Leuk plaatje, waarop de band tien vrij recente (en één klassieke) popsongs in een stevig maar nog steeds vrij toegankelijk jasje steekt. Overwegend komen de covers verrassend goed uit de verf, al is op gegeven moment de lol er wel een beetje af en klinkt alles wel wat glad en gelikt. De eerste zes tracks zijn het beste, daarna wordt het minder. Vooral Titanium van David Guetta en Summertime Sadness van Lana Del Rey klinken fijn.

Toch wel een aangename verrassing, dit. Een slimme koerswijziging, resulterend in een fris en energiek album. Het oude geluid is grotendeels bewaard gebleven, maar hier en daar duiken nieuwe elementen op, zoals een meer poppy benadering en (nog) beter in het gehoor liggende songstructuren. Hier en daar ook wat electronische elementen. De band had goed in de gaten dat de rek er een beetje uit was met het vorige album. Men heeft wijselijk gekozen voor een iets andere richting. Het is nog steeds lekker bombastisch en heavy, maar als geheel voelt het iets luchtiger aan. Zangeres Sharon den Adel is ook in absolute topvorm. Knap gedaan.

Vierde album alweer voor deze melodieuze finse death metalband en wederom een voltreffer. Slechts zeven (weliswaar vrij lange) tracks, maar stuk voor stuk de moeite waard. Qua grunts nog iets ruiger dan voorgaand werk, iets dat goed past bij het heftige, lekker voortdenderende songmateriaal. En productioneel wederom van hoog niveau.

De death metal van deze finse band is nog iets toegankelijker en melodieuzer geworden sinds het vorige album, maar gelukkig blijft de kwaliteit gehandhaafd. De songs hadden wel wat langer mogen duren en ik had kunnen leven zonder bepaalde refreintjes, maar verder is het allemaal weer bijzonder sfeervol gedaan. De meeste tracks zijn ook lekker uptempo.

Aardige aanvulling op het album Draconian Darkness, met twee nieuwe tracks, een live-nummer en twee andere versies van bestaande tracks. In opener Carnivore staat de zang helaas iets te ver naar achteren in de mix, verder is het wel een oké track. Forefathers is vervolgens helemaal top.

Uitstekend zesde album van deze finse metalband. Ditmaal heeft men de nodige moeite gedaan om wat meer dynamiek en melodie in het songmateriaal te verwerken, al blijft het hoofdzakelijk natuurlijk wel rammen geblazen. Gelukkig maar. Het geluid doet meer dan eens denken aan land- en genregenoten Amorphis, maar dan wel wat harder en sneller. Het klinkt in ieder geval wederom behoorlijk indrukwekkend.

Bandleider Tuomas Saukkonen omschrijft de muziek van Wolfheart als 'winter metal'. Daar zit zeker iets in, al is de muziek zeker niet guur en kil. Wel melancholisch en somber, alsmede lekker zwaar, stevig en overwegend uptempo. De zeer verzorgde melodieuze death metal gaat er ook op dit tweede album in als koek. Het blijft jammer dat Saukkonen al zijn andere bands en projecten heeft opgeheven (en dat waren er nogal wat), maar we hebben het er maar mee te doen. En, eerlijk is eerlijk, Wolfheart is gewoonweg klasse.

Aardige EP met twee nieuwe tracks, aangevuld door een akoestische uitvoering van een wat ouder nummer en een live-track. De twee nieuwe nummers zijn, hoewel aan de korte kant, uitstekend; de openende titeltrack beukt lekker zwaar door en Hereditary is een fijne uptempo rampestamper. Het akoestische niemendalletje en de live-track zijn daarentegen te verwaarlozen.

Uitstekend derde album van het finse Wolfheart, een project van alleskunner Tuomas Saukkonen. Wat die man ook doet, het klinkt allemaal geweldig. De progressieve doom/ deathmetal steekt ook ditmaal vernuftig en vooral knap in elkaar en verveelt door het overwegend hoge tempo geen seconde. Brute en melodieuze passages wisselen elkaar voortdurend af. Sterke songs, prima album.

Van het nieuws, een paar jaar terug, dat de fin Tuomas Saukkonen al zijn bands en projecten (Before The Dawn, Dawn Of Solace, Black Sun Aeon en RoutaSielu) had opgeheven werd ik niet bepaald vrolijk, maar gelukkig diende dat slechts als excuus om zich volledig te kunnen richten op zijn nieuwe band, Wolfheart. Dan rijst natuurlijk de vraag: hoe klinkt Wolfheart? Tja, feitelijk als een mengeling van al het eerdere werk van Saukkonen. Stevige death metal dus, doorspekt met folk-elementen en met veel ruimte voor melancholie en melodie. Het is allemaal weer erg fraai, maar beter dan de eerdere bands en projecten is dit helaas niet. Maar goed, er is veel potentie. Een tweede album komt er in ieder geval al weer aan, naar het schijnt.

