Written in Stone op groen gekleurd 2lp vinyl. Idd als je geen enkele binding hebt met country en dan ook nog eens de huidige poppy variant, denk ook aan ene Swift... dan doe je jezelf geen pleizier hiermede. Indien wel dan laat je gaarne verrassen zoals ik dat ook deed. En nog doe. De ep 29 was er al. Inmiddels uitgegroeid tot een volwaardig album van ruim 50 minuten. Net als bij Swift zijn het toch behalve lekker in het gehoor liggende songs ook gewoon puike kleine liedjes met kop en staart. Tekstueel redelijk donkerder van toon want hierin zit dan ook meteen een bak aan huiselijke ellende verwerkt. Een heuse echtscheidingsplaat dus. En ja hoe dieper de muzikant gaat hoe fraaier vaak de nummers. Zo ook hier. Veelzeggend Your drinking, my problem. Maar het klopt natuurlijk wel ja. De songs kleuren netjes binnen de lijnen van wat nu geacht wordt country te zijn. En als er dan ook nog meer dan voldoende vraag naar ware, dan heb je het gelijk wellicht aan je zijde.

Haar stem past zeer goed maar is ook goed. Helder en zuiver, melodieus ook nog. Kortom er valt hier fraais te ontdekken ja. Veel zelfs. Er zit zelfs voldoende emotie in haar zang dus dat ware ook al fijn. Hier zal dit ongetwijfeld niet echt aan slaan maar huge in the States ja. Een talentvolle dame dus binnen het genre welke hier een zeer consistent album aflevert waarin het meer dan prettig vertoeven ware voor de volle 52 minuten. Ik kan en mag en wil dit gaarne aanbevelen.

Fraaie opvolger van 29-written in stone, welke ook al zo fraai was. Haar stem is meer dan fraai en de nummers ruim bovengemiddeld. Sfeervol album, country, pop, roots, mooie combi dan ook. Met een veelvoud aan instrumenten krijg je een mooi geluid wat eigenlijk heel fijn weg luistert. En daar is toch niks mis mee. Countrypop als term horen we vaak ja maar hier toch ook voldoende roots invloeden met een mooie rol voor de viool, bijv. Hummingbird als titeltrack zelf. Ik was al om sedert 2 lps, deze sluit daar naadloos aan. Topper in het genre

Bij toeval stond ie pas weer op hier, de oude cd van Catherine Wheel, Ferment. Was weer ff geleden ja. Zanger Rob neefje van Bruce Iron Maiden. Nu heb ik met die band niet zo veel, xcuse me yes maar Catherine Wheel ware dan toch een ander verhaal. Wat een band, wat een vergeten band eigenlijk. Volgens mij ook nog steeds actief ja, ofschoon hoor nada dus. Ferment hun debuut, ijzersterk dan ook. De ene na de andere super song knalt voorbij. Vette gitaren, bijna laag op laag, heerlijk. Dat waren nog eens tijden toen, shoegaze. In Engeland toch een behoorlijke stroming destijds, hier alles beduidend minder. Helaas. Te Engels wellicht. Black Metallic idd super lied maar zo staan er wel meer op, I want to touch you, enfin, to name a few. Die gaat ongetwijfeld meer gedraaid worden net als de andere cds. Toch ook maar eens iets op vinyl van aanschaffen, rereleases op Music on Vinyl toch. Beste band in dat genre, welnu, geen idee maar absoluut wel een topper ja. Mooi mooi. Bands hierboven somewhere genoemd ook al top en toppie ja.

Inmiddels een maand of zo opnieuw uit op vinyl, geloof zelfs met xtra nummer, niet geheel zeker. Los daarvan blijft dit Happy Days uit '95 nog steeds een meer dan prima ☆☆☆☆ album. Nu heb ik altijd wel een zwak gehad voor A shoegaze im Allgemeinen en B Catherine Wheel in het bijzonder. Met Ferment waren ze er plots en was ik zwaar gedrogeerd,...door hun muziek dus. Black Metallic, I wantto touch you, waan nummers toen en nu. Met Chrome kwam hun tweede erg goede plaat en deze dan weer wat later. Prijsnummer voor mij nog steeds het geweldige duet met Tanya Belly Donnely, Judy's staring at the sun. Wat een song en melodie en...en...en wat past haar stem wonderbaarlijk bij het gitaar geweld van de band. De lp staat in bestelling ja, nu maar hopen dat. Intussen zet ik de cd nog maar eens in. En blèr ik mee met Rob en Tanya. Een comeback leek in de maak zoals velen hen voorgingen. Edoch na een aantal cryptisch omschrijvingen bleef het damned stil. Wer weiss, in het nieuwe jaar...

