Nog steeds klinkt de melancholische doommetal van deze zweedse band een beetje anoniem, met een nijpend gebrek aan positief opvallende tracks, maar het is allemaal wel weer erg goed uitgevoerd. Productioneel staat het album ook als een huis. De band heeft de zaakjes dus eigenlijk prima voor elkaar, ware het niet dat men keer op keer platen uitbrengt die niet echt weten te beklijven. Frustrerend.

Fijne neerslachtige doommetal uit Zweden, stemmig en meeslepend. Eenvormigheid ligt continu op de loer, maar door de sterke uitvoering van de songs en de prima produktie blijft het album als geheel net boeiend genoeg. De overtuigende brulzang en het lekker zware gitaarwerk helpen hier flink bij. Ik ga de eerdere albums van de band ook maar eens een kans geven.

Zweedse doommetal van niveau, al is het soms lastig om grip te krijgen op de afzonderlijke songs. Daar is alles net iets te weinig onderscheidend voor. Tot in de puntjes verzorgd en uitgevoerd, maar echt memorabel wil het helaas niet worden. Het ontbreekt gewoonweg aan spannende opbouw en boeiende zanglijnen. Afgezien daarvan niets mis mee.

Psychedelische death metal uit Finland. Best leuk uitgevoerd, met allerlei geinige details in het geluid, maar het songmateriaal is niet bepaald memorabel en ook qua productie weet dit zich niet te onderscheiden. De band heeft hoorbaar kwaliteit in huis, niet verwonderlijk met leden van Amorphis en Swallow The Sun in de gelederen, maar het komt er op dit debuut nog niet helemaal uit.

Logge, ingetogen en sombere progressieve metal, niet echt makkelijk te verhapstukken (zeker ten opzichte van het wat meer luchtige debuut) maar uiteindelijk wel de moeite waard. Het duurt aanvankelijk een paar tracks om er goed in te komen, maar op gegeven moment valt het kwartje. Het fijne zware gitaarwerk en de uitstekende zanger doen uiteindelijk de balans in positieve zin doorslaan.

Stevige progressieve metal uit Finland. De songs vervallen gelukkig nergens in langdradig gefriemel; ze blijven redelijk compact en to the point. De prima zang doet denken aan een andere finse band, namelijk Poets Of The Fall, maar de muzikale stijl van Oddland is wel heel wat steviger en meer 'metal'. Dat is vooral te danken aan het loodzware en voortdurend hakkende gitaarwerk, iets dat je niet al te vaak hoort binnen progressieve metal. De songs liggen overwegend goed in het gehoor en zijn lekker meeslepend. Iets meer variatie had geen kwaad gekund en hier en daar wordt er qua geluid nogal wat geleend van een band als Opeth, maar afgezien daarvan een sterk album.

Derde album van deze finse progressieve metalband. Slepend, overwegend traag songmateriaal met zwaar hakkend gitaarwerk en sfeervolle melodielijnen, maar aan dynamiek en afwisseling ontbreekt er wel het één en ander. Het album luistert dan ook min of meer weg als één lang nummer. Zeker niet slecht, maar net als het vorige album is dit geen hoogvlieger.

Uitstekend debuutalbum van deze canadese metalband. De mengeling van moderne death metal en metalcore pakt bijzonder goed uit, mede door de prima zanger. Deze weet te overtuigen in zowel de brute als de cleane zangpartijen. De refreinen doen sterk denken aan een band als Tool, iets dat de songs absoluut meerwaarde geeft. Naast al het geweld komt de rustige en zeer fraaie afsluiter The Abyss Stared Back als een aangename verrassing. De band heeft inmiddels een tweede plaat ingeblikt, Burning The Bridges To Nowhere. Zeer benieuwd naar.

Wow. Het debuut was al uitstekend, maar hier wordt nog even een paar tandjes bijgezet. De songs zijn ditmaal nog indrukwekkender. Alles klinkt groots en heerlijk bombastisch, resulterend in een zeer meeslepend geheel. Zanger Tom Emmans is geweldig bij stem, wat een gouden strot heeft die vent. Zowel in de brute als de cleane zangpartijen weet hij zonder enige moeite te overtuigen en herhaaldelijk diepe indruk te maken. De rest van de band doet niet voor hem onder. Wat een strakke ritmesectie en wat een heerlijk gitaarwerk. Absoluut één van de hoogtepunten van 2012, wat mij betreft.

