Dreigend klinkende techno uit Frankrijk, met veel dubstep- en industrial metal-elementen. Iets meer variatie binnen het songmateriaal had geen kwaad gekund en op gegeven moment is de rek er wel een beetje uit, maar het album is net lang genoeg om niet te gaan vervelen. En het klinkt allemaal wel lekker vet.

Geinig coveralbum van Metallica's Kill 'Em All. Iedere track komt aan de beurt, ingespeeld door een keur aan bekende en minder bekende bands. De zwaargewichten Motörhead, Diamond Head en Testament komen als beste uit de bus, met respectievelijk Whiplash, No Remorse en Seek & Destroy. Metal Militia door Raven is ook goed te pruimen. De overige tracks zijn niet slecht gedaan maar blinken ook niet bepaald uit. Al met al leuk om een keertje te luisteren, maar liever zet ik het origineel nog eens op.

Machine Head-achtige metal, niet erg origineel maar wel goed gebracht en uitstekend geproduceerd. Jammer dat het songmateriaal niet heel bijzonder is, anders had het met deze band nog wel iets kunnen worden. Het is uiteindelijk bij dit ene album gebleven.

Melodieuze moderne metal uit Spanje, iets dat je bij beluistering absoluut niet zou zeggen. De band klinkt op en top amerikaans, wat overigens als compliment bedoeld is. Dit is een uitstekende plaat, met unaniem sterke songs. Naarmate het album vordert worden de songs eigenlijk alleen maar beter. Vooral verfrissend is de grotendeelse afwezigheid van traditioneel gebrul- de zanger blijft hier voornamelijk echt zingen, iets dat de muziek ten goede komt. Dat wil niet zeggen dat het songmateriaal niet heavy is, integendeel, maar de songs blijven lekker luchtig en helder. Gaan we hopelijk meer van horen in de toekomst.

Dit vierde album strompelt matig uit de startblokken met I'm Not Giving Up Tonight, maar gelukkig is het daarop volgende Pretty Boy wel sterk. Vervolgens is het songmateriaal aan de wisselvallige kant, met hier en daar een positieve uitschieter, zoals de fijne titeltrack. De drie bonustracks zijn ook de moeite waard. Al met al iets beter dan het vorige album, Who Built The Moon?, maar het niveau van het debuut wordt wederom niet benaderd.

Prettige poprock, natuurlijk onvermijdelijk in de stijl van Oasis. Maar gelukkig wel wat vlotter en energieker. Vrijwel alle songs klinken lekker en het album kent geen zwakke broeders. Heel wat single-kandidaten in ieder geval. Smaakt zeker naar meer; meneer Gallagher mag wat mij betreft nog wel even doorgaan.

Nieuw project van ex-Frozen Sun en Epidemic-zanger Boris Bouma. De plaat heeft een lekker rauw, vrij origineel geluid en de songs zijn kort maar krachtig. Heel erg memorabel is het allemaal niet, daar heeft het album net niet genoeg inhoud en zeggingskracht voor, maar het is zeker de moeite waard. De muziek is in ieder geval lekker pittig en heavy en de band durft het aan om a-commerciëel te zijn.

Overtuigende mengeling van drum 'n bass en techno, maar inderdaad iets te zwalkend qua stijlen om echt indruk te maken. Vervelen doet de plaat in ieder geval niet, door de relatief korte nummers en de flinke hoeveelheid songs. Productioneel klinkt het album uitstekend- alles knalt er lekker helder en vet uit. Sporadisch doet de sound wat denken aan bands als The Prodigy, Celldweller en zelfs Aphex Twin.

Stemmige mengeling van death- en doommetal uit Oostenrijk. Multitalent Tuomas Saukkonen, bekend van oa Before The Dawn, Black Sun Aeon en Wolfheart, hielp mee met het maken van dit tweede album, en dat hoor je. De meeslepende songs zitten uitstekend in elkaar en klinken stuk voor stuk zeer overtuigend. Nadeel is wel dat de meeste songs herkenbare hooks en refreinen missen, waardoor alles uiteindelijk wat eenvormig klinkt en niet zo goed blijft hangen. Afgezien daarvan binnen het genre absoluut een topper.

Niet verkeerd, deze ambitieuze mengeling van death- en doommetal uit Oostenrijk, maar het komt niet helemaal uit de verf. Voornaamste probleem is de rommelige en te weinig gedetailleerde produktie, waardoor het songmateriaal vaak verzandt in een monotone brei van geluid. Sporadisch valt er echter wel wat te genieten en de electronische elementen die her en der opduiken zijn erg cool. Het is alleen niet genoeg om hier een boeiend album van te maken.

