Inmiddels uit op 2lp/cd en staat net op, dus denk ik, ff Musicmeter checken. Een wonderbaarlijke release want een vreemde eend in de bijt binnen het PoS oeuvre. Heb nog wat meningen gelezen bij het uitkomen, destijds, geloof 2004, en ja, of WOW, of AAUURRGGHHH, al naar gelang. De metal werd hiermede opnieuw gedefinieerd, mag je stellen. Progressief was het zeker. Concept album wat al enkele jaren in het hoofd van mastermind Löw speelde. De cd staat hier al sedert uitkomen, maar heel eerlijk, in geen jaren meer gehoord. De vinyl versie eigenlijk automatisch besteld, sommige albums moet, wil je gewoon op good old vinyl hebben, ofschoon ook hier, InsideOut, de cd bijgevoegd. Verhaal moge bekend zijn, God creeërt de mens, die maakt er een zooitje van( hoe relevant toch....), God zoekt een weg zichzelf een nieuw bestaansrecht te geven, BE, nietwaar. Ff kort door de bocht yes. Wat horen we?. Veel, heel heel veel. Metal moet gezocht worden, we horen teksten gezongen, gesproken, gefluisterd worden, we horen een koor, akoestische gitaar en piano, folkinvloeden, ambientnoises, fretloze bas, geweldig trouwens, kortom heel veel. En onder het schrijven dezer woorden en het beluisteren van kant A bedenk ik me, wow, waarom zo lang niet meer beluisterd. Tja, wellicht staat hier too muchos. Denkelijk wel. Briljante plaat, eigenzinnig en iets van een status aparte binnen het PoS universum. Maar briljant ja. Ik sta dus overduidelijk aan de WOW kant van het verhaal. Njoy...

Een nagenoeg perfect oeuvre overzicht van deze chanseuse, welke hier te lande veel te ondergewaardeerd is vanaf den beginne. Een goed, zelfs geweldig instapmoment ligt hier. Aanrader dus. MOV heeft de laatste tijd vele reguliere albums uitgebracht op gekleurd vinyl. Vele zelfs voor de eerste keer op mighty vinyl. Go check it out.

Il me dit que je suis belle ware al voldoende voor de aanschaf van dit album. PS check eens MoV met hun vinyl re-releases van Kaas. Veelal op kleur de eerste persing. Totaal ondergewaardeerde artieste ten lande. Want haar platen zijn stuk voor stuk très bien.

Enkel voor Being boring al de aanschaf waard. Dat nummer is in al zn melancholie een diamant, zo mooi. Tis een band waar je van houdt of juist niet. Een middenweg is er niet, zo leerde en leert mij de ervaring in mn eigen omgeving. Terwijl zo'n beetje al hun muziek puik in elkaar zit. Hoog niveau telkens weer en de sound én stem zo herkenbaar. Of dit hun beste album ware wil ik gaarne in het midden laten, vanaf hun eerste tot zeg maar Very een en al waan albums.

De 6 lp box ook hier inmiddels. Man, those were the days. Een heuse trip down memory lane. Aangezien de PSB verder geen introductie behoeven kan ik het kort houden. Prachtig oeuvre (singles) overzicht en wat hebben ze er veel gemaakt ja, die singles dan. Genieten ten volste.

Poppier met The Scarlet thing in you wordt het niet, zeer toegankelijk album dan ook. Consistent hoog niveau. Nog immer goed te beluisteren en in Mei of Juni opnieuw uit op kleuren vinyl met zelfs 4 bonustracks, als ik goed geïnformeerd ben. Strictly ltd dus niet te lang wachten. Pracht plaat, toen, nu, 4ever.

Uitstekende plaat deze. Prijsnummer Cuts you up. Nog steeds, fenomenaal ja. Deep ocean vast sea ook zeer goed, redelijk stevig ook. Vergeten beauties uit een welhaast ander leven ja. Een gemisdan ook. De stem van Murphy verdient het gewoon om gehoord te worden. En ook naar mijn, immer..., bescheiden mening, beter dan Bauhaus, meer genietbaar en melodieuzer ook. Very soon, geloof Mei, opnieuw uit op kleuren vinyl met nog wat andere titels, de Beggars years zeg maar. Kopen die hap.

