Tegenvaller na het best aardige debuut. De eerste paar songs zijn leuk, maar na track vijf wordt het allemaal erg zeurderig en flauw. Geen enkel nummer springt er echt in positieve zin uit.

Solide EP van deze canadese metalband, bestaande uit 5 tracks. Het materiaal is wat minder spectaculair dan op het voorgaande album The Silver Line, met wat mij betreft geen tracks die er positief uitspringen. Het is vooral degelijk. Stevige radiorock met een metalen randje. Met gitarist Jared Dines in de gelederen (toegetreden in 2024) had ik toch wel iets meer bijzonders verwacht.

Verdienstelijk debuut van deze canadese metalband, opgericht door zanger Jake Oni. De stijl die de band hier hanteert, progressieve technische deathmetal, zou men later laten inruilen voor melodieuze metalcore, een stijl die mij wat beter ligt. Het songmateriaal op dit debuut is, hoewel knap uitgevoerd en overtuigend bruut, niet bepaald memorabel en verzandt herhaaldelijk in nogal vermoeiende technische krachtpatserij. Het gebruik van een xylosynth geeft de muziek overigens sporadisch wel een apart sfeertje mee.

Het geluid schuift hier op richting een band als Slipknot; minder technisch gefreak en meer groove en dynamiek. De canadese band komt er mee weg omdat het songmateriaal bovengemiddeld sterk is en alles met overgave wordt gebracht. Een track als Secrets is daarnaast zowel aanstekelijk als lekker bruut.

Kort maar krachtig album van deze canadese metalband. De 9 tracks smaken absoluut naar meer en zijn stuk voor stuk de moeite waard. De balans tussen melodie en agressie is knap getroffen en feitelijk wordt het album alleen maar sterker naarmate het vordert, met heerlijk beukende tracks als Cyanide en The Dread. Ik ga het eerdere werk van de band zeker een kans geven.

Degelijke maar weinig opzienbare moderne metal. Het album klinkt goed en de sound van de band is overtuigend, maar het songmateriaal is nu niet bepaald van grote klasse. Verder wel een veelbelovend debuut.

Tegenvallend tweede album van de nieuwe band rond Geoff Tate, ex-zanger van Queensryche. Het songmateriaal is voornamelijk saai en rommelig, ondanks de toch vrij sterke produktie. Een paar songs beginnen veelbelovend, maar lopen dan al snel vast. Er wordt feitelijk amper gezongen door Tate; meestal mompelt en praat hij wat door de tracks heen. Het wordt in ieder geval nergens een lopend geheel. Beste song is het uptempo Taking On The World, maar ook die zeurt te lang door.

Geoff Tate keert na het Queensrÿche-debacle terug aan het front met een nieuwe band die precies klinkt als... juist. Dat is helemaal niet erg, maar het songmateriaal is niet bepaald spetterend te noemen. Een song als Re-Inventing The Future is top zo zijn er wel meer goede tracks, maar over de hele linie is dit net zo'n wisselvallig album als het werk van Queensrÿche na Promised Land. Tate is evenwel nog steeds goed bij stem en heeft er zo te horen weer zin in. Dit is overigens het eerste deel van een beoogde trilogie.

Natuurlijk prima als een band eens wat anders wil proberen, maar dan moet men niet vergeten memorabele songs neer te zetten. Dat is een beetje waar het nu aan schort bij Opeth. Kwalitatief valt er weinig op de plaat aan te merken, alles is bijzonder smaakvol geproduceerd en uitgevoerd, maar wat is alles saai! Werkelijk geen één song springt er in positieve zin uit. Alles kabbelt maar een beetje gezapig door.

Echt heavy zal de band op plaat waarschijnlijk nooit meer klinken, maar ik moet zeggen dat ik hier wel iets mee kan. De retro rock op dit album klinkt in ieder geval organisch en verzorgd, met heel wat sterke songs. Het vorige album liet wat dat betreft al een stijgende lijn horen en die wordt hier netjes doorgetrokken. Sporadisch een kleine misser, maar overwegend een fraai album.

Redelijk sterk tweede album, ik ben alleen niet zo gecharmeerd van de gebruikte grunts. Deze waren beter op het debuut en zijn ook beter op de platen die hierop volgen. Het klinkt wat futloos. Productioneel klinkt het album ook wat matig; vooral de drums zijn aan de blikkerige kant. De composities zijn dan wel weer sterk, waardoor het album van mij toch een ruime voldoende krijgt.

