Lichte tegenvaller na de vorige twee prima albums van deze finse band. Het klinkt allemaal zeer verzorgd en mede door de knallende productie zet Wheel hier een imposant geluid neer, maar het songmateriaal doet me dit keer helaas een stuk minder. Qua opbouw en variatie binnen de tracks valt er ook wel wat op aan te merken. Jammer, want de band heeft nog steeds heel veel potentie.

Oké, dit lijkt heel erg op Tool, maar toch is dit debuut behoorlijk indrukwekkend. De finse band weet grootse, fraai opgebouwde en meeslepende songs te schrijven, vol bezwerende zangpartijen en heerlijke riffs. Het wordt allemaal zeer overtuigend gebracht en er is geen slechte track te bekennen. Dan maakt het niet zoveel uit dat er behoorlijk 'geleend' wordt van Het Grote Voorbeeld.

Sterk tweede album, waarop de finse band handig manouvreert tussen korte en epische tracks. In beide categoriëen overtuigt men volledig. Het geluid heeft nog steeds een basis in Tool-achtige riffs, maar men weet heel slim plagiaat te vermijden door uitstekende songs neer te zetten, vol dynamiek en afwisseling. Luister maar eens naar het imposante titelnummer. Fijn album.

Fijne EP, waarop de band een gedeeltelijk ander geluid laat horen dan we van hen gewend zijn. Zo is opener Blood Drinker behoorlijk heavy en lomp en is het daarop volgende Synchronise vrij ingetogen. Beide tracks klinken heel anders dan het songmateriaal op de voorgaande albums. Het afsluitende Impervious is wat mij betreft de beste track van de EP, bomvol afwisseling en sfeer. Al met al een waardevolle aanvulling binnen het oeuvre van de band.

Degelijke metalcore met death metal elementen uit Nederland. Het gebruik van cleane vocalen gaat de band slecht af, maar gelukkig blijft dit beperkt tot slechts één track (Guide You Down). Verder is de brul/ krijszang van de zanger overtuigend genoeg. De songs missen hier en daar een eigen gezicht en echt origineel is het allemaal niet, maar voor een debuut is dit een prima plaatje.

Dit heeft wel iets, al is het songmateriaal lang niet altijd even interessant. De mengeling van Periphery-achtige, vrij technische metal en zeer toegankelijke, haast poppy vocalen resulteert in een makkelijk te behappen maar toch best stevige sound, die zeer aangenaam in het gehoor ligt. Het duurt wel even voor de band werkelijk indruk maakt, dat gebeurt eigenlijk pas bij track 4, Breathe Again. In dat nummer laat de band overtuigend horen waar men toe in staat is.

Afwisselende, energieke britse metalcore, afwisselend poppy en heavy. Het songmateriaal is sporadisch wel erg gericht op makkelijk meezingbare passages, maar de band weet alles knap in balans te houden, waardoor de boel niet al te flauw wordt. Het klinkt in ieder geval allemaal behoorlijk zelfverzekerd en overtuigend.

Wat toegankelijker en minder opgefokt dan eerder werk, met afwisselend songmateriaal en veel ingetogen electronische intermezzo's. Ik kan er wel iets mee, alhoewel er weinig echt sterke songs aanwezig zijn op het album en de aandacht regelmatig verslapt. Door de krachtige, zeer verzorgde productie en het vakmanschap van de band blijft de poppy metalcore gelukkig stevig op de rails.

Verzorgd klinkende maar nogal drukke metalcore, waarbij de haast boyband-achtige samenzang niet iedereen zal bekoren. Aangenaam genoeg wat mij betreft, al begon ik op den duur wel te verlangen naar wat meer variatie in het songmateriaal en ook wat steviger brulwerk. Niettemin best oké, met vooral heerlijk zware gitaarriffs.

Ook deze metalcore-band integreert steeds meer pop-elementen in het songmateriaal, maar gelukkig resulteert het bij hen nog steeds in een redelijk stevig geluid. Dat kan van veel andere bands binnen het genre, zoals Bring Me The Horizon, inmiddels niet meer gezegd worden. Veel zoeter moet het echter niet worden. De band weet in ieder geval vakkundig makkelijk te verhapstukken liedjes in elkaar te zetten, die door de moderne productie heerlijk bombastisch en groots klinken. Of het album de tand des tijds kan doorstaan betwijfel ik echter.

Meer schreeuwerig en minder afwisselend dan de latere albums, maar al met al wel een energiek en overtuigend debuut van deze britse metalcore-band. Het songmateriaal is bij vlagen iets te hardcore (en te weinig metal) naar mijn smaak, maar het album stoomt wel lekker door en kent gelukkig vrijwel geen saaie momenten.

