Best lekker plaatje, to the point en compact. De twaalf tracks zijn niet over de hele linie even sterk en zo goed als opener All She Wrote wordt het daarna niet meer, maar de band heeft een vrij origineel geluid en beschikt over een uitstekende zanger. 24 Black klinkt een beetje als een kruising tussen Metallica (maar dan minder stevig) en System Of A Down (maar dan minder hectisch), als dat tenminste ergens op slaat.

Verdienstelijk debuut vol energieke, lekker rauwe metalsongs. Tekstueel nogal eenzijdig en aan de vulgaire kant, jammergenoeg, waardoor één en ander niet bepaald indrukwekkend overkomt. Toch een ruime voldoende, want de band heeft absoluut kwaliteit in huis.

Tot nu toe is het oeuvre van meneer Shakur een beetje langs me heen gegaan. Dit dubbelalbum is dus een mooie gelegenheid om de schade in te halen. Groot fan zal ik nooit van de rapper worden, daar is het materiaal wat te wisselend van kwaliteit voor en boeien de teksten mij te weinig, maar gezegd moet worden dat hier veel sterke tracks op staan. Hoogtepunt is en blijft voor mij het heelijke California Love met Dr. Dre.

Herbewerkingen van oude songs, die ik in ieder geval niet ken, dus voor mij klinkt alles fris en nieuw. Vrij rustige uitvoeringen over het algemeen, maar sfeervol en lekker swingend gedaan. De iele zang zal niet voor iedereen weggelegd zijn, maar ik vind het wel prettig.

Niet zo goed als voorganger Wake Pig, maar wel de moeite waard. Het probleem is een beetje dat echt sterke songs ontbreken en dat de plaat wat aan de vlakke kant is. Het geluid van de band, een soort poppy progressieve rock/ metal, blijft gelukkig interessant en de zang, hoewel vrij apart te noemen, kan mij doorgaans wel bekoren.

Prima plaat, een welkome sterke comeback na het meer wisselvallige en erg rustige Revisions. De songs op dit album zijn erg fraai, afwisselend stevig en poppy, met aanstekelijke melodielijnen en heerlijk catchy refreintjes. En dat allemaal zonder dat de boel ontaardt in vlak en commerciëel geneuzel. Knap gedaan.

Sterk, afwisselend album, vol lekkere songs. Niet alles is even sterk, maar de meeste songs zijn uitstekend. Heerlijk subtiel gitaarwerk ook.

Het album begint met een paar Nickelback-achtige rocksongs, maar daarna nemen de power-ballads de overhand. Een beetje teveel, als je het mij vraagt, maar er zitten gelukkig wel een paar mooie songs tussen. Pages vind ik inderdaad ook de sterkste track. Volgende keer mag het wel weer wat steviger.

De stevigste (en meest interessante tracks) zitten geconcentreerd aan het einde van het album: On The Run, My Way en Believer. De rest van de plaat is wederom nogal gezapig, maar nog steeds aangenaam om naar te luisteren. Geen verkeerde band dit, maar iets meer dynamiek en pit binnen de songs zou niet verkeerd zijn. Bonustrack The Silence Remains is één van de meer stevige songs die de band tot nu toe heeft gemaakt.

Met rock heeft dit weinig meer te maken. De oppervlakkige popmuziek die de band hier laat horen klinkt ongeïnspireerd en futloos. Hier en daar een aardige song, zoals de ballad Inside Of Me, maar het songmateriaal is overwegend erg slap. 3 Doors Down maakt een soortgelijke ontwikkeling door als genregenoten Nickelback. En dat is geen aanbeveling.

Lekkere amerikaanse rock, gelukkig niet al te zoetsappig, maar wel aan de voorspelbare kant. De band neemt weinig risico's en kleurt netjes binnen de lijnen, maar weet gelukkig wel goede songs te schrijven. Althans, voor het grootste gedeelte. Tegen het einde van de plaat wordt het allemaal net wat minder. Afsluiter 6 Underground is de meest opmerkelijke track door de aanwezigheid van allerlei electronica.