Vooral productioneel een stap in de goede richting, met een vollere en meer bombastische sound. Qua songs is het album zeker zo goed als de eerste twee platen. De band blijft zich in positieve zin ontwikkelen in ieder geval. Ik beluister de vroege albums van de band nu pas- waarschijnlijk had ik de platen nog meer gewaardeerd wanneer ik ze destijds had ontdekt, maar ja, zo blijft het.

Indrukwekkend debuut, waarop de ingenieuze mengeling van death metal en meer melodieus werk al goed te onderscheiden is. Nog niet zo goed uitgewerkt als op latere albums en productioneel had het allemaal wel wat krachtiger gekund, maar de songs zijn overwegend meeslepend.

Met voorganger Heritage kon ik helaas weinig. Te voortkabbelend en te saai. Gelukkig komt de band hier voor de dag met een wat steviger (en beter) album. Niet dat het richting het oude geluid gaat, zeer zeker niet, maar de songs zijn weer wat boeiender en hebben een meer stevige basis. Hier en daar valt men zelfs te betrappen op een groove. Het geheel is nog steeds flink geworteld in de jaren '70 en al met al wederom aan de ingetogen kant, maar er zit tenminste sporadisch weer wat leven in Opeth.

Het album begint best oké, met een paar lekkere stevige retro rocksongs, maar halverwege de plaat loopt de boel vast in lang uitgesponnen, vage tracks en akoestisch geneuzel. Iets waar de vorige twee albums ook al last van hadden. Nee, het hedendaagse Opeth kan mij nog steeds niet erg bekoren. Ik kan de koerswijziging op zich wel waarderen, maar de muziek die de band tegenwoordig maakt doet me gewoonweg niet zo veel.

Niet zo goed als opvolger Blackwater Park, daar zijn de songs gewoonweg nog beter, maar dit is wel een sfeervol en meeslepend album. Hier en daar iets teveel rustige songs/ passages, maar over het algemeen een mooie plaat.

Zeer afwisselend conceptalbum, waarop verrassend genoeg weer grunts te horen zijn. De muziek zelf is niet eens zo heel stevig en ik vond het wat lastig om echt goed in het songmateriaal te komen, deels te wijten aan de continu verspringende sfeer en dynamiek, maar de plaat steekt zeker knap in elkaar en er valt zonder meer veel te genieten.

Sympathiek, bewonderenswaardig project van vader en zoon Dolf en Daniel Blomhert. De opbrengst van dit album gaat volledig naar de stichting Energy4All, die zich inzet voor de strijd tegen mitochondriële ziektes. Qua stijl ligt de muziek een beetje tussen de melodieuze thrashmetal van Annihilator en de progressieve rock van Ayreon in, al haalt Or Not helaas nergens dat niveau. De snelle passages hebben vaak heerlijke gitaariffs maar de muziek wordt te pas en vooral te onpas ontsierd door knullige keyboard-riedeltjes, die sporadisch tegen het kneuterige aan zitten. De zang van vader Dolf kan er mee door maar is vrij beperkt, zeker wanneer je anderhalf uur naar hem moet luisteren. Dat is een ander probleem van de plaat; de songs zijn te lang en er zijn te veel middelmatige tracks. Een dikke pluim voor het enthousiasme en de spelvreugde dat van de muziek af spat, maar echt bijzonder wil het niet worden.

Christelijke metal uit Finland, of all places. Aanvankelijk niet slecht; de eerste vijf tracks zijn best lekker, met fijne gitaarriffs en degelijk zangwerk. Aangekomen bij track 6 krijgen we echter de 'power of god' over ons uitgestort en kan de zanger ' the light' niet bereiken zonder 'his guidance'. Dit ligt er toch echt te dik op, waardoor de rest van de plaat niet serieus meer te nemen is. Ook omdat de rest van het album erg matig is. Jammer, want het geluid van de band is best fris en energiek.

Vijfde volwaardige album alweer voor deze zeer productieve zweedse band, die inmiddels een indrukwekkend oeuvre begint op te bouwen. Ook deze worp is weer de moeite waard, met stevig beukende tracks vol monsterlijk zware riffs en het betere brulwerk. Het songmateriaal is gelukkig wat meer onderscheidend dan dat op de vorige plaat, waardoor het album van begin tot eind blijft boeien. Vooral de uptempo passages zijn heerlijk vet.

