Fris en energiek debuut van deze amerikaanse rock/ metalband. De muziek, die doet denken aan een hele reeks andere bands, van Linkin Park tot 30 Seconds To Mars (om er maar een paar te noemen), is absoluut niet origineel, maar de band weet er wel een interessante draai aan te geven. Dit komt deels door het ijle, aparte stemgeluid van de zanger, deels door de doortimmerde produktie, vol electronische details, en deels door het inventieve en meeslepende songmateriaal. Sporadisch vervalt de band in standaard punkrock, zoals het voorspelbare First Punch, maar daar tegenover staan veel sterke tracks die staan als een huis. Luister maar eens naar opener Ballast of het slim in elkaar stekende opgefokte Christ Copyright. Ook Mr. MTV (inclusief een sample van Money For Nothing van Dire Straits) is erg goed. En zo valt er flink wat te beleven op dit lange (17 tracks!) maar afwisselende en steeds boeiende album. Een veelbelovende nieuwe band, derhalve.

Helaas minder goed dan de uitstekende voorganger The Stories We Tell Ourselves, vooral omdat het songmateriaal ditmaal wat vlakker is. De band zoekt weliswaar de extremen op en het geluid gaat van ingetogen naar hysterisch, maar echt sterke tracks ontbreken gewoonweg. Productioneel steekt het album wel weer erg knap in elkaar.

Minder stevig dan de hierop volgende albums en ook wel wat minder goed, maar niettemin een aardige rockplaat met lekker in het gehoor liggende nummers. Het geluid van de band doet me hier herhaaldelijk denken aan Coheed And Cambria, mede door het vergelijkbare stemgeluid van de zanger.

Erg lekker, afwisselend album met precies de juiste mengeling van luchtige rocksongs en wat meer diepgravend materiaal. Hier en daar wordt de vaart er wat uitgehaald door een reeks overbodige interludes, maar als geheel steekt het album fraai in elkaar, kracht bijgezet door de uitstekende, gelaagde produktie. Deze band wordt feitelijk steeds beter.

Deze franse band heeft inmiddels vijf albums uitgebracht met drie verschillende zangers/ zangeressen. De stijl van muziek wisselt evenredig snel, waardoor het lastig is de band in een hokje te plaatsen. De metalcore van de eerdere albums heeft hier grotendeels plaats moeten maken voor poppy rock met een metalen randje. Overigens is het songmateriaal over de hele linie genomen wel vrij goed, met een hoofdrol voor de uitstekende zangeres Camille Contreras. Zij schakelt met het grootste gemak over van zwoele zang naar ruig brulwerk. Het album is door de grote verscheidenheid aan stijlen aan de schizofrene kant, maar tegelijkertijd wel lekker afwisselend en avontuurlijk.

Niet bepaald origineel, deze moderne metal uit Frankrijk, maar het songmateriaal is redelijk boeiend en alles wordt degelijk uitgevoerd. Vooral de lekker zware gitaarriffs zijn dik in orde. Qua zang is het allemaal wat minder overtuigend. De afwisselend zoete en ruige vocalen zijn nogal wisselend van kwaliteit en komen nergens echt helemaal uit de verf. De vette produktie kan één en ander wel wat verbloemen, maar op gegeven moment begint alles wel vlak en eentonig te klinken.

Wisselvallig album van deze mij tot nu toe onbekende franse band. De mooi gezongen opener Ghost 1 Am is erg sterk en doet vermoeden dat we hier met een topper te maken hebben, maar direct bij de tweede song, het ruige Beware Landslide, gaat het een beetje mis. Het is niet slecht, maar boeiend is anders. De overige tracks hebben hier ook een beetje last van. Het geluid van de band doet vaak denken aan een band als Deftones, maar men beschikt niet bepaald over memorabele songs. Productioneel zit alles degelijk in elkaar en het zang- en gitaarwerk is prima, maar er moet nog flink geschaafd worden aan het songmateriaal.

Het album begint vrij sterk met een drietal heerlijke doombeukers. Helaas zakt de boel flink in bij track 4. Niet dat What Could Have Been slecht is, verre van, maar deze erg rustige song haalt de vaart flink uit de plaat en past wat mij betreft niet echt binnen de sfeer van het geheel. Verder is er weinig mis met de rest van het album, maar om nu te zeggen dat het geweldig is... nee. Het materiaal is goed genoeg om te blijven boeien, maar ik mis echt memorabele songs.

Van de laatste twee albums was ik niet echt kapot, maar op deze nieuwe plaat klopt echt alles. De songs zijn ijzersterk en meeslepend; er is veel afwisseling in het songmateriaal en de dynamiek tussen rustige en heavy passages is knap in balans. De zang, dan weer melodieus, dan weer het betere brulwerk, is ook top. De uitstekende produktie maakt alles helemaal af. De band zal de volgende keer flink moeite ondervinden om dit te overtreffen...