Het openende titelnummer is geweldig, maar daarna ondervindt de band wel enige moeite om te blijven boeien. Deel van het probleem is dat het album qua stijl alle kanten uitschiet, waardoor het songmateriaal nogal willekeurig en onsamenhangend overkomt. Daarnaast hebben een aantal songs een iets te hoog meezing-karakter. Neemt gelukkig niet weg dat dat band voor het grootste gedeelte energiek en bikkelhard uit de hoek komt, met vooral tegen het einde een reeks sterke tracks.

De meeste albums van de band, met uitzondering van het debuut, bevatten een aantal sterke tracks maar ook steevast een reeks niemendalletjes. Ook hier is dat het geval, maar wel in mindere mate, in de zin van dat de sterke tracks overheersen. Zo zijn de eerste vier songs uitstekend en ook wat verder op het album zijn een paar mooie nummers te vinden. Eén van de betere werkstukken van de britse band derhalve, met een aangename mengeling van retro '80's new wave en hedendaagse alternatieve popmuziek.

Voorganger Ritual kon me niet erg bekoren en helaas is dat ook het geval met dit derde album. Het titelnummer is een prima opener en belooft veel goeds, maar daarna gaat het al snel mis en komt het niet meer goed. De songs zijn zeurderig en ontberen memorabele zang- en melodielijnen. Waar is toch de band gebleven die klassesongs als Farewell To The Fairground maakte?

Zeker niet één van de betere albums van de band, met nogal ongeïnspireerd klinkend songmateriaal. Er zijn wel een paar aardige tracks, zoals de (te) korte uptempo opener Nothing On Me en het (te) lange afsluitende In The Middle, maar overwegend is het behelpen geblazen. Ook de zangpartijen zijn bepaald niet de beste die ik van de band heb gehoord. In Going Nowhere (toepasselijke titel) zijn de vocalen bijvoorbeeld erg flauw en slap.

Dit debuut is nog steeds het beste album van deze engelse band, met een smakelijk mengsel van retro new wave en britpop. Het geweldige Farewell To The Fairground is overduidelijk het beste nummer van de plaat, maar er zijn meer sterke tracks, zoals het titelnummer en het fraaie From The Stars. Het lukt de band helaas ook hier niet om over de hele linie indruk te maken, maar qua geluid en sfeer zit men in ieder geval wel precies goed, iets dat op latere albums een beetje ontbreekt.

Net niet zo goed als voorganger La Sexorcisto, maar wel een zeer degelijk album. Moddervet geproduceerd met een meer industrial vibe. Hier en daar een paar saaie songs (zoals Real Solution #9) die de pret wat drukken. Het grootste gedeelte van de plaat is gelukkig wel feest. Jammer dat de band hierna ophield te bestaan, want Zombie solo is toch ietsje minder.

Het definitieve White Zombie-album, wat op zich opmerkelijk is omdat het qua songmateriaal en uitvoering nogal afwijkt van de rest van het oeuvre van meneer Rob Zombie. De songs zijn hier eerder rock dan metal en klinken niet zo bombastisch en opgefokt als het latere werk. Productioneel klinkt alles ook een stuk lichter en minder dichtgesmeerd. Hoe het ook zij, dit is een fijne plaat met lekkere groovy en psychedelische stampers, waaronder krakers als Thunder Kiss '65 en (vooral) Black Sunshine.

Na twee wat meer afwijkende, licht progressieve albums doet de band hier gewoon weer waar men goed in is: verpulverende deathcore uitkotsen over de luisteraar. Whitechapel kan dat als geen ander en klinkt hier bozer en bruter dan ooit. Op gegeven moment wordt het allemaal iets teveel van het goede en verslapt de aandacht, maar tot die tijd is het feest.

Bij vlagen nog steeds intens en moordend bruut, maar de deathcore van Whitechapel begint sporadisch wel erg melodieus en toegankelijk te worden. Op die momenten klinkt de band meer als een kruising tussen Tool en Stone Sour. Niet dat die tracks slecht zijn, maar het haalt de vaart uit het album en gaat ten koste van de stootkracht. Jammer, want in een aantal tracks gaat de band nog steeds als een beest tekeer, met het genadeloze brulwerk van Phil Bozeman even imposant als altijd.

Afgelopen weekend deze band gezien op het Into The Grave-festival in Leeuwarden, waar men een verpletterende indruk maakte. Op plaat is het net wat minder intens en imposant, maar de brute deathcore blijft indrukwekkend. Het songmateriaal is niet overal even sterk en op bepaalde momenten slaat de eenvormigheid toe, maar sporadisch stijgt de band hier tot grote hoogte. Opener The Void is bijvoorbeeld te gek, net als het instrumentale Brotherhood. En wat een beestachtig brute zanger is die Phil Bozeman zeg, om bang van te worden.

