Vet en loodzwaar geproduceerde amerikaanse metalcore. Geen greintje originaliteit, maar de band komt wel overtuigend uit de hoek en het songmateriaal is, hoewel niet geweldig, meer dan degelijk. Jammer dat men niet wat meer speelt met dynamiek; nu valt er iets te weinig te beleven binnen de songs en lijkt alles behoorlijk op elkaar.

Prima tweede album, nog iets beter dan het debuut. Het songmateriaal ligt ditmaal wat lekkerder in het gehoor, met meer dynamiek tussen de melodieuze en brute passages. De band klinkt hier ook wat gestroomlijnder. Origineel is de moderne metalcore wederom niet, maar wel goed uitgevoerd en overtuigend genoeg.

Prima moderne amerikaanse metalcore, met ook op dit vierde album een weloverwogen mix van stevige beukers en meer melodieus werk. Gelukkig wordt het nergens al te zoet en al met al vaart de band hier een wat ruigere koers dan op de vorige plaat. Luister maar eens naar het verpulverende Death Roll. Opener Relapse en afsluiter If Tomorrow Never Comes mogen er ook zeker zijn. Wederom geen prijs voor originaliteit, maar wel gewoon goed.

Af en toe is de metalcore van deze amerikaanse band wel erg toegankelijk, poppy en zoet, maar men komt er net mee weg. Door de aanwezigheid van een reeks zware beukers blijft de boel mooi in balans. Ook dit derde album is makkelijk te verhapstukken en de songs liggen goed in het gehoor. Origineel is het geluid wederom niet, maar door het duidelijk aanwezige vakmanschap (ook qua productie) komt dit net boven het maaiveld uit.

Wederom een lekker album van deze amerikaanse band. Het songmateriaal, een weloverwogen mix van poppy rock en botte moderne metalcore, ligt aangenaam in het gehoor en steekt vakkundig in elkaar. Zelfs de meer toegankelijke, haast radiovriendelijke tracks hebben op cruciale momenten een fijne brute breakdown die de boel knap in balans houdt. En met krap 31 minuten verveelt het album geen moment.

Verdienstelijk debuut van deze amerikaanse progressieve metalband. Het album is met bijna 80 minuten aan de erg lange kant, met eindeloos uitgesponnen songs die weliswaar knap in elkaar steken maar niet altijd even boeiend zijn. Eén en ander had dus wel wat compacter mogen zijn. Speltechnisch valt er weinig op de muziek aan te merken; vooral het gitaarwerk is geweldig. De zang is degelijk maar aan de anonieme kant. Er valt dus nog wel wat te verbeteren, maar voor een debuut is dit behoorlijk indrukwekkend.

Bak moordend zware deathcore uit Duitsland, enigszins te vergelijken met een band als Whitechapel. Het klinkt allemaal overtuigend bruut en door de uitstekende moderne produktie wordt het gelukkig geen brei van geluid. Hier en daar een klein rustpuntje, maar overwegend komt dit als een mokerslag binnen.

Derde en beste album van deze duitse deathcore-band tot nu toe. Het botte geweld wordt hier kunstig bijgestaan door subtiele electronica, waarbij vooral de refreinen flink aan kracht winnen. Tevens is er meer groove in de meeste tracks aanwezig, iets dat zeer welkom is binnen de georganiseerde chaos. Het totaalgeluid is er niet minder allesverpulverend door, integendeel, maar het materiaal krijgt wel een meer dramatische en vooral meeslepende lading. Knap gedaan.

Superieure deathcore uit Duitsland. Ook op dit tweede album komt de band ongenadig bruut uit de hoek. Het is soms allemaal een beetje teveel van het goede en sporadisch beuken de songs je helemaal murw, maar steevast komt er net op tijd weer een vette breakdown of lekkere riff langs voor de broodnodige afwisseling. Topper binnen het genre.

Superstrakke bak herrie uit Zweden; een beetje djent (rare term blijft dat toch), een beetje hardcore (vooral qua zang) en heel veel loodzware metal. Aan de korte kant en de zang had wel iets afwisselender mogen zijn, maar qua stootkracht en songmateriaal is dit een eersteklas album.

Loodzware, log voortbeukende metalcore, een beetje eenvormig maar wel lekker. Qua zang had er wel wat meer variatie toegevoegd mogen worden, het is uitsluitend bruut brulwerk wat de klok slaat, maar de zanger weet wel volledig te overtuigen, net als de rest van deze zweedse band. Prima tweede album derhalve.

Volgens mij is dit de eerste keer dat ik een rock/ metalband uit Israël heb gehoord. En wat wil het geval: lang niet slecht! Behoorlijk goed zelfs. De band combineert meerdere stijlen tot een energiek, soms aanstekelijk, soms opgefokt geheel, dat grotendeels de moeite waard is. Hier en daar doen bepaalde tracks iets te chaotisch en onafgemaakt aan, maar het songmateriaal op dit tweede album is over de hele linie genomen behoorlijk goed. En productioneel klinkt het werkelijk geweldig.

