The World is a Ball, intrigerende hoes destijds en de muziek nog veel meer ja. Typisch M+M muziek. Opener en titeltrack knalt en swingt de pan uit, fraaie muziek en pakkende melodie, zonder te commercieel te worden. En mochten ze dat al zijn, dan wel verantwoorde commercie. 1985 alweer en man man, dat lijkt damn lang geleden ja, toen we nog jonger waren en de world as a ball wat meer kansen bood aan velen. 10 nummers razen voorbij in dikke 40 minuten, te kort eigenlijk. Kwalitatief als altijd, puike muziek ja. Prijsnummers velen, mss wel allemaal. De ene meoldie wat meer dan de andere maar blijft een uniek bandje ja, from Toronto. Zelf de oude lp hier nogs staan, cds of course ook ja.

Nou om er dan maar meteen aan toe te voegen, want inmiddels staat het gekleurde vinyl als 2lp hier en ook op de draaitafel of course, het is vintage Madrugada, werkelijk. Elke noot, afzonderlijk of in als de som der delen, zijnde de volledige song, is echt, heus, waar, wis en waarachtig prachtig en in volle glorie. Pracht plaat dus weer, daar waar, eerlijk ware eerlijk, deze band mij ook never en never teleurgesteld heeft. Natuurlijk zijn het andere tijden, de leden jaren ouder, een wellicht ander wereldbeeld, beseffende waar ze nu zelf staan, vaders inmiddels dan ook, andere verantwoordelijkheden, maar dan nog een plaat die vaak gedraaid gaat worden. En vind ik het met stadionachtige anthems hard meevallen, iets waar trouwens niks mis mee ware....maar fraaie melodielijnen, prachtige sfeervolle arrangementen en dito refreinen bij menige song. Plaatkant A net ten einde en ja, wow gevoel dus. Bovengemiddelde aanvulling op hun eigen oeuvre. Gaat dat horen. Vinyl trouwens wel idioot zwaar aan de prijs maar ja, dat is wel vaker met de huidige prijzen. Ook de laatste Springsteen zwaar over the hill, prijsmatig, zeker voor de gekleurde versie. En dan gaan de companies met $ tekens in de ogen weer klagen als de verkoop terugzakt, ja, korte termijn visie ten top. Absolute aanrader, wie dem das auch sei.

Een der beste debuutalbums ever waar eigenlijk alles klopt en met Vocal een opener van jewelste. Weinig woorden verder, gewoon genieten en ondergaan.

Letterlijk net, gisteren, uit op vinyl als fraai gekleurde 3lp, met dank aan MoV. Geen cd versie van, althans nog niet.

Majesty werkelijk majestueus dus geen woorden verder maar genieten, huiveren en ondergaan deze band, deze plaat. Dus ook ☆☆☆☆☆ yes

The Kids are on High Street maakt dit album al tot verplichte aanschaf. Wat een nummer, wat een binnenkomer. Soms zijn er van die songs waar alles gewoon klopt. Dit is er dus een van. De melodie, de stem en de tekst, man man...waan dus. Deze band heeft dan ook geen enkel slecht album gemaakt, ze staan dan ook allen hier

Na ruim 30 jaar in het vak zijnde, ouder geworden, mag je niet meer de echt scherpe randjes verwachten bij de Preachers. Wat ook niet hoeft. Wellicht niet kan. Edoch geschrevende hebbende wat ik schreef, hebben we het naar mijn immer bescheiden mening toch over een absolute ☆☆☆☆☆ plaat ja. Wellicht ben ik ook ouder, zeker wel en hoeven scherpe randjes ook niet meer. Zelfs zonder die kun je een werkelijk klasse plaat maken en ja.....dat hebben ze gedaan dus. Fraaie breed uitwaaierende productie of sounds, songs op stadionformaat compleet met galm en, ja, verrassend toch ook wel wat met sterke songs met kop en staart. Verrassend kijkende, beter luisterende naar hun laatste platen, minder ja. Een plaat geschreven op de piano en dat hoor je ook. Aangezien piano een mijner favo instrumenten ware heb jedan al een streep voor ja. Hoog meezinggehalte want ten zeerste melodieus, fraaietoetsen en dito gitaarlijnen. Ja, zeg, wat wil je dan nog meer. Opener Still Snowing in Sapporo, een terugblik aldaar uit de nineties, wat een nummer zeg. Daar kan ik geen genoeg van krijgen neen, een der beste ever en duidelijk in de lijn van If you tolerate this en soortgelijken. Prachtig dus. Breed uitwaaieren nummer dan ook. ABBA idd nie5 ver weg soms. Ook dat ware toch oki. Songstructuren van grote klasse, top dus. Zo kan ik wel elk nummer opnoemen, doen we maar niet. Wie dem auch sei, prachtplaat van hoog niveau welke hier al sedert release vaak voorbij komt. Plaat ja, gekozen as usual voor good old fashioned vinyl. Zeker materiaal voor de magische eindejaarslijsten. Mogen er nog meer van dit soort albums van hen gaan verschijnen, hoor je mij niet klagen, neen. Genieten met Hoofdletter en volle teugen.

