Zeer afwisselende progressieve metal in het straatje van (oude) Opeth, bijzonder mooi verzorgd in elkaar gezet, al is het soms lastig de aandacht er volledig bij te houden. Daar is het songmateriaal dan net iets te zweverig en ingetogen voor. Ook jammer dat de indrukwekkende grunt van de zanger niet vaker wordt ingezet. Alles wordt uit de kast gehaald om hier een aangename luisterervaring van te maken, dat zeer zeker, maar niet alle tracks zijn even boeiend.

De bombast is gebleven, maar de stijl is doorgeschoten richting hardcore, en dat is nu eenmaal niet mijn ding. De songs zijn hierdoor directer maar helaas ook simplistischer en minder effectief. Een song als California, waarin de hardcore echt centraal staat, is vrij belabberd. Echte positieve uitschieters staan er helaas niet op. Het geheel klinkt nog steeds lekker woest en dichtgesmeerd, maar de lol is er voor mij grotendeels wel af.

Zeer verzorgde extreme metal, prachtig uitgevoerd en geproduceerd. De mengeling van death metal, moderne metal en hardcore klinkt zeer furieus en overtuigend, maar bepaalde aspecten spreken mij wat minder aan, zoals de vele breaks en tempowisselingen. Neemt niet weg dat dit erg goed gedaan is.

Massieve muur van moderne metal, compleet dichtgemetseld met samples en orkestpartijen. Zeker de moeite waard en de plaat raast voorbij, al lijkt alles erg op elkaar en voelt het album soms wat aan als één lange song. Knalhard geproduceerd ook. Qua zang had het wel wat meer gevariëerd gemogen.

Beetje flauw album, dat zowel qua songmateriaal als productie tegenvalt. Vooral de eerste paar nummers zijn beneden peil, met het feest-achtige titelnummer als absoluut dieptepunt. Dat moet wel het slechtste nummer zijn dat Winger ooit op plaat heeft gezet. Vanaf het stevige Storm In Me wordt het allemaal wat beter, maar tegen die tijd is het album al bijna afgelopen.

Het onterecht verguisde Winger, slachtoffer van Beavis & Butthead en grunge, ging als een nachtkaars uit na het album Pull uit 1993. Persoonlijk vind ik die plaat nog steeds de beste van de band. Dertien jaar later probeerde men het nogmaals, met dit zeker niet onverdienstelijke album. Het geluid ligt vrij dicht bij dat van Pull. Stevige licht commerciële rocksongs dus met veel gevoel voor melodie en lekker zwaar gitaarwerk, met hier en daar een verplichte ballad. Overwegend sterke songs; vooral de twee afsluitende tracks, Generica en Can't Take It Back, zijn prima.

De stevige maar tegelijkertijd melodieuze rock van het amerikaanse Winger is ook op dit vijfde (en vooralsnog laatste) album nog steeds aangenaam. De plaat schiet sterk uit de startblokken met een flinke reeks uptempo tracks. Halverwege wordt het wel wat minder en tegen het einde is de rek er duidelijk uit (het afsluitende Witness zeurt bijvoorbeeld veel te lang door), maar over de hele linie genomen is dit een prima album. Zanger Kip Winger is goed bij stem en er valt te genieten van uitstekend gitaarwerk.

Ook op dit zevende (duh) album klinkt de stevige amerikaanse rock van Winger sfeervol en meeslepend, al heb ik wat minder met de meer 'vrolijke' nummers. De band komt wat mij betreft toch wel het beste tot zijn recht in de langere, epische tracks als Tears Of Blood en It All Comes Back Around. Daar is het gitaarwerk ook niet te versmaden. De stembanden van Kip Winger laten inmiddels wel wat slijtage horen, maar zijn zangpartijen passen nog steeds goed bij het songmateriaal. Iets teveel anonieme tracks naar mijn smaak, maar al met al best weer een fijne plaat.

Fraai album, met vier lange sfeervolle songs verdeeld over de vier seizoenen van het jaar; zeer verzorgd in elkaar gezet en geproduceerd. De mengeling van melodieuze death- en folkmetal werkt op deze derde plaat nog steeds naar behoren, al is het door de lengte van de afzonderlijke songs (gemiddeld vijftien minuten) soms wel wat lastig de aandacht er continu bij te houden. Niettemin erg mooi.

Deze finse band heeft maar liefst acht jaar gewacht met de opvolger van het debuut, maar gelukkig is het resultaat wel de moeite waard. Dit is het eerste deel van een beoogd tweeluik; deel twee verschijnt in 2013. De metalstijlen buitelen ook nu weer over elkaar heen, resulterend in een bijzonder meeslepend en bombastisch geheel. Door de prachtige gedetailleerde produktie blijft alles mooi in balans. Aan de korte kant met slechts 5 songs die samen net 40 minuten klokken, maar gelukkig zit er niet één misser tussen.

