Voor mij de ontdekking van dit jaar, kende de beste man totaal niet maar zag de hoes voorbij komen en ja, die intrigeerde me dus wel. Zoals in het verleden wel vaker gebeurde, o.a. mijn kennismaking, lang geleden, met 4AD, de hoezen dus. Een enkele keer viel het dan tegen, meestal gelukkig was het meteen raak. Zo ook deze. Al verschillende platen op naam staan, never iets van mee gekregen. Blijkbaar in deze digitale wereld kan dat nog. Daniel Bachman, gitarist extraordinaire, mag ik stellen. Maar er is meer. Los van zijn fingerpicking stijl gebruikt hij veelvuldig field recordings, omgevingsgeluiden van dieren, weersomstandigheden maar ook van simpel dood materiaal, hout, metaal, et. Verder duikt hij met en via de muziek in historisch USofA. Axacan, vernoemd naar een 16 eeuwse Spaanse nederzetting, somewhere in de buurt waar hij nu leeft, Virginia. Een kolonie welke vrij plots ophield te bestaan. De muziek is dan zeer rijkelijk ingekleurd, veelal akoestisch, sfeervol, apart, deels ambient maar dan niet te neen. Kortom, geweldige avontuurlijke plaat. Zijn manier van spelen deed me o.a. denken aan ene Leo Kottke ook. Maar wel op een punt waar hij voor mij minder interessant werd. Hier heb ik dat dus niet, wellicht ook door al die andere invloeden dus. Kortere en echt lange nummers wisselen elkaar af. Tesamen iets van vijf kwartier aan magische muziek, instrumentaal, ofschoon her en der wat flarden van woorden, zinnen te horen zijn. Zeer fraai en uitgebreid is het nummer Blue Ocean, klokt op bijna 18 minuten ja. Zag geen of z.g.a. geen recensies staan dus ja, wat doe je dan. Welnu, gitaristen onder ons, just like myself, hap toe, geniet, huiver en blijf vooral oefenen want ja Übung macht den Meister, zoals onze Oosterbuten zeggen. Pracht plaat, de, nogmaals, Ontdekking van het jaar voor mij. Tijd ook eens achter die andere aan te gaan, waaronder Morning Star.

Uit het grote niets waren ze er plots destijds. Met een waan debuut ook. Geen idee waar ik deze heb opgepikt maar de cd nog steeds hier. Gelukkig dankzij MOV nu ook op geweldig vinyl. De 2e inmiddels ook uit, de 3e komt er aan, April dacht ik. Mooi mooi. Sterke songs, zeer akoestisch en dan toch rockend en meeslepend. Ja, dat vond ik wel wat. En nog ja...nu hier op vinyl aanwezig weer vaak op net als hun 2e. Travis Meeks destijds piepjong en dan zulke songs schrijven waar de klasse vanaf druipt, fenomenaal. Ook tekstueel dus. Zijn doorleefde stem viel op. Het sfeertje regelmatig richting Alice in Chains. Maar toch voldoende eigen smoel nog. Waar ze zijn gebleven, geen idee. Meeks worstelde met een fikse drugsverslaving ook. Maar na al die jaren nog steeds fier overeind deze plus hun 2 andere platen. De re-releases op vinyl dan ook meer dan welkom.

Raintown, het prachtige debuut van de band rondom spil Ricky Ross. Nooit iets bij geschreven. Dan nu maar wat wijze woorden. De naargeestige sfeer van de hoes was al zoiets ja, Raintown, Glasgow, grauw, nat, donker. De muziek edoch geheel anders, fraai ingekleurd, veel ruimte voor toetsen, piano prominent aanwezig, fraaie melodieuze songs welke zich meteen tussen mn oren nestelden. Single Dignity snelde ons al vooruit. En nog altijd een klasse apart dat nummer. Mooie tekst ook. Componeren kon en kan ie wel. En eigenlijk blijkt dan, zelfs na al die jaren, dat hier geen enkel minder nummer op staat. Een debuut wat staat als een huis, nog steeds ja. Ben de band blijven volgrn tot aan de dag van vandaag, heb ze eenmaal live gezien, jaaaren terug en wellicht toch net te English om ook hier door te breken, hetgeen ik vaker heb met Engelse bands ja. Simply too English. Aan de kwaliteit moge het niet liggen, die was en is nog overduidelijk aanwezig. Topplaat destijds en nu. Beste plaat binnen hun eigen oeuvre of niet, moeilijk want er is zoveel moois. Zelfs uit hun meest recente jaren, de kwaliteit druipt er vanaf.