Ff kort reageren. Dromen mag maar wat was is het vaak niet meer. Logisch? Ja logisch. Andere tijd. Andere muziek. Etc. Edoch dit geschreven hebbende kan, mag en wil ik stellen dat hun "comeback" plaat zeker niet teleur doet stellen. De grandeur van wat ooit was, ja dat was dus ooit en komt meestal niet meer terug. Wellicht ook te maken met gewoon te hoge verwachtingen. En dan valt het altijd niet mee. Herkenbaar zeker, zowel de muziek als ook de hoes ja. De muziek dan. Nou die is grotendeels zeker oki te noemen. De eerste 2 nummers en zeg maar kant B, vinyl ja, beklijven meteen. Wat meer moeite tot nu toe heb ik met Feels like the End of the World en Free me, die blijven niet zo hangen. Daarmee scoort deze gewoon een dikke voldoende en ga ik voor nu voor ☆☆☆. Wie weet wie weet komt daar nog positieve verandering in.

Tja. Inmiddels 2e hands de 4lp box kunnen vinden bij de lokale zaak hier te Venlo. 4 zalige lps in ook nog eens goede staat. Tenminste tot nu toe nog niks gehoord waar ik van schrok. Zelfs de poster, het boekwerkje en wat er zoal niet bij zat, zit er gewoon in. Live at Carnegie Hall blijft na al die vele jaren nog een meer dan geweldige live set van een goed geoliëde machine met de naam Chicago. Zo behoort een live set dan ook te zijn. Helder geluid, zeker voor die tijd dan toch, en de meest geweldige nummers komen hier voorbij. Nu ben ik al trouwe adept zeker lichtelijk bevooroordeeld als het aankomt op een beoordeling hiervan. De recht geaarde fan, liefhebber en volger weet edoch waar ik het over heb. Of het de beste live lp ware valt te bezien, tenslotte zijn er meer gegadigden voor zo'n titel maar dat ie sws hoog tot hoger tot wellicht hoogst gaat scoren, dat moge duidelijk zijn. De oude cd box staat hier ook nog. Edoch oude muziek moet je zeker op ouderwets good old vinyl beluisteren. En eerlijk ware eerlijk, de eerste 10 lps, min of meer, werkelijk legendarisch. Daarna was de koek helaas op met de hartige smaak en verviel de band in zoetsappigheid en oppervlakkigheid en dus meer radiovriendelijk materiaal. Deze Live at Carnegie Hall als testament aan those days. They ain't never coming back. Dat ware een zekerheid. Helaas. Dompel Uwes onder in de live maalstroom die Chicago heet en geniet ten volste van hun meer dan schitterende muziek. Legendarisch dus.

De suite Ballet for a girl in Bucchannon is een der fraaiste songs, in zijn geheel yes, ooit op of aan vinyl toevertrouwd. Man man, it sure makes me smile. Wonderbaarlijke lp, zoals de eerste 10 of zo ūberhaupt van deze destijds ongekend topband. Lrgendarisch eigenlijk, ik schreef het al eerder somewhere in Chicago. Pophistorie op zn best.

Interessante discussies altijd over wanneer dit en wanneer dat, hoe goed of juist niet. Nou toevallig, echt waar..., staat deze net weer op. Sta sedert een tijd in een soort van retro modus en ja Chicago is en blijft dan een van mijn krenten ongeach in welke pap. Dit geschreven hebbende mag en kan ik stellen dat zo'n beetje de eerste 10 albums wonderbaarlijk goed zijn. Dus ja na de 10e ben ik dan min of minder cq. nog minder afgehaakt. Ook al staat alles tot iets in de 20 wel hier ja. Deze echt goed. De verscheidenheid aan muziek. Perfect en grandiose. An Hour in the Shower al sedert moment van uitkomen helemaal ge wel dig ja. Daar kan ik naar blijven luisteren. De samenzang, de blazers, waan gewoon. Terry Kath als meester gitarist helaas A te vroeg heen gegaan en B never die erkenning mogen krijgen welke hij moge verdienen. Hij speeldedan ook alles ja. Machtig en mooi. Het feit dat dubbelaars wellicht ook nummers hebben die wat minder zijn moge de pret niet drukken. Want de kwantiteit en kwaliteit doen mij nu nog absoluut verbazen ja. Dat zegt meer dan voldoende over tijdloze muziek. Chicago voor mij een waarlijk instituut. En blijkt ook nu een trip down memory lane.