En idd weer een Noorse band met een werkelijk intrigerend debuut ja, want dat is het dus. Nooit van gehoord, ff heel eerlijk. Kwam die bij toeval tegen als cheapo bij een niet nader te noemen Neerlandse firma, stond, staat nog, daar in de outlet van vinyl en waarbij de hoes mijn aandacht had. Futuristische voorkant, en komende uit mijn favo land, Norge ja, dus googlen maar. Hele album makkelijk te vinden en al tig xx beluisterd in een mum van tijd. Fris, krachtig, deels donker, hard, ingetogen, proginvloeden zeker aanwezig, tja, kleine openbaring toch wel. Hoe kon ik die nu gemist hebben. Het antwoord weet ik nog niet, gelukkig geen blijvend gemis. Volgende week valt ie hier hopelijk op de deurmat, alhoewel, met vinyl, mag hopen niet letterlijk. En weer een interessant band dus uit het hoge Noorden jazeker. Invloeden, tja, beetje Tool, Mars Volta maar ook zeker heavier sommige nummers en/of passages. Aanrader absoluut.

Soft Cell was al bekend maar op Torch na niet zo mn ding. Marc Almond solo in den beginne dan ook ruim aan mij voorbij gegaan. Tot plots Tears run rings een hit(je) werd. Man man wat een episch nummer. Daar klopt zo'n beetje alles aan. Plus de memory aan de magical 80's ja. Want mooi was het. En is het nog. Toen kwam SGHOMH en was ik al niet om, dan toch nu wel. Ook al hadden de running tears me al in den greep. Cd gekocht en werkelijk, het ene nummer nog fraaier dan het andere. Pompeus wellicht maar ja,so what. Het was zo mooi. Is zo mooi. Titeltrack, Only the moment, Bittersweet, welja...prachtige sterke nummers, melodieus tot en met, fraai gezongen, goede zanger ook hoor, dat staat buiten kijf, tekstuele juweeltjes, volle sound middels strijkers, keys en zelfs trompetjes. Inmiddels ook de lp hier en die staat al ruim dagelijks op. Dat zegt wellicht meer dan al mn woorden hier. Vervolgens me meer verdiept in M. Almond en ja, meer en meer hier staan dan ook. Prachtig. Machtig. Glorieus.

Absoluut hoogtepunt van en binnen het Marillion universum. De sound en de opbouw en...en... dusdanig uitgekristalliseerd dat alles perfect op de perfecte plaats valt. Huiveringwekkende plaat, waarvan ik de uitgebreide vinyl boxset in bezit heb en zeer zeer in mn nopjes mee. Het ene nummer nog fraaier dan het andere. Topper dus absoluut

Sedert ik Marillion heb her-ontdekt, dan specifiek de SH periode, vroeg ik me al vaak tot vaakst af waar en waarom ik was afgehaakt. Want al met al, op een enkele schijf na, wat een prachtige muziek. Los van prachtig ook gewoon erg goed, in alle-muzikale- opzichten. Zo ook deze weer, ofschoon den eerste x was het toch weer ff wennen. De sound vertrouwd maar toch...ergens...noi ja...anders of zo...lastig te duiden. Inmiddels ben ook ik diverse draaibeurten verder en hoppa, wat een plaat weer. De keuze van het woord draaibeurten moge al aangeven dat ik gekozen heb voor de 2lp versie. Vinyl fanaat uit oudere tijden, nietwaar. Hoe dan ook, ga voor de, voorlopig, 4 ☆☆☆☆. Zegt voldoende.