Imposante deathcore, monsterlijk strak uitgevoerd en geproduceerd. De extreme maar altijd verstaanbare zang van frontman Phil Bozeman past perfect bij het intense songmateriaal, dat afwisselend slepend en opgefokt is. Uitsluitend sterke tracks, met het geweldige Let Me Burn als absolute uitschieter. Heel vet album.

Ik heb de albums van Whitechapel in omgekeerde volgorde leren kennen, dus van nieuw naar oud, iets dat redelijk goed uit heeft gepakt. Wel kan ik concluderen dat ik het nieuwere werk beter trek dan het oude, ondanks het feit dat de eerdere albums nog wel een tikkeltje bruter en meedogenlozer zijn. Het songmateriaal op dit debuut doet me echter niet zoveel. De furieuze deathcore kolkt er raast voorbij als een malle, maar de songs beklijven niet echt. De boel wordt gelukkig gered door de intense uitvoering en het retestrakke spel.

De extreme en intense deathcore van deze amerikaanse band begint langzaam maar zeker meer mainstream en dus toegankelijk te worden. Op het vorige album waren voor het eerst cleane zangpartijen te horen, op één track, maar hier duiken ze regelmatig op. Niet dat dit vervelend is, Phil Bozeman blijkt naast een eersteklas grunter ook een prima zanger te zijn, maar het geluid van de band verschuift hier wel door, richting midtempo en meer ingetogen werk. Niettemin zijn er nog steeds een aantal bikkelharde, ouderwets verwoestende tracks aanwezig die de oude garde ook zullen aanspreken, zoals het geweldige The Other Side en Lovelace. Qua teksten is het album ook erg sterk. Phil Bozeman keert zichzelf binnenstebuiten.

Ik werk me in omgekeerde volgorde door het oeuvre van de band heen, dus van achter naar voren. Dan kun je goed horen hoe intens en bruut de deathcore in de beginjaren van de band was, vergeleken met het meer recente en iets meer melodieuze werk. Wat steeds constant is gebleven is de moordend strakke en productioneel loepzuivere aanpak van het songmateriaal, waardoor alles steevast op de rails blijft en bijzonder goed te verhapstukken is. Blijft een bijzonder goede band. Op naar het debuut!

Weer een verwoestend album van deze stoere amerikaanse deathcore metalband, al is het songmateriaal niet heel erg bijzonder. Bepaalde tracks zijn ook net wat te kort, waardoor de impact niet maximaal is. Aan de uitvoering en de produktie ligt het in ieder geval niet, want de muur van geluid komt als een mokerslag aan. De band kan beter, maar intens en bruut is het wel.

Ook dit album sluit naadloos aan op het eerdere werk van de band, al is de kwaliteit van het songmateriaal erg wisselend. Futloze popsongs en zouteloze ballads worden afgewisseld door lekkere rocknummers, gedragen door de nog altijd prima zingende David Coverdale. Hier en daar wordt er flink gejat uit het eigen oeuvre en qua teksten is het allemaal vrij bedroevend, maar door het fijne gitaarwerk en een aantal sterke tracks scoort het album toch net een krappe voldoende.

Dit eerste album in 11 jaar sluit naadloos aan op eerder werk. Wederom prettige rocksongs met de obligate ballad (draak Summer Rain). Lekker gitaarwerk en Coverdale is nog steeds goed bij stem. Geen topper; de kwaliteit van de songs is wisselend. De beste songs zitten wat mij betreft aan het begin van de plaat.

Lekkere kruising tussen stevige traditionele hardrock en zware moderne metal, met als voornaamste troef de imposante zang van Dino Jelusick, wiens stemgeluid associaties oproept met grootheden als David Coverdale en Ronnie James Dio. Het songmateriaal mag er ook zijn, al is het album niet overal even sterk en spelen bepaalde tracks een beetje op veilig. Het ruige gitaarwerk en de energieke uitvoering maken echter veel goed.

Bij vlagen heel erg goed, maar even vaak weet het songmateriaal me niet echt te boeien. Vooral de meer ingetogen passages zijn, hoewel best mooi, niet spannend genoeg om de aandacht er volledig bij te kunnen houden. Dat is jammer, want op zijn best is deze mengeling van progressieve rock en death-metal bijzonder indrukwekkend en meeslepend. De symfonische elementen zijn ook prachtig in het geheel verweven.