Productioneel volledig dichtgesmeerd en er is weinig dynamiek binnen en tussen de (lange) tracks, maar afgezien daarvan is het wel weer mooi wat de band hier laat horen. De melodieuze death metal steekt sfeervol in elkaar en er is hoorbaar veel aandacht besteed aan het totaalgeluid. Hier en daar hadden bepaalde intermezzo's en outro's overigens wel wat ingekort mogen worden. Die halen de vaart er flink uit.

Prima metalalbum, niet helemaal mijn smaak, maar zeer geslaagd in het genre. De band husselt allerlei elementen uit de heavy-, power-, progressieve- en viking-metal tot een aangenaam geheel. Sterke, complexe maar toch zeer prettig in het gehoor liggende composities, uitstekend geproduceerd.

Na het uit elkaar vallen van God Lives Underwater zijn enkele leden gestart met deze band. Een swingend, poppy album is het resultaat. Veel ingenieus knip- en plakwerk, maar je wordt een beetje zenuwachtig van al die drukke geluidjes. Vrij luchtige songs met weinig gitaar. Niet slecht, maar geen uitschieter.

Fijne samenwerking tussen Bruce Soord (The Pineapple Thief) en Jonas Renske (Katatonia). Het album biedt sfeervolle rock met veel electronische en hier en daar wat akoestische elementen. Bepaalde tracks vallen iets teveel in herhaling, maar het grootste gedeelte van het songmateriaal is bijzonder fraai. En Renske blijft natuurlijk een geweldige zanger. Dit project mag van mij wel een vervolg krijgen.

Stevige portie metal, een mengeling van gothic- en thrashmetal. De muziek is solide genoeg, vooral het gitaarwerk is lekker vet, maar de zangeres is niet interessant genoeg om een heel album te boeien. Ook beginnen de songs op gegeven moment wat op elkaar te lijken. De zeer sporadische mannelijke grunt had meer ingezet moeten worden, wat mij betreft. Firethrone en Eden's End zijn de beste songs.

Het album hierna, Witchkrieg uit 2010, kan ik erg waarderen, maar met dit werkje kan ik helaas niet zo veel. De band klinkt overtuigend ruig en rauw, maar het songmateriaal weet me niet te boeien en de 'zang' laat flink te wensen over. Het klinkt overwegend alsof de band een reeks songs had liggen die pas half af waren op het moment dat men de studio betrad.

Wederom een lekker ruig en rauw thrash-album van deze zweden. Er hadden wat mij betreft meer uptempo beukers op mogen staan, aangezien het snelle Amun-Ra en het afsluitende The Alchemist tot de betere songs van de plaat behoren, maar het songmateriaal is overwegend sterk genoeg om de aandacht er de volle lengte bij te houden. De Slayer-invloeden zijn nooit ver weg, maar de band heeft genoeg kwaliteit in huis om niet als rip-off over te komen.

Iets rommeliger en minder sterk dan het voorgaande album, Witchkrieg uit 2010, maar uiteindelijk wel een brute en meedogenloze beukplaat. De band is op zijn best in de opgefokte uptempo tracks, maar ook het meer midtempo werk mag er zijn. De voortdurende krijszang kent zeker zijn beperkingen en op den duur klinkt het songmateriaal behoorlijk eenvormig, maar alles klinkt zo lekker rauw en venijnig dat de band er mee wegkomt.

Lekkere mengeling van oldschool death- en thrashmetal, verpakt in overwegend korte, opgefokte songs. De rauwe maar zeer krachtige produktie is een groot pluspunt- hierdoor klinkt alles optimaal goed. Het songmateriaal is echter ook behoorlijk sterk. Met name de uptempo tracks hakken er heerlijk in. Voor wie het album iets dieper wil ontdekken schijnt er een heus concept aan ten grondslag te liggen, maar vooralsnog heb ik amper samenhang tussen de nummers kunnen ontdekken.

Moddervette moderne thrash, superstrak uitgevoerd. Qua stijl behoorlijk gejat van allerlei andere bands (bijvoorbeeld Slayer), maar het album zit zo strak en energiek in elkaar dat dit weinig uitmaakt. Heerlijke riffs, brute zang en te gekke gitaarsolo's. En o ja, goede songs ook nog. Als extraatje krijg je de bizarre, haast niet te herkennen Raven-cover Hung, Drawn And Quartered.