Inmiddels de uitgebreide vinyl boxset weer eens uit de kast gehaald en daarmede de lps uit de boxset. Een lange zit lees ik weleens, nu dat moge kloppen jazeker. Maar ook een zit die, ondanks de lengte zo voorbij ware. Bij vinyl het geluk om een dergelijke lange zit per plaatkant of gewoon om te draaien of een rustmoment te nemen en dat dan dus een aanral keren. Wie dem auch sei, zeer zeer fraai maar ook donker album dus. Muziek op hoog niveau, sfeervol en melodieus ook. Voor velen het Marillion hoogtepunt, dat voor mij dan weer net niet, da's Afraid of Sunlight dan wel. Maar verder absoluut puik ja. En kan ik mn herontdekkingstoch van Marillion blijven doorzetten en valt er weer veel moois te ontdekken ja. Denk ik meteen, why oh why heb ik deze band ooit eens links laten liggen. Telkens weer kan ik er ganz und gar in weg duiken, mezelf onderdompelen in al dat fraais. En ja, mag ik stellen dat ze absoluut op eenzame hoogte staan. En luister ik weer verder...

Vandaag de 4lp box binnen. Mooi verzorgd conform de Marillion standaard met eerdere luxe releases. De lp zelf staat op en gaat alweer richting einde. In geen jaren meer gehoord, beetje een ondergeschoven kindje zeg maar binnen alles wat Marillion deed en, gelukkig, nog doet, nog steeds ja. 4 ☆☆☆☆ inmiddels gegeven en wie weet wie weet. Na al die jaren, 89 was het toch of ben ik nu per abuis, maar hoe dan ook damned lang geleej yes. Al luisterende bedenk ik me dan ook, ondanks ongeacht welke comments, wat een heerlijk album. Tja, minder prog wellicht, ofschoon de titeltrack luistert als een moderne Yes m.i.. Gloedvolle songs en zeer fraai gitaarspel. No One blijft werkelijk een waan nummer hoe poppy het ook moge klinken. En wat is er mis ja met een meer dan uitstekende popsong, zeg nu zelf. Niks. Nada. Niente. Fraaie productie nog steeds, helder en alle instrumenten fraai in de mix. Splintering Heart waan evenals genoemde No One, Cover my Eyes, Dry Land maar ook Waiting to Happen. Wie dem auch sei, was, ben aangenaam verrast want ha ja, in geen jaren meer gehoord ook. Ik schreef al eerder dat ik, dankzij de vele re-releases Marillion, Hogarth tijdperk, weer aan het her-ontdekken was, ben en dat heeft al vele verrassende inzichten opgeleverd aangaande deze toch bijzondere band. Pracht lp, fraaie boxset. De live lps zullen edoch voor some other time zijn ja...

Inmiddels een re-release op 2lp en wat ik al eerder schreef bij Marillion, ben ff kwijt bij welk album,...., een band welke ik aan het herontdekken ben via elke nieuwe of re-release. This strange Engine dan hun, ik meen 9e plaat, ondergewaardeerd binnen het Marillion universum in het Hogarth tijdperk. Zoals wel meer in datzelfde tijdperk. Vreemd album want lijkt op een samengeraapt album. Er staat van alles op van net niet, Hope for the future, hoe leuk dat ook moge klinken, wellicht een dolletje onder de bandleden na een fles of wat....no idea. Maar dan, een mening blijft een mening maar Estonia, naar aanleiding van de scheepsramp, man oh man, dat nummer baadt dan weer in praal en pracht. Tekst, muziek en melodie, huiveringwekkend en inmiddels mijn all time favo dus van de band. Krijg er geen genoeg van. En dan lees ik somewhere dat Hogarth hier vermoeid klinkt, nou nou, werkelijk totaal niet mee eens, juist gloedvol in alle pracht ja. Kortom, op mijn herontdekkingstocht blijf ik mij verbazen ja. Op dat éne nummer na een dijk van een plaat met als toetje op de lp nog een fraaie fraaie live versie van Estonia. Geluk zij mijn deel. Nog een keer draaien maar.