Tegenvallend album van deze metalband uit Canada, na twee toch uitstekende voorgangers. Het geluid is meer verschoven richting rauwe death metal, met slechts sporadisch nog wat ruimte voor melodie en lekkere riffs. De zang is ditmaal ook een stuk minder gevariëerd, met vooral veel laaggestemd geschreeuw. Daarnaast is het songmateriaal gewoonweg niet zo sterk en steekt het album productioneel niet geweldig in elkaar. De band heeft nog steeds kwaliteit in huis, maar deze lichte koerswijziging bevalt mij in ieder geval niet zo goed.

Het heeft 15 jaar geduurd, maar eindelijk komt deze amerikaanse band met een album dat van begin tot eind weet te boeien. De mix van nu metal en metalcore klinkt hier beter dan ooit, met een wat zwaarder en steviger geluid dan voorheen. En vooral beter songmateriaal. Alle tracks klinken heerlijk massief en bombastisch, ook al wordt het bij vlagen nog wel een beetje poppy. Het betere beukwerk overheerst gelukkig en de band klinkt bevlogen en energiek. Kortom: beste album tot nu toe.

Op dit album is nog weinig te bekennen van de latere metalcore-invloeden; hier klinkt de band wat meer ingetogen en midtempo, al is het geluid sporadisch wel behoorlijk stevig. Over de hele linie genomen best een aangenaam album, al weet de band nergens echt te verrassen. Degelijke amerikaanse rock met een metalen randje derhalve.

Ongevaarlijke, familievriendelijke amerikaanse metalcore, dat nergens buiten de lijntjes kleurt. Neemt niet weg dat het binnen het genre best goed is, met aangenaam songmateriaal en hier en daar een lekker heavy breakdown. De zanger keert zichzelf ook herhaaldelijk binnenstebuiten. Uiteindelijk iets te lichtgewicht om over de hele linie te kunnen boeien, maar het album biedt toch genoeg kwaliteit voor een ruime voldoende. En een lekker stevige track als Warzone gaat er in als koek.

Deze amerikaanse metalcore-band draait al mee sinds 2010, maar dit zesde album is mijn eerste kennismaking. De mengeling van stevig en meer melodieus werk overtuigt grotendeels, alhoewel bepaalde wat meer ingetogen tracks de pret wat drukken. Dan zijn het de zoetsappige refreintjes die roet in het eten gooien. Gelukkig kan men ook behoorlijk heavy uit de hoek komen; luister maar eens naar het furieuze Mushroom Cloud. Het materiaal steekt pakkend in elkaar en de band laat horen niet voor één gat te vangen te zijn. Men moet wel oppassen dat het de volgende keer niet nog melodieuzer wordt, want dan verdwijnt men in de grijze massa.

De meer melodieuze koers is gelukkig een halt toegeroepen en de band komt hier op de proppen met één van hun meest stevige albums. Het songmateriaal is daarnaast bovengemiddeld goed, op wat 'geleende' Linkin Park-achtige elementen na. Het lekker zware titelnummer is een positieve uitschieter, maar eigenlijk is de hele plaat prima.

Wederom een aangenaam album, waarop de amerikaanse band laat horen de zaakjes goed op orde te hebben. De balans tussen melodieuze rock en stevige metalcore is ook ditmaal goed getroffen en het songmateriaal is aanstekelijk, vooral aan het begin van de plaat. Naar het einde toe wordt het allemaal wel wat minder, maar een positief gevoel overheerst.

Sfeervolle maar helaas weinig boeiende doom-metal van nederlandse bodem. Het songmateriaal mist pit en kabbelt maar een beetje door; tekstueel is het allemaal erg karig. Jammer, want met wat meer dynamiek, aggressie en tempowisselingen had dit nog wel iets kunnen worden. Nu is het allemaal nogal doorsnee.

Middelmatig metalalbum dat qua sfeer wel wat doet denken aan het oude werk van Paradise Lost, maar dan een stuk minder van kwaliteit. Vooral de zanger is niet best; zijn constante gekweel werkt behoorlijk op de zenuwen. Door de melancholische sfeer is het geheel nog wel te verdragen, maar mocht er een tweede album komen zal men toch echt op de proppen moeten komen met betere songs. En die zanger moet natuurlijk preventief geruimd worden.

Aangenaam in het gehoor liggende melodeath uit Finland, iets te kitscherig naar mijn smaak door de nadrukkelijk aanwezige keyboard-partijen, maar best lekker. Vooral in de uptempo passages (en dat zijn er gelukkig heel veel) en de ruige coupletten weet de band te overtuigen. In de melodieuze refreintjes verliest het songmateriaal aan kracht, net als in bepaalde te vrolijk klinkende gitaarpartijen. Niettemin is dit kwalitatief boven het gemiddelde, zij het wat aan de anonieme kant.