Ditmaal meer melodieuze zangpartijen dan grunts, iets dat niet zo goed uitpakt. De zang is herhaaldelijk te dik aangezet, resulterend in nogal theatrale toestanden. Jammer, want de muziek is zoals altijd prima en wanneer de grunts worden ingezet klinkt alles top. Een gemiste kans derhalve.

Iets zwakker dan het vorige album, vooral door de iets minder memorabele songs en de soms nogal dik aangezette en geforceerde grunt. Vooral in het eerste nummer is deze op het randje. Maar ook in het rustige The Fifth Day Of March wordt er niet heel erg goed gezongen, vind ik. Verder wel weer een gevariëerde en heavy plaat, sfeervol en prima geproduceerd.

Het amerikaanse doom-collectief sombert vrolijk door, getuige dit wederom degelijke album. Iets te weinig grunts en teveel midtempo werk, wat mij betreft, maar het is allemaal wel weer sfeervol uitgevoerd. Iets meer dynamiek binnen het songmateriaal had niet misstaan en de melodieuze zang is soms op het randje van zeurderigheid, maar de band komt er net mee weg. Het beste wordt voor het laatste bewaard: afsluiters Dusking Day en XXII zijn bijzonder fraai.

Er duikt steeds meer melodieuze zang op bij deze amerikaanse doom metal-formatie, maar in tegenstelling tot de vorige paar albums komt dit aspect ditmaal wel optimaal tot zijn recht. Luister maar eens naar het bijzonder fraaie en melancholische What We Become. Gelukkig wordt er ook nog steeds een flink potje gegrunt, waardoor het songmateriaal nergens te ingetogen of te gezapig wordt. Het had nog wel iets steviger gemogen en het tempo ligt wat mij betreft iets te laag, maar al met al is dit een degelijk album.

Uitstekende zware doom metalplaat. Lekkere uptempo songs, afgewisseld door wat logger werk. Mooie songs, goed uitgewerkt en prima geproduceerd.

Stemmige doom-metal, productioneel en songtechnisch nog niet zo krachtig als latere albums van de band, maar aan melancholische sfeer in ieder geval geen gebrek. De zangpartijen zijn soms wat aan de saaie kant, net als bepaalde gitaarriffs, die wel heel vaak herhaald worden. Qua dynamiek ook zeker niet perfect, maar de band zet hier wel op overtuigende wijze een lekker potje somberheid neer.

Leuk initiaitief van platenmaatschappij Nuclear Blast, en een beetje te vergelijken met het project Roadrunner United. Om het 20-jarig bestaan te vieren heeft Peter Wichers (gitarist van Soilwork) een reeks melodieuze death metal-songs geschreven die door 10 verschillende zangers worden ingezongen. Het betreft de zangers van oa In Flames, Hypocrisy, Scar Symmetry, Anthrax, Soilwork en Mnemic. Niet de minsten dus. Wichers speelt zelf tevens alle bas- en gitaarpartijen in. Het resulteert in een reeks stevige beukers, niet allemaal even sterk, maar over de hele linie genomen is het een behoorlijk goed album. Beste song is wat mij betreft het Strapping Young Lad-achtige Devotion. De tegenhanger van dit album, Into The Light, richt zich meer op power metal.

Net als label- en genregenoot Celldweller biedt Nutronic een smeltkroes aan stijlen, van synthwave tot industrial metal. Absoluut goed uitgevoerd en het album klinkt geweldig, al is er wel wat weinig afwisseling tussen de afzonderlijke tracks en gaat de zanger op den duur wat zeurderig klinken. Consumeren in kleine hoeveelheden, derhalve.

Electronisch project van Ryan Clark (zanger van Demon Hunter) en Randy Torres (Ex-Project 86). De duistere, dreigende techno doet sterk denken aan Depeche Mode, ook omdat de zang van Clark sporadisch lijkt op die van Dave Gahan. Het is in ieder geval een fraai album geworden, met naast meer ingetogen werk een aantal fijne uptempo stampers, die lekker fris maar tegelijkertijd heerlijk retro klinken. De stem van Clark past perfect bij de door Torres vakkundig in elkaar gezette electronica. Return is een prachtige opener, maar ook Fools, The Exit, Fall Behind en Idle Thoughts zijn erg mooi. Dit smaakt absoluut naar meer!

Prima EP, dat net als het volwaardige debuut Anxiety een retro electronische, vaak Depeche Mode-achtige sound laat horen, aangevuld met de fraaie zang van Demon Hunter-zanger Ryan Clark. De vijf songs halen net niet het niveau van de beste tracks op Anxiety, maar vormen wel een welkome aanvulling op het werk van deze zeer interessante band.