Behoorlijk overgeproduceerd derde album, waarop de band definitief last begint te krijgen van grootheidswaanzin. De meeste songs zijn, hoewel in essentie best goed, aan de langdradige en eentonige kant. Het geluid is daarnaast volledig dichtgesmeerd; iedere nuance wordt volledig weggeblazen door de bombast. Er is gewoonweg te weinig dynamiek aanwezig om ervoor te zorgen dat het album de volle lengte blijft boeien, alhoewel de losse songs stuk voor stuk de moeite waard blijven. Gelukkig zou de band het hierna weer wat subtieler aanpakken.

Uitstekend laatste album van deze overschatte maar feitelijk altijd wel interessante band. Dit is wat mij betreft zelfs één van hun beste platen. Er staan geen missers op; wel zijn er veel sterke tracks aanwezig, zoals fijne opener Bag It Up en het fraaie Falling Down. De band klinkt energiek, to the point en stoomt lekker door. Dat is wel eens anders geweest. Een waardig afscheid.

Niet één van de betere albums van de band, maar aangenaam genoeg. De songs zijn wat rauwer en liggen wat minder makkelijk in het gehoor. Na een paar draaibeurten vallen de puzzelstukjes op hun plek, maar ook dan blijft het songmateriaal iets tekort schieten.

Superieure deathcore uit het Verenigd Koninkrijk, moddervet en voorzien van een heerlijke groove. Opener Witness zet direct de toon en het album zakt daarna nergens in, met unaniem sterk en afwisselend songmateriaal, voorzien van veel melodieuze details. Sporadisch wordt cleane zang ingezet, maar dat had van mij niets eens gehoeven. Obeyer kan makkelijk zonder. Blijkbaar heette de band voorheen Lay Siege en is dit een soort doorstart. Met Chemical Well levert men in ieder geval een dijk van een debuut af.

Middelmatig album dit, vooral de zang doet me weinig. De muziek kan er net mee door, al is het songmateriaal wel erg eenvormig. Uiteindelijk is er weinig dat in positieve zin opvalt. Wel in negatieve zin: luister maar eens naar de afsluitende rommelige hip hop-remix van de track Bullituary. Doe trouwens maar niet.

Prima progressieve metal uit Portugal. De muziek heeft ook elementen uit de doom metal, maar hoe je het ook noemt, de songs zijn gewoonweg erg mooi. Uitstekende band met een sterke zanger. Ik ga direct op zoek naar het vorige album.

Zo obscuur is dit gelukkig niet. Deze technische death metal uit Duitsland ligt aangenaam in het gehoor, mede door het eersteklas gitaarwerk en het lekker hoge tempo. De band verliest zich gelukkig ook niet in oeverloos technisch gefrö­bel. Minpuntjes zijn er helaas ook; zo is de zang/ grunt benedenmaats en staat deze te ver naar achteren in de mix. Tevens laat de productie te wensen over. Het had allemaal wel wat warmer mogen klinken en meer mogen knallen.

Deze postrock uit Spanje heeft zo zijn (dreigende) momenten, maar de songs zijn nogal langdradig en kennen weinig variatie, zodat de boel al snel wat saai wordt. Dat is natuurlijk een beetje inherent aan het genre, dus eigenlijk kunnen we wel stellen dat ik gewoonweg niet zo dol ben op postrock. Binnen het genre echter een topper, als je bepaalde recensies mag geloven.

Indrukwekkende progressieve technische death metal met een verrassend melodieuze insteek. Niet helemaal mijn ding, vooral omdat zware riffs grotendeels ontbreken en ik graag wat meer groove hoor in mijn metal, maar dat dit vernuftig in elkaar steekt en zeer overtuigend is uitgevoerd kan niet ontkend worden.

Niet mijn ding, deze botte amerikaanse deathcore. Het klinkt allemaal retestrak en superbruut, maar de songs missen interessante opbouw en alles lijkt na verloop van tijd erg op elkaar. Af en toe een nummer beluisteren gaat dan nog wel, maar het hele album in één keer voor je kiezen is een behoorlijke beproeving. Voornaamste probleem is voor mij echter de zanger, die overwegend klinkt als water dat wegloopt in een doucheputje.

Enkele muzikale invloeden van de oostenrijkse metalband blijken uit deze EP met daarop vier covers, van nummers van Deftones, Radiohead en Alice In Chains. Meest opvallende en beste cover is die van Alessia Cara's pophit Scars To Your Beautiful, die hier verrassend goed uitpakt. De overige covers zijn oké maar niet bijzonder.