Inmiddels met Should the world fail to fall apart opnieuw uit op glorieus vinyl, vandaag binnen gedropt hier. Genieten weer van vergeten beauties. Op kleuren vinyl ook nog eens. Er komen er nog wat aan, Holy Smoke, Cascade en een soort van verzamelaar met iets van leftovers, so I believe. Eveneens op kleuren vinyl. De Beggars Banquet periode dus. Strictly ltd. Niet te lang aarzelen dus.

Wellicht wel het meest toegankelijke en melodieuze Glass album. 6 songs slechts in net geen 40 minuten. De ene nog mooier dan de andere. Ideaal als instapmoment. Je moet hier naar leren luisteren. Klassiek of neo-klassiek, Glass betovert op deze schijf waarlijk. Het repeterende element zeker aanwezig maar het blijft, wellicht door de instrumenten behapbaar en dus toegankelijk. Opener Opening m.i. het prijsnummer maar ja, das persoonlijk natuurlijk. Inmiddels opnieuw uit op kleuren vinyl bij MoV, ideaal want de oude versie werkelijk compleet grijs gedraaid ja. Hoe dan ook, het was toen genieten, het is nu weer genieten. Tijdloos.

Binnen en staat inmiddels op, meeslepend. Kende enkel een track van deze plaat en die nodigde uit om te blijven hangen ja. Sferische hoes ook met een voor mijn gevoel verpletterende titel, The Death of Death. Hoe donker wil je het hebben ondanks de rode accenten in de fraaie hoes.. Grieks collectief gehuisvest in dit land, kennelijk. Al langer want opleidingen hier genoten. De CV is niet mis, geschoold tot en met. De 7 wat langere tracks, album zit op een kleine 40 minuten, zijn stuk voor stuk waan ja. Her en der al mooie kritieken. Wellicht niet DE muziek waar die Ollanders nu meteen warm voor lopen maar dit moet gewoon gehoord gaan worden. Zeer fraai ook de electronische accenten welke door de nummers heen gaan, geeft xtra dimensie, diepgang. Uit op Pelagic records, daardoor dan ook onder mijn aandacht, want dat label, Deutsch en denk The Ocean, volg ik al jaaaren ja. Elke release duik ik in, meestal met het duimpje omhoog, soms omlaag, niet alles kan prijs zijn. Hoe dan ook, hier mogen we trots op zijn, kwaliteit zit hoog, sfeervol album, lekker donker ook wel, ja, mijn ding wel. Je mag het post-metal noemen maar er is heus meer ja, dit gaat wel verder. Voor nu een prachtige 4☆☆☆☆

Eindelijk eindelijk. Wilson solo inmiddels uit het oog verloren. Zijn laatste 2 platen niet meer aan begonnen neen. Te poppy te weinig verrassend zelfs te commercieel. Deuntjes die niet beklijven neen. Dan kwam daar het bericht dat PT met nieuw werk zou komen. De interesse was meteen gewekt. Zeker toen er beetje bij beetje wat nummers rond zoemden. Inmiddel het witte vinyl binnen en luisteren maar. De grootste verrassing dan überhaupt nieuw werk van PT. De muziek is dan natuurlijk niet zo verrassend. Wat wellicht ook niet kan. Hoeft. Tenslotte de In Absentie en Deadwing tijden komen never meer terug neen. De plaat an sich dan maar. Onmiskenbaar PT. De zang, de muziek, de sfeer, de songs yep. Harde en rustige passages wat andere lps natuurlijk ook hadden. En dan hoor ik tot mijn eigen verrassing dat zelfs zinder verrassingselement in de muziek an sich deze wel weer heel erg fijn is hoor. Harridan eigenlijk vintage PT. Heerlijk nummer dan ook. Off the New Day dan wat sfeervoller. Prachtig ook. Rats Return stevig soms denkende aan de eerder genoemde lps van alweer jaren terug. Maar ook weer vintage PT. Dignity, ja wow hoe mooi weer. Doet me qua sfeer wat denken aan Lazarus van Deadwing, ook al zo'n fraaie song. De tweede plaat moet nog komen daar waar de eerste net ten einde loopt. Wie dem auch sei ook als 3mans formatie sounds genoeg en voldoende. Waar dit album dan uiteindelijk terecht gaat komen binnen het oeuvre van de band kan ik nu natuurlijk nog niet zeggen. Sws boven the Incident waar de puf al redelijk uit was. Die staat dan ook nog amper op. Deze voorlopig op den draaitafel. Zeker ja. Ben ik tevreden? Wel afgaande op plaat een absoluut. Nogmaals de grootste verrassing ware het feit van überhaupt een nieuwe plaat. Verder wel vintage PT. Da' s wel zeker en duidelijk. Welkome toevoeging dus aan hun output. En laten we ook weer niet te veel vergelijken en het product an sich beoordelen op zichzelf. Springsteen, mijn andere hero heeft tenslotte ook maar één Born To Run gemaakt wat niet betekent dat het daarmede afgelopen was. Verre van dus. Ik ben met deze heel blij zoveel ware al duidelijk. En hoop ik op de C van Continuation. Maar dat staat nog in de sterren dus. In dit geval de ☆☆☆☆ dan. Want die geef ik nu al. Welcome back