Dit tweede album is een stuk steviger dan het debuut en doet sporadisch wel wat denken aan Meshuggah. Het nogal anonieme songmateriaal blijft de band helaas parten spelen- alles klinkt lekker vet en overtuigend, maar de nummers beklijven niet. Jammer, want zowel speltechnisch als productioneel is men er flink op vooruit gegaan.

Derde en beste album tot nu toe, compact en to the point. Het songmateriaal is ditmaal gelukkig ook iets pakkender en meer memorabel dan voorheen. Luister maar eens naar het aanstekelijke Deadlock, met een geslaagd gastoptreden van Robb Flynn van Machine Head. Maar ook de overige tracks mogen er zijn. Zangeres Lauren Hart keert zich binnenstebuiten en overtuigt zowel in de brute als de meer melodieuze passages (waar er overigens weinig van zijn). Tekenend voor het album is dan wel dat het beste nummer een cover is, te weten We Ride van Strapping Young Lad.

Bombastische metal voorzien van een zangeres, die zich al schreeuwend en krijsend een weg baant door het redelijke maar niet bepaald opzienbarende songmateriaal. Op de meest stevige momenten doet het geluid wel wat denken aan een band als Arch Enemy, maar Once Human is over de hele linie genomen wel wat minder goed. De produktie van gitarist Logan Mader (ex-Machine Head) is ook net niet sterk genoeg om het materiaal optimaal uit de verf te laten komen.

Brute bak moderne death metal uit Zweden, met slechts hier en daar wat melodieuze elementen. Overweldigend en strak, goed geproduceerd ook. Deze mannen weten duidelijk hoe je binnen het genre boven het maaiveld kan uitsteken. Alhoewel... eenvormigheid speelt ook dit album uiteindelijk een beetje parten. Iets meer dynamiek had geen kwaad gekund. Verder dik in orde.

Lekkere cocktail van death metal, speed metal a la Slayer en beukende hardcore a la Pro-Pain. Vette produktie, genoeg afwisseling, heerlijke gitaarriffs maar ook het belangrijkste: knallende songs. Jammer dat de opvolger hiervan, Error In Evolution, beduidend minder is.

Als je het debuutalbum kent is dit meer van hezetlfde- keiharde thrashmetal van niveau. De composities zijn iets minder pakkend en ook productioneel is het iets minder, maar de plaat staat als een huis en er zitten geen slechte songs bij. De Alice Cooper-cover He's Back (The Man Behind The Mask), hoewel best aardig, misstaat enigzins tussen het meedogenloze beukwerk. Opvolger Grim Tales is gelukkig weer iets sterker.

Fijne beukplaat, na de wat tegenvallende voorganger Error In Evolution. Goed geproduceerde thrashmetal, zonder slechte songs. Er is natuurlijk iets voor te zeggen dat er weinig variatie is en alles nogal op elkaar lijkt, maar gezien het hoge niveau van de songs is dit niet echt een probleem. Men doet gewoon waar men goed in is- doorbeuken.

De formule is enigzins aangepast, resulterend in iets langere nummers, maar gelukkig doet dit geen afbreuk aan de kwaliteit. Ook dit album beukt weer heerlijk door, met lekkere thrash-songs die nergens inkakken. Het laatste nummer, How I Love To Kill You, is dan weer het kortste nummer dat de band tot nu toe maakte, maar wel absoluut een knaller. Het lange, hoofdzakelijk instrumentale, titelnummer is ook te gek. Dit blijft een prima band, met inmiddels vier uitstekende albums.

Degelijke nu metal, een aanrader voor fans van bands als Trust Company en Breaking Benjamin. Niet erg origineel, maar de meeste songs liggen lekker in het gehoor. Lekker zwaar gitaarwerk en de zanger is oké, zolang hij maar geen ballads probeert (Rescue is om deze reden een miskleun). Dertien in een dozijn, al met al, maar lang niet slecht.

Helaas een stuk minder dan het fijne debuut uit 2008. De songs zwalken ditmaal een beetje allerlei richtingen uit, behalve de juiste. Soms denk je zelfs met een nu metal-band te maken te hebben; dat kan toch niet de bedoeling zijn geweest. Niettemin klinkt het allemaal wel weer aangenaam en door de uitstekende produktie valt de middelmatigheid van sommige songs niet eens zo op. De band blijft het meest overtuigen in de snellere en ruigere tracks. Hopelijk voeren die weer de boventoon op een eventueel derde album.

Uitstekend debuutalbum van een band bestaande uit ex-leden van Mnemic, Scarve en Soilwork. De stijl ligt in het verlengde van die bands, dus moderne metal met schreeuwerige coupletten en clean gezongen refreintjes. Heerlijk vet uitgevoerd, iedere song is een schot in de roos. De energie spat er ook vanaf. Dikke aanrader.