peter Dolving heb ik hierna (voornamelijk bij The Haunted) nooit beter horen zingen en de songs zijn vrijwel allemaal de moeite waard. Qua stijl ligt het ergens tussen rock en metal in, met loodzware riffs en een overwegend donkere sfeer. Ik heb de band destijds nog gezien als voorprogramma van Entombed in de Melkweg te Amsterdam. Als ik het me goed herinner heb ik dit album ter plekke van Dolving zelf gekocht.

Leuk debuut, vol korte energieke metalsongs, met een hoofdrol voor de uitstekende zanger, Peter Dolving, later ingelijfd door de thrash-band The Haunting. Het geheel is duidelijk niet al te serieus bedoeld, let bijvoorbeeld maar eens op de teksten hier en daar, maar de band weet eigenlijk wel direct overtuigend uit de hoek te komen. Met een heavy, meer serieuze track als Grind laat men daarnaast ook een meer donker en rauw geluid horen. Dat de band veel kwaliteit in huis heeft zou helemaal blijken op het superieure tweede (en helaas tegelijkertijd laatste) album, Locust uit 1997.

Stevige amerikaanse rock uit het Verenigd Koninkrijk. Met het vakmanschap van de band is weinig mis en het songmateriaal is best aanstekelijk (afgezien van een paar zeikerige ballads), maar de zanger is te lichtgewicht om de muziek de benodigde kracht bij te zetten. Hij zingt niet slecht, maar is gewoonweg nog te jong om overtuigend over te komen. Hierdoor blijft het allemaal een beetje steken in goede bedoelingen. De potentie is er echter wel en vooral in de uptempo tracks komt men sterk uit de hoek.

Zo zeg, dit is even andere koek. Het is wat lastig de band in een hokje te plaatsen, maar de muziek is in ieder geval wel behoorlijk extreem. Het sleept, beukt, gromt en ramt genadeloos door, ogenschijnlijk vrij monotoon en repetitief, maar het resultaat is uiteindelijk haast hypnotiserend, zij het nogal uitputtend. Met nog geen veertig minuten speeltijd is dit album dan ook lang zat.

Behoort niet tot het beste werk van de band, met feitelijk maar twee prijsnummers. Opener Safe From Harm is erg fraai, net als de hit Unfinished Sympathy. De rest van het materiaal schiet tekort, alhoewel alle songs wel interessante elementen bevatten. Het is het gewoonweg net niet. Van opvolger Mezzanine kan dat niet gezegd worden. Daar heeft de band de perfecte balans gevonden.

Het hangt wat meer als los zand aan elkaar dan voorganger Mezzanine, wat mij betreft het creatieve hoogtepunt van Massive Attack, maar dit album bevat evenwel een grote reeks prima songs. Hier en daar een misser, zoals het saaie Flat Of The Blade, maar overwegend kan het materiaal er zeker mee door. Hoogtepunten zijn het lekker dreigende Rush Minute en de mysterieuze begintune van de tv-serie Luther, Paradise Circus.

Mike DiMeo heeft de ondankbare taak om Jorn Lande als zanger te vervangen op dit derde album, maar hij slaat zich er dapper doorheen. Zijn stem past perfect bij het songmateriaal, dat ook dit keer behoorlijk sterk is. Zoals altijd bij Masterplan wordt er een kunstig evenwicht gevonden tussen overdadige kitsch en sfeervolle bombast.

Zanger Jorn Lande heeft deze band nu voor de tweede keer verlaten; ditmaal heeft ene Rick Altzi de ondankbare taak hem te vervangen. Altzi heeft niet eens zo'n verkeerd stemgeluid, maar na een paar songs beginnen zijn tekortkomingen wel op te vallen. Zijn bereik is beperkt en op gegeven moment beginnen zijn zangpartijen zeurderig en vervelend te worden. Niet dat hij de enige oorzaak is van de middelmatigheid van dit album- de slappe songs zijn hier voornamelijk debet aan. Productioneel klinkt alles bijzonder goed, maar de songs zijn zowel muzikaal als tekstueel van een bedenkelijk niveau. Opener The Game en het afsluitende lange titelnummer kunnen er nog mee door, maar de rest is veel te braaf en kitscherig. Vooral de refreintjes zijn om te huilen zo simpel. Volgende keer toch maar weer Jorn Lande terughalen, vrees ik...