Nog wat bruter en meer opgefokt dan het voorgaande werk van deze oostenrijkse metalband, resulterend in een kort maar intens album, met slechts hier en daar wat ruimte voor cleane zang en melodie. Ik prefereer de vorige platen, maar ook deze bak agressie heeft zeker zijn momenten. Je moet wel een beetje door de dichtgesmeerde muur van geluid heenprikken, maar dan heb je ook wel wat.

En weer een prima EP van deze oostenrijkse metalband. Opener The Awakening is een lekker in het gehoor liggende track, met een zwaar, Korn-achtig geluid. Sulphur is vervolgens lekker opgefokt en uptempo, waarna het sinistere Skin de boel afwisselend ingetogen en ruig afsluit. Kom maar op met het tweede deel!

De verrassing is er een beetje af en het songmateriaal is minder sterk dan dat op de vorige EP, maar de drie tracks (plus intro) zijn toch wel weer fijn. Benieuwd wanneer men op de proppen komt met een volwaardig album, aangezien dit reeds de derde EP op rij is. Deze oostenrijkse metalband blijft goed werk afleveren, maar men kan beter.

Dit is feitelijk niet meer of minder dan de drie reeds uitgebrachte EP's met dezelfde titel samengevoegd tot een volwaardig album. Met slechts 38 minuten aan de korte kant en ik vraag me dan ook af waarom ze de vier tracks van de superieure We Are Nøt Okay EP er ook niet gewoon aan hebben toegevoegd, maar goed; het songmateriaal is prima en er is voldoende afwisseling. Het afsluitende titelnummer is verreweg de bruutste track, zo had ik er wel meer van willen hebben.

Aardige debuut-EP van deze oostenrijkse metalband. De vier songs, aangevuld met een cover, klinken veelbelovend maar het materiaal is nog niet zo goed als op het volwaardige eerste album uit 2020, The Sun And The Cold. Het is allemaal nog wat log en zwaar en de songs missen hier en daar wat dynamiek. De cover van Marilyn Manson's The Last Day On Earth is overigens goed uitgevoerd en past prima bij de stijl van de band.

Aangename verrassing uit Oostenrijk. De band laat een aanstekelijke combinatie van new wave-achtige rock en death metal horen, waarbij beide elementen goed uit de verf komen. Daarnaast is het songmateriaal erg sterk, met veel sfeer, dynamiek en tempowisselingen binnen de afzonderlijke songs. En met het poppy maar tegelijkertijd brute We Are The Storm heeft men zowaar een potentiële radiohit in handen.

Deze oostenrijkse metalband boekt razendsnel vooruitgang. Het vorig jaar uitgebrachte debuutalbum was al uitstekend, maar met deze vier tracks tellende EP overtreft men zichzelf. Het openende titelnummer is wat mij betreft zelfs het beste nummer dat men tot nu toe heeft gemaakt, op de voet gevolgd door het Machine Head-achtige Everyone I Love Is Broken, voorzien van gastzang van, hoe toepasselijk, Robb Flynn. De twee overige tracks zijn ook erg sterk. Als men deze stijgende lijn doorzet gaan we in de naaste toekomst nog wat beleven!

Minder hak-op-de-tak dan de vorige twee albums en de hoge zangpartijen ontbreken hier gelukkig grotendeels, maar dat wil helaas nog niet zeggen dat dit een goed album is. Ook ditmaal is er geen sprake van memorabele songs en beukt alles maar een beetje doelloos door. Vreemde intermezzo's ook her en der, alsof we naar experimentele electropop aan het luisteren zijn. Ik ben bang dat ik hier definitief afhaak.

Meer ingetogen dan het debuut, al werd ik ook hier bij vlagen nog steeds behoorlijk nerveus van de van-de-hak-op-de-tak springende technische metalcore. De toevoeging van nogal hoge, bijna vrouwelijk klinkende cleane zang biedt wat mij betreft ook geen toegevoegde waarde. Voornaamste probleem is echter het ontbreken van memorabel songmateriaal. Het gaat het ene oor in en het andere uit, hoe knap de uitvoering ook is.

Vrij technische bedoening, deze nerveuze mix van metal- en deathcore. Aan de uitvoering ligt het zeker niet; deze band heeft zeker kwaliteit in huis en weet een indrukwekkend geluid neer te zetten. Het songmateriaal is mij echter te abstract en door het continu van de hak op de tak springende karakter van de muziek is het vrijwel onmogelijk om grip op het album te krijgen. Het is vooral een vermoeiende luisterervaring.