Degelijke, makkelijk te verhapstukken licht progressieve metal uit Noorwegen, compleet gemodelleerd naar het Grote Voorbeeld Dream Theater. Het is allemaal vakkundig in elkaar gezet en zowel band als zanger weten te overtuigen, maar het ontbreekt een beetje aan memorabel songmateriaal. De songs weten amper te beklijven. Men heeft wel het juiste geluid te pakken, alhoewel de scherpe randjes er compleet af zijn gevijld, maar de band heeft dit nog niet weten te vertalen naar sterke songs. Misschien komt dat nog op latere albums.

Tja, het debuut was nog wel oké, maar wat de band hier laat horen is dat zeer zeker niet. De progressieve rock (metal kun je het niet noemen) van deze noren pakt ditmaal erg zoet en theatraal uit, voorzien van hopeloos cliché songteksten. Het songmateriaal zelf is daarnaast erg voorspelbaar en futloos. Nee, hier word ik niet bepaald vrolijk van.

Powermetal van niveau, maar helaas niet mijn ding. De stijl van muziek, gekoppeld aan het in mijn oren nogal oubollig klinkende songmateriaal (ik moest herhaaldelijk een beetje aan Spinal Tap denken), ligt mij gewoonweg niet. De prima zanger zorgt af en toe voor een fijn old school Queensrÿche-gevoel en tracks als het felle The Other Side Of Fear en het lange avontuurlijke ...And They All Blew Away kunnen er zeker mee door, maar verder had ik moeite om mijn aandacht erbij te houden.

Best oké, deze band uit zweden die een brug slaat tussen jaren '70 rock en moderne death metal. Het geluid heeft veel weg van het vroege werk van landgenoten Opeth, zonder een echte rip-off daarvan te zijn. Het songmateriaal wordt in ieder geval overtuigend gebracht en is sfeervol geproduceerd. De cleane zangpartijen vind ik niet al te indrukwekkend, maar zodra de zware grunt wordt ingezet leeft de boel flink op. Wel jammer dat de songs niet echt weten te beklijven. Het geluid overtuigt, maar de songs missen net dat beetje extra.

Een paar nieuwe songs en een paar covers; leuk als tussendoortje, maar niet heel bijzonder. De nieuwe songs kunnen ermee door, maar de covers zijn matig. Out In The Cold was in de originele uitvoering van Judas Priest bijvoorbeeld al karig, maar de versie van Witherscape houdt helemaal niet over.

Ook dit tweede album weet niet compleet te overtuigen, maar de mengeling van death- en meer traditionele melodieuze metal is wederom best aangenaam. De ruige stukken kunnen mij meer bekoren dan de rustige. Het songmateriaal is soms wat onevenwichtig en echt spetterende tracks ontbreken. Met de sound van het album zit het echter wel snor en het is duidelijk dat we hier met doorgewinterde muzikanten te maken hebben.

Lekker hoor, die muur van laaggestemde gitaren. Het loodzware geluid dat de band hier neerzet bevalt me sowieso prima, temeer omdat de meeste tracks bovengemiddeld goed zijn. Eigenlijk zakt het album alleen een beetje in wanneer de wat flauwe stampers Ritual en Cyanide Love zich aandienen. Daarna herpakt men zich gelukkig weer snel. Overigens vreemd dat de recente single The Fire Within de plaat niet heeft gehaald. Die zou qua stijl naadloos binnen het geheel passen.

Dit debuut had ik eigenlijk nog nooit beluisterd. Valt niet tegen, moet ik zeggen, al zijn de songs wel aan de langzame en slepende kant. Alles zit degelijk en verzorgd in elkaar, maar ik hoor de band liever wat vlotter en meer uptempo. Afgezien daarvan, weinig mis mee.

Solide zesde studioalbum, iets steviger dan de enigzins gelikte voorganger The Unforgiving. Veel gastoptredens dit keer, maar gelukkig pakt dit goed uit. Vooral het optreden van rapper Xzibit op And We Run is verrassend sterk en resulteert in één van de beste songs van het album. Hier en daar keert de grunt zelfs voorzichtig terug. Qua produktie weer lekker episch en bombastisch, zoals we Within Temptation graag horen.

Het album opent uitstekend met het aanstekelijke The Reckoning; vooral het lekker zware gitaarwerk valt in positieve zin op. De drie tracks die hierop volgen zijn ook prima, maar daarna gaat het langzaam maar zeker een beetje mis. De popinvloeden nemen toe en het materiaal wordt vlakker en meer voorspelbaar. Tegen het einde zijn er dan gelukkig nog wel een paar sterke tracks, maar de oogst is al met al iets te karig, hoe imposant het album ook klinkt.