De volle mep ja. 3 staat nog op. Net al wat over geschreven. Deze komt dan zo. De volle mep dus. Beter wordt het niet. Kan het niet. Wishing werkelijk fenomenaal in al zn pracht. I've been Searchin ma gi straal. Weet wat ik schrijf. Ook hier weer de fraaie arrangementen, blazers en meerdere stijlen door elkaar. Het gaat maar door. De eerste zeg maar 10 zijn top. Zelfs die met If you leave me now. Dat kan nog net al ware het de minste wel. Maar verder wat een stuk muziek historie op die lps. En een trip down memory lane. Voor mij althans ja. Magische en helaas lang vervlogen jaren. De Seventies, ze bestonden echt ja

Goede achtste plaat van Chicago. De volgende zou een Greatest Hits worden en dan nog 10 en 11 op redelijk maar beduidend minder niveau waarna het voor mij, helaas, over en uit was.

Een kleine koerswisseling, muzikaal, deed hier al zn intrede maar met pakkende songs, noem graag, Harry Truman, prachtig nummer en zeker ener mijner favo's, Old Days, qua tekst nog immer, of juist des te meer herkenbaar. Old Days, good times I remember...jazeker, mijmeren over wat was mag, aangaande Chicago, de mighty seventies, je eigen trip down memory lane, enfin, wotever. Genieten blijft dit dus en yes, juist de rerelease op good old vinyl aangeschaft voor werkelijk geen prijs, lucky me. Verder, zie ook bij de recensie van hun eerste lp CTO, een geweldige band destijds met toch een tiental prachtige platen. Die de tand des tijds meer dan goed doorstaan hebben.

Take me back to Chicago het nummer van deze plaat. De hit Baby...blabla blaa, aurgh zeg, tenenkrommend. Kennelijk was de wereld er wel aan toe want na If you leave me now heb ik zo'n beetje Chicago verlaten en werd het succes meer mondiaal. Helaas helaas maar ja als het verkoopt wat te doen dan. De titel van Take me back kun je op meerdere wijzen interpreteren. Zie dan ook hun nieuwste wapenfeit, veel blazers en wel degelijk een Take me back gevoel. Naar band en stad.

Free Form Guitar doet zijn titel natuurlijk wel alle eer aan jazeker, in more free forms krijg je ze bijna niet. Blijft een vreemde eend in de bijt, zeker maar geeft wel aan wat Katz al niet kon spelen ja. Een der meest ondergewaardeerde gitaristen ever want heus, wis en waarachtig briljant ja, absoluut. Verder had ik al aan gegeven dat dit een sublieme plaat was en nog steeds is, ongelooflijk hoog niveau yes. En nog altijd hier de eerste 10 platen staan waarvan de numero's 1-8 een eigenlijk ongekende reeks zijn. Muziek met b(l)a(ll) zers(en), nou ja, zo ongeveer dan. Highly enjoyable

Moet zeker een connectie zijn, met dit soort van muzikale erupties weet je dat vaak al na 1 of 2 nummers, zeker. Bij mij, destijds ergens begin 90, was dat er dus wel. Maar heel eerlijk, niet voor tere oortjes, neen.

Diamanda Galás, ook creepy en duister maar toch in essentie quite different ja. Maar ook ik weet, een mening is slechts een mening, nietwaar!

Na mijn epistel op Camouflage Heart dan hier nog ff wat wijze woorden. Hun absoluut meesterwerk ja. Langgerekt in tijdsduur, maar weer zo damned goed ja, noisy, abstracte ambience, lastig verder te omschrijven, lastig ook, onmogelijk...een ander referentiekader te vinden. Uniek bandje nog altijd, wars van .....en ja, dat kan ik dan wel waarderen, destijds en nu. Aanrader maar pas op voor overkill, just might kill you

The Crackle of my soul en Up here in the clouds als een geheel. Alweer een waan album, helaas zo ondergewaardeerd ja. Hoe onrechtvaardig kan het zijn in dit muzikale landschap....

