Ook op dit achtste album klinken deze zweden nog steeds energiek en bevlogen; de uptempo melodieuze death metal is dan wel niet bepaald origineel, maar het klinkt in ieder geval wel heerlijk ruig en overtuigend. Zodra het gaspedaal wordt losgelaten verzandt het materiaal regelmatig in wat flauwer en simpeler werk, met de nadruk op voorspelbare melodielijntjes, maar overwegend ramt de band gelukkig stevig door.

Openingstrack The Poet And The Pendulum valt heerlijk bombastisch en ruig met de deur naar binnen, maar dat is dan ook direct het hoogtepunt van het album. De nieuwe zangeres past prima bij de band, maar het album bevat iets teveel rustige songs. Ook missen sommige songs nu net dat beetje extra dat ze uit doet steken boven het maaiveld. Maar goed, al met al zeker geen slecht album en voorgangster Tarja mis ik niet bepaald.

'Onze' Floor Jansen zorgt ervoor dat dit het beste Nightwish-album is sinds het vertrek van Tarja Turunen. De wisselvallige periode met mevrouw Anette Olzon als frontvrouw zullen we voor het gemak maar snel vergeten. Floor's stem past perfect bij de sprookjes-achtige metal van Nightwish. Gezegd moet worden dat het songmateriaal dit keer ook weer op niveau is, ook al wordt er grotendeels op safe gespeeld door alle betrokkenen. Met Floor in de gelederen kan de toekomst echter nog veel mooie dingen gaan brengen, zeker nu de lat reeds zo hoog ligt.

De sprookjesachtige fluitketelmetal van Nightwish weet ditmaal niet helemaal te overtuigen. Herhaaldelijk klinkt het materiaal nogal kitscherig, met name in het flauwe, folky Harvest. Daar krijg ik nogal een riverdance-achtig gevoel bij, en dat is nooit goed. Floor Jansen is uitstekend bij stem; zolang zij een hoofdrol vervult is het album de moeite waard. Helaas zijn er ook enkele songs aanwezig waar zij amper op te horen is. Echt stevig wil de boel ook maar niet worden. Hier en daar een lekker zware gitaarriff, maar daar is alles ook wel mee gezegd. Het klinkt allemaal erg mooi en lekker bombastisch, maar de band kan veel beter. Het tweede schijfje is hoofdzakelijk instrumentaal en laat zich beluisteren als de soundtrack van een niet bestaande film. Niet slecht, maar acts als Audiomachine en Two Steps From Hell doen min of meer hetzelfde, alleen dan een stuk beter.

Avontuurlijke plaat met veel afwisseling, maar uiteindelijk toch wel een beetje aan de vermoeiende en kitscherige kant. Uptempo meezingers als Storytime en Last Ride Of The Day zijn onweerstaanbaar, maar daar tegenover staan een paar matige ballads en een paar maffe, kermis-achtige songs als Scaretale en Song Of Myself. Best leuk in elkaar gezet, maar ik kan er niet heel veel mee. Daarnaast valt zangeres Olzon herhaaldelijk door de mand, niet zozeer door haar stem (die is prima), maar door haar gebrekkige engelse uitspraak. De orkest-partijen vind ik dan wel weer erg mooi. Jammer alleen van die overdaad aan volksdans/ riverdance deuntjes die te pas en vooral te onpas opduiken. Al met al een ambitieuze plaat, maar wat mij betreft niet één van de betere van de band.

Ik heb het hier niet zo op de zangpartijen van Tarja Turunen, het is mij net iets te theatraal, maar gezegd moet worden dat het songmateriaal bovengemiddeld sterk is. Minder bombastisch en wat luchtiger dan later werk van de band, mede door de niet bepaald geweldige productie, maar het kan er mee door. Vooral tegen het einde van het album valt er te genieten van enkele heerlijk aanstekelijke tracks.