Welkome aanvulling op City of Lovejazeker. Ook zij worden ouder en dat hoor je dan ook terug in de songs. Niks fout aan. Nog steeds kijk ik elke keer uit naar nieuw werk van hen. Nog nooit teleurgesteld dan ook. Een nadeel aan deze dan, veel te kort dus had gehoopt op meer nummers, maar oki, kwaliteit staat boven kwantiteit. Aanrader voor elke Deavon fan.

Herboren band met een prima plaat welke kam wedijveren met eerder materiaal. Kijk, nieuw is het allemaal niet meer, kan en hoeft wellicht ook niet. Ross weer prima bij stem, herkenbare DB sound, kortom top plaat na al die jaren. Geen echte uitschieters, zoals vroeger Dignity en Real gone Kid maar gewoon goede, afwisselende en melodieuze songs met kop en staart. Fris geluid zelfs, dus voor mij een wonderbaarlijke comebackplaat. Luister dan ook meteen naar de2 platen welke nog hierna kwamen. En spits je oren voor de nieuwe, dacht Maart 2020 dus very soon.

Deacon Blue heeft mij never laten zitten neen, zoals zoveel wat uit mighty Scotland komt, denk dan niet enkel Simple Minds, nog steeds goed hoor, maar ook bijv. Prefab Sprout en of course Big Stuart Adamson Country. Wie dem auch sei mooie tijden waren dat en gelukkig nog ja. Njoy en luisteren maar.

Herboren sound met dank aan Oakenfield en Osborne. Duidelijk gericht op een modern publiek en dito sound. Trance invloeden zijn evident. Maar geweldige plaat dus van een nog altijd great Scottish band. Your town snelde vooruit, wat een dijk van een song zeg. Er zit werkelijk alles in wat er in een song moet zitten. En dat geldt dan ook voor de andere nummers ja.

Only tender love, Will we be lovers, just to name a few. Nog altijd vaak op hier. Spelplezier spat er vanaf. Gedreven plaat dus van een gedreven band. En ja, ha, de U2 discussie hoef je dan hier niet te voeren. Daarbij, gewaagd gewaagd, ik weet het, werkelijk stukken beter dan 10 Achtung Babies ja. Werkelijk....de sound nog immer up to date ja, tijdloos welhaast. Maar ook alweer, helaas helaas, het wilde en wil hier maar niet lukken. Wat zegt dat over ons hier? Bedoel maar. Verdiep je er eens in, wereld gaat voor je open. Al blijft dit ten allen tijde zeer subjectief.

Prima opvolger van debuut Raintown. Iets melodieuzer en wellicht commerciëler maar mag de pret niet drukken. Real gone kid en Wages day in good old England natuurlijk grote hits, hier helaas nada, te Engels (Schots) wellicht, geen idee.

Het complete oeuvre staat hier, lp of cd, dvd, u name it. Dignity was mijn kennismaking. Andere tijd, andere wereld ja. Pracht nummer, de tekst, melodie, piano en stem van Ross. Niks pretentieus. Moet ook niet. Hoeft ook niet. Gewoon degelijke popsongs, deels om vrolijk van te worden. Maar altijd ook liedjes met kop en staart, zo hoort dat. Kortom, verdiep je er maar eens in, ook tweedehands nog goed te vinden, cd dan.

Met wellicht, voor mij dan...., hun mooiste song ooit, Ulysses, wat dan weer niet moge betekenen dat de rest hier plus alle andere albums niet goed ware, neen neen. Alles staat hier op cd en gelukkig ook vinyl. Maar de sfeer en melodie van dat ene nummer, plus de melodie en het muzikale pallet, nou nou zeg, glorieus, dan vergeet ik de hele god damned wereld om me heen en droom weg naar verre landen en kusten. Geweldig dus.

Los van de song Ulysses op een ander album ware deze hier in totaliteit hun absoluut beste, mooiste, fraaiste ooit. Donker maar ook bijna buitenaards, de muziek, de zang, wat een stem en stembereik heeft de dame toch. Live eenmaal mogen aanschouwen en aanhoren, hetgeen diepe indruk op mij heeft gemaakt, een welhaast sacrale ervaring ja. Schitterend album dus

Deafheaven met Infinite Granite. Tja, gemengde reacties die alle kanten uitspringen. Begrijpelijk of niet, wotever....

