Ruim een uur dubstep is wat mij betreft teveel van het goede, al is dit album bij vlagen best te genieten. Beukende instrumentale tracks als Doomsday en het sfeervolle afsluitende Departure zijn prima. Het gaat een beetje fout bij de rol die de (gast)zangeressen vervullen. Zij verlenen veel tracks nu niet bepaald meerwaarde. De vocalen zorgen er eigenlijk slechts voor dat één en ander onnodig commerciëel en poppy klinkt. Het is al met al niet slecht gedaan, maar wat meer afwisseling en uptempo tracks zou het geheel ten goede zijn gekomen.

Deze avontuurlijke mix van metal en electronica schiet fel uit de startblokken met het gave Trust. Helaas blijkt dat uiteindelijk wel verreweg het beste nummer van de plaat te zijn. Niet dat de rest van de songs slecht is, daar is het materiaal gewoonweg te sterk voor, maar heel bijzonder wil het ook niet worden. Gastzangers Rigotti en Ravinale van Disarmonia Mundi hadden beter het hele album in kunnen zingen...

Hier kan ik helaas weinig mee. De goede kritieken ten spijt vind ik dit een saai en vooral langdradig album. De eindeloos uitgesponnen tracks zijn weliswaar dreigend en duister van aard, maar zonder interessante melodielijnen en spannende opbouw resulteert dit wat mij betreft niet in memorabele songs. Het is vooral doorbijten.

Na het epische en complexe This Godless Endeavor keert de band hier terug naar meer compacte, melodieuze songs. Het is misschien even wennen, maar na een paar draaibeurten blijkt alles toch wel weer erg mooi in elkaar te zitten. Veel rustige passages (die vaak aan Queensryche doen denken), maar ook felle beukers zoals de fijne titeltrack. Niet hun beste werk, maar de plaat kan zich prima meten met de meeste albums binnen het oeuvre van de band.

Doet wel wat denken aan Paradise Lost ten tijde van One Second, deze dark wave uit Finland. Veel electronica dus, ter aanvulling op de melodieuze en vooral melancholische metal. De zanger is niet geweldig maar kan ermee door, net als de muziek en het songmateriaal.

Bandnaam en albumtitel doen een stoffig hippiecollectief vermoeden, maar dit is gelukkig (grotendeels) niet het geval. Het geluid van deze zweedse band is weliswaar sporadisch behoorlijk retro, maar overwegend is dit sfeervolle progressieve rock, met lekker zwaar gitaarwerk. De zang had wel wat duidelijker in de mix mogen staan en sommige songs zijn aan de langdradige kant, maar afgezien daarvan is dit een prima (derde) album.

De grotendeels instrumentale progressieve rock van deze zweden staat nog steeds als een huis. Opener The Forever War is wat aan de saaie en langdradige kant, maar daarna komt het gelukkig goed. Lekker dreigende retro klanken, zeer overtuigend gebracht. Hier en daar had het allemaal wel wat meer uptempo en afwisselend mogen zijn, maar al met al toch wel weer fijn en meeslepend.

Eén van de beter albums van de band, wat mij betreft, met te gekke tracks als Primitive Notion en Someone Like You. Niet alles is even sterk en er is sprake van een paar zeiknummers, zoals het saaie Vicious Streak en het nietszeggende afsluitende Run Wild, maar de meeste songs zijn prima.

Makkelijk te verhapstukken, poppy album met nogal vlakke maar wel lekker in het gehoor liggende liedjes. De scherpe randjes zijn er zo goed als afgevijld, resulterend in een aangename maar tegelijkertijd nogal lege luisterervaring. Opener Regret is prima en zo zijn er nog wel enkele tracks die de moeite waard zijn, maar het album is uiteindelijk letterlijk een gevalletje ene oor in, andere uit.

De EP 'Metal' die hieraan vooraf ging beloofde al weinig goeds; deze volledige debuutplaat is zo mogelijk nog vlakker, eentoniger en vooral saaier. En dan die ongeïnspireerde titel! Deze dekt overigens amper de lading, want echt 'heavy' zijn de songs niet bepaald. Saai dus wel, zoals reeds gezegd. Erg saai. Een paar songs kunnen er mee door, zoals opener Heroic Dose en het van de EP reeds bekende Soldierhead, maar voor de rest is dit behoorlijk doorbijten. Vreemd en ironisch overigens dat de plaat me meer dan eens deed denken aan het misbaksel St. Anger van Metallica, het eerste album waar Newsted niet meer op meedeed...