Lekker album van deze amerikaanse rock/ metalband, geproduceerd door Clint Lowery van Sevendust. Geen wonder dan ook dat het geluid flink neigt naar die band, met tevens elementen van bands als Chevelle en Disturbed. Niet origineel dus, maar de band weet wel makkelijk te verhapstukken, lekker in het gehoor liggende songs te schrijven, die direct in je hoofd blijven hangen. Productioneel had het nog wel wat beter gekund, maar alles klinkt wel lekker vet en stevig. Wanneer men volgende keer een iets meer eigen geluid laat horen kan het best wat worden met deze band.

Aanvankelijk een beetje teleurstellend vergeleken het debuut, maar na een paar luisterbeurten valt het kwartje. Het is even wennen aan de meer 'rockende' aanpak en de wat meer directe en puntige songs, maar het is toch allemaal weer erg mooi. De zanger blijft een groot pluspunt. Wat een strot heeft die man.

Nog niemand gestemd! Schande. Prachtig rock-album, een beetje in het straatje van A Perfect Circle en Tool, maar dan een stuk toegankelijker, met meeslepende, sfeervolle songs. Vooral de zanger is erg goed, ook al lijkt zijn stemgeluid in de rustige songs erg op dat van Maynard James Keenan.

Verrassend sterk en agressief album, dat de vloer aanveegt met de laatste paar platen van de band. Het geluid is nog meer richting metalcore verschoven, en dit ligt de band hoorbaar goed. De vette riffs en de krachtige grunts passen goed bij deze deels nieuwe koers. Qua songmateriaal is de band er ook op vooruit gegaan. Vrijwel alle songs zijn de moeite waard, met als uitschieters het oorverdovende Anchors en het felle The Deserter. Slechts het instrumentale niemendalletje Long Roads To Late Nights misstaat enigzins, maar als adempauze na het brute Anchors is het toch wel toepasselijk.

Er wordt wat winst geboekt ten opzichte van het vorige album, dat te lijden had onder degelijk maar nogal anoniem songmateriaal. Hier zijn de songs meer opvallend en vooral steviger, iets dat hoofdzakelijk positief uitpakt. Het klinkt allemaal lekker zwaar en heavy. De zang van Brock Lindow lijkt er ook wel wat op vooruit te zijn gegaan. Goed nieuws dus voor fans van de band.

Minder geit dan op eerder werk qua zang, maar of dit een verbetering is... Het geluid is wat meer verschoven richting pure metalcore. Genoeg aggressie en energie, maar de songs lijken uiteindelijk veel op elkaar en er zitten niet echt uitschieters tussen. Degelijke maar weinig verrassende plaat dus, niet beter of minder dan de twee voorgaande werkjes.

Weinig opzienbarend album inderdaad, maar dat vond ik ook al van de voorgaande drie. Goed uitgevoerde metal(core), met genoeg ruimte voor melodie. Een aantal sterke songs, vooral aan het begin van de plaat. Tegen het einde van het album zakt één en ander een beetje in, met het nogal saaie rustige titelnummer als negatieve uitschieter.

Het vorige album, Collisions And Castaways, dateert alweer uit 2010. Het geluid verschoof daar richting pure metalcore, iets dat ik wel kon waarderen maar de band zelf was er blijkbaar toch minder van gecharmeerd. Hier keert de band derhalve terug op het nest, met meer midtempo metal, stevig maar tegelijkertijd vrij melodieus. Niets mis mee, maar het songmateriaal is niet heel bijzonder en de plaat weet de aandacht niet over de hele linie vast te houden.

Het is even wennen aan de ogenschijnlijk nogal geforceerde zware zang, maar gelukkig blijkt deze al snel behoorlijk veelzijdig te zijn. Net als de muziek van deze nederlandse band overigens, die continu weet te verrassen en heen en weer spingt tussen progressieve- en deathmetal, en alles daar tussenin. De lange tracks missen weliswaar de nodige hooks en melodielijnen om echt te kunnen beklijven, maar alles steekt wel verdomd knap in elkaar.

Iets beter dan het debuut, met meer afwisseling en iets meer melodie, maar het blijft behelpen. De dreigende retro-industriële metal klinkt overtuigend genoeg, maar het songmateriaal blijft aan de zwakke kant. De eenzijdige, zwaar vervormde zang helpt wederom ook niet bepaald mee. Productioneel tot in de puntjes verzorgd, maar dat kan niet vervullen dat album nummer twee erg matig is.

