Taaie deathcore uit de Verenigde Staten, log en zwaar. Intens en bikkelhard ook. Het songmateriaal steekt niet overal even aangenaam in elkaar, met veel pauzes en bombastische intermezzo's tussen het muzikale geweld door, maar door het vakmanschap en de botte stootkracht is het album uiteindelijk toch wel de moeite waard.

Al net zo indrukwekkend als het debuut, met een geluid dat tussen moderne metal en metalcore inhangt. De band heerst in brute tracks als het afsluitende 130, maar weet ook te overtuigen in meer ingetogen werk als het stemmige Compass. Veel variatie in ieder geval, iets dat het album als geheel zeker ten goede komt. Prima band met een uitstekende zanger.

Nu As I Lay Dying op zijn gat ligt door de bizarre escapades van frontman Tim Lambesis (momenteel in de gevangenis voor het plannen van het vermoorden van zijn vrouw) hebben de overgebleven leden deze band opgericht. Als zanger werd Shane Blay van de band Oh, Sleeper aangetrokken. Dit debuut staat vol aanstekelijke metalsongs, minder stevig dan het materiaal van As I Lay Dying, maar zeker net zo boeiend. De hoofdzakelijk melodieuze zang zorgt ervoor dat de songs meer toegankelijk zijn, al blijft het geheel behoorlijk heavy. De band heeft in ieder geval een fris en energiek geluid gevonden, dat heel wat mensen kan gaan aanspreken. Met 15 tracks is het album aan de lange kant, maar de plaat zakt feitelijk nergens in. Een veelbelovend debuut, in ieder geval.

Wisselvalige death-metal met hier en daar wat progressieve elementen. Vooral qua zang is het erg eentonig, maar het songmateriaal helpt ook niet bepaald mee. Aanvankelijk is het album best oké, maar vanaf het nogal vreemde Clairvoyance begint de boel te behoorlijk te zwalken. Twee instrumentale tracks (waaronder het erg lange Behind The Glass) achter elkaar is dan vervolgens ook teveel van het goede. Tegen het einde zijn er nog wel een paar aardige tracks, maar het kan de plaat niet meer redden.

Aardige verzamelaar met tracks van artiesten die direct of indirect te maken hebben met Wu-Tang Clan. Qua beats en sfeer wat aan de eentonige kant en productioneel is het allemaal niet geweldig, maar tegelijkertijd klinkt alles wel lekker rauw en energiek. De betrokken artiesten zijn in ieder geval goed op dreef en bepaalde tracks kunnen zich meten met het betere werk van Wu-Tang Clan.

Vrij vervelend en gezapig hiphop-album, waarop de magie grotendeels is verdwenen. Veel amper tot de verbeelding sprekende samples, veel zang in plaats van rap en een nijpend tekort aan vette beats. Hier en daar perst het collectief er nog wel een aardige track uit, maar het houdt niet bepaald over. Verreweg het minste album van de Wu-Tang Clan tot nu toe.

Een verzameling van stevige rock/ metalsongs, zogenaamd de 'theme songs' van een reeks professionele worstelaars, wiens namen mij niets zeggen. Wat maakt het uit, het gaat om de muziek, en die is lang niet beroerd. Veel grote namen, zoals Creed, Disturbed, Limp Bizkit etc., aangevuld met wat meer obscure bands. Veel tracks zijn of b-kantjes of remixen, wat het voor verzamelaars wel redelijk interessant maakt. Niet bepaald de beste songs van de betrokken bands, maar al met al best een oké album.