Voor en aan alle Cindytalk adepten zoals ik dus, er komen, in meerdere worpen, re-releases aan van deze Schotse band rondom Gordon/Cindy Sharp welke al jaren en jaren als transgender door het leven gaat. De eerste worp, 2 stuks, zijn deze dus, Wappinschaw en The Wind is Strong. De laatste voorheen uit op het fraaie helaas ter ziele gegane Midnight Label. Puur door financiële wanorde destijds, o zo damned jammer ja. Uit op cd en lp en ook nog eens verschillende kleuren. Maar ook, pas op, in zeer kleine oplages van slechts enkele honderden stuks per kleur. Wereldwijd ja. Geen idee hoe groot de vraag moge zijn maar damned, niet te lang wachten, de mijne staan al in bestelling ja. Wat kijk ik hier naar uit dus. Moeilijke muziek, combi van artrock, wat goth, avant garde en experimenteel, wellicht nog wat, abstract ja. Niet voor tedere oortjes maar owee, zo gaaf. In this World, hun 2e na Camouflage Heart hun beste werkstuk ever, een meedogenloze plaat ja. We hebben wat om naar uit te kijken yes. Happy go lucky

Akoestische post-rock lees ik, jazz, flamengo, nou dat tart de verbeelding. Never van gehoord, inmiddels weet ik beter, dat is wel heel erg mooi ja. Wow zeg, spelen kunnen ze met soms een haast ambiente achtergrond bij die, akoestische, gitaren. Heel heel mooi zeg, maar waarom ik dit niet eerder tegen kwam, werkelijk no idea, vreemd wel

Jasmin and Rose, waan nummer als opener. Pracht plaat. Eigenlijk alles in de Pandaimonium jaren.

De rode lp staat op en o zo herkenbaar weer. En dat vind ik gewoon prima. Je hoeft niet altijd vernieuwend te zijn. Verder kan ik me wel helemaal vinden in de woorden hierboven van ene Jorro zodat ik niet te veel hoef toe te voegen. Sfeervol deels donker album met oog voor sfeer en melodie. Gewoon goed dus. Goed genoeg voor een 4 ☆☆☆☆. En ze gaan al weer zo lang mee zeg. Vanaf de 4AD dagen blijven volgen en het blijft goed ja. Fijne plaat.

De CoX vanaf dit moment op Tess, vervolgens Pandaimonium, met een aantal truly classics. Neen, geen 4AD material maar dicht daarbij zittende wel. Zeer te genieten gewoon. Inmiddels een worp van 5-6 titels op vinyl, 2lp, waarvan menige met bonus. Zeer zeer ltd. ja. Gelukkig lucky me. This World mijn favo hier ofschoon veel dicht tegen elkaar aan zit.

Op uitkomen nu zo ongeveer staat de lp versie van deze, clrd vinyl, een heuse 3lp met iets van 19 bonustracks, t.w. remixes, etc van nummers van deze plaat. Stond al ff in de steigers maar zou er nu dan ook echt moeten aankomen. Daarop dus gewacht, hopende dat,...., e.d.d. CoX zoals ze moeten klinken. Niks wereldschokkends natuurlijk maar degelijk gewoon, herkenbaar, duister, lagen synths, kortom voor de vleermuizen onder ons. Blijft een uniek bandje rondom onze landgenoot Ronnie. De tijden van het fameuze 4AD tijdperk liggen inmiddels lang achter ons, lijkt welhaast een parallel universum ja waar dat uit kwam destijds maar verder door de jaren heen een meer dan prima output van deze band. Tuurlijk, Medusa blijft onovertroffen, zo'n plaat maak je maar een keer. Dit geschreven hebbende moet ik hier wel in alle eerlijkheid aan toevoegen dat de Pandaimonium jaren, destijds hun Duitse label van goede vriend Stephan Thiemann zeer zeer goed waren. Hun beste muziek na de 4AD dagen werd daarop uitgebracht, denk aan Hidden Faces, Creatures en Notes from the Underground. Waanzinnige muziek en nog ja, hoog niveau ook. En dat jarenlang weten vast te houden ook. Ze slechts eenmaal live gezien te Venlo, kort, te zelfs maar krachtig ook. Prachtige ervaring ja. Genieten dus binnenkort als deze 3lp binnen komt hier. Waarvan trouwens, naar wat ik las, maar iets van 500 ex. Dan moet je niet te lang wachten neen.