Vijfde album alweer sinds de band van start ging in 2013. Die hoge productiviteit zijn we inmiddels wel gewend van frontman/ alleskunner Tuomas Saukkonen en gelukkig hoeven we wederom niet bang te zijn dat dit ten koste gaat van de kwaliteit. Ook dit album is weer eersteklas, met acht woest voortrazende metaltracks die een combinatie bieden van death- en black metal. Maar gelukkig wel met veel gevoel voor melodie en variatie, zodat de verveling niet toeslaat. Eén en ander kan niet voorkomen dat het songmateriaal sporadisch toch aan de eenvormige kant is, maar het klinkt allemaal zo overweldigend en meeslepend dat dit weinig uitmaakt.

Sfeervolle, tot in de puntjes verzorgde rock, maar als geheel genomen iets te rustig. De toevoeging van een paar wat meer stevige songs zou zeer welkom geweest zijn. Nu kabbelt de plaat soms iets teveel door. Hier en daar neigt de sound ook een beetje naar te melodramatisch aangezette kitsch-rock (What Remains). Neemt niet weg dat sommige songs erg fraai zijn, zoals Into The Nothing en het titelnummer. Het met electronica doorspekte Pulse mag er ook absoluut zijn.

Met de vorige paar albums kon ik wel uit de voeten, maar hier is de band te veel doorgeschoten richting ingetogen, nogal suffe progressieve rock. Denk aan een kruising tussen Pink Floyd en Dream Theater, al klinkt dat een stuk spannender dan het is. Vooral de dik aangezette zang doet bij vlagen nogal pathetisch aan. En een ballad als Pile Of Ash is feitelijk niet meer dan een pile of... crap.

Prima zweedse progressieve rock met uitstapjes richting metal. Ik kende tot nu slechts het meer recente Communication Lost uit 2011, ook geen verkeerde plaat, maar dit album is nog wel wat sterker. De songs zijn overwegend lekker meeslepend en sfeervol, met bezwerende zang, pakkende melodielijnen en fijn gitaarwerk. Hoogtepunt is de fraaie afsluiter And She Slowly Dies. Dat refrein... prachtig.

Verdienstelijke metalcore uit Denemarken, niet origineel maar wel goed uitgevoerd en geproduceerd. Het songmateriaal is afwisselend genoeg, maar de zanglijntjes zijn sporadisch wat aan de flauwe en matte kant. Jammer, want de zanger is verder helemaal niet slecht en komt bij vlagen overtuigend uit de hoek. Gelukkig staan daar een reeks lekkere tracks tegenover die dat gebrek voldoende compenseren.

Prima amerikaanse metalcore, met elementen uit de punk en de emorock. Het geluid van de band is hard en meeslepend en de songs zitten goed in elkaar. Vooral de cleane zang is overtuigend en heel wat beter dan die van de meeste genregenoten. Tegen het einde zakt het album een beetje in, maar de plaat is fris en energiek genoeg om de volle lengte te blijven boeien.

Het album opent vrij stevig met de sterke tracks The Cure en Face To Face, waarna de boel wel snel wat meer toegankelijk en melodieus wordt. Dat is gelukkig niet zo'n probleem, want de band weet inmiddels heel goed aanstekelijke songs te schrijven. Het geluid doet nog steeds denken aan Linkin Park, maar dan wel wat meer heavy en energiek. Op originaliteit zul je deze band niet kunnen betrappen; wel op vakmanschap.

Zoals altijd levert deze amerikaanse metalcore-band een wisselvallig maar stiekem best lekker album af, vol stevig en meer zoetsappig werk. De eerste categorie bevalt mij hier (en eigenlijk overal) duidelijk beter dan de tweede, wat betekent dat vooral de eerste helft van het album de moeite waard is. Gaandeweg wordt het songmateriaal steeds vlakker en toegankelijk. Tot de afsluiter Silent Anthem althans. Die is weer lekker stevig.

Ik heb doorgaans niet zoveel met cover-albums, maar deze is best oké. Deels komt dat door de overwegend verrassende songkeuze, deels door de inventieve en vooral krachtige vertolking van het materiaal. De eersteklas productie maakt het vervolgens helemaal af. Bepaalde nummers liggen een beetje voor de hand, zoals de covers van Twenty One Pilots, Linkin Park en Thirty Seconds To Mars, maar die van Billie Eilish, Incubus en Foo Fighters had ik niet direct zien aankomen.

Deze curieuze EP met vijf kerstnummers pakt nog niet eens zo slecht uit. Het openende (en behoorlijk stevige) titelnummer is direct geweldig en kan zich meten met het beste werk van de band. Dark Cold Night is vervolgens ook prima. Met O Holy Night en Come Thou Long Expected Jesus kan ik dan helaas niet zo veel, maar het afsluitende The King is best aardig. Kortom; een leuk tussendoortje voor de fans.

