Debuut van Lanterna, zijnde Henry Frayne, denk Moon Seven Times en Area. De afbeelding toont de very ltd.ed box van de cd met fraai gemaakte verpakking, boekje en heuse mc. Geen idee wat de oplage was maar yes, deze staat hier. Sws volg ik Henry al sedert Area, einde jaren 80, veelal op label C'èst la mor. Geweldige fraaie gitaarklanken. Opener Silent Hills briljant gewoon,gitaar op gitaar, super. Veelal instrumentaal, sferisch en fenomenaal. Helaas kennelijk totaal onbekend waar dan ook. Enkel een trouwe schare volgers in, jazeker, Griekenland. Wellicht ligt het aan de Ouzo, geen idee.

Media aandacht oki, dat kan ik me nu niet meer herinneren, doelde meer op bekend zijn bij een breder publiek. En dan zo vaak, na een overlijden, komt die er wel, in de breedste zin soms zelfs. Vergelijk eens ene Nick Drake, verkocht bij leven geen plaat, wat ook zijn depressie opriep en jaren later de ene na de andere lovende kritische noot. Tod Rundgren was idd weg van haar muziek, zo ook Sir Elton John, hij had zoiets nog never gehoord. Jackson Brown, ooit haar vriendje dan ook. Wie dem auch sei, het kan verkeren. Maar mede dankzij de box weer puur genieten

De oude lp van TOEN ja niet meer te draaien. Of beter te beluisteren. Het kraakt en schuurt overal. Gelukkig de recente nieuwe remaster op de kop getikt, net alsal die andere Led Zep remasters. Deze dan gewoon op 1lp. Tja, wat moet er eigenlijk nog aan worden toegevoegd. Rock historie in optima forma. Voor velen absoluut DE plaat van de band. Dat moge kloppen...BIJNA dan want hun Phusical Grafitti ware, voor mij, zijnde immer bescheiden, de absoluut beste en meest gevarieerde Led Zep plaat. Maar dat ware een ander verhaal. Black Dog, Rock 'n Roll, het majestueuze Battle of Evermore met Sandy Denny, hemels gezongen, Stairway to Heaven, When the Levee breaks, Misty Mountain Hop, Going to California, Four Sticks, het is en blijft van een eenzaam niveau. Stairway, hoe vaak ook gehoord, de opbouw van pure folk naar die grandiose gitaarsolo, en alles wat daar tussen moge zitten, sheer amazement yes. Beter, op PG na, werd en wordt het niet. Oh no....those were the days, alas, gone 4ever.

Lee Clayton. Lee wie zullen velen denken. Tja, dan hebben ze toch somewhere onder een steen gelegen. We schrijven 1979 en ik hoorde I ride alone op den radio. Wat was dit dan? Wie was dit? Lee Clayton dus. Magistraal album met een meer rock gerichte sound. Weg van country, ofschoon her en der....inmiddels zijn we aan beland in net 2023 en hij staat weer eens op. Man, ik werd destijds omver geblazen en nu weer. De solo in I ride alone magisch gewoon. Nog altijd een werkelijk fenomenaal album want behalve genoemde song staan er nog veel meer fraais op, zeg maar zo'n beetje elke track. Nummers met kop en staart, met spanningsopbouw afwisseling. Waar hij gebleven is, geen idee, überhaupt indien nog in dit aards bestaan??? Zijn volgende album The dream goes on ook al een vette aanrader, nog steviger van toon. Zijn beste ooit deze en een album wat je A gehoord moet hebben en B wat je in je eigen platenkast moet hebben staan. Zo is het maar net.

Zijn beste na meesterwerk Naked Child. Stevige en volle vet sound, zeker de gitaren. Industry het prijsnummer hier met sfeervolle en spannende keys en bijtende woorden. Vergeten parels van een kennelijk ook vergeten groot artiest. Onrecht is van alle tijden, zie ook hier maar weer. Absolute aanrader.