Onlangs opnieuw aangeschaft op good old vinyl. 2e hands maar happy me in goede staat. Ooit gehad en uitgeleend en jaren later pas de gedachte waar heb ik die toch gelaten. Geen idee. De cd aangeschaft en dus onlangs het vinyl. Glorieuze jaren waren dat in een welhaast ander leven. Of universum. Southern rock maar met meer ook. Fluit en sax werk hoorden erbij en met Doug een soulvolle stem. Waar Toy Caldwell ook nog weleens de lead zang deed. Een rauwere stem. Maar passend bij zijn nummers. Een studio en een live plaat. Studio weer gewoon top zoals al die Capricorn lps destijds. Hun Hey Days dan ook. Live gewoon WOWWWW...Wat een gedrevenheid wat een power en wat een sound. Toy kon of course fantastisch spelen met zijn eigen gemaakte stijl vam spelen. Live dan ook opgerekte songs. 24 Hours at a Time gaat dan bijna richting de 14 minuten en veel beter hier dan de 5 minuten studio versie. Puur genieten dan ook. Ergens in die tijd ook te Nederland eens. Kon daar helaas niet bij zijn maar de tv zond toen een deel uit. Gekeken of course met grote ogen vol verbazing. Mannen met cowboyhoeden die live los gingen. Helaas Toy te vroeg overleden. Dat was een gemis
Zijn gitaarspel was magisch en prachtig. Binnen het MTB oeuvre moet je deze hebben. Eigenlijk alle Capricorn platen wel. Die waren en zijn gewoon erg goed ja. Topper dus deze.

Ooit eens gewoon via hun mailadres contact opgenomen als longtime fan zijnde en sedertdien met enige regelmaat mailcontact, updates en cds met handtekening direct bij hun en destijds ook Cd Baby weg gehaald. De laatste helaas sedert een jaar of wat inactief. Shit happens. Soms ja.

Tja, een bericht hier. Verbazing alom, dacht wie kent én waardeert dit nu. In den beginne waarvan deze de eerste was, labelgenoten van Prefab Sprout, zo vertelt mijn herinnering mij dat. Hoorde ooit een song, één ja en dat wekte mijn interesse. Lp nog hier zelfs plus een verzamelaar op cd dan. Sfeervolle plaat en dat nog steeds. Eerder deze week stond ie weer eens op en ja, nog steeds een prachtige afwisselende plaat. Het gaat qua stijlen alle kanten uit zelfs met allerlei invloeden. Absoluut een aanrader hoor. Prima songs met kop en staart, sfeervol ook, afwisselend, goed gespeeld en gezongen, puike liedjes
Zijn stem is met warmte omfloerst en alles wordt klein gehouden met enkel aandacht voor het liedje. Ideaal live in een kleine setting waar hij zich zelf ook het beste thuis voelt. Gaat dat horen. Of ze nu nog actief zien, no idea, tot wat jaren terug zeker wel. Ook zonder Daintees actief die Martin.

Tja, onbekend maakt nog altijd onbemind. Zo ook hier hoor. Never van de beste man gehoord, hoe kan het. Edoch op aanraden van een vriend naar z'n concert gegaan afgelopen Donderdag te Bree, la Belgique. Het concert daar redelijk parallel aan deze opname. En eerlijk, wat was, ben ik onder de indruk van zijn muziek middels dit waan optreden. Een 4-6 en 12 snarige gitaar waren zijn instrumenten. Een keer de mondharmonica en genieten dus. Afsluiter was een uitvoering van Springsteen's If I should fall behind. Deze hier redelijk gelijk aan die van Bruce. Verhalen en annekdotes vertellen kan ie ook. Van de opening tot de afsluiter genoten, zittende op rij 3, dus vrij dichtbij. Inmiddels ook zijn laatste 2 albums op vinyl aangeschaft en deze hier, vandaar ook mijn woorden hier, aangeschaft na zijn concert. Makkelijk toegankelijk ook, lp van handtekening voorzien en nog wat kunnen praten over muziek. Samenvattend: het was een memorabele en fenomenale avond. Zeker ook voor de akoestische Springsteen fans een vette aanrader. Briljant gewoon. En ja, dan geef ik dus gewoon ☆☆☆☆☆. Gewoon omdat het kan. En wellicht ook moet.