Een stevige versie van Linkin Park, zo kun je deze band wel omschrijven. Echt heavy wordt het nergens en vooral naar het einde van het album toe kent het album een reeks te ingetogen tracks, maar gezegd moet worden dat de band de zaakjes goed voor elkaar heeft en heel goed weet hoe men een sterke song in elkaar moet draaien. De plaat kent feitelijk geen slecht nummer en luistert prettig weg.

Prima tweede album, waarop de band wat meer een eigen geluid vindt. De mengeling van emorock en metalcore is nog steeds niet bepaald origineel, maar men weet er sporadisch wel iets moois van te maken. Vooral de meer heavy en intense momenten zijn bijzonder geslaagd. In songs als The Bird And The Snake en het afsluitende The Father's Bargain komt de band indrukwekkend voor de dag, daarbij meesterlijk spelend met dynamiek. Als men die stijgende lijn weet door te zetten kan het zeker wel iets worden in de naaste toekomst.

Steviger dan we van deze amerikaanse band gewend zijn, met meer nadruk op ruig brulwerk dan op zoete cleane zang. Het songmateriaal steekt helaas niet boven eerder werk uit, uitzonderingen daargelaten. Tracks als het openende (The Wasteland) Pain en het botte Death Clock zijn erg fijn. Ik kan de lichte koerswijziging waarderen, maar volgende keer graag ook wat meer memorabele liedjes graag, mannen.

Smakelijke mengeling van poppy emorock en metalcore, niet erg origineel maar wel energiek en uitstekend uitgevoerd. Vooral een song als Heralds is erg aanstekelijk en heeft zeker hitpotentie, al zul je dergelijk stevig werk niet snel op de radio horen. De band weet in ieder geval heel goed hoe je lekkere songs schrijft. De zes songs op deze EP smaken in ieder geval naar meer.

Mijn eerste kennismaking met deze in 2012 ter ziele gegane canadese band, na het overlijden van zanger David Gold, vlak nadat dit album was afgerond. Erg jammer, want dit had zeker potentie. Het album bevat een grote reeks fijn in het gehoor liggende, sfeervolle en tot nadenken aanzettende tracks, die een kunstige mix laten horen van toegankelijke poprock en doommetal. Geen makkelijke combinatie, maar het werkt hier uitstekend. De mooie zangpartijen van Gold, die in de lage regionen flink doet denken aan Burton C. Bell van Fear Factory, passen perfect bij het songmateriaal. Naar het einde toe is de rek er wel een beetje uit, maar dit is absoluut een prima plaat.

Prima duitse melodieuze death metal, degelijk uitgevoerd en met veel aandacht voor detail. De electronische elementen en keyboardpartijen voegen flink wat sfeer toe. Eén en ander wordt wel wat eenvormig op den duur, ook door het ontbreken van cleane zangpartijen. Het gebrul van de zanger is overtuigend genoeg, maar iets meer variatie qua zang had zeker geen kwaad gekund. Gelukkig zijn de songs wel sterk genoeg om de volle lengte van het album te blijven boeien.

Woeste death metal met hier en daar cleane zangpartijen en wat ruimte voor melodie, maar overwegend is het intens beuken geblazen. Een absolute hoofdrol is weggelegd voor drummer Tim Yeung, die hier een onwrikbare muur van geluid neerzet. De plaat kent sterke songs, die wel wat eenvormig zijn, maar gelukkig is dit niet al te storend. Wel is het jammer dat de laatste twee songs covers zijn- gezien de toch al vrij korte speelduur getuigt dit niet bepaald van inspiratie.

Taaie deathcore uit de Verenigde Staten, log en zwaar. Intens en bikkelhard ook. Het songmateriaal steekt niet overal even aangenaam in elkaar, met veel pauzes en bombastische intermezzo's tussen het muzikale geweld door, maar door het vakmanschap en de botte stootkracht is het album uiteindelijk toch wel de moeite waard.

Al net zo indrukwekkend als het debuut, met een geluid dat tussen moderne metal en metalcore inhangt. De band heerst in brute tracks als het afsluitende 130, maar weet ook te overtuigen in meer ingetogen werk als het stemmige Compass. Veel variatie in ieder geval, iets dat het album als geheel zeker ten goede komt. Prima band met een uitstekende zanger.

Nu As I Lay Dying op zijn gat ligt door de bizarre escapades van frontman Tim Lambesis (momenteel in de gevangenis voor het plannen van het vermoorden van zijn vrouw) hebben de overgebleven leden deze band opgericht. Als zanger werd Shane Blay van de band Oh, Sleeper aangetrokken. Dit debuut staat vol aanstekelijke metalsongs, minder stevig dan het materiaal van As I Lay Dying, maar zeker net zo boeiend. De hoofdzakelijk melodieuze zang zorgt ervoor dat de songs meer toegankelijk zijn, al blijft het geheel behoorlijk heavy. De band heeft in ieder geval een fris en energiek geluid gevonden, dat heel wat mensen kan gaan aanspreken. Met 15 tracks is het album aan de lange kant, maar de plaat zakt feitelijk nergens in. Een veelbelovend debuut, in ieder geval.