Een meer dan fraaie dwarsdoorsnede van hun albumtracks. Geen hits, die staan op die andere 3lp, Ultimate Hits. Eigenlijk in geen jaren meer gehoord maar qua materiaal en bekend en aanschafwaardig. Days on the Road en Another Runaway enkel al, waan songs...net uit ook. Back to my younger days. Oh yeah, want ja, those were the days zeker weten.

Deze maand opnieuw uit op vinyl incluis cd. Voor mij een top bericht want deze ooit gemist. Hoe dat kan? No idea, maar kan de schade en gemiste kans ruim inhalen over een week. Kijk er dan ook naar uit. Lees en hoor vaker, dat ie debuut Rattlesnakes nooit meer geëvenaard heeft. Dat geschreven hebbende, de man heeft los van dat, legendarische, debuut veel veel fraais gemaakt, hetzij solo of met begeleidingsband. Helaas ten zeerste ondergewaardeerd ja. Los van deze staat hier dan ook alles, zelfs de Tapete vinyl box met Commotions werk. Skitterend.

Geweldig debuut van Cole, als solo artiest dan. Er ging of course heel wat vooraf hierhaan met zn Commotions. Edoch een nog steeds sterk en sfeervol album. Staat hier nog op lp dus das ook mooi. Opener Don't look back voor mij HET nummer. De gitaren, de melodie, de sfeer lekker relaxed. Ja kan daar van genieten. Nog steeds dus. A long way down en Ice Cream girl werkelijk fantastico. Mercy Killing als fraaie afsluiter. Nu heeft Cole me nog never teleurgesteld. Staat dan ook veel hier. Zelfs de lpbox van de Commotions met xtra's. Hopelijk komt er nog zo'n ding met solo week. Dat ware top ja. Prima plaat dus. Ga ik voor 4 sterren.

2e hands vinyl weten aan te schaffen gisteren. Gelukkig ook nog eens in goede staat. En eerlijk, 1986 lijkt alweer zo damned lang geleden zeg. De kritieken destijds niet bijster. Het ontbrak de band en de songs op Shelter kennelijk aan van alles en nog wat. Feit was wel, het was meteen ook de zwanenzang, McKee ging niet onverdienstelijk solo. Maar dat ware some other story ja. Shelter dus. In geen jaren meer gehoord en nu alweer voor de zoveelste keer op in luttele uren. Wat zegt dat? Nou in elk geval dat hier ten huize deze plaat ten zeerste gewaardeerd werd en wordt. Kritieken zeggen mij weinig, als ik het wel top vind dan is dat voldoende. Mede geproduceerd en deels mede gecomponeerd door ene Van Zandt. Opener I found love knalt meteen, de drums de rollende gitaar, love it. Prijsnummer destijds was Shelter. De melodie, muziek, sfeer en zang, fenomenaal. Prijsnummer nog steeds, blijkt nu. Wheels een schitterende ballad hartverscheurend gezongen. Machtig mooi. Belfry knalt er in weer, volle sound, iets vam typisch eighties hangt dan ook wel boven dit album. En ik geniet ervan ja. Kortom heb er maar gewoon ☆☆☆☆ van gemaakt. Aanrader. En las ik ergens somewhere dat we ook nog een nieuw werk mogen verwachten want er schijnt wat te gebeuren behind closed doors. Laten we ons verrassen dus.

Meer na hun Strange kind of love. Opener Winter een der mooiste songs welke ik ken en ja, A weet wat ik zeg en B zegt heel wat. Een zeer fraai akoestisch numer bijzonder sfeervol, melodieus, kortom top ja. Ook deze plaat vol met lang en onterecht vergeten parels ja. En de zang van Grant nog immer zeer zeer fraai en indringend. Ook nog maar eens opzetten straks, buiten ja geen weer.