Zo uit de jaren '90 weggelopen industriële metal, duister en dreigend. Helaas ook aan de nogal saaie kant, met weinig afwisseling tussen en binnen de verschillende songs. Het schelle gitaargeluid en de zwaar vervormde 'zang' doen het geheel daarnaast geen goed. Het is dan ook een hele opgave dit album in één keer uit te zitten. Hopelijk zijn de hierop volgende albums van deze amerikaanse band een stuk beter.

Eindelijk een fatsoenlijk album van deze amerikaanse industrial metalband. De songs zijn hier pakkender dan voorheen, voorzien van lekker dreigende, stuwende beats en degelijke zangpartijen, met hier en daar zelfs wat melodie. Niet alle tracks zijn even sterk, maar het grootste deel van het songmateriaal kan er prima mee door. Zelfs de afsluitende Tears For Fears-cover Everybody Wants To Rule The World is best leuk.

Derde en tot nu toe beste album van deze amerikaanse Industrial metalband, al zegt dat helaas niet zoveel, aangezien de vorige twee albums erg matig waren. Het songmateriaal is ditmaal iets minder eentonig, met vooral wat meer variatie in de zangpartijen, maar het blijft behelpen. Nog steeds weet de band geen pakkende songs te schrijven.

Ooit live gezien, als voorprogramma van Pro-Pain. De amerikaanse band maakte toen flink indruk en ik heb ter plekke dit album gekocht van de zanger. Nog steeds een fijne plaat, dat qua stijl ergens zweeft tussen Machine Head en Korn. Vooral de eerste helft van het album is de moeite waard. De sterke zang is een groot pluspunt, net als het lekker zware gitaarwerk. Helaas zou de band hierna nog maar één album maken.

Tweede en gelijk laatste album van deze amerikaanse metalband. Het songmateriaal is ditmaal meer gangbaar en 'gewoontjes'. Het debuut liet nog een avontuurlijke mengeling horen van Machine Head en Korn, maar de invloeden van die laatste band hoor je nu in ieder geval niet meer terug. De meeste songs zijn evenwel dik in orde en alles klinkt lekker vet en meeslepend. De nadruk ligt wel erg op de zangpartijen en, hoewel de band een goede zanger in huis heeft, is zijn stem niet altijd toereikend en afwisselend genoeg. Toch jammer dat de band ermee is opgehouden.

Bijzonder fijne thrashmetal uit Australië, met als enige minpunt dat het geluid nogal eenvormig is. Hierdoor lijken alle songs nogal op elkaar. Afgezien daarvan is dit heerlijke uptempo metal die sterk aan het oude Metallica doet denken, vooral qua zang. Door de geweldige en vooral heldere produktie komen alle instrumenten maximaal goed tot hun recht. Vooral het drumwerk klinkt fantastisch.

Een nieuwe zanger en een enigszins nieuw geluid, waardoor de band nog meer dan voorheen op Metallica lijkt. Op de oude Metallica, welteverstaan. De australische thrashmetal zit nog steeds doortimmerd in elkaar en klinkt bijzonder fijn, maar de meeste tracks zijn net iets te lang en missen hier en daar wat spanning. Het tempo had ook wel wat hoger mogen liggen.

Nu al behoorlijk gedateerd klinkende nu metal uit Noorwegen. Het album opent sterk met het lekker stevige en aanstekelijke Forever, maar dat blijkt direct de troefkaart van de plaat te zijn. Zodra de tweede song Liez zich aandient krijg je als luisteraar al snel door te maken te hebben met een tweederangs Linkin Park. De ene nietszeggende track na de andere volgt. Van volstrekt inwisselbare deuntjes als Like Shit en Cry wordt niemend echt vrolijk, vrees ik. Hier en daar gelukkig nog wel een leuke song, zoals Spoken en afsluiter Denied, maar over de hele linie genomen is dit gewoonweg te vlak en te oubollig.

Deze zwitserse band is niet bepaald productief; dit is pas het derde album sinds de oprichting in 2001. Gelukkig zijn de albums wel stuk voor stuk de moeite waard. Ook ditmaal is het grotendeels raak, met een reeks lekkere, niet al te gecompliceerde tracks die het midden houden tussen rock en metal. De zang van Nina Vetterli-Treml is even aangenaam als altijd. De wat tragere en meer ingetogen tracks zijn niet zo boeiend, maar gelukkig is het album afwisselend genoeg om van begin tot eind de aandacht op te eisen.