Deze amerikaanse nu metal-band blijft maar een beetje aanmodderen, hoewel het songmateriaal ook ditmaal zeker niet verkeerd is. De vijf tracks op deze EP zijn lekker stevig en laten de band in goede vorm horen, maar de muzikale stijl is gewoonweg een beetje gedateerd en maakt niet de benodigde indruk. Een koerswijziging is dan ook aan te raden, anders ben ik bang dat we weinig meer van Nonpoint zullen vernemen.

Gelukkig weer iets meer 'metal' dan voorganger Vengeance, die wel heel erg richting anonieme stadionrock ging. De songs zijn helaas wel wat wisselvallig; pas tegen het einde wordt er flink op los gebeukt en worden we vergast op een aantal fijne tracks. De Pantera-cover 5 Minutes Alone is niet slecht, maar is zo identiek aan het origineel dat het feitelijk niets toevoegt aan het album.

Niet helemaal de gehoopte terugkeer naar het geluid van de eerste paar albums, maar zeker een verbetering vergeleken met de laatste paar platen. Die waren nogal ongeïnspireerd en neigden naar anonieme stadionrock. Ditmaal is de energie en aggressie helemaal terug- de band vlamt weer als vanouds. Helaas kunnen niet alle songs even goed meekomen; bepaalde tracks zijn gewoonweg beneden peil. Gelukkig wordt de plaat dan weer beter naar het einde toe.

Deze amerikaanse band is nooit te betrappen op een slechte release, maar helaas ook nooit op een hele goede. Ook ditmaal is het weer degelijkheid troef, met vier redelijk sterke nieuwe tracks en één curieuze cover (When Doves Cry van Prince). Het klinkt allemaal best lekker, maar het songmateriaal is wel van de categorie ene oor in en andere uit. Net zoals de meeste eerdere platen van de band.

De stoere rock van deze amerikaanse band wordt helaas steeds minder indrukwekkend met ieder uitgebracht album. Hier gaat men weer iets verder achteruit. Voorheen blonk de band al niet bepaald uit in originaliteit, maar men was op eerdere albums in ieder geval in staat om pakkende, lekker compacte songs te schrijven. Hier klinkt het materiaal geforceerd en langdradig.

Binnen de zelf-opgelegde beperkingen is dit best wel weer een aardig plaatje, maar het begint de band wel op te breken dat men steeds hetzelfde geluid en dezelfde opbouw van de songs blijft hanteren. Opener Pins And Needles is sterk en stevig, met een fijne tempoversnelling halverwege het nummer, maar daarna wordt het materiaal snel nogal standaard en voorspelbaar. En een infantiele stamper als F**K'D is natuurlijk kansloos.

Lekkere metal-plaat, vol beukende nummers. Gitaarwerk gaat soms wat meer richting Machine Head, met overwegend geslaagd resultaat. Niet alle nummers zijn even sterk (Explain Yourself is bijvoorbeeld wat slapjes) en twee instrumentale tracks zijn er twee teveel, maar verder de zoveelste prima cd van deze band.

Iets te haastig in elkaar gezet album, met nogal inwisselbare tracks en weinig positieve uitschieters. Het klinkt allemaal best lekker en het is degelijk in elkaar gezet, maar ik mis een beetje de kracht en overtuiging van eerdere albums. De songs gaan meer richting stoere radiorock dan metal. En dat is natuurlijk zelden een goede ontwikkeling.

Tiende album alweer van deze nogal doorsnee amerikaanse rock/ metalband. Gezegd moet worden dat deze plaat stukken beter en vooral steviger is dan voorganger The Poison Red, met meer dynamiek en veel meer energie. Grote minpunt blijft dat de band geen echt sterke songs weet te schrijven. Het is allemaal best oké, maar nergens wordt het echt boeiend. Al tien albums lang...

Ik vind het geluid van de band nog steeds erg lijken op dat van Children Of Bodom, maar aangezien het niveau van het songmateriaal zeker zo hoog ligt is dit niet echt een probleem. De wat kale produktie lijkt ook sterk op die van eerdergenoemde band. Geen slechte plaat, maar een hoogvlieger is het ook zeker niet. Het geheel beukt wel lekker door. De bonustracks trekken flink van leer, dat moet gezegd worden.

Deze australische metalcore-band heeft op dit album een dikke laag electronica toegevoegd aan het totaalgeluid, iets dat gelukkig overwegend goed uitpakt. In de meer melodieuze momenten klinkt men hierdoor een beetje als Stabbing Westward. Wat overigens niet wegneemt dat Northlane bij vlagen nog steeds spijkerhard en aggressief klinkt. Vooral de eerste helft van het album is sterk; daarna is het songmateriaal helaas aan de wisselvallige kant.