En yes die re-release is er inmiddels op gekleurd vinyl maar zwaar zwaar aan de prijs hoor. Eerste vinyl release ever geloof ik. Wat doe je dan...yep verplichte aanschaf. Prachtig nog immer.

Vrijdag as. zou dit album eindelijk weer op vinyl moeten verschijnen via, ik dacht Real Gone Music. Sws onbegrijpelijk dat in de stroom van de vele vinyl re-releases van de laatste jaren deze artieste kennelijk over het hoofd werd gezien. Voorloper Come on Come on en zeker ook deze zijn ware parels binnen het genre van een bovengemiddelde songwriter, zangeres en gitariste. Een fraaie heldere en melodieuze stem bovendien. Een "classic" voor mij persoonlijk. Het vinyl staat al in bestelling. Over de ( import ) prijs gaan we het nu maar niet hebben. Geweldig album dus. Nog steeds ja.

Enkel al voor The Calling zou je deze moeten aanschaffen. Wat een nummer zeg. Zo ontzettend mooi in alles. Maar ook wat een ontzettend genegeerde artieste toch in de lage landen. Mijn onbegrip ware heel groot.

Instrumentale post rock, met redelijk gebruil van samples stemmen, rijkelijk ingekleurd middels een breed pallet aan kleuren, gitaar, drums, keys, strings en zo te horen zelfs blazers her en der. Kende de band werkelijk totaal niet maar heus per ongeluk op gekomen, intrigerende hoes weer, heb ik vaker en nog meer uitnodigende omschrijving hunner music. Liefhebber van het genre post rock/ metal an sich ga je dan zoeken. En vinden. Gelukkig. Voordeel der digitale tijd nu. Wie dem auchnsei, staat nu op onder het schrijven dezer woorden, wow zo fraai. Stevig soms, melodieus dan wel melancholisch, bijv de derde track plaatkant A, deels, de wat ingehouden passages daar. Dit is prachtige, klasse muziek gewoon, de heren spelen erg goed, de sound is gewoon af, kortom zeker de ☆☆☆☆ hier. En op zoek naar meer dan ook. Waan plaat én ontdekking voir mij. En ja, ritmisch zeker wel deels complex maar de song an sich blijft centraal staan en dus overeind.

Merzbow, Merzbox, in alle eerlijkheid en redelijkheid, ik had TOTAAL niet verwacht dat deze hier te vinden zou zijn. Heb de diverse comments gelezen, met een heuse lach ja.

Maar goed, ook ik heb die hier staan, zelfs met nog eens 2 additionele cds, dus 52 in totaal, plus boek, shirt, poster, en nog wat prullaria, positief bedoeld. Destijds direct via Extreme ontvangen. Roger, de man achter Extreme kende ik al geruime tijd, alle Extreme releases staan dan ook hier, sommige zelfs met handtekening(en) van de artiest(en).

Is idd een hele klus ja ook ik ga niet bepaald de inhoud achtereen consumeren. Feit blijft wel, persoonlijk jazeker, dat ik het een der beste en mooiste releases ooit vind. Vorm, inhoud, muziek, kortom alles. Natuurlijk, bij een dergelijke hoeveelheden aan materiaal kan niet alles even goed zijn. Is dus ook niet. Maar als ultieme Merzbow release doet ie zn naam ere aan. Daarbij, ja, kijk, beter, luister, je moet ook wel zeer open-minded zijn voor al die output van de beste man. En dat alles op elkaar lijkt, nou neen, als je kunt volhouden, blood, sweat and net geen tears, dan vallen er zeker meer dan voldoende nuances op in de verschillende cds.

Voor mij zeker absoluut top uitgave, waarvan ik nog altijd zeer geniet.

Maar idd niet dagelijks neen, zeker niet. Met mate dus en afwisseling. Zo zouden m.i. meer grote boxsets moeten zijn. Het ding is gewoon AF ja.

Extreme is helaas ten ziele gegaan, hetgeen ik zelf zeer jammer vond. Vind. Pracht van een label onder bezielende leiding van Roger.