Deze plaat voor mij hun allerbeste ever ja. Moest dan ook meteen denken aan een band à la Catherine Wheel. Breed uitwaaierende gitaren, duidelijk breed gehouden, gelaagd en voor mij zeer evident de shoegaze van de jaren 90 ja. Een stijl waar de kast hier vol van staat. De zang clean, de muziek overzichtelijker en dus toegankelijker. Dat hierdoor de fans van het eerste uur afhaken, wellicht A jammer maar ook B begrijpelijk. Een meer dromerige plaat is het geworden, soms zelfs met een wat spacey geluid, ja, dat ligt mij dan weer wel. Wie dem auch sei, heerlijke plaat en op repeat dan ook hier. Gekozen hebbende voor de blue vinyl versie dan ook nog eens. Topper dus, absoluut.

Een genot ze weer te horen met nieuwe songs. Gekozen voor de lp versie, 13 nummers. Opener You can't go back klinkt meteen goed en bekend. De stem zeker ja, ofschoon jaren ouder inmiddels. Hun Nothing really matters een regelrechte classic. Deze heeft zo'n nummer niet m.i., wel een fraai consistent niveau op de hele plaat. Afsluiter Nation of Caners behoorlijk qua lengte ja. Maar absoluut de moeite waard. Soort van trip down memory lane voor mij. Aangename verrassing, voor mij, uit het grote niets

Died Pretty, de Down Under band rondom Ron S. Peno, zanger, met voldoende charisma ook nog. Ten lande vrij onbekend, no idea why. Blijft een uniek bandje met pracht muziek. Deze dan een van mijn favo's denkelijk. Met Trace en Every Brilliant Eye, voorganger van deze, denkelijk. Bestaan inmiddels niet meer, ofschoon Down Under nog wel wat optredens waren enkele jaren terug. Ron S Peno inmiddels verder met zijn Superstitions. Een drietal uitmuntende platen, anders dan DP. Maar oki, Doughboy Hollow met een voor mij iconische hoes. Inhoudelijk dan de songs. En ja, phew, die liegen er niet om. Vanaf opener Doused tot afsluiter Turn your Head en al dat ertussen. Wat een plaat. Jaren terug uit als 2cd met fraaie bonus. Die staat dan ook hier. Zoek de lp nog maar zal wel ff zoeken blijven. Toegankelijk plaat, fraai melodieus, sterke songs, afwisseling. Bijna louter hoogtepunten want niet een minder nummer. DC, Disaster, Sweetheart, Satisfied, Out of the Rain, pure klasse. En ja, nog altijd. De tand des tijds meer dan fraai doorstaan. Ideaal instapmoment dus bij deze voor mij grootheden. Alles van staan hier. Out of the Unknown ook ten zeerste aan te bevelen als A overzicht en B instapmoment. Uiteraard daar met Eternally Yours, de oude Saints classic in een werkelijk vlammende uitvoering. Hoort thuis in elke platenkast. Justement

Album van Died Pretty waarop hun sound toch wat verfijnder en melodieuzer werd. Veel gitaarwerk erin. Nummers met kop en staart en fraaie spanningsboog. Veel nummers blijven meteen al hangen na een eerste beluistering. Zonder te commercieel te zijn. Bijzonder fraai album van the Aussies met mooie nummers ja. De band helaas nog zeer ondergewaardeerd want ook hier lees ik weinig dat aangaande. Jammer want gewoon degelijk album zeker binnen het oeuvre van ja..

Nummers als Face toward the Sun, Whitlam Square en True Fools fall zijn bovengemiddeld goed en nestelen zich met gemak in je hoofd. Voor mij met Trace een der beteren welke nog geregeld opstaan hier

Tweede plaat op Sony na Trace. De duidelijk aanwezige mainstream op Trace hier weer minder. De plaat wat, zeg maar broeiender, lastig te omschrijven. Veel gitaarwerk, stevig bij tijd en wijle maar ook melodieus ja. Vergeten parel denkelijk want ook hier amper woorden. De nummers klinken lekker hoor, de stevige sound pakt mij wel dus gewoon een degelijk album weer. De variatie in sound wellicht wat minder, daar waar Trace dat zeker wel had plus wat meer rustmomenten daar, afwisselender dus. Maar de nummers beklijven en ja nog steeds. Bij Stops and Starts moet ik altijd aan de Stones denken, waarom, tja....

Died Pretty ken en volg en verzamel ik al sedert hun beginne. Fijne band, duidelijke muzikale ontwikkeling. Trace was geloof ik hun eerste op groot label Sony, en die hadden wellicht toch wat vingers in de pap want het geluid werd wat meer mainstream, waar overigens helemaal niks fout aan was, is.

Gevarieerd geluid ook, zeker in vergelijking met hun eerste paar platen. Voller ook qua sound en helaas, binnen fans, ten zeerste ondergewaardeerd. Bij mij staat ie hoog binnen hun oeuvre dus, top 3 sws yes.