Aangenaam werkje met een glansrol van terugkerende zanger Jorn Lande, die hier prima bij stem is. Zijn Dio/Coverdale geluid tilt de songs steevast naar een hoger niveau, al is het materiaal zeker niet slecht. Hier en daar wat oubollig en sommige Spinal Tap-achtige songtitels helpen de boel ook niet echt (Blow Your Winds), maar het album luistert lekker weg en kent geen missers. Beste song is wat mij betreft het meeslepende The Dark Road.

De metal van Mastodon hakt niet maar rolt, dat valt me ook weer op bij dit album. De sound verschuift ook meer richting het stoner-genre, niet zo vreemd dus dat Josh Homme ook nog even opduikt. De band zou inderdaad niet vreemd staan op een double bill met Queens Of The Stone Age. Bij vlagen is het album meer toegankelijk en catchy dan voorgaander werk. Helaas zijn er ook een aantal flauwe tracks en vergrijpt de band zich aan een aantal vage geluidsexperimenten. De rommelige, demo-achtige produktie moet ook maar net je ding zijn. Maar vooruit, ik gooi er toch een ruime voldoende tegenaan. Dat gaf ik de vorige platen ook- en die vind ik niet beter of slechter dan deze.

Aardige EP met materiaal dat is overgebleven van de laatste twee albums. Het afsluitende titelnummer doet het niet voor mij, maar de overige drie tracks zijn prima. Vrij ingetogen en retro qua geluid, maar de songs bevatten een aantal aangename (stevige) verrassingen. Leuke aanvulling op het inmiddels imposante oeuvre van Mastodon.

Fijne band. Met het vroege werk kan ik niet zo veel, maar vanaf Crack The Skye is bij mij het kwartje gevallen. Ook dit album staat weer vol met heerlijk meeslepende rock/ metalsongs, voorzien van een vette groove. Het album bevat geen missers; zelfs het poppy, Queens Of The Stone Age-achtige Show Yourself vind ik een prima track. Het beste wordt voor het laatst bewaard. Het lange Jaguar God is een beest van een afsluiter.

Met 15 tracks en een speelduur van bijna anderhalf uur een hele kluif, maar de band weet er wel weer iets moois van te maken. Het songmateriaal is over het algemeen vrij ingetogen; op cruciale momenten komt de boel echter explosief tot leven. De zang staat iets te ver naar achteren in de mix en het had allemaal wel iets zwaarder mogen klinken, maar afgezien daarvan is het ook productioneel dik in orde. Niet één van de betere albums van de band, daar is het songmateriaal uiteindelijk te weinig bijzonder voor, maar wel gewoon weer goed.

In de uiteindelijke geflopte film is er weinig tot niets van te horen, maar de tracks op deze EP zijn best de moeite waard, zeker voor fans van de band. De vier instrumentale thema's zijn lekker dreigend en duister, met hier en daar een passage waarin het gaspedaal even flink wordt ingedrukt. Hoofdzakelijk is het materiaal echter vrij ingetogen. Logisch, aangezien het muziek betreft die oorspronkelijk bedoeld was als daadwerkelijke soundtrack van de film.

Wisselvallig allegaartje van b-kantjes, aangevuld met een vette nieuwe track, opener Fallen Torches. De instrumentale versies van enkele Mastodon-tracks klinken best goed maar voegen uiteindelijk weinig toe, net als de matige live-tracks. De cover van Metallica's Orion is dan wel weer sterk. De nodige ups en downs dus, maar we hebben het er maar mee te doen tot het nieuwe album klaar is.

Voorganger The Hunter was mij iets te wisselvallig en, tja, ietwat aan de softe kant. Ditmaal gaat het er gelukkig weer wat ruiger aan toe. De songs zijn unaniem sterk en denderen lekker door. Nog steeds veel invloeden uit de jaren '70, dat dan weer wel, maar het lekker ruige gitaarwerk is prominent aanwezig en de zang- en melodielijnen zijn ijzersterk. Blijft een prima band, met een geluid dat zich per album op interessante wijze verder ontwikkelt.

Afwisselende plaat, waarop Mastodon een aantal nieuwe paden bewandelt zonder de oorspronkelijke sound uit het oog te verliezen. Niet alle songs zijn de moeite waard, met een maffe track als Creature Lives kan ik bijvoorbeeld weinig, maar de meeste songs denderen lekker door. Daarnaast is alles lekker compact en energiek geproduceerd. Vooral de drums klinken erg goed.

Beste album van deze band, mooi uitgebalanceerd met een mooie mengeling van memorabele rocksongs en ballads. De overige albums zijn ook de moeite waard, maar dit is de enige plaat die als een geheel aanvoelt.