Tja, kende haar al van eerder werk dus, oudere lp stond hier al, en deze dan, plots, voor mij dan plots want kan niet van iedere artiest bijhouden wie, wat en wanneer. Edoch, als redelijke cheapo, yes yes, blind aangeschaft en ja, ander, voller, gelaagd geluid. Haar stem, ja, duidelijk, wat een stem weer, prachtig. De idd volle productie maakt het ook wat steviger, soms, fijne gitaarsoli ertussen en bovendien sfeervoller, kleurrijker. Prijsnummers voor mij titeltrack Desert Dove, waan nummer én tekst maar ook opener, By our design, prachtig. En los van de, terechte, referenties hierboven, Harris niet ver weg idd, maar hoor ik ook Springsteen met Western Stars terug, ook weer een zelfde pallet aan kleuren, strijkers, en jaren 70 geluid, op een moderne wijze dan wel. Haar eerste op Yep Roc, mogen er meer volgen van dit kaliber, yes. Een der beteren can het jaar, absoluut. Smaakt naar meer, veel meer. Sfeervol, melodieus, gelaagde productie, hemelse zang, tja, wat wil een mens nog meer

Niet verwacht, gddacht, gehoopt maar zie, de Oils are back. Vertrouwd inderdaad, sterk, prachtig, machtig, kortom waardige oeuvregenoot om het zo maar te schrijven. Wacht nog op het gekleurde vinyl. Dat duurt nog ff, tenminste als ie niet verder naar voren geschoven gaat worden. In times as these, niet ondenkbaar neen. En terug denkende aan hun hey days wow, tempus fugit zeg, dat ligt alweer iets van 35 jaar achter ons, Diesel and Dust, Blue Sky Mining, wie zou dat gedacht kunnen hebben...

Vandaag pas kunnen bemachtigen, ook nog eens de rode en blauwe vinyls dan. Menige song al gehoord en veel over gelezen ja. Enkel gitaren dat klopt. Maar ja, soms ligt therein the strength of the songs. Stem plus gitaar kan bijna niet fout gaan, zo ook hier ja. Prachtige en sfeervolle opname waar m.i. deze uitvoeringen in kalere vorm juist tonen hoe sterk het materiaal an sich ware. Ze blijven fantastisch overeind staan, kwaliteit dus. Ben er heel heel blij mee ja. En voor mij in elk geval een waardevolle toevoeging aan het aanwezige DbT materiaal ja. Het voelt bijna alsof je erbij bent. Een meer dan goed gevoel, zeker....

Puike plaat welke ook ik/ ik ook NIET zag aankomen dus. Lush is nooit ver weg, hoeft en kan ( wellicht ) ook niet. Maar wat hierboven al be/geschreven werd met een moderne en frisse sound. Wellicht een album wat Lush nu zou maken. Echte uitschieters zie ik niet maar wel songs van een behoorlijk hoog niveau. Welke deze plaat dan ook makkelijk ruim boven het gemiddelde tillen..☆☆☆☆ sterren dus bij deze. Fijn dit soort van klanken weer eens te horen na al die Lush loze jaren.

Pas zag ik de film US op Netflix. Los van het feit dat het een zeer intrigerende film was kwam bij de aftiteling de song Les Fleur voorbij. Dat nummer kende ik nog vaag, was ook de titel kwijt én artiest maar daartoe heeft de mens Google denkelijk uitgevonden. Wie dem auch sei, snel gevonden en de OOOH van herkenning was er meteen. Ff verder gezocht en kom ik dus uit op deze lp. Inmiddels in totaliteit beluisterd en ondergaan ja. Zeker, ondergaan. Wat een ongekend wereldnummer zeg. Van ook een wereldzangeres. Veel te jong van ons heen gegaan, kanker ja en een 5 octaven stembereik

De sfeer en melodie en tekst, vanuit het standpunt van een bloem geschreven, waan gewoon. Een typische plaat, de lp dan, uit die tijd. Zeker quasound gedateerd en deels vol bombast maar wat is dit genieten. Laat ene Adele dan right away haar mond houden ja. Dat haar stem, Minnie dus alle kanten uutgaat soms, het hoort erbij. Als je een dergelijk bereik hebt dan moet je er ook iets mee doen. De plaat inmiddels op vinyl besteld. Aantal jaren terug opnieuw uit op zelfs green vinyl. Nu maar hopen dat. Daarmede kom ik deze tijd van hitte en droogte wel door. En ja, destijds was dit geen hit. Ongeloof rest me. How cruel can it be? Monumentale plaat deze. Zo worden ze niet meer gemaakt. Helaas...