Jammer dat dit album enigzins eenvormig is, want de moderne metal wordt overtuigend gebracht en moddervet neergezet. Wellicht dat de band op een eventueel tweede album zich meer kan richten op het schrijven van echt memorabele songs. Dit is in ieder geval een redelijk debuut, waarop de australische band alvast laat horen heel wat kwaliteit in huis te hebben. Liefhebbers van bands als Meshuggah, TesseracT en Textures kunnen dit in ieder geval een kans geven.

Productioneel niet bepaald geweldig en het songmateriaal van deze moderne australische metalband begint steeds melodieuzer en toegankelijker te worden, maar toch is dit wederom een fijn album. Hier en daar weet men ook nog steeds lekker ruig uit de hoek te komen, met zware riffs en bruut brulwerk. De songs zijn daarnaast degelijk genoeg.

Deze moderne australische metalband wordt met iedere release meer avontuurlijk. Zo zijn er hier op drie van de zes tracks gastartiesten te horen en voegt men allerlei smaakvolle electronische details toe, waardoor het songmateriaal behoorlijk afwisselend en fris klinkt. Bikkelhard is het geluid echter nog steeds. Niet zo goed als het meest recente volwaardige album (Obsidian), maar wel bijzonder fijn. Het afsluitende, aanstekelijke Dante is wat mij betreft de beste track.

De moderne metal van deze australische band wordt met het album meer toegankelijk en melodieus, maar gelukkig gaat dat (nog) niet ten koste van de kwaliteit. Echt origineel is het geluid ook ditmaal niet en het album steekt productioneel niet heel bijzonder in elkaar, maar de songs liggen unaniem goed in het gehoor en zijn meeslepend en krachtig genoeg om de aandacht er de volle lengte bij te houden.

Beste album van deze australische band tot nu toe, met een aanstekelijke wisselwerking tussen metalcore en electronica. Ook ditmaal klinkt men in de meer ingetogen stukken als Stabbing Westward, vooral door de zang. Fans van het eerste uur zijn waarschijnlijk niet zo blij met de verschuiving van het geluid richting melodieuze industriële rock, maar het songmateriaal is wat mij betreft sterk genoeg om dit te kunnen rechtvaardigen.

Ik loop inmiddels een paar albums achter bij deze band. Het debuut heb ik destijds meegekregen, maar inmiddels zijn er al vier albums. Snel een inhaalslag maken dus. Deze tweede biedt net als het debuut bruut hakkende, lekker hoekige moderne metal, voorzien van afwisselend brute en melodieuze zang. De band heeft moeite gedaan om iets meer variatie in te bouwen en speelt wat meer met dynamiek, maar je hoeft niet bang te zijn dat men soft is geworden. De australische band trekt ook ditmaal ongenadig hard van leer.

Naar verluidt lag dit album, een samenwerking tussen Floor Jansen (Nightwish) en Jørn Viggo Lofstad (Pagan's Mind) al een paar jaar op de plank, maar dat is aan het songmateriaal in ieder geval niet af te horen. De stevige gitaarrock klinkt lekker energiek en de zelfverzekerde zang van Floor Jansen past er goed bij. De stijl is niet helemaal mijn ding en met sommige songs kan ik niet zoveel, maar ik moet zeggen dat alles uitermate vakkundig in elkaar steekt en gewoonweg goed klinkt.

Opmerkelijk debuut van deze amerikaanse progressieve metalband. Het songmateriaal weet niet over de hele linie te boeien en het album is met ruim 70 minuten ook wel iets te lang, maar het geluid dat de band hier neerzet is behoorlijk indrukwekkend. Denk aan een kruising tussen Haken en Dream Theater. Ook productioneel steekt dit sterk in elkaar. Als de band nog wat betere songs weet te pennen is er een mooie toekomst voor ze weggelegd.

Toegankelijker en gladder dan voorgaand werk, iets dat aanvankelijk niet eens zo'n probleem is. Het album opent namelijk met een drietal aanstekelijke, fijn in het gehoor liggende tracks die veel goeds beloven. Helaas gaat het vanaf Freefall helaas een beetje fout en daalt de kwaliteit sporadisch naar bedenkelijk niveau. Te makkelijke liedjes, net iets te slap en uitwisselbaar. Pas tegen het einde van de plaat komen er dan nog een paar sterke songs langs. Een beetje een gemiste kans dus. Hopelijk gaat het vanaf nu niet verder bergafwaarts met de band.