Aangezien juist het nummer Honey be good voorbij kwam van The Bible, en passant daar ook maar wat hopelijk wijze woorden geschreven, moest ik denken aan tijdgenoten, deels dan, Love and Money. Net als The Bible en meer English music destijds ook deze hier volledig onbekend en dus onbemind. James Grant een zeer goede componist, tekster en gitaarman, met een werkelijk fluwelen stem. Strange kind of love alweer uit 88, tempus fugit zeg...phew. geweldige plaat toen en nu. Strange kind of love was mijn kennismaking. Sfeer en gloedvol nummer meteen zekere mate van soul erin. En zo staan er dus meer op, wat heet, elk nummer met zijn eigen charme. Halleluja Man, prachtig, zeer melodieus. Jocelyn Square, idem. Enfin, noem maar op, uitmuntende kwaliteit uit het hoge Scotland. Anders dan de sound doet vermoeden ja, wis en waarachtig Scotland. Blijvertje nog steeds. Cherry Red ook hier ooit eens met een re-release met xtra tracks op een cd dan, daar waar the Bible er dan 2 had. Ook hier de vraag, waar o waar gebleven. James Grant heeft ook een viertal solo lps gemaakt,wat ik weet, meer geen idee...ook nog maar eens opzetten.

Jaren later inmiddels en een meer dan welklm sign of life van deze zwaar onderschatte band. Lp met cd zelfs. Ze gaan min of meer verder waar ze zijn gebleven waarbij de stem van Grant nog immer zeer fraai klinkt. De songs trouwens ook. Herkenbaar. Melodieus. Pakkend. Fraai album waar ik o.a. nu naar luister. Met pleizier. Waar zijn ze sedert toen gebleven.

Voor mij is dit hun greatest non-hits album. Net wat toegankelijker dan menig ander Low werkje. De songs de muziek de melodieën ja alles wel. Sommige songs nestelen zich meteen in je hoofd en oren. Dat zegt zeker nog weinig over kwaliteit maar die is er ruim zeer ruim voldoende. Opener Monkey voor mij wel " wow " ja. Lekker donker en pakkende melodielijn . Helaas tegenwoordig geen Low meer na het overlijden van de zangeres. Een groot gemis dus. Reden deze nog eens op te zetten.

Lucero, daar had ik weer zo'n bandje, wat ik totaal niet kende. Qua naam no ringing bells, qua muziek, qua alles dus. De hoes, zoals bij mij zooo vaak, wekte de interesse. Gegoogled, en weer wat wijzer. Inmiddels is deze op good old vinyl binnen, staat nu ten derde male in 3 dagen op. Waarom ik dit gemist heb, of beter, hoe KAN ik dit gemist hebben? Toch vrij breed georiënteerd denkelijk en toch, soms is dat nu eenmaal zo. Maarre, ja, las de woorden hierboven over klein houden, etc...vergelijken met hun eerdere output kan ik niet. Voor mij is dit een begin, wat mss terug gaat naar dat begin. Wie weet. Edoch, eerste nummer wat ik beluisterde was Have you lost your way. Nou, dat vroeg ik me dus ook af. Man man, wat een nummer. Absolutely amazing ja. De gitaar, de synths, de donkere aard van het nummer, zoals de gehele plaat wel donker is, ik werd er compleet ingezogen ja. En nog, wat een ontdekking. Zelf zeggen ze dat ze Warren Zevon voor ogen hadden en idd veel gebruik van de synths, prominent aanwezig vaak. Daardoor wat verder weg van country en roots. Voor mij dus geen gemis, geen vergelijkingsmateriaal ja. Voor nu. Maar deze gaat zeker hoog eindigen over een maand of 10. Sure as hell. Pakkende nummers, gloedvolle synths, fraai spannend gitaarwerk, melodieus, tekstueel aanwezig, waarbij Corona zeker invloed heeft gehad. Ten positieve hier dan wel. Het mag dan, kennelijk, groter zijn nu maar voor mij nogmaals amazing. Prachtplaat absoluut.