Het album begint in ieder geval uitstekend met drie sublieme tracks. De zang van Cammie Gilbert is geweldig en wordt af en toe fraai aangevuld met fijne grunts. Helaas wordt het songmateriaal gaandeweg toch wat rommelig en onsamenhangend, iets waar de vorige paar albums ook last van hadden. Soms is de avontuurlijke en sfeervolle doommetal geweldig, dan weer is het lastig de aandacht er bij te houden. De forse speelduur van de plaat helpt dan ook niet mee. Less is more!

Een flinke stijlbreuk vergeleken met het eerdere werk van de band. Weg zijn de gitaren en de grunts; daarvoor in de plaats gekomen is een broeïerig, Portishead-achtig geluid. Het album zit knap in elkaar en zangeres Cammie Gilbert weet wederom te overtuigen, maar er zijn slechts een handjevol echt sterke tracks en gaandeweg kakt de boel behoorlijk in. Hopelijk een eenmalig experiment, maar ik vrees het ergste.

Aan de lange kant; vooral naar het einde van het album wordt het materiaal minder interessant en begint de boel te slepen. Jammer, want voor die tijd valt er flink te genieten van deze sfeervole, logge, melodieuze doom-metal met een hoofdrol voor de uitstekende zangeres. De mannelijke grunt die hier en daar langskomt is ook prima. Iets meer dynamiek binnen de songs was welkom geweest en herhaaldelijk klinkt het materiaal nogal eenvormig, maar het is allemaal dermate knap in elkaar gezet en uitgevoerd dat een ruime voldoende er makkelijk inzit.

Gelukkig een pak steviger dan de ingetogen en gezapige triphop van het vorige album, Starlight And Ash. Het duistere songmateriaal is terug, net als de grunts, maar toch weet het songmateriaal niet over de hele linie te overtuigen. Eén en ander loopt niet echt lekker door en de productie laat te wensen over. Zo had het allemaal wel wat bombastischer mogen klinken en het gitaarwerk klinkt echt nergens naar. Jammer, want de band herpakt zich hier verder wel goed.

Sfeervol album; moeilijk in een hokje te plaatsen, iets dat natuurlijk al snel een pluspunt is. Het is vaak (doom)metal, maar tegelijkertijd ook progressieve rock, met een aantal korte instrumentale intermezzo's die voor nog meer afwisseling zorgen. De hoofdzakelijk vrouwelijke zang is erg sterk, maar ook de sporadisch opduikende mannelijke grunt voegt wel wat toe aan het totaalgeluid. Wellicht iets te weinig echt goede songs, maar dit is zeker een band om rekening mee te houden. Luister bijvoorbeeld maar eens naar de inventieve en overtuigende cover van Nights In White Satin.

De bandnaam slaat hier helaas ook op de lengte van de songs. Ellenlange tracks, zonder spannende opbouw en/ of meeslepende kracht. Natuurlijk, het is allemaal vakkundig gedaan, maar ik kan er niet echt plezier aan beleven. Het debuutalbum had nog een paar sterke songs, maar hier blijft werkelijk geen enkele hangen.

Iets beter en minder saai dan voorganger Frames, maar dat zegt nog niet veel. De songs missen wat mij betreft spanning en interessante melodielijnen, iets wat ik wel aantrof op het debuut en het tweede album. Wederom degelijk uitgevoerd allemaal, maar het doet me in muzikaal opzicht wederom weinig.

Dreigende techno met lompe beats, metalriffs en hier en daar een vleugje hiphop. Zeker niet slecht, maar het songmateriaal is net niet memorabel genoeg om echt indruk te maken. De onheilspellende titeltrack komt als beste uit de bus, mede door het gastoptreden van labelgenoot Celldweller. Die pimpt eigenlijk alles waar hij aan meewerkt op.

Mistroostige slepende doom/ death-metal uit Zweden. Het nieuwe album is behoorlijk sterk, dus ik heb dit vorige album ook maar een kans gegeven. Valt zeker niet tegen, al is de plaat niet zo sterk als Tunnel Of No Light. Het instrumentale A Nighttime project voegt weinig toe en bepaalde rustige passages binnen een aantal songs songs halen de (ahum) vaart er behoorlijk uit. Afgezien daarvan prima te doen.