Het lange openende An Ocean Of Strange Islands is een lekker bombastische uptempo stamper en doet veel goeds vermoeden voor de rest van het album. Extra spijtig dus dat het niveau daarna vrijwel direct daalt. Slecht wordt het nergens, daar heeft de band simpelweg te veel kwaliteit voor in huis en Floor Jansen blijft een geweldige zangeres, maar veel verdere hoogtepunten kan ik niet benoemen. Vooral de meer sprookjes- en folk-achtige elementen doen het voor mij niet en zorgen voor een nogal kitscherige afwerking. Om nog maar te zwijgen over de vervelende kinderkoortjes. En ik moet zeggen dat ik de zang (en vooral grunts) van de opgestapte Marco Hietala ook wel mis. De muziek is nu een beetje kaal.

Na het vorig jaar uitgebrachte Not The Actual Events wederom een aardige EP, met een vijftal tracks die zo'n beetje het hele muzikale spectrum van Nine Inch Nails bestrijken. Opener Less Than laat de band op zijn meest toegankelijk horen, catchy en lekker poppy; afsluiter The Background World is de band op zijn minst toegankelijk, groezelig en vervreemdend. De drie tracks daar tussen in zitten ook daadwerkelijk tussen deze twee uitersten in. Het materiaal voegt weinig toe aan wat we reeds kennen en is zeker niet baanbrekend, maar meneer Reznor kan gelukkig geen slechte songs maken.

Fijne live registratie waar weinig op aan te merken valt. Songkeuze, uitvoering- het is allemaal dik in orde. De meeste krakers komen langs en het geluid is bijna net zo verzorgd als op de studio-albums. De zang van Trent Reznor schiet hier en daar wel iets tekort, maar afgezien daarvan is dit een eersteklas live-album.

Erg matige EP. Dit kun je toch geen album noemen, met slechts zes tracks waarvan de laatste paar onnodig opgerekt zijn om toch maar aan een half uur te komen. Dat terzijde is het songmateriaal hier vrij obscuur en vooral saai. Het klinkt allemaal erg groezelig en afgeraffeld, zonder duidelijke structuur. Hier en daar werkt het zelfs behoorlijk op de zenuwen. Ik ben een groot Nine Inch Nails fan, maar dit werkje is beneden peil.

Vergeleken met het debuut Pretty Hate Machine klinkt Nine Inch Nails hier een stuk ruiger, intenser en vooral... beter. Samen met de twee prima bonustracks kun je dit eigenlijk best zien als een volwaardig album, zeker gezien de kwaliteit van het aanwezige songmateriaal. Opener Wish is en blijft één van de definitieve Nine Inch Nails-songs, maar de rest van de EP doet daar amper voor onder.

Dit is de remix-versie van de EP Broken, die aanmerkelijk beter is. De zes remixen zijn niet bepaald geweldig en overtreffen de originele versies nergens. Daarnaast werkt de laatste track, Screaming Slave, behoorlijk op de zenuwen. Vooral de chaos aan het einde is niet te trekken. Jammer, want normaalgesproken zijn de remixen van songs van Nine Inch Nails best interessant.

Raar om over een album met vier cd's te zeggen dat het aanvoelt als een tussendoortje, maar zo is het nu eenmaal. Soundtrack-achtige soundscapes met hier en daar wat typische Nine Inch Nails-elementen. Het geluid van de band gaat hier vaak richting Aphex Twin, compleet met piano-intermezzo's en computerbliepjes. Geen boeiend album, maar zo op de achtergrond is het best te doen. Ik mis de zang van Reznor wel heel erg moet ik zeggen.

Flink wat meer electronica dan we van Reznor gewend zijn, wellicht een gevolg van zijn recente klussen als componist van soundtracks voor regisseur David Fincher. Qua sfeer, teksten en kwaliteit is het album echter gewoon op en top Nine Inch Nails. De meeste tracks liggen ditmaal wat makkelijker in het gehoor dan op vorige albums het geval was. 'Poppy' zou ik het nog net niet willen noemen, maar de plaat is duidelijk meer toegankelijk dan eerder werk. Het doet gelukkig weinig tot geen afbreuk aan het geheel. De laatste paar tracks kunnen niet echt boeien, maar tot die tijd is de plaat spannend en meeslepend.