Je gunt het Jason Newsted zo, maar helaas wil het maar niet echt lukken met zijn projecten na Metallica. Dit is zijn eerste echte eigen band, waarbij hij zowel zang als bas verzorgt. De wil is er wel, maar de uitvoering laat veel te wensen over. De metal die de band laat horen is simpel, vlak en vooral... saai. Opener Soldierhead gaat nog wel, maar deze EP verveelt daarna al snel. En dat met maar vier songs! Dat belooft weinig goeds voor het debuutalbum.

Ambitieus, avontuurlijk debuut van deze progressieve amerikaanse metalband. In de gelederen treffen we de zoon van drummer Mike Portnoy (ex-Dream Theater) aan, hier ook op drums. Papa Portnoy heeft het album overigens ook geproduceerd. De mengeling van stijlen is niet altijd even geslaagd, met vooral een herhaaldelijk tekort schietende zanger, maar de songs zitten inventief in elkaar en muzikaal valt er flink wat te genieten. Gelukkig wordt het allemaal niet te pretentieus.

Hier en daar een beetje aan de drukke kant, maar deze avontuurlijke mix van bands als Between The Buried And Me, Periphery en Dream Theater is uiteindelijk wel zeer de moeite waard. De zanger is aanvankelijk een struikelblok, met zijn emorock-achtige stemgeluid, maar gaandeweg begint hij toch in het totaalbeeld te passen. De muziek is dik in orde; heerlijk afwisselend en behoorlijk complex, zonder daarbij in gefreak te vervallen. Al met al ben ik aangenaam verrast door dit tweede album van deze amerikaanse progressieve metalband. Het debuut schijnt niet zo best te zijn, maar ik ga het op basis van deze plaat zeker een kans geven.

Verstikkende, volledig dichtgesmeerde death metal, een ondoordringbare muur van geluid. De blastbeats vliegen je continu om de oren, aangevuld met loodzware riffs, dreigende electronische soundscapes en sporadische dancebeats. Het resulteert in een vermoeiende maar knap in elkaar gezette plaat, die absoluut beter wordt naarmate je 'm vaker beluisterd. Iets meer melodie en herkenbare songstructuren waren welkom geweest, maar dit is in ieder geval een opmerkelijk debuut.

Nick Phoenix is één van de leden van het componisten-collectief Two Steps From Hell, dat voornamelijk muziek maakt voor filmtrailers. Deze soloplaat is van hetzelfde laken een pak, dus bombastische, korte tracks waar je zonder veel moeite bewegende beelden bij kunt voorstellen. Qua electronica veel zwaarder aangezet dan Two Steps From Hell, maar dat bevalt me eigenlijk wel. Lekker plaatje.

De vorige plaat, No Fixed Address, was het meest slappe en commerciële album dat Nickelback ooit maakte. Gelukkig heeft men hier de juiste koers weer te pakken. Sterker nog; zelden heeft de band steviger en energieker geklonken. Vooral het gitaarwerk knalt er lekker uit. Luister maar eens naar het openende titelnummer. Door de volle produktie klinkt het songmateriaal daarnaast optimaal goed. En de ballads doen deze keer niet kokhalzen. Wat wil je nog meer?

Op het vorige album, Feed The Machine, kwam de band stevig en boos voor de dag; ditmaal is het weer de Nickelback die we kennen, dus poeslief en vrolijk. Opener San Quentin zet de luisteraar nog even op het verkeerde been en is een redelijke rampestamper, maar daarna is het radiovriendelijke huisvrouwenrock dat de klok slaat. Vakkundig uitgevoerd en lekker in het gehoor liggend, dat wel. Maar ik kan er niet zoveel mee. Erg glad en berekenend.

Ik vind het toch wel weer een aardige plaat, vol lekkere ongecompliceerde rocksongs en op maat gesneden ballads. Natuurlijk, het is allemaal erg bedacht en gladjes, maar de band weet nog steeds met gemak hitgevoelige songs te schrijven die al snel in je hoofd blijven hangen. Al met al niet beter of minder dan eerder werk.

Deze Canadezen beginnen langzaam maar zeker af te glijden naar een dubieus niveau van muziek maken. Per album wordt het geluid gladder en oppervlakkiger, net als de teksten. Met rock heeft het in ieder geval weinig meer te maken. Opener Million Miles An Hour zet je wat dat betreft even op het verkeerde been, want dat is een prima stevige rocksong. Helaas gaat het daarna al snel fout en volgen de voorspelbare deuntjes elkaar inspiratieloos op. Kan het verval nog een halt toegeroepen worden? De tijd (en een volgend album) zal het leren.