Ik vind vooral de songs juist sterk op dit album. Het liedje staat hier echt centraal, en iedere song is de moeite waard. Dane zingt wat veelzijdiger dan bij Nevermore en de sound van het album ligt soms wat dichter bij een band als Queensryche dan bij Nevermore. Alhoewel; Queensryche mocht willen dat ze nog eens zo'n sterke plaat als deze uitbrengen...

Zanger Warrel Dane overleed voordat hij dit album kon afmaken. Op dat moment had hij ongeveer de helft van de tracks ingezongen. Die tracks zijn dan ook gebruikt op dit album; de rest van het materiaal zullen we helaas nooit horen. Erg Jammer, want de acht songs die min of meer klaar waren klinken erg goed, met absoluut spetterend gitaarwerk, veel tempowisselingen en een lekker energieke, heavy aanpak. De stem van Dane past er prachtig bij. Spijtig dus dat we het beoogde werkstuk van 80 minuten niet kunnen horen, maar wel fijn dat het album in deze verkorte vorm alsnog is uitgebracht.

Degelijk tweede album van deze zweedse metalband. De formule, een mengeling van old school thrash en metalcore, is grotendeels onveranderd gebleven. Wel heeft men ditmaal een reeks iets betere songs bij elkaar gepend, waardoor het album minder wisselvallig is dan het debuut. Het resultaat is een energiek, behoorlijk heavy en uptempo beukalbum. Uiteindelijk niet heel veel beter dan het debuut, daar is het songmateriaal nu net weer niet goed genoeg voor, maar de band is op de juiste weg.

Interessante band uit Zweden, die een mengeling van traditionele metal en moderne metalcore ten gehore brengt. Het album begint geweldig met het opzwepende titelnummer en ook het volgende nummer, Never Enough, is uitstekend. Daarna komt er helaas toch een beetje de klad in. De rest van de plaat is lang niet slecht, maar biedt net te weinig houvast om volledig te overtuigen. Voor een deduutplaat echter zeker niet verkeerd. Inmiddels is er ook een tweede album, The Collector. Schulden moeten tenslotte geïncasseerd worden.

Doorsnee amerikaanse rock met hier en daar een metalen randje. De christelijke inslag van sommige teksten doet het geheel geen goed, netzomin als de karige produktie. Vooral het drumgeluid klinkt erg blikkerig. Een paar sterke songs, maar niet genoeg om boven de grijze massa uit te stijgen. Ik verwacht dan ook niet dat we nog iets van deze band gaan vernemen in de toekomst.

Achterhaalde rapmetal uit Zweden, een soort kruising tussen Clawfinger en Red Hot Chili Peppers. De muziek is niet eens zo beroerd, maar de zanger maakt er een potje van. Hij keert zich volledig binnenstebuiten maar kan feitelijk niet zingen, iets dat al snel pijnlijk duidelijk wordt. Dat maakt het uitzitten van het album een hele bevalling. Niet verwonderlijk dat het bij dit ene wapenfeit is gebleven.

Dit 'solo' album van meneer Wayne had inderdaad grotendeels zo een album van Static-X kunnen zijn. Wellicht iets experimenteler en meer midtempo, met iets meer groove binnen de songs, maar overwegend doen de saaie gitaarriffs en de zo typerende schreeuwzang sterk denken aan het werk van Static-X. Het is niet slecht gedaan, maar alles klinkt een beetje ongeïnspireerd en futloos, een euvel dat de laatste paar albums van Static-X ook vertonen.

Evanescence-achtige rock uit Zweden, met een wat meer poppy en radiovriendelijke aanpak van het songmateriaal. Aanvankelijk maakt het album weinig indruk; de eerste paar tracks liggen best lekker in het gehoor maar blinken vooral uit in anonimiteit. Gaandeweg worden de songs echter steeds beter en begint dit zowaar een aardig album te worden. Geen hoogvlieger, daar is het allemaal iets te weinig origineel voor, maar wel aangenaam en aanstekelijk.

Tot in de puntjes verzorgde Evanescence rip-off, niet verwonderlijk wanneer je bedenkt dat dit het bedenksel is van de grote man achter die band, ex-lid Ben Moody. Zijn nieuwe ontdekking, American Idol Carly Smithson, zingt al net zo lieflijk en krachtig als Amy Lee en de songs staan als een huis. Net als het doorbraak-album Fallen van Evanescence biedt deze plaat een weloverwogen mengeling van stevige rocksongs en zwijmelballads, allemaal even vakkundig uitgevoerd. Grote nadeel aan het album is het gebrek aan verrassing en originaliteit, maar het zit allemaal wel weer verdomd goed en lekker in elkaar.