Een nieuwe Lustmord ware altijd goed. Werd ook weleens tijd weer. Uit op Duits ( the Ocean) label Pelagic, ga ik weer voor de 2lp, ouderwets vinyl ja. Slechts 1 nummer van gehoord, ouderwets goed ook met drone invloeden. Donker als altijd, absoluut mijn ding wel. Nog geen sterren daar ik het geheel nog moet gaan beluisteren, hopelijk al komend wknd ja. Meer dan snel hier weer...

Soort van verzamelalbum, yes. Maar wat voor heen. Hell's kitchen never ver weg. Dante wellicht ook niet. Brian Lustmord, de man die zijn eigen parallel universum creërde en dat zonder wormgat. Volg de man sedert zijn begindagen, elke release niet enkel gewoon top maar werkelijk fascinating ja. Donker, eindeloos, koud, doods, een heuse one way trip naar, ja, naar waar...denkelijk de onmetelijke leegte van de ruimte. Avontuurlijk, spannend,creepy zelfs. Desolaat kan en mag er ook nog bij. Na The Place where the Black Stars hang, zijn moment surprème, een bijzondere en bijzonder welkome release. En ik blijf maar hopen op toekomstige vinyl re-issues. Dat ware dan ook weer, uh huh,... bijzonder. Op naar een koude, gure herfst en desolate winter. Oh yeah.

Met recensies of beschouwingen gaat het vaak alle kanten uit lees ik. Lustmord is dan weer zoiets, je vindt het top of flop. Je moet zeker open-minded zijn voor dit soort van muziek. Ofschoon muziek????? Dit wijkt natuurlijk zeer af van wat minimaal toegankelijk is. Maar toch, volg de man al vanaf den beginne en heb hier dan ook alles staan, los van de nieuwe, First Reformed maar die komt eraan. Alles op cd, soms zelfs lp. Dark ambient zo zou je het kunnen omschrijven. Niet voor eenieder weggelegd neen. Maar absoluut mijn ding ja. Zeer donkere, koude, intrigerende plaat. Kale enorme soundscapes welhaast uit de toekomst of een parallel universum. Lange tot zeer lange nummers. Ideaal voor nu, donker, binnen ook dan maar, kaarsjes aan en ga op interstellaire reis dan maar. Briljant in mijn ogen, sluit je ogen en laat je gaan. Enne ja, alle, maar dan ook alle releases van deze beste man zijn bovengemiddeld en derhalve ten zeerste aan te bevelen. Maar bedenk, voor de liefhebber dan wel. Ik heb er al heel wat lieden mee weg gejaagd, jazeker. Men dacht in eoa graftombe te zitten. Tja, zo kun je het ook zien. Absoluut duister ja, maar ook meeslepend, overrompelend, bizar, meesterlijk, briljant. Njoy.

Lycia het darkwave projekt op label Projekt, VS, sws een bijzonder label dat veel meer aan interessante bands had staan, kan voor mij niks fout doen. Qua soort muziek, donker en wave, zware keys laag op laag, betekent dat dan ook meteen, denkelijk, of je vindt het machtig of dan ook totaal niet. Inmiddels staan hier alle cds en zelfs verschillende lps, de laatste jaren uitgegeven. Deze dan nu ook al ff uit, zeer gelimiteerd op fraaie gekleurde 3lp, met bijna 2 uur aan schitterende muziek. Denkelijk voor mij hun absolute meesterwerk dan ook, al zijn A Day in the Stark Corner en Ionia ook waarlijk prachtig. Het blijft donker en kennelijk ligt mij dat wel. Kan me er gans in onderdompelen, zeker in het koudere en donkere seizoen. Kaarsjes aan, en hoppa, weg dromen op de zware keyslagen en dito donkere stem. Fascinerend absoluut. Ten lande helaas volledig onbekend en onbemind. Het leven kan hard zijn.