Zoveelste prima Mogwai plaat, de 2lp yes. Post-rock deels, maar ook wel meer dan dat begrip. Maakt dat wat uit?. Neen toch, dit is gewoon bovengemiddeld goed weer. Luistert heerlijk weg, da's toch ook de bedoeling van goede muziek. Typisch herkenbaar ook wel, typisch Mogwai dus. Afwisselend langere, middellange nummers, die alle beklijven en prima weg luisteren. Nu dit nog eens live kunnen beluisteren, ...

Volg deze Canadese chanteuse al sedert den beginne dus. En blijf haar volgen. Ofschoon het latere werk niet kan wedijveren met haar vroegere werk, zoals deze schijf dus. L'Autre was, is en blijft een dijk van een plaat. Zowel cd als lp staan er van hier. Désenchantée was, is naturellement het prijsnummer hier. Geen hit hier, oh la la maar wel in de versie van een andere zangeres. Veel minder dan deze maar een hit. Hoe onrechtvaardig kan ende mag het zijn, roept Uwes maar. De sound van deze plaat en alle vroegere platen, haar teksten, niet even gemakkelijk te doorgronden, haar stem en haar hele verschijning, tja prachtig en machtig jazeker. En ja, haar clips uit die tijd waren kleine speelfims hoor met soms een lengte van 15-20 minuten. Dat was waarlijk bijzonder ja. En los van eerdergenoemd nummer is dit nu net zo'n album wat van A-Z he le ma al magnifique ware. Elk nummer absoluut. En het relatief lage gemiddelde deert niet, tenslotte blijft het met of zonder hoge scores een waarlijk groots album. In den Nederlande kennelijk en helaas geen markt voor. Maar dat was en is voor veel muziek welke ik een warm hart toedraag. Rien ne va knots dus....

Farmer heeft mij nog nooit teleurgesteld, zo ook nu niet. Vinyl versie staat hier al ff en zeer te genieten weer. Voor de eerlijkheid dan wel de toevoeging dat de echte top jaren al weer een tijdje achter haar liggen, dat dan weer wel. Bedoel maar, de eerste, ja, denk iets van 7-8 platen waren legendarisch bij uitkomen en nog steeds wel. Maar we blijven haar volgen oui.

Folkesange van Myrkur, echte naam Amalie Bruun, Deense, blijft op dit album ver weg van alles wat ook maar in de buurt zou kunnen komen van metal. Haar eerdere albums, Relapse, staan hier ook. En bij de naam Relapse gaan toch wel wat belletjes rinkelen, overigens een American label, wat ik een warm hart toedraag, mijn platenkast in ogenschouw nemende.

Maar deze dus, eigenlijk ontstaan een paar jaren geleden toen ze al een folk interpretatie gaf van een nummer. Met Folkesange duikt deze nachtegaal in de rijke wereld van Scandinavische traditionals met nu dus een eigen Myrkur jasje.

Geen metal, een gemis dus...welneen. Gezegend met sws al een prachtige heldere zuivere stem past dit alles wonderbaarlijk jazeker. Persoonlijk haar beste tot nu toe. Das persoonlijk ja, ik weet het. Maar vanaf opener Ella, mooi gezongen intro zonder muziek tot en met afsluiter Vinter een prachtig, ingetogen album, veelal ook met traditionele Scandinavische instrumenten ingespeeld. Genieten en huiveren, dat laatste dan absoluut in positieve zin. En de fraaie hoes geeft al aan welke kant we uitgaan, een lieflijk Noors landschap met eveneens een lieftallige dame in traditionele klederdracht. En idd, geen boze wolf te bekennen. Of te horen. Gedurfd album van een eigenzinnige dame die durft af te wijken van gangbare paden. Voor mij nu al een der fraaiste albums dit jaar.

Oh yes, ik weet dat we pas in April zitten. Maar toch...aanrader

De tre piker is m.i. ongekend goed zeg, prijsnummer zonder meer van deze lp. Haar stem blijft fenomenaal hoor en het muzikale palet telkens weer verrassend. En kan ook ik beamen dat het ingetogen werk haar beter ligt dan de meer metalieke uitbarstingen, hoe weinig ook. Fraaie plaat weer.