Meer uitgebalanceerd (en steviger) dan de hieraan voorafgaande paar albums, met vooral sterker songmateriaal, dat nergens te flauw of poppy wordt. Door de krachtige, moderne productie klinkt het ook allemaal lekker zwaar en meeslepend. De metalcore van deze amerikanen zal nooit de originaliteitsprijs winnen, maar binnen het genre steekt dit toch wel flink boven de middelmaat uit.

Heel wat steviger (en beter) dan de vorige paar albums, al is ook deze plaat aan de wisselvallige en nogal schizofrene kant. De mengeling van brute metalcore en toegankelijke punkrock werkt sporadisch erg goed, zoals in het felle titelnummer, maar meer dan eens slaat de band door richting een meer commerciëel geluid, aangedikt met een laag zware electronica. Op die momenten is de boel amper meer serieus te nemen. Door de ultra-bombastische produktie en het verzorgde geluid luistert het album lekker weg, maar het is tegelijkertijd een gevalletje ene oor in, andere oor uit.

Het album schiet voortvarend uit de startblokken met het stevige titelnummer, waarna nog enkele prima tracks volgen. Het geluid bevat veel electronische elementen en allerlei effecten, maar door de eersteklas productie blijft alles kunstig op de rails. Gaandeweg blijkt één en ander helaas een stuk gladder en toegankelijk, waardoor dit uiteindelijk het zoveelste nogal schizofrene album van We Came As Romans is geworden.

Weinig originele maar wel goed uitgevoerde en verzorgd geproduceerde metalcore, met de gebruikelijke afwisseling van ruig geschreeuwde coupletten en clean gezongen refreinen. Iets meer electronische details dan gebruikelijk is binnen het inmiddels meer dan overvolle genre- dit onderscheidt de band dan wel weer enigzins van het gros. Iets meer gevoel voor melodie ook. De songs zijn degelijk maar nergens kent het album een echte uitschieter, waardoor dit typisch weer zo'n geval is van 'close but no cigar'.

Op dit derde album heeft de band wijselijk besloten om de songs wat meer te laten ademen, wat wil zeggen dat alles minder volgepropt en dichtgesmeerd is. Grotendeels pakt deze aanpak goed uit, ware het niet dat er ditmaal wat elementen zijn toegevoegd die nogal storend zijn. Af en toe klinkt de band als een stevige versie van Linkin Park en zelfs 30 Seconds To Mars (vooral door de cheesy gang-vocals). Dat kan toch niet de bedoeling zijn, zou je zeggen. De songs zijn net sterk genoeg om het album drijvende te houden, maar volgende keer mag het wel weer wat ruiger en minder glad.

Tweede album voor deze metalcore-formatie. Sinds het debuut is er niet veel veranderd; wederom is dit een uitstekend geproduceerde plaat, vol keurig verzorgde songs, afwisselend zoet en bruut. De formule wordt wel wat saai hier en daar, en iets meer uptempo werk had geen kwaad gekund. Het geheel is al met al nog iets melodieuzer geworden, iets dat niet altijd een verbetering blijkt te zijn. Het wordt soms allemaal iets te zoet.

Bij het voorgaande album begon ik me al wat zorgen te maken om de toenemende Linkin Park-invloeden op het geluid van de band. Helaas hebben die invloeden er nu definitief voor gezorgd dat de metalcore van de eerste paar albums volledig verdwenen is, om plaats te maken voor zoetsappige nu-metal. Het glazuur springt herhaaldelijk van je tanden tijdens het luisteren naar het dweperige songmateriaal. Slechts in opener Regenerate klinkt nog iets van energie en agressie door. Het is allemaal vakkundig ingespeeld, uitgevoerd en geproduceerd, maar aan één Linkin Park hebben we reeds meer dan voldoende.

Instrumentale postrock uit Australië, sfeervol en meeslepend maar net iets te langdradig en monotoon om echt te kunnen boeien. Sporadisch komt er een fijne riff langs en de dreigende sfeer van het songmateriaal is aangenaam, maar de meeste tracks zeuren echt veel te lang door, met te weinig dynamiek en afwisseling.

Ditmaal geen soundtrack bestaande uit losse nummers van meerdere synthwave-artiesten maar een heuse score, vakkundig in elkaar gezet door het collectief Weary Pines. Met 35 tracks is dit een flinke muzikale kluif die zich zonder de begeleidende documentaire met enige moeite laat beluisteren. Veel tracks zijn, hoewel lekker retro, aan de saaie en abstracte kant, mede door het grotendeels ontbreken van een lekkere beat. Pas tegen het einde komen sfeer en tempo er goed in en gaat de boel lekker los. Maar tegen die tijd is het een beetje too little too late.