Leuk kerstcadeautje van meneer Reznor, met vijf redelijk sterke nieuwe tracks. Het materiaal variëert van toegankelijk en poppy (Dear World) tot zwaar op de maag liggend en industrieel (Burning Bright). Qua geluid niets dat we nog niet eerder (en beter) gehoord hebben, maar voor de fans zeker de moeite waard.

Prima debuut, al valt het een beetje in het niet vergeleken met de rest van het oeuvre van Nine Inch Nails. De songs zijn hier makkelijk te behappen en vrij compact, met veel invloeden van een band als Depeche Mode. Alles klinkt met terugwerkende kracht best toegankelijk en haast poppy, iets dat je in 1989 niet direct zou zeggen. De produktie is helaas een beetje achterhaald- alles klinkt een beetje blikkerig en kaal. Neemt niet weg dat er veel sterke songs aanwezig zijn, met als positieve uitschieters het intense Something I Can Never Have en het catchy uptempo Sin. Een paar jaar later zou Trent Reznor het perfecte bandgeluid bewerkstelligen met het oneindig meer sombere en superieure The Downward Spiral.

Wat mij betreft het beste album van de band tot nu toe; ik denk ook niet dat dit in de toekomst nog overtroffen gaat worden. Hier werkt de muziek van Trent Reznor optimaal en valt alles op zijn plek. The Downward Spiral is indringend, meeslepend, naargeestig, opwindend, complex en toegankelijk tegelijk. Tegen het einde zakt het album weliswaar enigszins in, maar het prachtige Hurt is dan wel weer de perfecte afsluiter. Na ruim twintig jaar heeft dit nog niets aan kracht verloren.

Iets gestructureerder en meer ingetogen dan voorganger The Downward Spiral, maar dat neemt niet weg dat dit een erg fraaie dubbelaar is. Vooral de eerste disc bevat veel geweldige songs, met het intense en ultradroevige The Great Below als magistrale afsluiter. De tweede disc is wat wisselvalliger en zakt flink in naar het einde toe, maar ook die heeft zo zijn momenten. Vooral het lekker ruige Starfuckers, Inc. is sterk.

Weinig mis mee, maar verrassend is het album niet. Hier en daar wat ruiger dan de meer recente platen, maar het geheel voelt toch een beetje aan als een tussendoortje. Vooral de instrumentale tracks 7,8 en 9 hadden beter gepast op Ghosts en doen aan als vullertjes. Maar goed, de eerste zes songs zijn op en top Nine Inch Nails en zeer de moeite waard.

Weinig opzienbarende soundtrack die vreemd genoeg onder de noemer Nine Inch Nails is uitgebracht. Verwacht geen ruige industrial rock; het is ingetogen synthwave dat hier de klok slaat, slechts hier en daar voorzien van beats en zang. Vier tracks bevatten vocalen van Trent Reznor, maar feitelijk zijn alleen Alive As You Need Me To Be en het afsluitende Shadow Over Me de moeite waard. Overwegend zijn de tracks te kort om indruk te maken, met te weinig memorabele invalshoeken.

Na het meesterlijke The Downward Spiral wel een beetje een tegenvaller, maar dat neemt niet weg dat dit gewoon een goed album is. De muziek is hier wat meer ingetogen en gestroomlijnd; de scherpe randjes zijn enigszins weggevijld. Dat is natuurlijk jammer, maar het songmateriaal is gelukkig sterk genoeg om dat gemis te compenseren. En een lekker felle track als You Know What You Are hakt er nog steeds ouderwets bot in.