Al ff opnieuw uit op een 2lp, met een lp met bonus dus. Redelijk hoog aan de prijs wel maar eenmaal luisterende ben je dat al snel vergeten. Top plaat met top bonus en helaas z.g.a. onbekend hier ten lande. Toegankelijk, lekker in het gehoor liggende songs, zodra men woorden van zelke strekking schrijft denken mensen vaak niet verder. En los van bovenstaande woorden gewoon een hele goede plaat met voldoende afwisseling en prima composities. Niks fout mee.

Wellicht na Steve McQueen hun 2e plaat. Commercieel gezien op hun top maar uitermate verantwoorde commercie. Hit The King of R'n R, maar ook Cars and Girls, verwijzende naar The Boss, zingende over Cars en ja, Girls. Ofschoon de beste man tuurlijk wel wat verder gaat dan oppervlakkig geneuzel over die auto's en meisjes. Maar schitterend nummer verder. Ook hier weer elk nummer zn charne en sfeer. Zo rockt The Golden Calf lekker stevig weg. En met Hey Manhattan zie je NYC zi voor je, met of zonder Sinatra. Dijk van een plaat, ietsje minder dan de voorganger. Nog imme4 een zeer hoog niveau.

De B kant zeker onderschat, wellicht heb ook ik daar last van en ook te weinig woorden aan besteed. Edich dit geschreven hebbende, een A kant welke kwalitatief zo giga hoog zit valt of course niet te verbeteren neen. Voor mij in elk geval de beste PS plaatkant, hun oeuvre overziende en ook een der beteren plaatkanten überhaupt. En ja, de rest van hun output ook erg erg goed, fraai, mooi, prachtig. Een nieuwe ware welkom ofschoon ik, binnen alle eerdere re-releases op vinyk, nog ernstig wacht op, tja, nu ben ik ff de titel kwijt zeg, damned, iets met Gunnan and other stories of zo, die mis ik, vinyl, nog ja. De rest staat alles hier, cd,lp, you name it.

In geen tientallen jaren meer gedraaid. Ondergesneeuwd in al dat andere moois denkelijk. Uiteindelijk een dag of wat terug kwam ie weer boven drijven. De singles mogen bekend zijn. En goed ook. Maar wat een puike plaat eigenlijk. Waarom die weg bleef van mijn draaitafel, werkelijk geen idee. Opener Precious zet meteen de toon. Vette gitaren, wat een gitarist was dat, geweldig hoor. Kant een staat nu weer op. Zo tientallen jaren nada, dan zelfs 2x in enkele dagen, het kan verkeren ja. Drums en bas dragen menige song, zalig. Tja the Pretenders, overdonderend debuut was dat toch. Puike plaat hoor. Nog steeds.

Gelijk mijn woorden bij hun debuut kan ik enkel in herhaling vallen. Oki de plaat welhaast een kopie van 1 maar puike songs weer. En veel melodieuzer dan Talk of the Town werd het niet. Wat een machtig nummer was/is dat. De melodie en de zang bijzonder fraai wat liet/laat zien welk een goede zangeres ze wel degelijk was. Lang niet zo succesvol maar eigenlijk nauwelijks/niet minder. En dat schrijf ik dan zoveel jaren na dato.

Geweldig album van PS. Hun beste jabsoluut. Een mix van diverse stijlen en wat blijft ware een tijdloos document. Loaded, Movin' on up zijn pure classics waar de rest dat predikaat ( bijna ) ook moge verdienen. Staat nog regelmatig op. De vinyl versie doel ik dan op. Soms heel soms denk ik echt " those were the days ". En zo is het maar net. En aangezien vinyl dus grijs gedraaid kan worden is dit met deze 2lp al lang gebeurd ja. Gelukkig klinkt ie nog steeds super.