Meteen maar ☆☆☆☆☆ gegeven. Clock Dva, de band om mastermind Adi Newton, welke ik sedert den beginne volg. Burried Dreams voor mij dan de ultieme plaat van deze waan band. 2 nummers mocht ik uitzoeken en eigenlijk ware dat niet fair bij mijn 5 sterren want elk nummer biedt zoveel, maar voor titeltrack Burried Dreams dan gaarne een uitzondering, zo bijzonder dat nummer, de muziek en de sfeer erbij. Prachtig. Machtig ja. Vrolijk is het allemaal niet in de mind van Newton en kijkende om me heen, nu, neen, de wereld lijkt een los geslagen bende, ook al niet vrolijk. Mute heeft de rechten om hun oeuvre opnieuw te gaan loslaten op de(ze) wereld maar daar wacht ik al jaren op dus. Ooit een mail gestuurd, never een antwoord gehad. Jammer jammer want meer vinyl van deze band ware top. De cd's staan hier wel, enkele lps ook plus de diverse Horology boxsets, vinyl, prachtig vorm gegeven door kwaliteitslabel VoD aus Deutschland. Maar nu nog bijv. deze op lp en ik ware een lucky man. Time will tell of course...

Deze re-issue staat nu voor Februari, edoch o.v.b. ja, want in vinyl land lopen de dingen verre van vloeiend en wordt er veel uitgesteld en uitgesteld en....tenzij je ABBA of Adele heet ja, maar helaas helaas. Weinig comments ja, onbekend maakt nog immer onbemind, zelfs in digitale tijden. Erg goede plaat van erg goede Duitse band Colour Haze, helaas ook in mijn eigen omgeving werkelijk niemand die deze band kent.

Voor mij de kennismaking met deze band. De naam kende ik wel maar hun muziek niet echt/ echt niet. Zag wel eerdere releases op o.a. K- scope dus dan laat zich de richting minstens iets raden. Wie den auch sei deze Bonfire, ervan uitgaande dat Banefyre hetzelfde moge betekenen, is idd een lange zit. Zeker niet te lang want er komt veel voorbij aan muziek. Daarbij bij nadere beluistering valt er veel fraais te ontdekken. Desnoods niet in één zit maar meerdere. De afwisseling ware groot ook al door meerdere zangers/ zangeressen. Intense plaat dan ook die diep gaat en mede daardoor gelaagd te noemen ware. Ik heb bij deze het gekleurde vinyl gekozen uit als 3 lp ja. Fraaie hoes ook waarmee je de tafel meteen vol hebt liggen. Een genot t.o.v. een cdboekje wat ik zelfs met bril amper kan ontcijferen...je hebt iets in je handen. Maarre fraai heel fraai album. Met zulk een lengte te begrijpen dat wellicht niet elk nummer van hetzelfde niveau ware maar dat de lat hoog ligt moge loud and clear zijn. De ik geloof 4 10 minuten plus nummers zijn voor mij als de kers op de taart, de krenten in de pap, kortom alles waar ik van houd jazeker. Topper welke mij dan ook benieuwd maakt naar hun eerdere output. Tips in deze ten alle tijde welcome oh yeah.

CoL kan bij mij nada fout dan. Zal dan ook sws wel bevooroordeeld zijn bij het schrijven dezer woorden. So what. Na hun pure metal begin, staan ook gewoon hier dus, begint de band langzaam maar zeker een soort van eigen universum te creëren, samen met bijv. Neurosis en Isis. Beide bands liggen dus echt niet zo ver weg van deze Zweden. Dit geschreven hebbende was ik, zeker ook na de vorige lp, Dawn to Fear, zeer zeer nieuwsgierig naar deze dus, weer een 2lp in diverse configuraties uitgekomen. The Long Road North dus en ja, naar het hoge Noorden ware het zeker een lange weg. Edoch ook een bijzondere, een spannende, een intrigerende en een avontuurlijke. Als alle registers open gaan, nou, dan gaan ze ook lekker los ja. Met her en der een klein rustpuntje. Al diverse malen beluisterd en wordt ie beter en beter. Voor nu dan ook een zwaar verdiende 4 ☆☆☆☆. Heerlijke praat in al zijn overrompelende woestheid, vaak dusdanig desolaat als menig Scandinavisch landschap. En dat kan, jao jao, lokaal zeer desolaat zijn, spreek uit Scandinavian ervaring.