Opener Harness up zet de toon, melodieus, lekker nummer, meezinger zelfs. Zoals er hier meer opstaan, maar toch, verantwoorde commercie noem ik het. Caressing swine dan van een heel ander kaliber, thematisch over huiselijk geweld, alweer dijk van een nummer. Headaround, weer zo'n meezinger. Maar ook weer wat een fraaie melodie hier.

Prijsnummers dan zeker A state of graceful mourning, The rivers, Through my heart, damned klasse nummer gewoon en Seize your ways, meer ingetogen, akoestisch. Kortom fans, een topplaat, topproductie en topsound. Meer commercieel getint maar ruim binnen de grenzen van wat mag, moet en kan. Sterke plaat welke hier nog vaak opstaat ja. Opvolger Sold ook al zo'n ding, steviger van geluid wel maar waan. Helaas niet meer actief, Ron Peno nu dan met zijn Superstitious band, ook weer fraai fraai. Uniek bandje, ooit ten lande mogen aanschouwen en aanhoren. Mooie memories, yes.

Beste en meest gebalanceerde plaat van Eagles man Henley. Voorafgaande albums deden mij weinig, los van waan song Boysof Summer maar de sound is op dit album dusdanig uitgekristalliseerd dat het mede daardoor het album tot grote hoogtes stuwt. Natuurlijk met ook sterk songmateriaal. Nummers als End of Innocence en New York Minute natuurlijk zeer bekend, maar ook erg goed. Maar er is zoveel meer te beluisteren, luister eens Heart of the Matter, dat geeft mij telkens weer kippenvel. Elk nummer heeft zijn charme, kortom puike plaat dus. Zo goed werd het never meer bij hem. En ja, vergelijken met Eagles doen we dan al snel maar gewoon niet doen dus. Beoordeel de plaat op zn eigen waarde. Daarbij, voor mij persoonlijk kan ie wel degelijk concureren met menige Eagles plaat. Maar da's persoonlijk of course

Ook deze was dus mijn eerste kennismaking, net als bij Ritual Howls. Zelfs de naam deed geen bel rinkelen. En alweer, intrigerende hoes. Dus nogmaals volledig ingedoken. Amper enkele dagen in huis, alweer zo'n cheapo via dezelfde grote online winkel ten lande. Als je Clan of Xymox oki vindt dan dit denkelijk ook wel. Zou perfect passen in hun voorprogramma. Frozen Autumn zag ik ook al genoemd worden. Terechte vergelijkingen jazeker. Donkere plaat, maar meeslepend en intens. De nummers groeien per luisterbeurt. Een meer dan goed teken yes. En dan ook nog op good old vinyl, wat kan een mens gelukkig maken, jazeker. Aanrader zeker binnen het genre. Op naar meer, een andere onderweg inmiddels naar hier. Benieuwd ja.

Na politieke plaat American Band, briljante plaat trouwens nu dan na lang wachten the Unraveling. Was het het wachten waard? Nu geen nood, een volmondig yes yes en yes. Logisch vervolg ook. Eveneens politiek geladen ja. Ook.al komen ze uit het zuiden, ze weten damned wel wat er loos is en dat het niet goed is. Prachtige songs weer, zeer afwisselend, ingetogen dan wel rocking. Laat de muziek voor zich spreken. Het jaar is nog pril maar zeker nu al een kanshebber voor plaat van het jaar. Een consistente plaat dan ook, verpakt in sprekende teksten en pakkende betekenisvolle songs. Wat wil je dan nog meer. Afsluiter Awaiting Resurrection een absoluut passend einde, briljant nummer, lekker lang ook nog eens, spannend in de opbouw. Laat de Truckers maar gaan, keep on truckin' yeah.

Hebben de Truckers mij ever teleurgesteld. Neen verre van zelfs. Zo ook deze weer, gekocht op vinyl en weer puur genieten. De ladingen politiek zijn grotendeels eruit. Blijft over een verder meer dan uitstekende plaat. Gitaarwerk alom en lekker gruizig in de mix. Zo heb ik het graag ja. Opener the Driver begint al spannend met de gitaarlijnen. Heerlijk nummer en lekker lang. Zo ook afsluiter Wilder Days ook al richting de 7 minuten. Geen moment van verveling. Ook voor al dat moois ertussen ja. Ze bestaan al weer een 26 jaar. Tempus fugit merk ik. Volg ze sedert hun beginjaren en ha ja dat leek iets van yesterday maar 26 jaren burning down the road. Laot maer gaon jao. Ouder. Beter. Nu live nog. Goede plaat met voor mij nu al een ☆☆☆☆ sterren yes