Reznor keert terug naar de meer industriële sound van The Downward Spiral, dus minder gitaargerichte songs dit keer. Dat pakt overwegend goed uit, al hebben veel songs min of meer hetzelfde tempo en zijn er weinig echte uitschieters. Ook de instrumentale vullertjes doen wat gemakzuchtig aan.

Prima remix-album, alleen jammer dat de langste track (11) ook de meest saaaaaaaaaaaaaie is. Afgezien daarvan zijn de meeste remixen bijna net zo interessant als de originele versies.

Veelbelovend debuut van deze stevige christelijke amerikaanse rockband. Het album hierna, World We View, is beter, maar de lekker zware gitaarriffs en een aantal prima tracks maken hier wel indruk. De zang vliegt soms wat uit de bocht en een aantal zeikerige tracks doen afbreuk aan de pret, maar al met al is dit een degelijke plaat.

Voorganger World We View uit 2012 was een lekker modern rock/ metal-album, vol makkelijk te behappen, goed in het gehoor liggende songs. Deze nieuwe plaat biedt grotendeels meer van hetzelfde, maar sporadisch maakt deze christelijke band hier een paar uitstapjes richting poppy, haast dance-achtige rock. Da's best even wennen. Vooral de songs Where I Belong en Cover Your Own vallen in deze categorie. Uiteindelijk luistert ook dit album weer makkelijk en prettig weg, maar veel softer en toegankelijk moet men niet worden. Nu is het nog net leuk.

Vlotte christelijke nu metal in het straatje van Skillet, wat dus inhoudt bombastische, meeslepende rock met een metalen randje. Een paar songs zijn ijzersterk, zoals opener Anthem Of The Lonely en het stevige Our Darkest Day (met een gastoptreden van de zanger van Demon Hunter). Over de hele linie genomen is het album de moeite waard, maar er staan ook wat matige tracks op, zoals de saaie akoestische afsluiter My Friend. De band weet wel bijzonder aanstekelijke songs te schrijven die direct blijven hangen. Productioneel is het ook allemaal dik in orde.

Stoere rock met een metalen randje in het straat van een band als Five Finger Death Punch, maar dan nog iets gelikter qua geluid. Origineel is het dus bepaald niet, maar de band brengt op dit debuut wel verdomd catchy songs ten gehore, die lekker makkelijk weghappen. Op gegeven moment begint alles wel een beetje op elkaar te lijken, met steeds dezelfde opbouw, maar goed, zeker niet verkeerd al met al.

Van de drie studio-albums die Nirvana heeft uitgebracht is dit ongetwijfeld de meest toegankelijke, alsmede de beste. De songs zijn stuk voor stuk uitstekend, glad maar krachtig geproduceerd door Butch Vig. Vooral de eerste helft van de plaat is ijzersterk, van de geniale opener Smells Like Teen Spirit tot het geweldige Lithium. Natuurlijk had de band de tijdgeest mee, maar ook nu nog is dit een indrukwekkend album.

Aangenaam tweede solo-album van de veelgevraagde gitariste Strauss, met ditmaal een mengeling van instrumentaal werk en songs voorzien van gastvocalen. De lijst aan gastoptredens is imposant: Arch Enemy, Motionless In White, Halestorm, Disturbed, In Flames, Alice Cooper, Marty Friedman... Alles en iedereen wordt uit de kast gehaald om er iets moois van te maken. Gezegd moet worden dat de instrumentale tracks beter (en steviger) zijn dan die met zang, hoe sterk de verzamelde line-up ook is. De gezongen tracks zijn wat meer doorsnee en simpel, alhoewel ze lekker in het gehoor liggen. De instrumentale tracks zijn echter heerlijk fel en opgefokt, voorzien van spetterend gitaarwerk van mevrouw Strauss.

Onderhoudende techno, met hier en daar wat rapwerk voor de broodnodige variatie. Tegen het einde kakt het album iets in, maar tot die tijd is het aangenaam vertoeven bij de keiharde beats en de lekker duistere sfeer. Ik vind het wel te vergelijken met Broken Note, al is dat nog wat compromislozer.