Lichte teleurstelling na het uitstekende vorige album Nija uit 2020. Het songmateriaal is ditmaal minder beklijvend en wordt hier en daar ook ontsierd door flauwe, matig gezongen refreintjes. Overwegend is de muziek gelukkig wel dik in orde en door de werkelijk bikkelharde productie komt alles maximaal overweldigend binnen. En recht-voor-zijn-raap beukers als Vultures of North en het titelnummer heersen.

Het eerste volwaardige album van deze zweden staat vol met loodzware, hoofdzakelijk midtempo metal, bij elkaar gebruld door de meer dan degelijke zanger. Het songmateriaal is helaas wat aan de kale en eentonige kant (mede door het ontbreken van melodieuze zangpartijen), een euvel dat de band op de volgende paar albums verholpen heeft. Productioneel klinkt het evenwel behoorlijk indrukwekkend en hier is al duidelijk te horen dat men kwaliteit in huis heeft.

Zo zeg, dit is even andere koek. Wat een brute kracht, ongelooflijk. En wat een strot heeft die zanger. Ik kende deze zweedse band nog niet, maar reeds na de eerste track was ik om. Dit is al het vierde album van de band; ik ga direct op zoek naar het eerdere werk. De moderne mix van metal- en deathcore klinkt in ieder geval ongelooflijk goed. Het songmateriaal is daarnaast ook behoorlijk imposant, met veel variatie en tempowisselingen. Enkele tracks beginnen midtempo, om dan halverwege over te schakelen naar orkaankracht. Het album raast uiteindelijk als een stoomwals over je heen.

Aardige debuut-EP van deze moderne zweedse metalband. De loodzware grooves en rauwe grunts komen direct goed binnen, al is het songmateriaal hier nog niet heel bijzonder en aan de eenvormige kant. De krachtige, volle productie helpt flink. Hierdoor smaken de vijf tracks toch wel naar meer.

Loodzware metal uit Zweden, een modern klinkende mengeling van Gojira en Testament. De nadruk ligt iets teveel op midtempo werk, wat jammer is omdat deze band juist zo goed is wanneer het gaspedaal volledig is ingedrukt. Niettemin maakt alles op dit album de benodigde indruk; van de moddervette productie tot de door merg en been gaande grunt van de zanger. Wat mij betreft één van de beste bands die ik de afgelopen tijd heb ontdekt.

Degelijke EP bestaande uit vijf lange tracks met samen een speelduur van ruim een half uur. Vooral de uptempo tracks zijn goed; zodra het materiaal meer ingetogen en midtempo is heeft de band moeite de aandacht vast te houden. De melodieuze zang staat dan ook iets te zacht in de mix. Gelukkig komt het betere brulwerk wel goed tot zijn recht.

Niet zo goed als het vorige volwaardige album Nija, met hier vooral wat simpeler en meer rechttoe rechtaan beukwerk, maar toch een fijne EP van deze uitstekende zweedse band. De vijf nieuwe songs klinken heerlijk massief en bombastisch, maar missen net dat beetje extra dat het album Nija nou net zo goed maakte. Afgezien daarvan hoeft de band zich hier zeker niet voor te schamen.

Het album Descent is nog maar een paar maanden uit en nu is er alweer een EP met drie gloednieuwe tracks. Fans van de band (waaronder ik) zullen er blij mee zijn, want het is weer beuken geblazen. Vooral opener While We Serve barst uit zijn voegen van de vette riffs. De overige tracks zijn iets minder sterk, maar kunnen er zeker mee door.

Overwegend ingetogen progressieve rock, ondersteund door sfeervolle electronica. Een paar songs gaan er nog wel stevig tegenaan, zoals opener The Escape Artist en False Start, maar de meeste songs kabbelen rustig voort. Dat is door de kwaliteit van het songmateriaal gelukkig geen probleem. De zang had wel wat meer variatie kunnen gebruiken en halverwege kakt de plaat een beetje in, maar al met al is het zeer aangenaam. De bonusdisc met drie extra songs is overigens ook de moeite waard.

Vrij ingetogen album, mooi maar naar het einde toe wel iets te vlakjes. Gelukkig zijn er ook een paar ruigere tracks om de aandacht erbij te houden, zoals het instrumentale Enemy Prayer. De mengeling van rock en electronica klinkt nog steeds erg prettig, al was het vorige album, Blood, wel iets beter.