De geniale, zij het wat melige bandnaam zal menig luisteraar op het verkeerde been zetten, wat natuurlijk wel grappig is. De brute metalcore (met uitstapjes richting hardcore en deathcore) klinkt hier in ieder geval zo mogelijk nog botter dan op het debuut. De hardcore-elementen kan ik wat minder goed pruimen, maar afgezien daarvan is dit toch wel een indrukwekkend tweede album. Cage zelf schijnt overigens ook fan te zijn!

Botte metalcore met hier en daar een hardcore sausje uit Australië. De bandnaam doet een flauwe bedoening vermoeden, maar niets is minder waar. Dit is bruut en meedogenloos, alsmede goed!

Deze finse band heeft al meerdere albums gemaakt, maar dit is mijn eerste kennismaking. Three Pyres is de ideale opener; een sfeervolle, sterke track met uitstekende zangpartijen, afwisselend melodieus en bruut. Daarna wordt het helaas al snel minder, met name juist door de zang. Die is veel te dik aangezet, op het melodramatische af. Bepaalde tracks zijn dan nog wel oké, maar het materiaal kan zich niet echt onderscheiden. Vooral de tweede helft van het album is niet zo best. Jammer, want sporadisch laat de band een aangenaam geluid horen dat een beetje tussen genregenoten als Poets Of The Fall en Soen in ligt.

Inderdaad een 'mixed bag', deze tribute-cd, maar dat maakt 'm niet minder leuk. De rock/metal-uitvoeringen zijn het sterkst, wat mij betreft, maar ook de rare techno-uitstapjes mogen er best zijn. Niet over de hele linie boeiend, maar interessant genoeg.

Het zweedse Nightrage ploetert dapper door maar levert feitelijk steeds weer hetzelfde album af. De uptempo melodieuze death metal luistert ook ditmaal weer aangenaam weg, maar het songmateriaal is uitwisselbaar en niet bepaald memorabel. En zoals inmiddels gebruikelijk zakt de boel in bij het meer midtempo werk. Wederom goed uitgevoerd en degelijk geproduceerd, maar tot grote hoogte stijgt dit bepaald niet.

Degelijke death metal met thrash-elementen. De eentonige schreeuwzang is het zwakste aspect van het album; verder is de muziek prima in orde, al is er op den duur iets te weinig afwisseling.

Het blijft een beetje behelpen met deze band. De melodieuze death metal wordt ook nu weer overtuigend gebracht en de songs zitten redelijk in elkaar, maar het geheel is eenvormig en hierdoor soms aan de wat saaie kant. De band gooit er wat gastzangers tegenaan en zelfs een heuse 'ballad' (Solar Corona), maar ook deze plaat is het net niet. Absoluut niet slecht, maar een eigen gezicht ontbreekt nog steeds.

Ook ditmaal weer een degelijk album van deze zweedse band, vol vakkundig uitgevoerde melodeath. De verrassing is er al een tijdje af en hier en daar ligt gezapigheid op de loer, vooral in de meer midtempo passages, maar zodra het gaspedaal wordt ingetrapt weet men de luisteraar nog steeds moeiteloos bij de les te houden. En tegen het einde van het album volgt nog een aangename verrassing. De twee afsluitende tracks zijn heerlijk fel en vormen met afstand het hoogtepunt van de plaat.

Zesde album alweer van deze zweedse metalband die, alhoewel nooit geweldig, toch altijd wel weet te overtuigen. Het grootste probleem is echter ook dit keer dat het songmateriaal niet weet te beklijven. Alles klinkt lekker vet en strak zolang het duurt, maar nadien blijft er bar weinig hangen. Met de sound en het vakmanschap zit het meer dan snor, maar inhoudelijk schiet men steevast iets tekort. Betere songschrijvers inschakelen, wellicht?

Album nummer zeven alweer, en de melodieuze death metal van deze zweden verveelt nog steeds niet. Wel moet men oppassen niet te vervallen in midtempo werk, want op die momenten wordt alles direct een stuk minder interessant. Het titelnummer dat het album opent is bijvoorbeeld niet echt bijzonder. Zodra het tempo flink omhoog gaat blijft de aandacht er direct beter bij en weet de band de luisteraar makkelijk in te pakken. De gitaarriffs zijn dan ook vaak lekker vet.

Massief geproduceerde death metal met thrash-elementen, niet overal even sterk maar wel overtuigend gebracht. Vooral de snellere songs zijn de moeite waard, mede door het vette gitaar- en drumwerk. De uitsluitend schreeuwerige zang is net als op eerdere platen wat aan de eentonige kant, maar gaat net niet vervelen.